Καλησπέρα σας

Σας γράφω να σας πω και εγώ το πρόβλημά μου. Είμαι από επαρχία από μεγάλη οικογένεια. Πιστεύουμε πολύ στη θρησκεία μας, αν και θεωρώ ο πατέρας μου με το δικό του τρόπο γιατί όταν έχεις αγάπη μέσα σου τη δίνεις όπως πρέπει και όχι έτσι όπως κάνει ο δικός μου…

Γνώρισα ένα παιδί στην Αθήνα, μέναμε μαζί ενάμιση χρόνο, το άγαπησα, δεν πιστεύει πολύ στο Θεό, αλλά έχει πολύ καλή καρδιά, αγνή… Είμαι έγκυος τώρα 7 μηνών. Ο πατέρας μου όταν ήμουν 3 μηνών και του το είπα μου έκανε πλύση εγκεφάλου για θρησκευτικό γάμο κλπ. Ήταν 1 μήνα πριν ξεκινήσει ο κορονοϊός… Το αποτέλεσμα ήταν να επηρεαστώ αρχικά και να λέω στο αγόρι μου τα ίδια χωρίς να είμαστε καλά οικονομικά λόγω πανδημίας και τσακωνόμασταν. Με λίγα λόγια κλείσαμε πολιτικό γάμο και του χρόνου λέμε να κάνουμε γαμοβάπτιση.

Ο πατέρας μου και η μάνα μου δεν θα έρθουν ούτε καν στη γέννηση του μωρού. Εδώ να πω ότι είναι το πρώτο τους εγγόνι. Είμαστε 5 αδέρφια. Τα αδέρφια μου θα έρθουν όλα. Επίσης λέει στα αδέρφια μου να μην έρθουν στον πολιτικό γάμο, γενικά κακία πολύ… Και λέω…

Δεν ντρέπεται που με πλήγωσε έτσι ενώ κυοφορώ; Έτσι είσαι χριστιανός; Γενικότερα δεν μιλάω με τον πατέρα μου γιατί έμαθα ότι έλεγε επίσης ότι το μωρό θα γεννηθεί δαιμονισμένο… Πείτε μου εσείς τι θα κάνατε;

ADVERTISEMENT

Βιβή

Είμαι χωρισμένη με δύο μικρά παιδιά 5 και 8 ετών. Έχω καλή δουλειά αλλά δουλεύω σχεδόν όλη μέρα. Ο πρώην σύζυγος παίρνει τα παιδιά κάθε δεύτερο ΣΚ από επιλογή του. Δεν έχω καμία βοήθεια, οι γονείς μου ζουν στην επαρχία. Αυτό θα πει πως το σπίτι πολύ συχνά μοιάζει με βομβαρδισμένο.

Πριν δυο εβδομάδες επειδή έπαθα υστερία μετά από 14 ωρες δουλειάς όταν είδα πώς είχαν κάνει τα παιδιά το σπίτι, έφερα καθαρίστρια να έρχεται μια φορά την εβδομάδα να με βοηθάει. Σε έναν καφέ επάνω, οι φίλες μου όταν τις το είπα, με κατέκριναν ότι είμαι υπερβολική, ότι αλίμονο αν κάθε σπίτι είχε μια καθαρίστρια, ότι άλλες εργαζόμενες με περισσότερα παιδιά καθαρίζουν μόνες τους και προλαβαίνουν και ότι κάτι κάνω λάθος.

Εγώ νομίζω είτε ότι ζηλεύουν είτε ότι δεν νιώθουν διότι και δεν εργάζονται και είναι και παντρεμένες. Θεωρητικά δηλαδή έχουν βοήθεια από σύζυγο, πεθερικά κλπ.

Με θεωρείτε υπερβολική που φέρνω καθαρίστρια;

Αγγελική

Ένα βράδυ παρακολουθώντας μία ταινία πορνό στο ίντερνετ διαπίστωσα ότι πρωταγωνίστρια ήταν η Δήμητρα. Είχε και καλλιτεχνικό μάλιστα. Όταν την αναζήτησα με το καλλιτεχνικό της διαπίστωσα ότι συνεργάζεται με τη μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής ταινιών πορνό στην Ελλάδα και υπήρχαν τουλάχιστον 10 σελίδες με βιντεάκια, στα οποία πρωταγωνιστούσε

Οι κόρες μου έκαναν από μικρές παρέα και μεγάλωσαν με ένα άλλο κοριτσάκι από τη γειτονιά. Το κορίτσι αυτό είναι 31 ετών σήμερα και αναπόσπαστο μέλος της οικογένειάς μας. Τα κορίτσια μου κάνουν ακόμα πάρα πολύ παρέα μαζί της και η Δήμητρα έχει το ελεύθερο να μπαινοβγαίνει σπίτι μας όποτε θέλει. Μόνο κλειδιά που δεν τις έχουμε δώσει. Τόσο στενή είναι η σχέση μας. Τη λογαριάζουμε σαν κόρη μας και χαιρόμαστε πάρα πολύ όταν μας επισκέπτεται.

Οι γονείς της είναι επίσης πολύ καλοί φίλοι με τη γυναίκα μου και εμένα. Έχουμε κάνει όλοι μαζί διακοπές, Χριστούγεννα, Πάσχα, εκδρομές, ταξίδια και πολλά άλλα.

Η Δήμητρα τα τελευταία 8 χρόνια εργάζεται σε μία μεγάλη εταιρεία με τρελές απολαβές κάθε χρόνο. Πάντα απορούσα πώς είναι δυνατόν να βγάζει τόσα πολλά λεφτά. Έχει αγοράσει ήδη δύο μεζονέτες και δύο εξοχικά και συνεχίζει. Είναι ντυμένη πάντα στην τρίχα, φτιαγμένο μαλλί, φτιαγμένο νύχι και τα ρούχα, οι τσάντες και τα παπούτσια της φαίνονται ότι είναι πανάκριβα.

Μία κακή μου συνήθεια ωστόσο με έφερε αντιμέτωπο με την πραγματικότητα. Καλά λένε ότι ο διάολος έχει πολλά ποδάρια. Ένα βράδυ παρακολουθώντας μία ταινία πορνό στο ίντερνετ διαπίστωσα ότι πρωταγωνίστρια ήταν η Δήμητρα. Είχε και καλλιτεχνικό μάλιστα. Όταν την αναζήτησα με το καλλιτεχνικό της διαπίστωσα ότι συνεργάζεται με τη μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής ταινιών πορνό στην Ελλάδα και υπήρχαν τουλάχιστον 10 σελίδες με βιντεάκια, στα οποία πρωταγωνιστούσε.

Το σοκ μου ήταν τεράστιο. Ανησυχώ πολύ για αυτό το κορίτσι. Τί μέλλον θα έχει αν μαθευτεί αυτό που κάνει; Θα την απολύσουν ίσως από τη δουλειά της και οι γονείς της θα πέσουν από τα σύννεφα και θα πληγωθούν. Ξέρω ότι είναι ενήλικας και είναι ελεύθερη να κάνει ό, τι θέλει, αλλά αν μαθευτεί, η ρετσινιά θα την κυνηγάει μία ζωή. Αν απολυθεί, ποιος θα την πάρει στη δούλεψή του μετά; Ανησυχώ για εκείνη, την υγεία της και την ασφάλειά της.

Δεν έχω πει τίποτα και σε κανέναν και ούτε σκοπεύω. Αν είναι να πω κάτι, θα το πω σε εκείνη. Αλλά τί να της πω; Την έχω σαν κόρη μου και ντρέπομαι να της ανοίξω τέτοια κουβέντα. Θέλω να της πω να αρκεστεί στη δουλειά της και να αφήσει τα υπόλοιπα, αλλά από την άλλη σκέφτομαι ότι όταν γλυκαίνεσαι από τόσα πολλά χρήματα, δεν είναι και τόσο εύκολο να ξεκόψεις μετά. Είναι βαρύ το μυστικό που κουβαλάω. Τί να κάνω για να γλιτώσω το κορίτσι;

Κύριος Αλέξανδρος

Δεν επέλεξα να βιαστώ. Δεν επέλεξα να γίνω μητέρα ή να κάνω έκτρωση στα 13 μου. Δεν είχα επιλογές. Ο πατέρας μου, γιατρός στο επάγγελμα, με βίαζε από τότε που ήμουν 8 ετών μέχρι τα 12 μου.

Όταν έμεινα έγκυος ζήτησε από ένα συνάδελφό του να μου κάνει έκτρωση, ενώ ήμουν 4 μηνών έγκυος. Μετά τον κανονικό βιασμό, ήρθε ένας άλλος, εντελώς διαφορετικός βιασμός.

Όλες οι αποφάσεις πάρθηκαν από τον πατέρα μου και από εκείνο το γιατρό, ο οποίος ήταν πεπεισμένος ότι ήμουν μία χαζή 12χρονη που παρασύρθηκε και ο πατέρας μου ο σωτήρας που θα με γλίτωνε από την ταπείνωση.

Ήμουν ένα αντικείμενο που μετατράπηκε σε ένα πρόβλημα που έπρεπε να λυθεί.

Τα λόγια της μητέρας μου χρόνια μετά με σόκαραν και εξακολουθούν να με σοκάρουν: «Πάντα θα μετανιώνω γι’ αυτό που σε έβαλα να κάνεις. Ήταν ενάντια στο θέλημα του Θεού και τώρα κοίτα που δεν μπορείς να κάνεις παιδιά. Θα μπορούσες να είχες έστω ένα παιδί». Δεν ήξερε τι μου συνέβαινε όλα εκείνα τα χρόνια.

Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου για να φύγουν τα πολλά δάκρυα που με τύφλωναν και δεν με άφηναν να οδηγήσω. Την πήγαινα στο αεροδρόμιο για να επιστρέψει πίσω στο σπίτι της. Είχε έρθει να μας δει και είχε μείνει μία ολόκληρη εβδομάδα. Πιο πολύ χάρηκε που την είδε η κόρη μου, με την οποία μπορεί να μην μοιραζόμαστε τα ίδια γονίδια, αλλά αγαπιόμαστε πολύ.

Η μητέρα μου, μου είπε επίσης: «Ο, τι σου συνέβη, σου συνέβη για κάποιο λόγο. Μάλλον ο Θεός ήξερε ότι μπορούσες να το χειριστείς».

Να χειριστώ το παιδί του πατέρα μου, που θα γεννιόταν στα 13 μου; Ένιωσα την ευθύνη της μητρότητας να βαραίνει τους ώμους μου. Ανησυχούσα για το πως θα μεγάλωνε αυτό το μωρό τη στιγμή που δεν μπορούσα να προστατέψω τον ίδιο μου τον εαυτό.

Όλα αυτά τα χρόνια αισθανόμουν περισσότερο σαν αντικείμενο παρά σαν άνθρωπος και η μητέρα μου με τα λόγια αυτά με έκανε να νιώσω ξανά σαν πιόνι.

Πάντα φοβόμουν να παραδεχτώ ότι ένιωσα μητέρα αυτού του μωρού και ότι ένιωσα την ψυχή του να μεγαλώνει μέσα μου κι όμως άφησα να με επηρεάσει η άποψη πολλών ότι ένα έμβρυο δεν είναι μωρό ή ανθρώπινο ον, άρα δεν χρειάζεται να νιώθω τύψεις για την έκτρωση.

Δεν είμαι αφελής. Ξέρω καλά τι ένιωσα. Δεν μπορώ να σας πω ποια επιλογή θα είχα κάνει τότε αν είχα επιλογή. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι έκλαψα γι’ αυτό το μωρό, το οποίο ο γιατρός όταν το σκότωσε και το έβγαλε από μέσα μου, μου το έδειξε και μου είπε «να πάρω το μάθημά μου και να μην το αφήσω να συμβεί ξανά».

Το μόνο μάθημα που πήρα είναι αυτό: στο τέλος η ζωή βρίσκει το δρόμο της. Αυτή η μικρή ψυχή που μεγάλωνε μέσα μου για 16 εβδομάδες βρήκε το δρόμο της σε αυτή τη ζωή, όχι μέσα από το σώμα μου αλλά ξέρω ότι βρήκε ένα τρόπο να ζήσει.

Εάν υπάρχει Θεός που υποτίθεται ότι είναι παντογνώστης τότε έβλεπε τι γινόταν και έβλεπε την έκτρωση που ερχόταν. Ίσως να δημιούργησε την έκτρωση ως έναν ασφαλή τρόπο για να δείξει το έλεός του στο μωρό αυτό. Αν υπάρχει Θεός η έκτρωσή μου ήταν το πιο γενναιόδωρο δώρο που μπορούσε να κάνει στο παιδί αυτό.

Ο πατέρας μου ήταν γιατρός και ο φίλος του έκανε την άμβλωση στο ιατρείο του, μία Κυριακή πρωί, όπου κανείς δεν ήταν εκεί.

Επειδή ο πατέρας μου ήταν γιατρός είχε χρήματα και πρόσβαση στα πάντα, η άμβλωση θα γινόταν είτε ήταν νόμιμη είτε όχι και κανείς δεν θα είχε κυρώσεις.

Το κίνημα κατά των εκτρώσεων δεν είναι απλώς ένας πόλεμος εναντίον των γυναικών, αλλά ένας πόλεμος εναντίον των φτωχών και ανήμπορων γυναικών.

Τον γνωρίζω τρία χρόνια, από τότε που ήταν 12 χρονών. Πριν παντρευτώ προσπαθούσα να φανταστώ πώς θα ήταν τα πράγματα, όταν θα αποκτούσα οικογένεια. Τα παιδιά μου, το φαγητό μαζί με όλη την οικογένεια, τα βράδια μας στον καναπέ να βλέπουμε τηλεόραση και να παίζουμε επιτραπέζια… όλα αυτά. Μου φαινόταν ιδανικό και ανυπομονούσα να έρθει εκείνη η στιγμή. Τα είχα σκεφτεί όλα εκτός από ένα πράγμα. Αν ο άντρας που θα παντρευόμουν είχε ήδη παιδί;

Την πρώτη φορά που συνάντησα τον σύζυγό μου ήμασταν σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Δεν είχα καμία όρεξη να πάω, αλλά οι φίλοι μου με κυνηγούσαν για μέρες. Η καλύτερη μου φίλη ήταν αυτή που μας σύστησε. Είχα ακούσει ήδη πάρα πολλά για εκείνον και είχα μεγάλη περιέργεια να τον γνωρίσω αν και δεν ήμουνα πολύ θετική στο να βγω με έναν μόνο μπαμπά.

Εκ πρώτης όψεως δεν μου γέμισε το μάτι. Κάποια στιγμή έσκυψε προς το μέρος του γιου του, κάτι είπανε και με κοίταξαν και οι δύο με ένα πλατύ χαμόγελο.

Την επόμενη φορά που είδα ξανά το παιδί ήταν κάποιες εβδομάδες αφού είχα αρχίσει να βγαίνω με το μπαμπά του. Ο μπαμπάς του με σύστησε ως η κοπέλα του. Ήμουν ήδη τρελά ερωτευμένη μαζί του και βλέποντας πόσο κοντά ήταν με το γιο του ήθελα και εγώ να τον γνωρίσω καλύτερα και να χτίσουμε σιγά-σιγά μια όμορφη σχέση. Είχα ανάγκη την έγκριση του παιδιού. Ήθελα να ξέρω οτι με συμπαθεί, ότι ήθελε να συνεχίσω να είμαι με τον μπαμπά του και ότι ήθελε να γίνω μέρος της οικογένειας τους.

Είπα στο παιδί «Σ’ αγαπώ» τα Χριστούγεννα ένα χρόνο μετά. Ήταν για την ακρίβεια παραμονή Χριστουγέννων στο εορταστικό τραπέζι. Τα κεράκια γύρω μας έλαμπαν με τις μικρές φωτίτσες τους και η λάμψη αντανακλούσε στο πανέμορφο δαχτυλίδι αρραβώνων που μου είχε φορέσει ο μπαμπάς του. Με κοίταξε, αλλά δεν μου απάντησε. Ίσως να μην ένιωθε άνετα. Ίσως να μην το ένιωθε γενικά. Ίσως να με θεώρησε υπερβολική και ότι βιαζόμουν. Σημασία είχε ότι δεν μου επέστρεψε το «Σ’ αγαπώ» που του είπα. Ήξερα ότι το παιδί αυτό δεν είναι δικό μου, αλλά δεν με ένοιαζε. Ήταν παιδί του άντρα μου και το έβλεπα σαν παιδί μου. Το αγαπούσα όχι γιατί ήμουν υποχρεωμένη, αλλά επειδή έτσι ένιωθα.

Λίγες εβδομάδες αργότερα γλίστρησε έξω στο πεζοδρόμιο, καθώς γυρνούσε απ’ το σχολείο. Έκανε πάρα πολύ κρύο και το νερό στο πεζοδρόμιο είχε παγώσει με αποτέλεσμα να γυρίσει κλαίγοντας και γεμάτος μώλωπες. «Μην κλαις, πάω να σου φέρω πάγο», του είπα.

Μήπως τον πονούσα; Αναρωτιόμουν. Ήταν εντάξει; Έκανα προς τα πίσω και παρακολουθούσα κάθε μορφασμό του μήπως τον πονούσα και δεν μου το έλεγε. Όλη την υπόλοιπη μέρα προσπαθούσα να μην καρφωθώ. Είχα κολλήσει τα μάτια μου πάνω του προσπαθώντας να βρω τυχόν σημάδια δυσφορίας που θα με έκαναν να το πάρω αμέσως και να πάμε στο νοσοκομείο.

Λίγους μήνες μετά , ήταν τα γενέθλιά μου. Το απόγευμα ενώ ήμουν στο νεροχύτη και έπλενα κάτι πιάτα άκουσα μια μικρή φωνή δίπλα μου. «Χρόνια πολλά». Γύρισα και είδα το γιο του άντρα μου. «Τι είπες;», τον ρώτησα. «Χρόνια πολλά», μου ξαναείπε. Δεν ήξερα τι να κάνω. Τα χέρια μου ήταν γεμάτα σαπουνάδες και έτρεμαν. Το νερό εξακολουθούσε να τρέχει και εγώ είχα μείνει να τον κοιτάζω. Του χαμογέλασα και μου χαμογέλασε.

Πριν από τρεις μήνες ο άντρας μου μετατέθηκε σε άλλη υπηρεσία αρκετά μακριά από τον τόπο κατοικίας μας. Το παιδί έμεινε πίσω με τη μαμά του κάτι που μου στοίχισε περισσότερο απ’ ό,τι στοίχισε στο μπαμπά του. Έρχεται όσο πιο συχνά μπορεί, αεροπορικώς πάντα, αλλά πηγαίνουμε κι εμείς να το δούμε.

Την πρώτη φορά που ήρθε, τον πήρα εγώ από το αεροδρόμιο και τον ξαναπήγα όταν έπρεπε να φύγει. Μέσα στο αεροδρόμιο τον άφησα να κάνει βόλτες για να δει πως είναι και να ξέρει όταν μεγαλώσει και ταξιδεύει μόνο του πως είναι ένα αεροδρόμιο. Ευτυχώς μου έδωσαν την άδεια και πήγα μαζί του μέχρι την πύλη. Ήταν νευρικός, γιατί ήταν η δεύτερη φορά που έμπαινε σε αεροπλάνο.

Περιμέναμε μια περίπου ώρα μέχρι να αρχίσει η επιβίβαση και μόλις οι επιβάτες άρχισαν να μπαίνουν στο αεροπλάνο, ήξερα ότι είχε έρθει η ώρα να τον αποχαιρετήσω. Κρατήθηκα με το ζόρι να μη βάλω τα κλάματα. Έδειξε το εισιτήριό του και έσκυψε το κεφάλι για να μπει στη φυσούνα και από κει στο αεροπλάνο. Με πόνεσε η καρδιά μου.

«Αυτό ήταν;», σκέφτηκα. Τρία ολόκληρα χρόνια μαζί και τώρα ξαφνικά να πρέπει να μου φύγει; Ήξερα ότι δεν είμαι μαμά του, αλλά τον αγαπούσα πολύ και τα συναισθήματά μου γι’ αυτόν ήταν πολύ έντονα για να τα απαρνηθώ. Καθώς περπατούσε στο τούνελ που θα τον οδηγούσε στο εσωτερικό του αεροπλάνου, γύρισε και με κοίταξε. Μου χαμογέλασε και μου φώναξε δυνατά «Σ’ αγαπώ». Δεν περίμενε απάντηση. Γύρισε κατευθείαν και έφυγε.

Εκεί δεν κρατήθηκα. Έκλαψα για το παιδί αυτό τόσο όσο δεν είχα κλάψει τότε που γλίστρησε και έπεσε. «Εγώ να δεις πόσο σε αγαπάω», είπα από μέσα μου. «Μόνο να ‘ξερες πόσο».

Σωριάστηκα στην πρώτη πολυθρόνα που βρήκα μπροστά μου και με τρεμάμενα χέρια έπιασε το κινητό μου για να στείλω μήνυμα στον άντρα μου: Όλα καλά. Το παιδί ΜΑΣ μόλις μπήκε στο αεροπλάνο.