Οι γονείς μου που είναι και οι δύο 70 χρονών αποφάσισαν να φύγουν από την Αθήνα και να παρατήσουν και εμένα με το παιδί μου για να μετακομίσουν στην επαρχία όπου ζει ο αδερφός μου με την οικογένειά του.
Κάποτε ζούσαμε όλοι μαζί αλλά όταν ο αδερφός μου παντρεύτηκε μία γυναίκα από την επαρχία αποφάσισε να μετακομίσει και εκείνος εκεί. Στη συνέχεια ήρθαν και δύο παιδιά, βολεύτηκαν εκεί αφού έχουν καλές δουλειές και πλέον δεν το σκέφτονται καν να επιστρέψουν κοντά μας.
Θα μου πείτε τώρα που είναι το πρόβλημά μου. Το πρόβλημά μου είναι ότι είμαι χήρα με ένα παιδί και περνάω τα πάνδεινα για να το μεγαλώσω μόνη μου. Χωρίς τη βοήθειά τους είμαι μισή. Νιώθω ότι με εγκαταλείπουν τη στιγμή που τους έχω περισσότερο ανάγκη. Είμαι μόνη με ένα παιδί ενώ ο αδερφός μου μία χαρά είναι με τη γυναίκα του, τα δύο τους παιδιά, τις καλές τους τις δουλειές και τα πεθερικά του, που τους κάνουν τα πάντα και κρατάνε και τα παιδιά όλη μέρα.
Δυστυχώς οι γονείς μου είχαν πάντα εμφανή αδυναμία στον αδερφό μου και μεγαλώνοντας πάντα ερχόταν πρώτος εκείνος και μετά εγώ. Εκτός από τα έξι χρόνια που είμαι μικρότερή του, είμαι και φανερά δεύτερη στην αγάπη και την προσοχή τους. Πάντα τον κακομάθαιναν και του έκαναν όλα τα χατίρια ενώ σε μένα όχι. Μπορώ να θυμηθώ εκατοντάδες περιπτώσεις που οι γονείς μου έκαναν τεράστιες υποχωρήσεις και αλλαγές στο πρόγραμμά τους μόνο και μόνο για να τον ευχαριστήσουν. Κάποτε ακύρωσαν τις διακοπές μας που τις περιμέναμε με ανυπομονησία για να του συμπαρασταθούν επειδή χώρισε με την κοπέλα του που τα είχαν δύο χρόνια.
Όταν μετακόμισε στην επαρχία για να μείνει με τη γυναίκα του οι γονείς μου δεν ήρθαν καν στα γενέθλια του παιδιού μου, για να τον βοηθήσουν με τη μετακόμιση. Όταν η μητέρα μου, μου ανακοίνωσε ότι φεύγουν μου είπε κάτι που με πλήγωσε πολύ «Συνταξιούχοι είμαστε και οι δύο, δεν υπάρχει κάτι που να μας κρατάει εδώ». Δηλαδή εγώ και το εγγόνι της δεν είμαστε λόγος να μείνουν; Πόσο πολύ γραμμένους μας έχουν; Δεν θα έπρεπε να είχε πει αυτή την κουβέντα. Εντάξει, το ξέρουμε ότι έχει αδυναμία στο γιο της αλλά δεν χρειάζεται να το δείχνει και έτσι. Και εγώ παιδί της είμαι, δεν αξίζω να έχω τη μανούλα μου κοντά μου που παλεύω να μεγαλώσω μόνη μου ένα παιδί;
Δεν ξέρω πια τι να κάνω. Και να της πω ότι στεναχωρήθηκα δεν πιστεύω ότι θα μου δώσει και πολλή σημασία. Εφόσον το αποφάσισαν να πάνε στην επαρχία κοντά στον αδερφό μου θα το κάνουν ό, τι και να λέω εγώ. Εσείς τι πιστεύετε;
Σε περίπτωση που γούρλωσες τα μάτια, πλάκα κάνω. Κανένα καλό δεν βγαίνει. Απλά ήθελα να αλαφρύνω κάπως το κλίμα πριν ξεκινήσω. Εν πάση περιπτώσει, για να μπούμε στο θέμα, ο σύζυγός μου πέθανε. Αυτό κάνει χήρα εμένα, στα 31 μου και ορφανό το παιδί μας κατά 50%.
Ο Άρης και εγώ ήμασταν παντρεμένοι 3 χρόνια. Είχε καρκίνο στον εγκέφαλο πριν παντρευτούμε. Πέθανε στα χέρια μου.
Ο σύζυγός μου είχε καρκίνο στον εγκέφαλο, όταν το παιδί μας ήταν ακόμη στην κοιλιά μου. Ήξερα από πριν γεννηθεί ότι είναι καταδικασμένο να μεγαλώσει χωρίς πατέρα. Το ήξερα, αλλά συνέχισα. Ταλαιπωρηθήκαμε πολύ να τα καταφέρουμε. Εξωσωματική στην εξωσωματική, αλλά είδαμε αποτέλεσμα. Δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω πίσω.
Πόσο δύσκολο είναι πια να μεγαλώνεις μόνη ένα παιδί, σκέφτηκα; Πολλές γυναίκες το κάνουν! Και ναι, το κάνουν μια χαρά.
Δεν εννοώ τις γυναίκες που είναι όλη μέρα στο Facebook και γράφουν “Πφφφ, τα φτυσα. Ο άντρας μου πήγε τριήμερο στη Θεσσαλονίκη με τη δουλειά του και με άφησε μόνη με τους γονείς μου, τα πεθερικά μου, τα κουνιάδια, τις νύφες, τα συμπεθέρια και το μπατζανάκη του κουμπάρου του Προκόπη. Πώς θα τα βγάλω μόνη μου πέρα; Προσευχηθείτε για μένα». Για δουλειά πήγε, μαντάμ και για 3 μόνο μέρες και σε άφησε με μισό στρατό σεκιουριτάδες. Έτσι νομίζεις είναι η μοναξιά;
Εννοώ γυναίκες σαν εμένα, που εντελώς ξαφνικά βρέθηκαν στο ρόλο του μονογονέα. Γυναίκες που πρέπει να εξηγήσουν στα παιδιά τους ότι ο μπαμπάς τους δεν είναι σε επαγγελματικό ταξίδι, ούτε ξαναπαντρεύτηκε και ζει μακριά με την γραμματέα του και τα νέα τους παιδιά.
Ο μπαμπάς του Κωστή μου είναι νεκρός, πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχω κάποιον που να ξέρει να ξεχωρίζει αν έχει πυρετό ή όχι και να διαβάζει αυτό το θερμόμετρο με τον υδράργυρο που ποτέ δεν κατάφερα να διαβάσω. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανείς να με βοηθήσει όταν το χρειαστώ, αλλά δεν παύουν όλα να περνάνε πια από τα χέρια μου και μόνο. Είμαι τυχερή γιατί έτσι και αρρωστήσω και καταφέρω να συρθώ για να πάω από το μπάνιο στο δωμάτιό μου, έχω μια μαμά που ό, τι ώρα και να την πάρω θα έρθει τρέχοντας και ας μένει μακριά, για να βάλει το παιδί για ύπνο και να του διαβάσει παραμύθια.
Με σύντροφο στο πλευρό σου και οι δυσκολίες είναι αρκετές, φαντάσου και χωρίς εκείνον πώς είναι. Η ανατροφή ενός παιδιού απαιτεί δουλειά και τεχνικές, που δύο άτομα δεν φτάνουν για να τα βγάλουν πέρα. Έχεις ένα ζιζάνιο να τρέχει όλη μέρα μες στο σπίτι και που η επαφή και μόνο με τα μάτια δεν αρκεί για να το καθηλώσει και να το κάνει να ησυχάσει.
Η χηρεία είναι τελικά μια κατάσταση πιεστική που εύκολα μπορεί να σε κάνει να κλατάρεις. Πρώτον κάνει τους άλλους να αισθάνονται άβολα. Ξένοι κοιτάνε τη βέρα μου και μετά τα μαύρα μου ρούχα και όταν με ρωτάνε παραξενεμένοι «Πού είναι ο μπαμπάς του παιδιού σου;», τους απαντώ ένα ξερό «Είναι νεκρός» και τους αφήνω να μαζέψουν τα σαγόνια τους από το πάτωμα, ενώ αποχωρώ. Επίσης, κλαίω κάθε φορά που ακούω το τραγούδι που χορέψαμε στο γάμο μας, κάτι που φέρνει επίσης τους άλλους σε δύσκολη θέση.
Όλες οι ευθύνες έχουν πέσει πάνω μου. Έχω ευθύνη απέναντι στο σύζυγό μου και στο γιο μας. Είναι δική μου δουλειά να κρατήσω ζωντανή τη μνήμη του πατέρα του σε ένα παιδάκι που έχει τα ίδια μάτια και χαμόγελο με εκείνον. Πρέπει εγώ να τον βοηθήσω να θυμάται και να μην ξεχάσει ποτέ πόσο τον αγαπούσε ο μπαμπάς του και ότι το σύντομο πέρασμα στη ζωή του μόνο μάταιο δεν ήταν. Είναι δική μου δουλειά να διασφαλίσω ότι όλο αυτό που συνέβη δεν θα καθορίσει τη ζωή του και ότι το ψυχολογικό φορτίο δεν θα τον συνθλίψει.
Δεν θα άλλαζα τον άντρα μου με τίποτα κι ας έζησα τόσο λίγο πλάι του. Ακόμα κι αν μου λέγανε ότι θα ζήσω με κάποιον άλλο 50 χρόνια και θα κάναμε πολλά παιδιά, πάλι τον ίδιο θα διάλεγα. Είχα πρώην φίλους που ζουν ακόμη. Όχι, ευχαριστώ. Ήταν τιμή μου που γνώρισα και αγάπησα κάποιον σαν αυτόν, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να χαμογελάσω πικρά όταν ο γιος μου λέει με υπερηφάνεια στα παιδιά στην παιδική χαρά: «Ο μπαμπάς μου είναι στον ουρανό και με βλέπει από κει ψηλά!»
Είμαι περήφανη που έχω ένα παιδί που μπορεί και μιλάει για δύσκολα πράγματα, όπως ο θάνατος. Υπάρχουν ενήλικες που δεν μπορούν να το συζητήσουν αν δεν χτυπήσουν πρώτα μερικά ποτά. Μιλάει για θέματα, όπως ο θάνατος, η χηρεία και ο καρκίνος με τέτοια άνεση και ευκολία που φέρνει τους άλλους σε δύσκολη θέση.
Και ξέρεις γιατί; Γιατί αυτά είναι θέματα που μας αφορούν όλους. Όχι συγκεκριμένα ο καρκίνος. Όλα τα άσχημα της ζωής.
Όλοι λένε ότι τα παιδιά μιμούνται και μαθαίνουν μέσα από παραδείγματα. Γι’ αυτό και εγώ δείχνω στο γιο μου ότι οι γυναίκες είναι δυνατές και ικανές και το ίδιο είναι και αυτός.
Εύχομαι καλή δύναμη σε όλους τους μόνους γονείς. Δύναμη, αισιοδοξία και χαρά, να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας.
Καλησπέρα στη σελίδα σας και στους αναγνώστες. Δεν θέλω να σας πω το όνομά μου θέλω να σας πω ότι πολλές φορές οι άνθρωποι κρίνουμε χωρίς να ξέρουμε. Έχουμε εύκολες τις ταμπέλες αλλά δεν γνωρίζουμε τί πραγματικά ισχύει και μπορεί να μην μάθουμε ποτέ. Στα τόσα χρόνια έχω ακούσει πολλά. “Η γκόμενα” “Το τρίτο πρόσωπο” “Η π@τάνα που μπήκε στο ζευγάρι” “Η δεύτερη”. Κανείς δεν ξέρει πόσο αγαπηθήκαμε με αυτόν τον άνθρωπο και πόσο συνεχίζω να του δειχνω την αγάπη μου και τώρα που δεν είναι στη ζωή.
Γνωριστήκαμε σε ένα διαδικτυακό φόρουμ πρίν 10 χρόνια. Μιλούσαμε για 6 μήνες εντελώς φιλικά ώσπου ανακαλύψαμε πως ήμασταν ο ένας για τον άλλον. Συναντηθήκαμε, βεβαιωθήκαμε και η σχέση μας ξεκίνησε. Η παράλληλη σχέση μας γιατί αυτός ήταν παντρεμένος με 4 παιδιά. Βρέθηκαν πολλοί που με είπαν πόρνη που χωρίζω έναν άντρα με 4 παιδιά και το τόνιζαν σαν να είχε διαφορά αν το παιδί ήταν 1. Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει πως τα παιδιά σε αυτό δεν έχουν καμία σχέση και πως είναι άλλο να είσαι σύζυγος και άλλο γονιός. Το αντιμετώπισα πολύ μέσα στη μικρή μας ιστορία αλλά δεν με επηρέαζε. Είχα βρει τον άνθρωπο μου.
Ήμασταν μαζί 2 χρόνια. Τί να σας πρωτοπώ για αυτά τα 2 χρόνια. Ήταν τα πιο όμορφα της ζωής μου. Τη χαρά και την ευτυχία που έζησα δίπλα του δεν την είχα ζήσει σε όλη μου τη ζωή. Σκοπεύαμε να μείνουμε μαζί και να κάνουμε δική μας οικογένεια. Ζήτησε διαζύγιο και φυσικά έπεσαν όλοι πάνω του. Να σκεφτεί τα παιδιά του. Μα δεν εγκατέλειπε τα παιδιά του, δεν τα άφηνε στους 5 δρόμους. Κάθε μέρα θα τα έβλεπε, δεν θα τους έλειπε τίποτα. Αλλά η γυναίκα του και το σόι του τα έκαναν όλα δραματικά για να τον αναγκάσουν να μείνει. Και κατάφεραν το αντίθετο, τον ζόρισαν τόσο που μια μέρα μάζεψε τα πράγματα του και έφυγε.
Η γυναίκα του δεν του το έδινε το διαζύγιο στην αρχή αλλά με κάποιες διαπραγματεύσεις τα βρήκαν. Το δικαστήριο όρισε να δίνει ένα ποσό για τα παιδιά αλλά επειδή εγώ τα βρήκα λίγα, τον πίεσα να δίνει παραπάνω κάθε μήνα και θα βοηθούσα και εγώ. Τελικά έβαζε κάθε μήνα σχεδόν τα διπλά για διατροφή. Ήμουν και εγώ παιδί χωρισμένων γονιών με έναν πατέρα που δεν έδωσε ποτέ δεκάρα για εμένα και ήξερα. Δεν ήθελα τα παιδιά του να στερηθούν τίποτα εξαιτίας μας. Κάθε μέρα τηλέφωνο στα παιδιά και κάθε δεύτερη μέρα βόλτα μαζί τους. Ήρθε και η στιγμή που τα γνώρισα και κοιμόντουσαν σπίτι μας. Τους έφτιαξα παιδικό δωμάτιο, αγόρασα 2 κουκέτες και παιχνίδια και διανυκτέρευαν. Τα αγάπησα σαν δικά μου παιδιά, τα διάβαζα και τα φρόντιζα. Η οικογένειά του σταμάτησε να γκρινιάζει όταν είδε ότι ήταν συνεπής και ευτυχισμένος με την επιλογή του. Υπήρχαν εντάσεις ειδικά στην αρχή που με γνώρισε στα παιδιά αλλά με τον καιρό σταμάτησαν. Όλα φαινόντουσαν να μπαίνουν σε μια σειρά και αρχίσαμε δειλά να κανονίζουμε και τον γάμο μας. Ώσπου….
….μια μέρα έφυγε για δουλειά και δεν ξαναγύρισε. Τον πάτησε αυτοκίνητο. Με πήραν από το νοσοκομείο και μου είπαν να πάω. Έμεινε μια μέρα στην εντατική και “έφυγε” για πάντα. Ο κόσμος μου γκρεμίστηκε, νοσηλεύτηκα για λίγο καιρό με κατάθλιψη. Δεν ήταν μόνο ο θάνατός του που μου πήρε τη ζωή από τη μια μέρα στην άλλη. Ήταν και όλη η κακία των άλλων που έπεσε μαζεμένη πάνω μου. Άκουσα πάρα πολλά. Ότι εγώ έφταιγα που πέθανε. Ότι αν δεν ήμουν εγώ δεν θα μετακόμιζε και δεν θα του συνέβαιναν όλα αυτά. Ότι πλήρωσε τις αμαρτίες του που άφησε 4 παιδιά για μια άλλη. Αδιανόητα πράγματα. Ήταν που όταν γύρισα σπίτι μας από το νοσοκομείο έβλεπα τις κουκέτες των παιδιών αδειανές και κατέρρεα. Δεν περίμενα ότι θα μου έλειπαν τόσο πολύ τα παιδιά του.
Τον πρώτο χρόνο ήμουν κάθε μέρα στο νεκροταφείο. Με τη βοήθεια ειδικών σηκώθηκα ξανά. Με πολλές απώλειες βέβαια γιατί έχασα τη δουλειά μου, έχασα σχεδόν όλους μου τους φίλους και έπαιρνα φάρμακα για να ξεπεράσω το πρόβλημα υγείας μου. Πήγα και έμεινα στη μαμά μου και μετά από λίγο ξενοίκιασα το δικό μου σπίτι και βρήκα άλλο σε άλλη περιοχή. Να μην μου θυμίζει τίποτα. Όσο γινόταν.
Έχουν περάσει 6 χρόνια από τότε. Είμαι παντρεμένη και έχω 2 παιδιά. Τον άνθρωπο αυτό όμως δεν θα τον ξεχάσω ποτέ όσο ζω και φρόντισα να συνεχίσω να του δείχνω την αγάπη μου, μέσα από τα παιδιά του. Ένα χρόνο μετά τον θάνατό του άρχισα να στέλνω λεφτά στο σπίτι του. Ανώνυμα χωρίς να ξέρουν ποιός είναι. Δεν μπορώ να πω περισσότερα πως και γιατί αλλά αυτό το κάνω κάθε μήνα μέχρι σήμερα. Όχι για να εξιλεωθώ ούτε για να μου πουν μπράβο δεν το γνωρίζει και κανείς. Αλλά για να ξέρει πως όπου και αν βρίσκεται, εκτός από τη μητέρα των παιδιών του, υπάρχει και κάποιος άλλος που τα αγαπάει και θέλει να είναι καλά.
Μην κρίνετε τους ανθρώπους όσο και αν τους γνωρίζετε. Ίσως μια μέρα εκπλαγείτε από το πόσο καθόλου δεν τους ξέρετε.
Ένα επικίνδυνο έργο με αεροσκάφη σχεδόν 50 ετών εκτελεί κάθε χρόνο η 355 Μοίρα Τακτικών Μεταφορών η οποία έχει στην ευθύνη της τα πυροσβεστικά αεροσκάφη Canadair.
Η Μοίρα με έδρα την αεροπορική βάση της Ελευσίνας απέκτησε τον Δεκέμβριο του 1975 τα πρώτα πέντε αεροσκάφη CL-215, του ίδιου τύπου με αυτό που κατέπεσε την Τρίτη στον Πλατανιστό Καρύστου.
Αμέσως η μοίρα άρχισε να μετέχει στην αεροπυρόσβεση πυρκαγιών επ’ ωφελεία του υπουργείου Γεωργίας.
Το 1996, η Μοίρα παρέλαβε τέσσερα αεροσκάφη CL-215 από τη Γιουγκοσλαβία, ενισχύοντας το στόλο της.
Στις 30 Ιανουαρίου 1999 παρελήφθη το πρώτο αεροσκάφος CL-415, ως προπομπός ενός στόλου δέκα αεροσκαφών του τύπου.
Τον Μάιο του 2003, λόγω του μεγάλου όγκου προσωπικού και μέσων που διέθετε τότε η Μοίρα, αποφασίστηκε, από το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας, ο διαχωρισμός της σε τρεις νέες Μοίρες (355ΜΤΜ, 383 Μοίρα Ειδικών Επιχειρήσεων & Αεροπυρόσβεσης και Μοίρα Συντήρησης Αεροσκαφών), οπότε και αποχωρίστηκε τα αεροσκάφη CL-415.
Απερίγραπτη οργή προκαλεί ακόμη μία φορά με τους νέους ισχυρισμούς του ένας εκ των δολοφόνων της Ελένης Τοπαλούδη, που χωρίς ίχνος ηθικής και ανθρωπιάς προσπαθεί να αποδομήσει το κατηγορητήριο, ξεσηκώνοντας αντιδράσεις και προκαλώντας το κοινό αίσθημα.
Οι αιτήσεις αναιρέσεων που άσκησαν ο 26χρονος Ροδίτης και ο 24χρονος συγκατηγορούμενός του, αλβανικής καταγωγής, που έχουν καταδικαστεί τελεσίδικα για τη δολοφονία και τον ομαδικό βιασμό της νεαρής φοιτήτριας τον Νοέμβριο του 2018 στη Ρόδο, θα συζητηθούν στις 19 Σεπτεμβρίου 2023, έπειτα από αναβολή, στο ΣΤ’ Τμήμα του Αρείου Πάγου.
Μάλιστα, διά του συνηγόρου του Χάρη Αμπράζη, ο Ροδίτης ισχυρίζεται ότι δεν έχουν διερευνηθεί σωστά πολλά στοιχεία της δικογραφίας και κυρίως οι επικοινωνίες που είχε το τηλέφωνο της Ελένης Τοπαλούδη μετά τον θάνατό της! Αναλυτικά, υποστηρίζει ότι εσφαλμένα έκρινε το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών ότι το τηλέφωνο έπεσε στον βυθό της θάλασσας, αφού από έγγραφο γνωστής εταιρίας τηλεπικοινωνιών, που υπάρχει στη δικογραφία, προκύπτει ότι το τηλέφωνο είχε επικοινωνίες μέσω γραπτών μηνυμάτων μετά τον θάνατο της Ελένης Τοπαλούδη!
Και επικαλείται ότι αυτό το κινητό έχει επικοινωνίες με τηλέφωνο «πακιστανικό», όπως χαρακτηρίζεται. Φέρεται ότι προκύπτουν ειδικότερα τρεις χρήσεις του κινητού, την 28η Νοεμβρίου 2018, την 30ή Νοεμβρίου 2018 και ένα μήνυμα από φίλη της την 1η Δεκεμβρίου 2018.
Στην αίτηση αναιρέσεως που άσκησε ο Ροδίτης αρνείται την τέλεση των αδικημάτων για τα οποία έχει κριθεί ένοχος και ισχυρίζεται, πέραν των νομικών λόγων που προβάλλει, πως είναι αριστερόχειρας που του επιβλήθηκε ποινή ισοβίων για μία ανθρωποκτονία που έγινε από δεξιόχειρα και επιπλέον του επιβλήθηκε η ανώτατη ποινή των 15 ετών για έναν βιασμό, ενώ, όπως έσπευσε να ενημερώσει άπαντες, εκείνη την ημέρα δεν είχε… στύση!
Ο Ροδίτης φονιάς της Ελένης Τοπαλούδη προσπαθεί να αποδομήσει το κατηγορητήριο
Ισχυρίζεται ακόμη ότι ο συγκατηγορούμενός του μετέφερε μόνος την κοπέλα και ότι το χτύπημα με το σίδερο έγινε από δεξιόχειρα, ομοίως και τα τραύματα με το μαχαίρι. Υποστηρίζει, τέλος, ότι μόνο τα παπούτσια του συγκατηγορούμενού του βρέθηκαν με αίματα πεταμένα στα βράχια και ισχυρίζεται ότι αυτό μαρτυρά ότι μόνον εκείνος μετέφερε το άψυχο σώμα της άτυχης Ελένης.
Υπενθυμίζεται ότι οι δύο καταδικασθέντες έχουν κριθεί ομόφωνα ένοχοι για την υπόθεση της άγριας δολοφονίας και του ομαδικού βιασμού της 21χρονης φοιτήτριας από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο της Αθήνας το 2022. Η ετυμηγορία της ελληνικής Δικαιοσύνης ακολούθησε την πρωτόδικη απόφαση, σύμφωνα με την οποία τόσο ο κατηγορούμενος με καταγωγή από τη Ρόδο όσο και ο αλβανικής καταγωγής καταδικάστηκαν για τα κακουργήματα της ανθρωποκτονίας από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση που τελέστηκε από κοινού, και ομαδικό βιασμό που τελέστηκε από δύο δράστες από κοινού.
Το φρικτό έγκλημα, που πέντε χρόνια μετά εξακολουθεί να συγκλονίζει το πανελλήνιο, εκτυλίχθηκε αργά το βράδυ της 27ης Νοεμβρίου. Οι δύο νεαροί φέρεται ότι πήγαν στο σπίτι της Ελένης, όπου τη βίασαν παράλληλα και διαδοχικά, ασκώντας της σωματική βία. Μάλιστα, την απειλούσαν για τη ζωή και τη σωματική της ακεραιότητα με μαχαίρι, ενώ τη γρονθοκόπησαν όταν προέβαλε αντίσταση, με συνέπεια να ζαλιστεί και να χάσει τις αισθήσεις της. Στη συνέχεια, κι ενώ έδινε μάχη για να κρατηθεί στη ζωή, τη μετέφεραν γυμνή σε απόκρημνη βραχώδη περιοχή στον όρμο Φώκια και έριξαν το σώμα της από ύψος περίπου 10 μέτρων στη θάλασσα.
Το ροδίτικο πλατόνι (Dama dama), σύμβολο της Ρόδου που κοσμεί τα δάση του νησιού εδώ και πολλά χρόνια και αποτελεί μέρος των παραδόσεών του, είναι ένα από τα λίγα είδη ευρωπαϊκών ελαφιών που έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα. Δύο αγάλματα ελαφιών, ένα αρσενικό και ένα θηλυκό, είναι τοποθετημένα σε στύλους και εκτίθενται εκατέρωθεν της εισόδου του παλιού λιμανιού της πόλης.
Οι λαϊκοί μύθοι και η προέλευση του ελαφιού
Υπάρχουν πολλοί λαϊκοί θρύλοι στο νησί που σχετίζονται με την προέλευση και την ύπαρξη του ελαφιού. Πολλοί ισχυρίζονται ότι τα πλατόν εμφανίστηκαν στη Ρόδο με την άφιξη των Σταυροφόρων. Η θεωρία αυτή σχετίζεται και με άλλα ιστορικά χαρακτηριστικά της Ρόδου. Η Ρόδος αναφέρεται στην αρχαία γραμματεία ως “Οφιούχος“. Σύμφωνα με την παραπάνω θεωρία, οι Σταυροφόροι εισήγαγαν τα ελάφια για να προστατεύουν τα στρατόπεδά τους από τα φίδια και τα χρησιμοποιούσαν ως φύλακες για τη γύρω περιοχή.
Αν και τα ελάφια δεν κυνηγούν για να σκοτώσουν φίδια, όπως πιστεύουν πολλοί, τα κέρατά τους εκκρίνουν μια ουσία (αλκαλικό), η οσμή της οποίας θεωρείται ότι ερεθίζει τα φίδια και τα απωθεί. Ως εκ τούτου, ορισμένα από αυτά τα ζώα που έφεραν οι Σταυροφόροι δραπέτευσαν από τα στρατόπεδά τους και κρύφτηκαν στο δάσος, δημιουργώντας στη συνέχεια έναν πληθυσμό που έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, τα ελάφια εισήχθησαν από τους Ενετούς κατά τη διάρκεια της κατοχής του νησιού. Ωστόσο, τα αρχαία κείμενα αναφέρονται στη Ρόδο και ως “Ελαφούσα“. Αυτό σημαίνει ότι το νησί κατοικείτο από μεγάλο αριθμό ελαφιών εκείνη την εποχή και σίγουρα πολύ πριν από την άφιξη των κατακτητών. Οι αρχαιολογικές ενδείξεις για την παρουσία ελαφιών στο Ανατολικό Αιγαίο χρονολογούνται πιθανώς από την 6η χιλιετία π.Χ.
Τα μικρότερα σωζόμενα ελάφια του γένους Dama βρίσκονται στο Ανατολικό Αιγαίο (Ρόδος) και στις δυτικές ακτές της Μικράς Ασίας (Εθνικός Δρυμός Τερμέσου, Dama Dama), καθώς και στο Dama mesopotamica στο Ιράν, όπου τα ελάφια διασκορπίστηκαν και παρέμειναν στη Ρόδο όταν τα νερά της Μεσογείου κατέκλυσαν την περιοχή του Αιγαίου και σχηματίστηκαν νησιά. Αυτό υποστηρίζει τη θεωρία ότι τα ελάφια διασκορπίστηκαν και παρέμειναν στη Ρόδο όταν τα νερά της Μεσογείου πλημμύρισαν το Αιγαίο και σχηματίστηκαν νησιά.
Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι και τα δύο είδη αποτελούν στοιχεία μιας πανίδας που χαρακτηρίζεται από υποτροπική εξάπλωση κατά το τέλος του Τεταρτογενούς. Παλαιοντολογικά και αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν επίσης ότι από το ύστερο Πλειστόκαινο έως τις αρχές του Ολόκαινου, τα ελάφια αυτά κατοικούσαν μόνο στην ανατολική Μεσόγειο και την Εγγύς Ανατολή.
Τα χαρακτηριστικά του ελαφιού
Όσον αφορά την ταξινόμηση, τα χαρακτηριστικά και τη συμπεριφορά, το ελάφι της διμοιρίας ανήκει στα μηρυκαστικά, τα θηλαστικά της οικογένειας των ελαφιών. Πρόκειται για ένα ελάφι μεσαίου μεγέθους. Το μήκος του είναι περίπου 1,5 μέτρο, ενώ το ύψος μέχρι την κορυφή της πλάτης είναι περίπου 90 εκατοστά. Ζυγίζει περίπου 100 κιλά, αλλά σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, τα ενήλικα αρσενικά μπορούν να φτάσουν τα 150 κιλά.
Είναι εξαιρετικά όμορφα ζώα
Η ομορφιά τους οφείλεται κυρίως στις τέλειες αναλογίες του σώματός τους καθώς και στον όμορφο χρωματισμό τους. Επιπλέον, τα αρσενικά κοσμούνται με κέρατα τέλειας συμμετρίας και ομορφιάς. Είναι πολύ δύσκολο να περιγραφεί με ακρίβεια το χρώμα του τριχώματος. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το τρίχωμα μπορεί να έχει ποικίλες αποχρώσεις και ποικίλλει ανάλογα με την ηλικία και την εποχή. Στα ώριμα αρσενικά το καλοκαίρι, σχεδόν όλο το τρίχωμα στο πάνω μέρος του σώματος, στους μηρούς και στην ουρά είναι κοκκινωπό-καφέ, ενώ το κάτω μέρος του σώματος και το εσωτερικό του σώματος είναι κρεμ ή λευκό. Το μαλλί στην πλάτη είναι πολύ λεπτό στη βάση, γίνεται καφέ στη μέση και πιο σκούρο, σχεδόν μαύρο, στις άκρες. Το χειμώνα (ιδίως στα μέσα του χειμώνα) η πλάτη, ο λαιμός και τα αυτιά γίνονται σκούρα γκρίζα ή γκρι-καφέ. Οι τρίχες στο κάτω μέρος της κοιλιάς και στο εσωτερικό του σώματος είναι γκρίζες έως κόκκινες.
Αυτά τα χρώματα του τριχώματος ποικίλλουν σχεδόν πάντα ανάλογα με την ηλικία του ζώου, τόσο ως προς την ιδιαιτερότητα όσο και ως προς τη συμμετρία. Τα κέρατα του πλατάνου αποβάλλονται κάθε χρόνο τον Μάιο και αναγεννώνται αργά, με αποτέλεσμα να αναπτύσσονται πλήρως τον Σεπτέμβριο. Για κάθε έτος ηλικίας του ελαφιού, προστίθεται ένας πόντος στο επίπεδο των νέων κέρατων. Τα ενήλικα αρσενικά ζουν συχνά μόνα τους, το πολύ με τρεις έως τέσσερις θηλυκές συντρόφους. Καθώς μεγαλώνουν, προτιμούν περισσότερη μοναξιά. Τα νεαρά αρσενικά ζουν σε ομάδες με θηλυκά και νεογέννητα.
Η αναπαραγωγή και η κύηση
Γύρω στον Οκτώβριο, τα ώριμα αρσενικά εμφανίζονται σε σμήνη και διώχνουν τα νεαρά αρσενικά, αλλά δεν απομακρύνονται και παραμένουν κοντά στα σμήνη των θηλυκών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τα αρσενικά είναι πολύ ενθουσιασμένα. Συχνά παλεύουν μεταξύ τους για ώρες για τα θηλυκά, και αυτή η δραστηριότητα χρησιμοποιείται από τα νεαρά αρσενικά, τα οποία καταδιώκουν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τα αρσενικά γίνονται πολύ απρόσεκτα και συχνά δέχονται επιθέσεις από τους λίγους, ευτυχώς μοχθηρούς λαθροκυνηγούς. Η περίοδος κύησης του θηλυκού διαρκεί οκτώ μήνες και γεννά ένα ή δύο μικρά γύρω στον Ιούλιο.
Το σύμβολο της Ρόδου
Στη Ρόδο, ο Πλάτος συναντάται σε καθαρά μικτά δάση από μεγάλα πεύκα, πεύκα και κυπαρίσσια με πλούσιο υπόροφο από θάμνους (αειθαλή πλατύφυλλα δέντρα), όπου υπάρχει νερό όλο το χρόνο και ποτίστρες για τις κατσίκες και τα πρόβατα. Επίσης, κατοικεί και βόσκει σε αειθαλείς θαμνώνες (θάμνοι με αειθαλείς θάμνους, καμινάδες, δρυς με οξύφυλλα, κ.λπ.). Με βάση τις μαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής και προσωπικές εκτιμήσεις, μπορεί να εκτιμηθεί ότι σήμερα στα δάση της Ρόδου κατοικούν μεταξύ 100 και 150 ζώα. Σημαντικός αριθμός ζώων (περίπου 70) διατηρείται επίσης στις περιφραγμένες περιοχές του δήμου Ρόδου. Μεμονωμένα ελάφια έχουν μετεγκατασταθεί από τη Ρόδο σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και διατηρούνται σε ζωολογικούς κήπους και πάρκα.
Ένας άλλος παράγοντας που συμβάλλει στη μείωση του αριθμού είναι δύο μεγάλες πυρκαγιές στη Ρόδο το 1987 και το 1992, στις οποίες τα ελάφια πιάστηκαν στις φλόγες και κάηκαν. Ένας άλλος σημαντικός λόγος για τη μείωση των αριθμών είναι η μείωση της γεωργικής γης, κυρίως λόγω της αύξησης του αριθμού των ντόπιων που ασχολούνται με τον τουρισμό. Φυσικά, τα πολυάριθμα ισχυρά φυτοφάρμακα που χρησιμοποιούνται στην καλλιέργεια των καλλιεργειών μολύνουν τις πηγές και τα υδάτινα σώματα όπου τρέφονται και ζουν τα ζώα. Παρόλο που ο χάρτης δείχνει τα ενδιαιτήματα των ελαφιών, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλα ζώα σε άλλες θέσεις ή ότι τα υπάρχοντα ζώα σε ορισμένες από τις θέσεις που απεικονίζονται δεν θα μετακινηθούν ή δεν μπορούν να μετακινηθούν ως απάντηση στις αλλαγές των παραγόντων που επηρεάζουν την επιβίωση των ελαφιών, όπως η ποσότητα της τροφής ή η διαθεσιμότητα του νερού.
Χαρακτηρίζεται από λευκές κηλίδες που εντοπίζονται κυρίως στα ανώτερα μέρη του σώματος (πλάτη, οσφύς και ράχη), οι οποίες χρησιμεύουν κυρίως για το καμουφλάζ του ζώου.
Έχουν σχετικά μεγάλα, λεπτά πόδια, μάλλον κοντό κεφάλι, προεξέχοντα λάρυγγα και παχύ λαιμό (αυχένα). Τα αρσενικά έχουν μεγάλη ακροποσθία και μια χαρακτηριστική τούφα που καλύπτει τις γονάδες.
Τα κέρατα, που υπάρχουν μόνο στα αρσενικά, είναι στρογγυλεμένα στη βάση και στη συνέχεια ανοίγουν προς τα πάνω, διευρύνονται και σχηματίζουν ένα χαρακτηριστικό ρύγχος. Εκτείνονται κάθετα από τη βάση, στη συνέχεια ανεβαίνουν προς τα πάνω και καμπυλώνουν προς τα πίσω. Τα κέρατα έχουν χαρακτηριστικό σχήμα και, σε αντίθεση με τα κέρατα όλων των άλλων ταράνδων, είναι παλμιτικά.
Από τη Θεσσαλονίκη καταγόταν ο 27χρονος Ανθυποσμηναγός (Ι) Περικλής Στεφανίδης, ο συγκυβερνήτης του Canadair CL-215 που έπεσε σήμερα Τρίτη (25.7.2023) στην Κάρυστο, την ώρα της επιχείρησης κατάσβεσης της φωτιάς που καίει από την περασμένη Κυριακή στην περιοχή.
Ο θάνατος των δύο χειριστών του Canadair CL-215 που έπεσε στην Κάρυστο έχει προκαλέσει θλίψη σε όλη την Ελλάδα.
Ο 34χρονος κυβερνήτης, Σμηναγός (Ι) Χρήστος Μουλάς, καταγόταν από τα Χανιά και ο χαμός του έχει βυθίσει στο πένθος όλη την πόλη της Κρήτης.
Ο 27χρονος καταγόταν και είχε μεγαλώσει στη Θεσσαλονίκη και είχε φοιτήσει στο 16ο Γυμνάσιο της πόλης και μετά στο 16ο Λύκειο. Αμφότερα τα σχολεία βρίσκονται στην Ξηροκρήνη.
Ο Ανθυποσμηναγός Περικλής Στεφανίδης, 27 ετών
Στελέχη της Πολεμικής Αεροπορίας έχουν βρεθεί στο πλευρό της οικογένειας του Περικλή Στεφανίδη, καθώς πήγαν νωρίτερα στο σπίτι του, για να παράσχουν ψυχολογική στήριξη στους δικούς του ανθρώπους. Όπως είναι φυσικό, το κλίμα είναι εξαιρετικά βαρύ.
Παράλληλα, σύμφωνα με το GRTimes.gr, συγγενείς και φίλοι άρχισαν να φτάνουν από νωρίς το βράδυ στο σπίτι της οικογένειας του Ανθυποσμηναγού (Ι) ενώ στο σημείο παραμένει ασθενοφόρο της Πολεμικής Αεροπορίας και γιατρός του Σώματος, που επισκέφθηκε τους γονείς του.
Ο Φαίδων Καραϊωσηφίδης, αεροναυπηγός και εκδότης του περιοδικού «Πτήση», έδωσε λεπτομέρειες σχετικά με τι μπορεί να έχει συμβεί, ύστερα από την πτώση του Καναντέρ στην Κάρυστο, μιλώντας στην ΕΡΤ.
Τι ανέφερε για την πτώση
Αρχικά, τόνισε ότι «τα συγκεκριμένα αεροπλάνα (CL–215) δεν έχουν σύστημα εκτίναξης ή διαφυγής και ότι η καλύτερη ελπίδα για τους χειριστές σε περίπτωση που συμβεί κάτι, είναι να επιχειρήσουν αναγκαστική προσγείωση έστω και σε ανώμαλο έδαφος, όπως συνέβη το 2015 στη Λακωνία και το 2016 στα Δερβενοχώρια».
«Παρ’ ότι η εικόνα που βλέπουμε, δυστυχώς δεν δίνει πολλές ελπίδες, είναι σημαντική, καθώς δείχνει τον πλωτήρα (το βοηθητικό εξάρτημα του αεροπλάνου, το οποίο τον βοηθά στην προσθαλάσσωση για να μην ακουμπήσει το φτερό κάτω) να ακουμπά στις κορυφές των δέντρων. Άγνωστο, ωστόσο, είναι τι συνέβη προηγουμένως και η τροχιά του αεροπλάνου το οδήγησε μέσα στο εδαφικό ανάγλυφο», επεσήμανε και προσέθεσε: «Από εκεί και ύστερα, δεν υπήρχε ούτε χρόνος αλλά κυρίως ούτε χώρος ελιγμών και αμέσως μετά τη ρίψη, επειδή το αεροπλάνο ελαφρώνει, εκτινάσσεται στον αέρα και λαμβάνεται κι αυτό υπόψη για το πώς μπορεί να ακολουθήσει μετά η τροχιά του ιπτάμενου μέσου», υπογράμμισε.
Όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο αποφασίζεται το ύψος που θα γίνει η ρίψη, απάντησε ότι «η εκπαίδευση των πιλότων γίνεται βάσει προδιαγραφών. Δηλαδή, υπάρχει ένα σημείο εισόδου στην περιοχή της φωτιάς και ένα υπολογιζόμενο σημείο εξόδου.
Πριν γίνει η ρίψη, τα αεροπλάνα περνούν από πάνω και κάνουν επιθεώρηση του χώρου, ιδιαίτερα αν είναι η πρώτη φορά η πρώτη ρίψη της ημέρας μετά την υδροληψία. Αποτελεί θέμα εμπειρίας, συνθηκών και βέβαια όλα γίνονται με γνώμονα την ασφάλεια. Είναι απόφαση του πιλότου μέχρι τι βάθος θα κατέβει για να κάνει τη ρίψη, χωρίς να υπάρχει κάποιο σύστημα ή κάποιο άλλο βοήθημα, δυστυχώς», ολοκλήρωσε.
Θρήνος για την απώλεια των δύο ηρωικών πιλότων του Canadair που κατέπεσε στον Πλατανιστό Καρύστου, ενώ επιχειρούσαν στην πυρκαγιά.
Νεκροί ανασύρθηκαν από τα συντρίμμα του CL-215, που συνετρίβη στη χαράδρα, ο 34χρονος κυβερνήτης, Σμηναγός Χρήστος Μουλάς και ο 27χρονος συγκυβερνήτης του, Ανθυποσμηναγός Περικλής Στεφανίδης.
Ο 34χρονος, Χρήστος Μουλάς με καταγωγή από τα Χανία, σύμφωνα με πληροφορίες του Alpha, ήταν παντρεμένος και περίμενε το πρώτο του παιδί καθώς η σύζυγός του βρίσκεται στον τρίτο μήνα της εγκυμοσύνης της. Δυστυχώς ο άτυχος άνδρας δεν πρόλαβε να γευτεί τη χαρά της πατρότητας.
Μαζί με την σύζυγο του
Ο σμηναγός Χρήστος Μουλάς είχε πάθος με τα αεροσκάφη και τα ταξίδια και συχνά ανέβαζε φωτογραφίες από τις πτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Το χρονικό της τραγωδίας
Η τραγωδία που συγκλόνισε το πανελλήνιο σημειώθηκε σήμερα το μεσημέρι, όταν το Canadair μετά από ρίψη νερού που πραγματοποίησε σε εστία πυρκαγιάς σε πλαγιά στην Κάρυστο, συνετρίβη.
Η ανακοίνωση που εξέδωσε το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας
“Την Τρίτη 25 Ιουλίου 2023 και ώρα 14:52 αεροσκάφος τύπου CL-215 της 355 Μοίρας Τακτικών Μεταφορών της 112 Πτέρυγας Μάχης, κατέπεσε, κατά τη διάρκεια αεροπυρόσβεσης, στον Πλατανιστό Ευβοίας με συνέπεια τον θανάσιμο τραυματισμό του κυβερνήτη, Σμηναγού (Ι) Χρήστου Μουλά, 34 ετών και του συγκυβερνήτη, Ανθυποσμηναγού (Ι) Περικλή Στεφανίδη, 27 ετών”.
Σοκαριστικό βίντεο από την πτώση του Canadair
Σοκ προκαλεί το βίντεο με την πτώση του Canadair στην Κάρυστο, το οποίο επιχειρούσε στην κατάσβεση της φωτιάς στην περιοχή.
Όπως φαίνεται και στο βίντεο, το αεροσκάφος πραγματοποιεί ρίψη νερού και στη συνέχει πέφτει. Αμέσως μετά την πτώση τυλίγεται στις φλόγες.
Τριήμερο πένθος στις Ένοπλες Δυνάμεις για τον θάνατο των δύο πιλότων
Τριήμερο πένθος κηρύχθηκε στις Ένοπλες Δυνάμεις μετά την τραγωδία στην Κάρυστο με τον θάνατο των δύο πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας από την πτώση του Canadair.
Αμέσως αφότου έγινε γνωστό ότι οι δύο πιλότοι βρέθηκαν, το υπουργείο Άμυνας προχώρησε σε ειδική ανακοίνωση.
Η ανακοίνωση:
“Mε απόφαση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια, κηρύσσεται τριήμερο πένθος στις Ένοπλες Δυνάμεις (από 25 έως 27 Ιουλίου 2023) για την απώλεια της ζωής, εν ώρα καθήκοντος, των Αξιωματικών της Πολεμικής Αεροπορίας και χειριστών του πυροσβεστικού αεροσκάφους CL-215, το οποίο επιχειρούσε στην Εύβοια”.
Συγκινεί το αντίο του ξαδέρφου του – “Πρόλαβες με τη σπιρτάδα σου να αφήσεις ανεξίτηλο το σημάδι σου”
Βαρύ το πένθος που σκέπασε και τα Χανιά, τόπο καταγωγής του 34χρονου χειριστή του Canadair, Χρήστου Μουλά.
Σύμφωνα με το flashnews,gr, ο αδικοχαμένος πιλότος κατάγεται από τον Αποκόρωνα και έζησε τα σχολικά του χρόνια στα Χανιά, πριν εισαχθεί στην Σχολή Ικάρων και εν συνεχεία ακολουθήσει την πυρόσβεση με τα Canadair.
«Τόσο μικρός αλλά πρόλαβες με το μυαλό σου και τη σπιρτάδα σου να αφήσεις ανεξίτηλο το σημάδι σου»
Συγκινεί το αντίο του ξαδέρφου του, Γιώργου Κορνελάκη. «Τόσο μικρός αλλά πρόλαβες με το μυαλό σου, την καλοσύνη σου, την σπιρτάδα σου να αφήσεις ανεξίτηλο το σημάδι σου, όλοι μας έχουμε τεράστια ανάγκη τέτοιας ανθρωπιάς και τέτοιας ενέργειας στις ζωές μας!!! Ξάδερφε Xristos Moulas θα σε θυμάμαι πάντα!!! Ήρωας που έπεσε στο καθήκον για την πατρίδα!!! Σ αγαπώ !!!!» έγραψε σε ανάρτησή του ο ξάδερφος του Χρήστου Μουλά.
Συντετριμμένος είναι και ο αντιδήμαρχος Χανίων Γιάννης Γιαννακάκης, που ήταν συμμαθητής του αδικοχαμένου πιλότου του Καναντέρ.
«Χρήστο, κάθε φορά που έβλεπα πυροσβεστικά αεροπλάνα σε σκεφτόμουν. Θαύμαζα το θάρρος και τις ικανότητές σου να πολεμάς τον πύρινο εχθρό τόσα χρόνια. Κάθε συζήτηση με τη Μάγδα ή τους γονείς σας με γύριζε σε εκείνο το καλόκαρδο παιδί που γνώριζα στο σχολείο. Δεν τολμώ να φανταστώ πόσες ζωές έσωσες, πόσα σπίτια γλίτωσες, πόσες εστίες έσβησες όσα χρόνια πετούσες. Το μόνο όμως που δεν θα μπορούσες να σβήσεις είναι η ανάμνηση του πηγαίου σου χαμόγελου από όσους συναντήθηκαν μαζί σου. Από όσους σε συναντήσαμε σε αυτή τη σύντομη διαδρομή. Μια διαδρομή που για σένα ήταν μια σταθερή πορεία προς το φως. Καλό ταξίδι, Χρήστο».
«Εδώ στον Ψηλορείτη, η λέξη “Αθάνατοι” δεν σβήνει ποτέ»
Τη βαθιά τους θλίψη εκφράζουν και η δημοτική αρχή και ο δήμαρχος Ανωγείων και πρόεδρος της Ένωσης Ορεινών Δήμων Ελλάδας Σωκράτης Κεφαλογιάννης, για τον τραγικό θάνατο των δύο πιλότων, Χρήστου Μουλά, 34 ετών και Περικλή Στεφανίδη, 27 ετών.
«Μαζί με ολόκληρη τη χώρα, την οικογένεια της Πολεμικής μας Αεροπορίας, τις οικογένειες των ηρώων μας, τα Ανώγεια πενθούν. Οι δύο πιλότοι μας, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις φλόγες, έπραξαν σθεναρά το καθήκον τους, με αυτοθυσία, θέλοντας να προστατέψουν την Κάρυστο, τη φύση και τους συνανθρώπους μας από τη μανία της φωτιάς. Στερήθηκαν τη ζωή τους ανταποκρινόμενοι στον όρκο τους, στο καθήκον και την αποστολή που τους ανατέθηκε. Δικό μας χρέος είναι να διατηρήσουμε τη μνήμη τους, να διδάξουμε στα παιδιά μας και να αφήσουμε ως παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές, την αγάπη για την πατρίδα, το σεβασμό στο καθήκον, την αξία της θυσίας όταν η πατρίδα μας καλεί να την υπερασπιστούμε με κάθε τρόπο. Όλοι εμείς εδώ στο δήμο Ανωγείων, εκφράζουμε από τα βάθη της καρδιάς μας στις οικογένειες των πεσόντων ηρώων μας το σεβασμό μας, τα ειλικρινή και θερμά μας συλλυπητήρια γνωρίζοντας τους παράλληλα πως εδώ στον Ψηλορείτη η λέξη ΑΘΑΝΑΤΟΙ δεν σβύνει ποτέ. Αθάνατος με τιμή ο Σμηναγός Χρήστος Μουλάς. Αθάνατος με τιμή ο Ανθυποσμηναγός, Περικλής Στεφανίδης».
Η σύζυγος του, Κώστα Καραμανλή, Νατάσα Παζαΐτη αποχαιρέτησε την αγαπημένη της φίλη με τα πιο σημαντικά λόγια και μας συγκίνησε όλους.
Τι έγραψε
«Αγαπημένη Μαριάννα, θα είσαι πάντα δίπλα μας να δίνεις απλόχερα Αγάπη, Φροντίδα, Ελπίδα. Θα είσαι πάντα εδώ να φωτίζεις το βλέμμα των αδύναμων παιδιών, των απελπισμένων γονιών που παλεύουν με την ασθένεια. Για μένα θα είσαι πάντα ζωντανή και αιώνια αγαπημένη. Θα μου λείψει όμως η γλύκα της φωνής σου, το καθαρό βλέμμα το πλατύ σου χαμόγελο» έγραψε η Νατάσα Παζαΐτη.
Ο 27χρονος καταγόταν και είχε μεγαλώσει στη Θεσσαλονίκη και είχε φοιτήσει στο 16ο Γυμνάσιο της πόλης και μετά στο 16ο Λύκειο. Αμφότερα τα σχολεία βρίσκονται στην Ξηροκρήνη.
Ο Ανθυποσμηναγός Περικλής Στεφανίδης, 27 ετών
