Μητέρα πέταξε έξω την πεθερά της από το σπίτι, επειδή έδειρε το παιδί της, ενώ εκείνη με τον άνδρα της δεν έχουν σηκώσει ποτέ χέρι στα παιδιά τους.

“Όταν ο άντρας μου κι εγώ αποφασίσαμε να κάνουμε παιδιά, είπαμε, ότι δεν θα τα δείρουμε ποτέ. Ήμασταν και οι δύο της άποψης ότι, αυτού του είδους η τιμωρία μόνο περισσότερα προβλήματα θα φέρει.

Η απόφασή μας συνάντησε πολλές αντιρρήσεις από γονείς και συγγενείς και των δύο οικογενειών, αλλά εμείς συνεχίζουμε ακάθεκτοι στα πιστεύω μας. Είμαστε παντρεμένοι 13 χρόνια και έχουμε 3 παιδιά, 10, 7 και 5 ετών.

Πριν από 6 μήνες, χρειάστηκε να μετακομίσουμε λόγω της δουλειάς του άντρα μου, αλλά πιο πολύ ανακουφισμένη ένιωσα, παρά στεναχωρημένη, μιας και θα ξέφευγα από τις οικογένειες και των 2 δυο μας, που άλλη όρεξη δεν είχαν, παρά να μας επιπλήττουν συνέχεια για τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά, κυρίως η μητέρα του.

Τον προηγούμενο μήνα αποφάσισε να φύγει από το σπίτι της και να νοικιάσει λίγο πιο κάτω απ’ το δικό μας. Η απόφασή της δεν με χαροποίησε, αλλά ο άντρας μου είπε ότι είναι καλύτερα έτσι, αφού θα έχουμε βοήθεια, όποτε το χρειαζόμασταν.

Την προηγούμενη εβδομάδα, έπρεπε να μείνω στη δουλειά μέχρι αργά, μέχρι να έρθει ένας πελάτης μας να υπογράψει τα συμβόλαιά του. Ευτυχώς, ήρθε νωρίτερα απ’ ότι τον περίμενα και έτσι πήγα σπίτι να κάνω έκπληξη στα παιδιά.

Η μητέρα μπούκαρε στο σπίτι και πέταξε έξω την πεθερά της που χτύπησε το παιδί

Μόλις κατέβηκα απ’ το αμάξι, άκουσα ένα απ’ τα παιδιά μου να κλαίει και υπέθεσα ότι δεν θα ήθελε να πάει για ύπνο. Προχώρησα σιγά σιγά σαν τον κλέφτη στην πίσω πλευρά του σπιτιού και κρυφοκοίταξα απ’ την πίσω πόρτα. Είδα την πεθερά μου να δέρνει το μικρό μου γιο! Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, μπούκαρα στο σπίτι και την πέταξα έξω με συνοπτικές διαδικασίες.

Στο πλευρό της μητέρας δεν βρίσκεται ούτε ο σύζυγός της

Τώρα, ο άντρας μου λέει ότι το παράκανα και ότι ήμουν υπερβολική. Λέει ότι όταν η μάνα του προσέχει τα παιδιά, πρέπει κι εκείνα να είναι υπάκουα και να ακολουθούν τους κανόνες της. Εγώ, πάλι, πιστεύω ότι έπρεπε να σεβαστεί την απόφασή τη δική μου και του άντρα μου και να μην χτυπήσει ποτέ το παιδί.

Νιώθω ότι είμαι η μόνη που νομίζει ότι έκανε το σωστό. Δεν έκανα καλά;

Μαρία”

singleparent.gr

Ήταν το πιο όμορφο, το πιο υπέροχο, το πιο τέλειο νυφικό που είχα δει ποτέ μου (χώρια που ήταν και πανάκριβο αφού ανήκε σε πασίγνωστο σχεδιαστή). Μόλις το φόρεσα ήξερα ότι αυτό ήταν το νυφικό μου.

Η γιαγιά μου, η μητέρα μου και η αδερφή μου ήταν μαζί μου στην πρόβα. Μόλις βγήκα από το δοκιμαστήριο κοιτάχτηκα στους τρεις τεράστιους καθρέφτες στην κεντρική σάλα και έπαθα πλάκα. Αυτό ήταν!

Εκείνη την ημέρα δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ. Είναι μία από τις πιο όμορφες αναμνήσεις που έχω από τη γιαγιά μου, η οποία πέθανε το ίδιο καλοκαίρι μετά από ένα δύσκολο αγώνα με διάφορα προβλήματα υγείας αλλά και ψυχολογικά προβλήματα που την ταλαιπωρούσαν τα τελευταία χρόνια της ζωής της.

Θυμάμαι καλά πως εκείνη την ημέρα μόλις με είδε με το νυφικό μου έβαλε τα κλάματα. Ήμουν το μεγαλύτερο από τα εγγόνια της και είχαμε ένα ιδιαίτερο δέσιμο. Στο γάμο μου έκλαψε ακόμα περισσότερο. Ίσως μέσα της να πίστευε ότι δεν θα παντρευτώ ποτέ! Όπως και να έχει χαίρομαι πολύ που της δόθηκε η ευκαιρία να έρθει μαζί μας την ημέρα εκείνη που θα κάναμε τα ψώνια του γάμου. Είναι η τελευταία ανάμνηση που έχω από εκείνη πριν πω το μεγάλο αντίο στην προηγούμενη ζωή μου ως ανύπαντρη, η τελευταία ανάμνηση από μία ανεξάρτητη γυναίκα που έζησε μία έντονη και αξιοθαύμαστη ζωή.

Όσο όμορφες και αν ήταν οι ετοιμασίες του γάμου, άλλο τόσο άσχημος ήταν ο γάμος μου γι’ αυτό και αποφάσισα να πάρω διαζύγιο. Τώρα ο πρώην άντρας μου αρνείται να μου επιστρέψει το νυφικό από εκδίκηση παρόλο που του έχω στείλει δεκάδες μηνύματα και τον έχω πάρει εκατοντάδες φορές τηλέφωνο ζητώντας να μου το επιστρέψει. Μέχρι και το δικηγόρο του πήρα τηλέφωνο. Έτσι είναι τα πράγματα όταν ο άντρας που παντρεύτηκες είναι νάρκισσος και κάνει οτιδήποτε μπορεί για να σε βλάψει.

Εκτός από λυπηρό είναι και αξιοθρήνητο να βλέπεις έναν άντρα να φέρεται έτσι. Δείχνει πόσο διεστραμμένος, πόσο άθλιος είναι. Προσπαθεί να μου επιβληθεί τιμωρώντας με αρνούμενος να μου επιστρέψει το αγαπημένο μου νυφικό που στην τελική έσκασα τρελά λεφτά για να αποκτήσω. Δεν ξέρει τι είναι τα όρια. Ποτέ δεν ήξερε.

Δεν είναι τόσο το νυφικό σαν νυφικό, αλλά η συναισθηματική αξία που με δένει μαζί του και πιστεύω ότι πάνω σ’ αυτό πατάει και αρνείται να μου το δώσει.

Την ημέρα εκείνη στην εκκλησία είμαι σίγουρη ότι δεν πρόκειται κανείς να την ξεχάσει. Δεν υπήρχε πιο ταιριαστό νυφικό που θα μπορούσα να φορέσω. Διαλέγω να κρατήσω αυτή την ανάμνηση παρά την ανάμνηση ενός απαίσιου γάμου και ενός ακόμα πιο απαράδεκτου άντρα.

Στα λίγα χρόνια που μείναμε παντρεμένοι δεν πέρασα καθόλου καλά. Ήθελα να είμαι αυτή που είμαι, να είμαι ο εαυτός μου, να είμαι αυθεντική. Έχασα ένα μεγάλο μέρος του εαυτού μου κατά τη διάρκεια του ταξιδιού αυτού.

Πληγώθηκα, πόνεσα, αλλά ποτέ δεν προσποιήθηκα κάτι που δεν είμαι. Προσπαθώ ακόμα να επανέλθω αλλά με τη ναρκισσιστική του συμπεριφορά δεν με αφήνει. Όταν κοιτάζω τις φωτογραφίες του γάμου δεν βλέπω μόνο μία ευτυχισμένη γυναίκα και ένα καταπληκτικό νυφικό. Βλέπω ένα κορίτσι με όνειρα, με μάτια διψασμένα για ζωή, γεμάτα ελπίδα για το μέλλον και όρεξη να φανεί αντάξιο του ρόλου του ως γυναίκας, συζύγου και μητέρας.

Πηγή: divorcedmoms.com

Με την Ελένη ήμασταν καλύτερες φίλες από το Λύκειο. Κοιμόμασταν η μια στο σπίτι της άλλης, πηγαίναμε διακοπές μαζί και κάναμε όλα όσα κάνουν δυο κολλητές φίλες.

Πάντα θεωρούσα τον πατέρα της γοητευτικό, δεν θα πω ψέματα. Αλλά ποτέ δεν τον έβλεπα ερωτικά. Ήταν παντρεμένος άνθρωπος και θα μπορούσε να είναι δικός μου μπαμπάς.

Περάσανε τα χρόνια, κάναμε τις ζωές μας, τελειώσαμε το σχολείο, περάσαμε στην ίδια σχολή και αποφασίσαμε να πιάσουμε μαζί με την Ελένη ένα διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας, που να είναι κοντά στη σχολή μας.

Οι γονείς μας ερχόταν τακτικά να μας επισκεφθούν, αν και τους βλέπαμε και εμείς όποτε μπορούσαμε, καθώς όλοι Αθήνα μέναμε.

Στο δεύτερο έτος είχα βρει ένα αγόρι. Ήμουν απίστευτα ερωτευμένη μαζί του. Όταν μετά απο 5 μήνες έμαθα οτι είχε βρει άλλη και με παράτησε, έκλαιγα ασταμάτητα για 3 μέρες. Δεν ήθελα να ξαναδώ άντρα στη ζωή μου.

Λίγες μέρες μετά το χωρισμό μου, χτύπησε το κουδούνι και ήταν ο κύριος Κωνσταντίνος, ο μπαμπάς της Ελένης. Είχε περάσει να μας φέρει κάτι λαχανικά και λάδι. Η Ελένη δεν ήταν σπίτι, αλλά του είπα οτι αν ήθελε μπορούσε να καθίσει να την περιμένει.

Έκατσε λίγο μαζί μου στον καναπέ, με ρωτούσε για τη σχολή, και γενικά όλες αυτές τις βαρετές ερωτήσεις που κάνουν οι γονείς. Ξαφνικά ξέσπασα σε κλάματα όταν με ρώτησε αν έχω αγόρι. Εκείνος σάστισε και με πήρε αγκαλιά να με παρηγορήσει. Ένιωσα αμέσως ασφάλεια στην αγκαλιά του, η οποία δεν κράτησε πολύ, αλλά εγώ ένιωσα κάτι παράξενο.

Άρχισα να τον σκέφομαι όλο και περισσότερο. Όταν ερχόταν μαζί με τη μαμά της για επίσκεψη, φρόντιζα να είμαι περιποιημένη και όσο πιο όμορφη γινόταν. Δεν ήξερα τι περίμενα. Δεν μου είχε δώσει κανένα δικαίωμα να σκέφτομαι έτσι για εκείνον, αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να το κάνω. Η καρδιά μου χτυπούσε πολύ δυνατά όποτε τον έβλεπα.

Πέρασε ένας χρόνος σχεδόν με αυτή την κατάσταση. Αποφάσισα οτι έπρεπε να κάνω κάτι για αυτό. Δεν υπολόγισα ούτε τη φίλη μου, ούτε το γάμο του. Η ευκαιρία ήρθε πολύ γρήγορα. Πήρε τηλέφωνο να ειδοποιήσει οτι θα περνούσε από το σπίτι να αφήσει τρόφιμα και να δει την Ελένη.

Η Ελένη δεν μπορούσε να είναι εκεί όταν θα ερχόταν, και έτσι μου ζήτησε η ίδια να παραλάβω τα πράγματα και να του πω αν θέλει να την περιμένει, αλλιώς θα τον έβλεπε εκείνη μετά από λίγες μέρες. Δεν θα μπορούσε να είχε “κάτσει” καλύτερα η περίσταση!

Ήρθε στην ώρα του ως συνήθως. Είχα ετοιμαστεί, και του είπα οτι η Ελένη θα αργούσε. Κάθισε λίγο μαζί μου στον καναπέ να την περιμένει, και του τα είπα όλα. Οτι τον σκέφτομαι, οτι δεν μπορώ να τον βγάλω από το μυαλό μου τόσο καιρό και απ’ την ταραχή μου άρχισα να κλαίω.

Εκείνος με πλησίασε και μου είπε να μην κλαίω, και τον φίλησα. Δεν τραβήχτηκε στιγμή. Με φίλησε και εκείνος και ήταν το ωραιότερο φιλί της ζωής μου.

Συνεχίστηκε η σχέση μας και ολοκληρώθηκε κανονικά μέσα στο επόμενο διάστημα. Εκείνος ερχόταν όλο και πιο συχνά ώρες που έλειπε η κόρη του. Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε για δυο χρόνια. Κάποια στιγμή του είπα οτι κάτι έπρεπε να γίνει. Ήμουν τρελά ερωτευμένη μαζί του, και εκείνος το ίδιο.

Όταν ανακοίνωσε στη γυναίκα του οτι ήθελε να χωρίσουν, δεν είπε το λόγο. Η Ελένη ήταν πολύ στεναχωρημένη που χώριζαν οι γονείς της. Την άκουγα που προσπαθούσε να παρηγορήσει τη μητέρα της στο τηλέφωνο. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι τον είχε πιάσει, αν και ειπώθηκε οτι μπορεί να είχε βρει “καμιά πιτσιρίκα που τον ξεμυάλισε” όπως ανέφερε η μαμά της.

Στο επόμενο εξάμηνο, είπα στην Ελένη οτι θα μετακόμιζα μόνη μου σε δικό μου σπίτι. Εκείνη δεν την ένοιαξε, καθώς είχε ένα αγόρι εδω και ένα χρόνο που έμενε συνέχεια σπίτι μας, και θα μετακόμιζε εκείνος στο διαμέρισμα μαζί της.

Μετακόμισα με τον Κωνσταντίνο στο καινούργιο του διαμέρισμα και ζούσαμε ευτυχισμένοι. Μέχρι που το έμαθε η Ελένη και η μητέρα της. Δεν ξέρω ποιός μας είδε, ποιός τους το είπε και πότε… ξέρω όμως οτι το βρισίδι που άκουσα και τους χαρακτηρισμούς αυτούς, δεν τους είχα ακούσει ξανά. Η Ελένη δεν ξαναμίλησε τον πατέρα της από εκείνη την ημέρα και φυσικά ούτε η πρώην γυναίκα του.

Το έμαθαν και οι δικοί μου γονείς, και στεναχωρηθήκανε πάρα πολύ.

Εκείνος έχει κάνει άπειρες προσπάθειες να μιλήσει με την κόρη του, αλλά εκείνη αρνείται. Οι γονείς μου το δέχτηκαν μετά από λίγο καιρό.

Έχουν περάσει τρία χρόνια. Παντρευτήκαμε πέρυσι και περιμένω το παιδάκι μας το καλοκαίρι. Ξέρω δεν ήταν σωστό αυτό που έκανα. Αλλά είναι ο έρωτας της ζωής μου. Τι να έκανα;

Αριάδνη, 26 ετών

Πηγή: badmoms.gr

Ήμασταν μαζί λίγο καιρό αλλά δεν το περίμενα ποτέ ότι θα μου την «έφερνε» έτσι. Είναι μια πανέμορφη κοπέλα 20 χρονών που εργάζεται ως κομμώτρια. Εκεί πρωτοσυναντηθήκαμε, στο κομμωτήριο που εργαζόταν. Πήγα για το καθιερωμένο μου κούρεμα. Εκείνη μόλις είχε τελειώσει τη σχολή και είχε πιάσει δουλειά.

Είμαι 24 χρονών προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών. Δεν θα έλεγα ότι είμαι από τους πιο εμφανίσιμους γι’ αυτό και τα έχασα όταν έδειξε ενδιαφέρον για μένα και άρχισε να με φλερτάρει. Ποτέ δεν πίστευα ότι μια κοπέλα σαν εκείνη θα γύρναγε να μου ρίξει δεύτερη ματιά, όμως το έκανε και όχι μόνο το έκανε, αλλά την επόμενη φορά που πήγα, με θυμόταν και άφησε τους πελάτες της να περιμένουν μόνο και μόνο για να περάσει λίγη ώρα παραπάνω μαζί μου. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και την επόμενη μέρα, που της ζήτησα να βγούμε, δέχτηκε αμέσως.

Έτσι ξεκίνησε η σχέση μας. Με τις καλύτερες προδιαγραφές. Με πολλές ελπίδες και πολλά όνειρα. Γρήγορα γνώρισε και την οικογένειά μου, τους γονείς μου και τα δύο αδέρφια μου. Έχω έναν αδερφό μεγαλύτερο που είναι 27 ετών και ένα μικρότερο 22. Και οι δύο τη συμπάθησαν. Τους συμπάθησε και τους δύο.

Λίγες μέρες μετά την πρώτη γνωριμία της με την οικογένειά μου άρχισε κάπως να απομακρύνεται. Εκεί που ήμασταν κάθε μέρα μαζί, τηλέφωνα, μηνυματάκια, ανυπομονησία, πότε θα βρεθούμε, άρχισε κάπως να με αποφεύγει. Προβλήματα και τσακωμούς δεν είχαμε. Το σεξ ήταν καταπληκτικό κι όλα πήγαιναν μια χαρά.

Κάπως έτσι πέρασαν δύο μήνες. Στο διάστημα αυτό βρεθήκαμε μόνο 4 φορές. Προσπαθούσα με κάθε τρόπο να κρατήσω επαφή, να μάθω τι συμβαίνει, αλλά δεν με άφηνε.

Προκειμένου να δώσω μια νέα πνοή στη σχέση μας και να έρθουμε και πάλι κοντά, έκλεισα weekend σε ένα πανάκριβο resort με τζάκι, εσωτερική θερμαινόμενη πισίνα, σπα, σάουνα, πρωινό και δείπνο με αισθησιακή μουσική και κεριά. Καταξοδεύτηκα αλλά δεν με ένοιαζε. Το τελευταίο που ήθελα ήταν να τη χάσω. Σκόπευα να της κάνω πρόταση γάμου…

Τελικά πήγαμε όπως το είχαμε προγραμματίσει, αλλά εξακολουθούσε να είναι απόμακρη. Το βράδυ, την ώρα του δείπνου, πάνω που ήμουν έτοιμος να βγάλω το δαχτυλίδι από την τσέπη μου, μάλλον κάτι κατάλαβε και μου είπε: «Θέλω να σου πω κάτι. Δεν ήμουν ειλικρινής μαζί σου».

Κι εκεί έσκασε η βόμβα, που λέτε, και ήταν μεγαλύτερη από εκείνες της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι. Το τελευταίο διάστημα παράλληλα με μένα τα είχε και με το μεγάλο μου αδερφό. Είχαν κανονικά σχέση πίσω από την πλάτη μου, έκαναν κανονικότατα σεξ και παθιασμένο απ’ ότι μου έδωσε να καταλάβω και το χειρότερο; Ήταν έγκυος και δεν ήξερε ποιος είναι ο πατέρας. Τελικά την έκπληξη μου την έκανε αυτή.

Από κει και πέρα δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα απ’ όσα είπε παρά μόνο ότι θέλει να την συγχωρέσω και να είμαστε μαζί.

Πως μπόρεσα και ήμουν τόσο βλάκας; Ήμουν έτοιμος να τη ζητήσω σε γάμο κι εκείνη με πρόδωσε με το χειρότερο τρόπο; Και καλά εκείνη, είναι ξένη. Ο αδερφός μου; Πως μπόρεσε να μου το κάνει αυτό το ίδιο μου το αίμα; Καμία ηθική; Καθόλου τύψεις; Τίποτα… καμία λογική. Τόσο καιρό πίσω από την πλάτη μου και εγώ δεν είχα καταλάβει τίποτα.

Τι κάνουμε τώρα; Πως προχωράμε; Πως συνεχίζεται η ζωή; Τι θα πούμε στην οικογένειά μας, στους γονείς μας, τον άλλο μας αδελφό; Θα περιμένουμε μέχρι να γεννηθεί για να δούμε ποιος είναι ο πατέρας και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας; Δεν αντέχω να περιμένω τόσο. Θέλω να ξέρω εδώ και τώρα. Αν είναι δικό μου, θα το αναγνωρίσω φυσικά και θα κάνω ο,τι προβλέπει ο νόμος. Εκείνη όμως δεν θέλω να την ξαναδώ ούτε ζωγραφιστή. Ούτε μπορώ ούτε θέλω να τη συγχωρέσω.

Εσείς τί θα κάνατε στη θέση μου;

Γιώργος