Τίτος Βανδής: Όλη η ιστορία του του Έλληνα ηθοποιού που έκανε την διεθνή καριέρα – Η συναρπαστική ζωή του

Μικρός κόντεψε να πεθάνει. Πέρασε όλη του την ζωή αφιερωμένος στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Είχε παντρευτεί 6 φορές και η καριέρα του χωρίστηκε στα δύο. Μια εντός Ελλάδας και μία στην Αμερική. Ο Τίτος Βανδής έζησε μια συναρπαστική ζωή και σήμερα θα μάθουμε τα πάντα.

Τα πρώτα χρόνια

Ο Τίτος Βανδής γεννήθηκε 7 Νοεμβρίου 1917 στο Νέο Φάληρο και σε μικρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένειά του στην Καβάλα, απ’ όπου και η καταγωγή των γονιών του. Είχε τέσσερα αδέλφια, δύο αγόρια και δύο κορίτσια. Ο πατέρας του ήταν καπνέμπορος. Σε ηλικία πέντε χρονών έπαθε ελονοσία, κόντεψε να πεθάνει και γι’ αυτό το λόγο έφυγε με τη μητέρα και τα αδέλφια του για την Ελβετία. Πήγε σχολείο στη Λωζάνη αλλά 4 χρόνια αργότερα γύρισαν στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη.

Ο διακαής του πόθος να γίνει ηθοποιός τον ώθησε να παρατήσει το σχολείο και να πάει στην Αθήνα, όπου γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου σε ηλικία 16 ετών. Τον πήραν σαν εξαιρετικό ταλέντο. Δεν ήταν καν 18 ετών όταν πρωτοεμφανίστηκε στην σκηνή – το 1934 – με το έργο “Ιούδας” του Σπύρου Μελά στο Εθνικό Θέατρο. Έκτοτε όλες οι μεγάλες κυρίες του θεάτρου τον λάτρεψαν, αλλά και όλοι οι θιασάρχες. Ήταν ένας πανέμορφος νέος, πολύ καλός ηθοποιός, ωραίος συζητητής με χιούμορ και πλατύ χαμόγελο.

Μια καριέρα ξεκινάει

Στη σχολή του Εθνικού συνδέθηκε με τη συμμαθήτριά του Μαρία Αλκαίου, η οποία έγινε και η πρώτη σύζυγός του για μικρό διάστημα. Μεγάλοι σταθμοί στη θεατρική διαδρομή του υπήρξαν οι συνεργασίες με την Μαρίκα Κοτοπούλη το 1940 και με την Κατερίνα Ανδρεάδη την περίοδο 1941-1943. Στα 29 του, το 1946 δημιούργησε τον πρώτο δικό του θίασο, που περιόδευσε σε αρκετές πόλεις στην Ελλάδα, ενώ την περίοδο 1951-56 ξαναπάτησε στο σανίδι του Θεάτρου Κοτοπούλη.

Ακολούθησαν συνεργασίες του με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας (ΚΘΒΕ) και την Αθηναϊκή Σκηνή ενώ μπήκε στην ζωή του και ο κινηματογράφος. Εμφανίστηκε σε ταινίες του Νίκου Κούνδουρου αλλά και στην ταινία του Ζιλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή» (1960). Η πρώτη του διάκριση στη μεγάλη οθόνη ήλθε το 1962 με το πρώτο βραβείο ερμηνείας που απέσπασε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ελληνογαλλική ταινία «Πολιορκία». Το 1964 σχημάτισε εκ νέου δικό του θίασο και παρουσίασε το έργο «Ένας Όμηρος», σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Παράλληλα, ίδρυσε μαζί με το Γιώργο Θεοδοσιάδη τη Δραματική Σχολή Αθηνών, όπου και δίδαξε.

Το 1960, όταν πήγε στις Κάννες για την προβολή της ταινίας του Ζυλ Ντασσέν «Ποτέ την Κυριακή» γνώρισε έναν Αμερικάνο ατζέντη. Αυτός ο ατζέντης, Μάη του 1965, του ζήτησε τηλεφωνικά να «πεταχτεί» στο Παρίσι για μια οντισιόν προκειμένου να παίξει στο “On a clear day yoy can see for ever”, σε μεγάλο θέατρο του Broadway με χίλια δολάρια τη βδομάδα. Ελπίζοντας να ξελασπώσει από τα θιασαρχικά του χρέη, ο Τίτος Βανδής πάει στο Παρίσι και την άλλη μέρα πετάει στη Νέα Υόρκη, για ακρόαση από το επιτελείο του παραγωγού. Αγγλικά δεν ήξερε. Έκανε αγώνα για να τα μάθει το ταχύτερο. Αύγουστο του ’65 άρχισε πρόβες. Η επιτυχία του σ’ αυτήν την παράσταση και σε άλλες μετέπειτα, αλλά και σε πολλές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, τον έκανε να παραμείνει και να δουλέψει στις ΗΠΑ για περίπου 26 χρόνια.

Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια μια φορά μόνο ήρθε στην Αθήνα μετά από πρόσκληση της Έλλης Λαμπέτη, το 1979, για να παίξει στο έργο «Φιλουμένα Μαρτουράνο». Μετά ξαναγύρισε στην Αμερική, αλλά οριστικά στην Ελλάδα επέστρεψε το 1983. Ήταν εκείνη η εποχή που τιμήθηκε με το βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ταινία του Γιώργου Σταμπουλόπουλου “Προσοχή, Κίνδυνος!” και γνώρισε τη συνάδελφό του Μπέττυ Βαλάση, την οποία νυμφεύτηκε το 1984.

Προσωπική ζωή

Είχε παντρευτεί έξι φορές:

1. 1935-1937 με την Μαρία Αλκαίου

2. 1943-1945 με την Καίτη Ασπρέα με την οποία απέκτησε το 1944 μια κόρη την Τατιάνα (Τίτα)

3. 1950-1956 με την Αλέκα Παΐζη

4. 1966-1969 με την Eleanore Mahlein

5. 1969-1984 με την Nancy Hall και

6. 1984-2003 με την, επίσης ηθοποιό, Μπέτυ Βαλάση.

Ο Τίτος Βανδής αντιμετωπίστηκε με σεβασμό και εκτίμηση από κριτικούς και κοινό. Είχε συμπληρώσει περίπου 65 χρόνια στο θέατρο και τον κινηματογράφο, όταν τον ρώτησαν τι άλλο περιμένει ένας ηθοποιός κι’ εκείνος απάντησε: «Να τελειώσω με το κεφάλι ψηλά!».

Ο καρκίνος και το τέλος

Πλήρης ημερών στα 86 του χρόνια έφυγε από τη ζωή το 2003 χτυπημένος από καρκίνο. Άφησε την τελευταία του πνοή σε κλινική της Αθήνας, στην οποία νοσηλευόταν τους τελευταίους μνες.

Τίτος Βανδής 7 Νοεμβρίου 1917 – 23 Φεβρουαρίου 2003

Στο συμβόλαιο αναφέρεται ρητώς ότι ο ενοικιαστής «επιθυμεί να το χρησιμοποιήσει για οικιστικούς σκοπούς», ενώ ο Κύπριος ευρωβουλευτής το παρουσιάζει ως γραφείο

Εκτεθειμένος έναντι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και των Κύπριων ψηφοφόρων είναι ο Ευρωβουλευτής Φειδίας Παναγιώτου, καθώς φαίνεται πως δεν έχει πει την αλήθεια για το ακίνητο που ενοικιάζει ως πολιτικό γραφείο με χρήση ευρωπαϊκών κονδυλίων.

Η κυπριακή ειδησεογραφική ιστοσελίδα Cyprus Times, αποκαλύπτει σήμερα το ενοικιαστήριο συμβόλαιο, το οποίο μόνο σε πολιτικό γραφείο δεν παραπέμπει.

Οι δημόσιες δηλώσεις του Φειδία Παναγιώτου, για το ενοίκιο «γραφείου» ύψους €2.300, εκ των οποίων τα €1600 δίνει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα €700 ο ίδιος, φαίνεται να «μπάζουν» από παντού. Είπε ακόμη ότι ενοικιάζει με €1200 άλλο ακίνητο στο οποίο ζει με την σύντροφο του, αλλά η πραγματικότητα είναι πως ζουν στο «γραφείο» με την πισίνα. Αν και ο ίδιος δηλώνει εραστής της πλήρους διαφάνειας, δεν παρουσίασε το συμβόλαιο ενοικιάσεως του «γραφείου», το οποίο εξασφάλισε και αποκάλυψε σήμερα η κυπριακή ιστοσελίδα Cyprus Times.

Το ποσόν του ενοικίου (€2300) που αναφέρεται στο συμβόλαιο, δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι αφορά το ακίνητο, που όπως έχει πει ο ίδιος ο Ευρωβουλευτής, χρησιμοποιείται ως γραφείο.

Πολιτικό γραφείο… σε μια απόμερη γειτονιά στην οδό Κύριλλου Λουκάρεως στα Κάτω Πολεμίδια (προάστιο της Λεμεσού); Η επιλογή από μόνη της αποτελεί πρωτοτυπία. Γιατί στην Λεμεσό; Ο ίδιος δεν παρουσίασε την επιλογή του ως πολιτική αναγκαιότητα, αλλά δήλωσε ότι έχει μετακομίσει στη Λεμεσό, ως «ερωτικός μετανάστης», αλλά δεν είπε πως αυτό έγινε με έξοδα των Ευρωπαίων φορολογουμένων. Με απλά λόγια, αποφάσισε να διαμείνει με τη συμβία του στην πόλη καταγωγής της και αυτό δεν αφορά την ιδιότητα του ως ευρωβουλευτή.

«Γραφείο» για δύο

Το συμβόλαιο που δημοσιεύεται, μόνο γραφείο δεν περιγράφει. Περιγράφει κατοικία τεσσάρων υπνοδωματίων, πλήρως επιπλωμένη, με πισίνα και κήπο, στην οδό Κυρίλλου Λουκάρεως στα Κάτω Πολεμίδια. Στο έγγραφο αναφέρεται ρητώς, ότι ο ενοικιαστής «επιθυμεί να το χρησιμοποιήσει για οικιστικούς σκοπούς».

Εδώ συλλαμβάνεται ο νεαρός «αντισυστημικός» ευρωβουλευτής «κλέπτων οπώρας». Όταν ένα ακίνητο δηλώνεται και συμφωνείται σε συμβόλαιο ότι θα χρησιμοποιείται «μόνο για κατοικία», αλλά δημόσια παρουσιάζεται ως «γραφείο ομάδας», δημιουργούνται δύο παράλληλες πραγματικότητες. Και στις δύο, ο Φειδίας Παναγιώτου φαίνεται πως δεν λέει αλήθεια.

Αν πρόκειται για γραφείο, γιατί στο συμβόλαιο αναγράφεται κατοικία; Και αν όντως λειτουργεί ως χώρος εργασίας ομάδας, γιατί η ιδιοκτήτρια θέτει κανόνες που παραπέμπουν σε αυστηρούς όρους πολυκατοικίας και όχι επαγγελματικού χώρου; Αν κάποιος ρίξει μια ματιά στις φωτογραφίες του «γραφείου» καταλαβαίνει πως δεν είναι γραφείο.

Ο Φειδίας Παναγιώτου, χοροπηδώντας στα έδρανα κάποιας αίθουσας του Ευρωκοινοβουλίου, μόνο που δεν ορκίστηκε ότι έχει το ok να πληρώνει αυτός τα €700 και τα υπόλοιπα €1600 οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι. Στο συμβόλαιο αναφέρεται τίμημα €2300 χωρίς να εξηγείται, ποιος πληρώνει τι. Πως μπορεί να ξέρει ο πολίτης, ότι όντως δίνει €700 ο ευρωβουλευτής; Ποιος αποφάσισε πόσο αναλογεί στον Ευρωβουλευτή και πόσο στους Ευρωπαίους φορολογούμενους; Πάντως, οι άλλοι 5 Κύπριοι ευρωβουλευτές, τους οποίους από την ημέρα της εκλογής του κατακεραυνώνει ο Φειδίας Παναγιώτου, δεν έχουν γραφεία σε κάποια γειτονιά με πισίνα, τέσσερις κρεβατοκάμαρες και κήπο.

Στο συμβόλαιο δεν υπάρχει καν αναφορά ότι το ακίνητο μισθώνεται για ανάγκες Ευρωβουλευτή, ούτε ότι θα χρησιμοποιείται και από συνεργάτες για να κάνουν «βιντεούθκια» και ούτε ότι πρόκειται για επαγγελματική έδρα. Κάπως έτσι η περιβόητη διαφάνεια του Φειδία πάει περίπατο.
Πάντως, το συμβόλαιο, όπως και αν το διαβάσει κάποιος, δείχνει μια κλασική ιδιωτική μίσθωση κατοικίας, με τον ενοικιαστή να είναι αποκλειστικά υπεύθυνος.

Ρήτρα «μόνο για κατοικία» … άνευ επισκεπτών

Στην παράγραφο 9(b) του συμβολαίου ο ενοικιαστής δεσμεύεται ρητά να χρησιμοποιεί το ακίνητο μόνο ως κατοικία. Απαγορεύεται οποιαδήποτε άλλη χρήση χωρίς γραπτή έγκριση. Αν ο ενοικιαστής χρησιμοποιεί το ακίνητο ως γραφείο παραβιάζει το συμβόλαιο. Αν πάλι το χρησιμοποιεί ως κατοικία αλλά το παρουσιάζει ως γραφείο στο Ευρωκοινοβούλιο τότε διαπράττει απάτη με απόσπαση χρημάτων.

Ένα γραφείο ευρωβουλευτή εξ ορισμού πρέπει να είναι προσβάσιμο στους πολίτες. Ωστόσο η παράγραφος 9(c) είναι αποκαλυπτική. Απαγορεύει ρητά την πρόσβαση στο κοινό τις επαγγελματικές δραστηριότητες και τους συχνούς επισκέπτες. Είναι αδύνατον ένα ακίνητο με τέτοιους περιορισμούς να λειτουργήσει νόμιμα ως γραφείο αντιπροσώπου των πολιτών. Η πρόνοια αυτή αποδεικνύει ότι το συμβόλαιο αφορά αποκλειστικά ιδιωτική διαμονή.

Ένα γραφείο ομάδας ευρωβουλευτή τι έχει; Επισκέψεις, συνεργάτες, ραντεβού, παράδοση εξοπλισμού, γυρίσματα «βιντεουθκιών», συναντήσεις κλπ. Ακόμη κι αν δεν μπαίνει «κοινό», οι «συχνές επισκέψεις» (που απαγορεύονται από το συμβόλαιο), είναι σχεδόν η φυσιολογική λειτουργία ενός γραφείου.

Άρα η εικόνα είναι διπλά προβληματική. Ή ο χώρος δεν χρησιμοποιείται όπως παρουσιάστηκε δημοσίως, με τις δηλώσεις του Φειδία, άρα το «γραφείο» είναι παραμύθι ή ο χώρος χρησιμοποιείται ως γραφείο, άρα υπάρχει τουλάχιστον σύγκρουση με τους όρους της μίσθωσης που υπεγράφη.
Και στις δύο εκδοχές, ο Φειδίας είναι εκτεθειμένος.

Όλο το συμβόλαιο του σπιτιού στη Λεμεσό

Εξωπραγματικές ρήτρες

Στην παράγραφο 5(iii) υπάρχει ένας όρος που προκαλεί κατάπληξη. Σε περίπτωση καθυστέρησης του ενοικίου πέραν των 10 ημερών επιβάλλεται πρόστιμο €100 για κάθε ημέρα καθυστέρησης. Πρόκειται για μια ακραία και σχεδόν τοκογλυφική πρόνοια που δεν θα τη δει κανείς σε σοβαρά επαγγελματικά συμβόλαια. Τέτοιοι όροι συχνά μπαίνουν σε συμβόλαια που είναι «φτιαχτά» για να δικαιολογούν μεγάλες ροές χρήματος ή για να ασκείται πίεση που δεν ταιριάζει με τις συνήθεις εμπορικές πρακτικές.

Τον διώχνει όποτε θέλει

Η παράγραφος 8(b) δίνει στην ιδιοκτήτρια το δικαίωμα να τερματίσει μονομερώς τη συμφωνία με ειδοποίηση μόλις δύο μηνών χωρίς να απαιτείται αιτιολόγηση ή παραβίαση όρων από τον ενοικιαστή. Είναι εξαιρετικά ασυνήθιστο για ένα πολιτικό πρόσωπο να δέχεται τέτοια όρο για την έδρα του γραφείου του, εκτός αν η σχέση του με την ενοικιάστρια είναι τέτοια που το συμβόλαιο αποτελεί απλώς ένα τυπικό χαρτί για τα μάτια του κόσμου.

Το επίδομα των €4.950

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προβλέπει για τους ευρωβουλευτές τη λεγόμενη Αποζημίωση Γενικών Εξόδων, ύψους €4.950 τον μήνα, για λειτουργικά έξοδα όπως μίσθωση και συντήρηση γραφείων στη χώρα εκλογής, εξοπλισμό, αναλώσιμα, διοικητικά και «αντιπροσωπευτικές δραστηριότητες».
Υπάρχει, όμως, μια λέξη που κάνει όλη τη διαφορά και είναι η «εντολή». Τα χρήματα αυτά προορίζονται για δραστηριότητες που συνδέονται με την εντολή του ευρωβουλευτή, όχι για ιδιωτική άνεση, όχι για προσωπική επιχειρηματική παραγωγή, όχι για κομματικά πρότζεκτ και σε ισορροπία σε δύο βάρκες.

Μάλιστα, το ίδιο το σύστημα έχει δεχθεί κριτική επειδή σε αρκετές περιπτώσεις πρόκειται για κατ’ αποκοπή επίδομα χωρίς υποχρέωση δημοσιοποίησης παραστατικών, με τον ίδιο τρόπο που γίνεται σε άλλες δαπάνες. Αυτό δεν «αθωώνει» τον Φειδία με τους λεκτικούς ακροβατισμούς που θολώνουν τα νερά. Ως εκ τούτου σε απλά ελληνικά θα λέγαμε πως κάνει πάρτι με τα λεφτά των Ευρωπαίων φορολογουμένων και την ίδια ώρα με απύθμενο θράσος κουνάει το δάχτυλο στους πάντες.

Podcast με «δημόσια δαπάνη»

Ο ίδιος αιτιολόγησε τη δική του συμμετοχή των €700 λέγοντας ότι ο χώρος αξιοποιείται και για παραγωγή podcast, κάτι που ισχυρίζεται πως έχει γνωστοποιηθεί στις υπηρεσίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Εδώ το ζήτημα δεν είναι αν τα podcast είναι «καλά» ή «κακά». Όταν ο ίδιος παραδέχεται μικτή χρήση, παραδέχεται και την ανάγκη τεκμηρίωσης της αναλογίας.

Πώς προκύπτει ότι η «ιδιωτική» χρήση είναι €700 και η «δημόσια» €1.600; Με ποια μέθοδο; Με ποιο έγγραφο; Με ποια απόφαση ή έστω e mail; Με ποιον έλεγχο;

Το συμβόλαιο που δημοσιεύεται δεν βοηθά, γιατί δεν κάνει καν την παραμικρή μνεία για επαγγελματική χρήση. Αν ήταν πράγματι «γραφείο», θα περίμενε κανείς να υπάρχει τουλάχιστον ένας όρος για επιτρεπόμενη χρήση ως εργασιακός χώρος. Αντίθετα, υπάρχουν ρήτρες που φωνάζουν ότι είναι σπίτι και όχι «γραφείο».

Υπάρχει και κάτι που αφορά τις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ένας χώρος για να λειτουργεί ως επαγγελματική στέγη, απαιτεί την κάλυψη συγκεκριμένων προδιαγραφών. Ποια δημόσια υπηρεσία έλεγξε αν ο χώρος είναι κατάλληλος για να εργάζεται προσωπικό; Για το προσωπικό αυτό υπάρχουν συμβόλαια εργασίας, καταβάλλονται κοινωνικές ασφαλίσεις;

Δεν αρκούν τα «βιντεούθκια»

Αν ο Φειδίας Παναγιώτου θέλει πράγματι να πείσει, υπάρχει μια πολύ απλή συνταγή, χωρίς θεατρινισμούς.

• – Να δημοσιοποιήσει, την επικοινωνία με τις υπηρεσίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που επικαλείται για τη χρήση του χώρου.
• – Να δείξει πώς πληρώνεται το ενοίκιο. Δηλαδή τραπεζικά εμβάσματα, ημερομηνίες, ποσά, ώστε να φαίνεται ποιος πληρώνει τι.
• – Να εξηγήσει γιατί υπέγραψε σύμβαση με ρήτρες κατοικίας, όταν δημόσια μιλά για γραφείο ομάδας.
• – Να δώσει καθαρή απάντηση στο βασικό πολιτικό ζήτημα, για το πώς προστατεύεται το δημόσιο χρήμα όταν το ίδιο ακίνητο παρουσιάζεται άλλοτε ως «γραφείο» και άλλοτε, στο συμβόλαιο, ως «σπίτι».

Ο σεβασμός δεν είναι κάτι που χαρίζεται — τον κερδίζουμε μέσα από τα όρια που βάζουμε.

Όταν προστατεύουμε τον εαυτό μας, δείχνουμε στους άλλους πώς πρέπει να μας φέρονται.

1. Βάλε ξεκάθαρα όρια (και κράτα τα)

Αν αφήνεις την ασέβεια να περνάει, θα συνεχίζεται. Πες ήρεμα και σταθερά τι δέχεσαι και τι όχι. Δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις. Λίγα και ξεκάθαρα λόγια αρκούν. Όταν κάποιος καταλάβει ότι δεν έχει «ελεύθερη πρόσβαση» σε εσένα, αλλάζει στάση.

2. Μην αντιδράς στις προκλήσεις

Κάποιοι θέλουν απλώς να σε εκνευρίσουν. Αν θυμώσεις ή αμυνθείς, τους δίνεις αυτό που θέλουν. Μείνε ήρεμος. Μερικές φορές η καλύτερη απάντηση είναι καμία απάντηση. Η σιωπή μπορεί να πει περισσότερα από έναν καβγά.

3. Πες το ξεκάθαρα εκείνη τη στιγμή

Αν κάτι σε ενοχλεί, πες το απλά: «Αυτό δεν μου άρεσε» ή «Μη μου μιλάς έτσι». Δεν επιτίθεσαι — απλώς βάζεις όρια. Πολλοί σταματούν όταν καταλάβουν ότι το πρόσεξες.

4. Περιόρισε την επαφή σου

Δεν μπορείς να αλλάξεις τους άλλους, αλλά μπορείς να διαλέξεις πόσο χώρο θα έχουν στη ζωή σου. Μείωσε τον χρόνο και την ενέργεια που δίνεις σε άτομα που δεν σε σέβονται. Η απόσταση είναι προστασία, όχι τιμωρία.

5. Μάθε πότε να φεύγεις

Κάποιοι δεν θέλουν σεβασμό, θέλουν να έχουν τον έλεγχο. Αν συνεχίζουν να σε μειώνουν, φύγε. Δεν είναι αδυναμία — είναι δύναμη. Η ηρεμία σου αξίζει περισσότερο από οποιαδήποτε διαμάχη.

Συμπέρασμα:

Οι άλλοι σου φέρονται όπως τους επιτρέπεις. Όταν σταματήσεις να δέχεσαι λιγότερα, θα αρχίσουν να σε σέβονται περισσότερο.

Τι σου φαίνεται πιο δύσκολο — να βάζεις όρια ή να απομακρύνεσαι;

Μαρίκα Κρεβατά: Η ηθοποιός που έμεινε ορφανή από μικρή και έκρυψε για πολλά χρόνια τη σχέση της με τον ηθοποιό, Γιώργο Γαβριηλίδη

Η Μαρίκα Κρεβατά είναι γνωστή από τις εμφανίσεις της σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες ενσαρκώνοντας δεύτερους ρόλους στο πλευρό μεγάλων πρωταγωνιστών.

Αν και έπαιξε σε αρκετές ταινίες, που της χάρισαν αναγνωρισιμότητα, θεωρείται περισσότερο ηθοποιός του θεάτρου. Καταξιώθηκε σαν πρωταγωνίστρια σε οπερέτες ενώ συμμετείχε και σε πολλές επιθεωρήσεις.

Η Μαρίκα Κρεβατά ήταν μητέρα της γνωστής ηθοποιού Γκέλυς Μαυροπούλου, που την απέκτησε από τον πρώτο της γάμο με τον ηθοποιό Άγγελο Μαυρόπουλο.

Όπως έχει αναφέρει η Γκέλυ Μαυροπούλου, η μητέρα της είχε μια εμμονή με την ορθογραφία του επιθέτου της.

Απαιτούσε να γράφεται με ένα βήτα, για να μη γίνεται άμεσος συνειρμός με το «κρεβάτι» (εκείνη την εποχή το κρεβάτι γραφόταν με δύο βήτα).

Όταν έβλεπε το επίθετό της γραμμένο λάθος, γινόταν έξαλλη και ξεχνούσε τους καλούς της τρόπους, για τους οποίους ήταν γνωστή σε όλο τον καλλιτεχνικό χώρο.

Το κανονικό της όνομα ήταν Μαρία.

Η γιαγιά της Μαυροπούλου πριν γεννήσει τη μητέρα της, Μαρίκα είχε χάσει πέντε παιδιά και πίστευε πως το ίδιο θα συνέβαινε και με την τελευταία κόρη της .

Γι’ αυτό έκανε τάμα στην Παναγία να γεννηθεί γερό το παιδί της και να μεγαλώσει με υγεία.

Όλα πήγαν καλά στη γέννα και η ευτυχισμένη μητέρα, πήγε σε ένα εκκλησάκι της Παναγίας, για να εκπληρώσει το τάμα.

Εκεί σύμφωνα με την παράδοση περίμεναν άγνωστοι άνθρωποι, που βάφτιζαν «ταμένα» παιδιά και επέλεγαν οι ίδιοι το όνομά τους.

Ο νονός που διάλεξε την ηθοποιό, της έδωσε το όνομα Μαρία.

Μεγαλώνοντας, όλοι άρχιζαν να τη φωνάζουν Μαρίκα, αλλά η μητέρα της δεν ξέχασε ποτέ το «Μαρία» και ήταν η μόνη που την αποκαλούσε πάντα με το όνομα της Παναγίας.

Ο κρυφός δεσμός της με τον Γιώργο Γαβριηλίδη

Η Μαρίκα Κρεβατά ξεκίνησε τις εμφανίσεις της στο θέατρο από πολύ μικρή ηλικία.

Έπαιζε παιδικούς ρόλους και ακολουθούσε τους θιάσους σε περιοδείες.

Ήταν ένας τρόπος να ξεφεύγει από τη δύσκολη καθημερινότητά και να εξασφαλίζει ένα πιάτο φαγητό.

Όταν ήταν μωρό, έχασε τον πατέρα και την αδελφή της και έμεινε μόνη με τη μητέρα της, που αντιμετώπιζε μεγάλες οικονομικές δυσκολίες.

Η ένταξή της στον κόσμο του θεάτρου, από τόσο μικρή ηλικία, την οδήγησε μετέπειτα στο να αναζητά συντρόφους που ασκούσαν το ίδιο επάγγελμα.

Έτσι ο πρώτος της σύζυγος Άγγελος Μαυρόπουλος ήταν ηθοποιός.

Παντρεύτηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1930, αλλά χώρισαν τρεις μήνες μετά τη γέννηση της κόρης τους.

Ο λόγος δεν έγινε ποτέ γνωστός καθώς η ηθοποιός προστάτευε την προσωπική της ζωή.

Γι’ αυτό όταν δημιούργησε δεσμό με τον επίσης ηθοποιό Γιώργο Γαβριηλίδη, δεν το είπε σε κανέναν.

Γνωρίστηκαν στο θίασο οπερέτας του Παρασκευά Οικονόμου.

Παρόλο που ο Οικονόμου ήταν ερωτευμένος με την ηθοποιό και η μητέρα της τον ήθελε για γαμπρό πιστεύοντας ότι θα τη βοηθήσει στην καριέρα της, η ίδια δεν τον είδε ερωτικά και σχετίστηκε με τον Γαβριηλίδη.

Ο δεσμός τους έμεινε κρυφός για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Η Κρεβατά αποφάσισε να κοινοποιήσει τη σχέση της όταν η κόρη της είχε παντρευτεί και είχε φύγει από το σπίτι και η μητέρα της ήταν αρκετά ηλικιωμένη ώστε να παρμβείνει στα προσωπικά της, όπως συνήθιζε.

Παντρεύτηκαν αθόρυβα μετά από πολλά χρόνια σχέσης αλλά δεν απέκτησαν παιδιά.

Οι δυο τους έκαναν και πολλές κοινές εμφανίσεις στο θέατρο και τον κινηματογράφο.

Ο Γιώργος Γαβριηλίδης αποδείχτηκε πως ήταν ο άντρας της ζωής της. ‘Εμειναν μαζί μέχρι το τέλος του ταλαντούχου ηθοποιού.

Ο Γιώργος Γαβριηλίδης έφυγε από τη ζωή του 1980.

Η Μαρίκα Κρεβατά το τελευταίο διάστημα της ζωής της έπασχε από γεροντική άνοια.

Η κόρη της θυμάται με συγκίνηση τη μάνα της, άρρωστη πια, να αναζητά τον αγαπημένο της…Τον συνάντησε τον Σεπτέμβριο του 1994, όταν έφυγε και αυτή, για το σανίδι του παραδείσου.

Δείτε το βίντεο αφιέρωμα: