Τον γύρο του διαδικτύου κάνουν τα σκίτσα ενός ισραηλινού καλλιτέχνη από το Τελ-Αβίβ. Πρόκειται για τον Yehuda Devir, ο οποίος δημιουργεί πρωτότυπα και αστεία σκίτσα, τα οποία περιγράφουν την καθημερινότητά του με τη γυναίκα του, Mάγια.
Είτε εξολοθρεύει κατσαρίδες, είτε τον χρησιμοποιεί σαν… προσωπικό καλοριφέρ, είτε του ετοιμάζει “δύσκολα” γεύματα όπως… δημητριακά, η σύζυγός του αποτελεί πηγή έμπνευσης για να δημιουργήσει τα πιο χαριτωμένα σκίτσα του.
Εμείς συλλέξαμε τα καλύτερα του και τα μεταφράσαμε.
Η Αλίκη Γεωργούλη ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, με σημαντική καριέρα στο θέατρο και επιλεγμένες εμφανίσεις στον κινηματογράφο.
Υπήρξε η τρίτη σύζυγος του Αλέκου Αλεξανδράκη και η κινητήρια δύναμη πίσω από την ταινία του «Συνοικία το Όνειρο», που αντιμετώπισε μεγάλα προβλήματα με τη λογοκρισία, τη διανομή και την προβολή της στις αρχές της δεκαετίας του ’60.
Η Αλίκη Γεωργούλη γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1931 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο δίπλα στον Μάνο Κατράκη στο έργο του Τζορτζ Μπέρναρ Σο «Ο άνθρωπος του διαβόλου».
Έπαιξε πολλά χρόνια με τον Κατράκη και ύστερα με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, με τον οποίο υπήρξαν ζευγάρι και στη ζωή από το 1956 έως το 1960. Κατόπιν συνεργάστηκε με την Κατίνα Παξινού και τον Αλέξη Μινωτή, την Ξένια Καλογεροπούλου και τον Γιάννη Φέρτη, και ύστερα από μία δεκαετία αποχής από το θέατρο, το 1981, δημιούργησε το θέατρο «Αποθήκη» στου Ψυρρή, που στέγασε τα θεατρικά της όνειρα.
Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1953 στο μελόδραμα της Μαρίας Πλυτά «Εύα» και στα επόμενα χρόνια δεν έπαιξε σε περισσότερες από 15 ταινίες. Ωστόσο, η σημαντικότητα κάποιων από αυτές, όπως και οι ερμηνείες της, την κατατάσσουν οπωσδήποτε στις σημαντικές Ελληνίδες ηθοποιούς.
Είναι η απλοϊκή υπηρετριούλα που παίζονται παιχνίδια στην πλάτη της στην κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου «Ο Ηλίας του 16ου» (1958), η υποβλητική παρουσία στο αστυνομικό δράμα του Ντίνου Κατσουρίδη «Έγκλημα στα παρασκήνια», στο ιστορικό δράμα του ίδιου σκηνοθέτη «Είμαι αθώος» (1960), βασισμένο στην υπόθεση Ντρέιφους, στις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Ο θίασος» (1975), «Οι κυνηγοί» (1977) και «Τοπίο στην ομίχλη» (1988). Και βέβαια δεν ξεχωρίζει μόνο η ερμηνεία της στη «Συνοικία το Όνειρο» του Αλέκου Αλεξανδράκη (1961), αλλά και το γεγονός ότι στην ουσία εκείνη εμπνεύστηκε και έκανε τα πάντα για να γίνει πραγματικότητα αυτή η ταινία, που αποτύπωσε μια εποχή και έγραψε ιστορία.
Αλέκος Αλεξανδράκης: Με την Αλίκη Γεωργούλη στην προσφυγική συνοικία του Ασύρματου – Σπάνια φωτογραφία από το 1961
Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία στην οποία ο Αλέκος Αλεξανδράκης και η τότε σύζυγός του, Αλίκη Γεωργούλη βρίσκονται στην προσφυγική συνοικία του Ασύρματου, όπου γυρίστηκε η ταινία “Συνοικία το όνειρο”.
“Ο Αλέκος Αλεξανδράκης με την τότε σύζυγό του και σημαντική ηθοποιό Αλίκη Γεωργούλη, τον Μάρτιο του 1961 στην προσφυγική συνοικία του Ασύρματου, ακριβώς κάτω από τον λόφο του Φιλοπάππου προς την πλευρά των Άνω Πετραλώνων, για φωτογράφιση στο περιοδικό «Οι δρόμοι της Ειρήνης». Πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται γύρω τους και εκφράζει με συγκινητικό τρόπο τον θαυμασμό και την αγάπη στο πρόσωπό τους.
Το ζευγάρι αποφασίζει να κάνει μια ταινία στη συγκεκριμένη περιοχή που θα έσπαζε την ειδυλλιακή εικόνα της «χαρούμενης» και «ευημερούσας» Ελλάδας και θα αναφερόταν στην άλλη όψη της πραγματικότητας, σε εκείνη που ζούσαν χιλιάδες άνθρωποι στις παραγκουπόλεις της Αθήνας αλλά και στην υπόλοιπη χώρα. Το σενάριο της ταινίας, γραμμένο από τον γνωστό ποιητή Τάσο Λειβαδίτη και τον επίσης γνωστό συγγραφέα Κώστα Κοτζιά, μαζί με τη σκηνοθετική σύλληψη του Αλεξανδράκη, είχε σαφείς επιρροές από το ρεύμα του ιταλικού νεορεαλισμού που κυριαρχούσε τότε στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο.
Η ταινία με τίτλο “Συνοικία το όνειρο” ανέδειξε τα προβλήματα, τη φτώχεια και τις κακουχίες μιας Ελλάδας που προσπαθούσε να ορθοποδήσει, γεγονός που προκάλεσε έντονη λογοκρισία και θύελλα αντιδράσεων, με την κατηγορία ότι δυσφημούσε την εικόνα της ευημερίας. Πολλές σκηνές κόπηκαν και το όραμα του δημιουργού έμεινε μισό. «Αυτή η ταινία δεν με αφορά πλεον, δεν με αντιπροσωπεύει, για μένα τελείωσε στη λογοκρισία της», δηλώνει ο Αλεξανδράκης και παύει να σκηνοθετεί. Το φιλμ που χαρακτηρίστηκε από κοινό και κριτικούς ως αριστούργημα, κατάφερε να προβληθεί έστω και κατακρεουργημένο στις 16 Οκτωβρίου του 1961, χάρη στην παρέμβαση της ισχυρής εκδότριας Ελένης Βλάχου προς τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Το βράδυ της πρεμιέρας ακολούθησαν επεισόδια και η παρακολούθηση κατέληξε πράξη αντίστασης, χαρίζοντας στο έργο διαχρονική αξία και ιστορική θέση. Από τότε η ταινία καθιερώθηκε ως σταθμός για τον ελληνικό κινηματογράφο, άνοιξε δρόμους σε νεότερους δημιουργούς, έδωσε φωνή στις λαϊκές γειτονιές και απέδειξε πως η τέχνη μπορεί να φωτίζει την αλήθεια με θάρρος και αξιοπρέπεια για γενιές θεατών”.
Δείτε το βίντεο:
Η Αλίκη Γεωργούλη πέθανε στην Αθήνα στις 25 Ιουλίου 1995, νικημένη από τον καρκίνο.
Η τραγική ζωή της Μέμας Σταθοπούλου: Η «κατάρα» που έστειλε στον θάνατο εκείνη και την 24χρονη κόρη της
Η Μέμα Σταθοπούλου ήταν η ωραιότερη Ελληνίδα ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, που χάθηκε ξαφνικά, όχι μόνο από την υποκριτική, αλλά και από τη ζωή.
Στην προσωπική της ζωή ήταν παντρεμένη με τον βιομήχανο Δ. Μαρούση, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά.
Η καριέρα της μπορεί να διήρκεσε μόνο οχτώ χρόνια, θα αρκούσε όμως και μία ταινία για να μείνει χαραγμένη η φυσιογνωμία της στη μνήμη μας, λόγω των αμυγδαλωτών ματιών, του έντονου βλέμματος και της διάχυτης γοητείας.
Η πανέμορφη νεαρή Μέμα Σταθοπούλου σε μια από τις χαρακτηριστικές κοινωνικές ταινίες της, με τίτλο “Οι καταφρονεμένοι”.
Η τραγική ζωή της Μέμας Σταθοπούλου
Η Μέμα Σταθοπούλου, η οποία βαφτίστηκε Δήμητρα, πρωταγωνίστησε ή εμφανίστηκε, κατά δική της δήλωση, σε 39 ταινίες.
Κάποιες από τις πιο γνωστές είναι «η Παραστρατημένη», «Το κορίτσι της οργής», «Ένας μάγκας στα σαλόνια», «Ένας άφραγκος Ωνάσης» και «Οι σφαίρες δε γυρίζουν πίσω».
Δείτε το βίντεο:
Οι δύο πρώτες ήταν μεταξύ των πολλών που έπαιξε στο πλάι του Θάνου Λειβαδίτη, με τον οποίο ήταν ζευγάρι επί σειρά ετών και στη ζωή.
Πέραν της εμφάνισης της, η Ελληνίδα ηθοποιός ήταν κατά γενική ομολογία και από τις πιο καλλίγραμμες, κάτι που χρωστούσε στη μακρόχρονη ενασχόληση της με το στίβο.
Ήταν αθλήτρια της Παναχαϊκής, με σημαντικές διακρίσεις στο άλμα εις ύψος και ο λόγος που άφησε την Πάτρα για την Αθήνα αφότου τελείωσε το σχολείο, ήταν να δώσει εξετάσεις στη γυμναστική Ακαδημία.
Όταν όμως έφτασε στην Αθήνα, αποφάσισε να γραφτεί στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, αλλάζοντας το πλάνο της καριέρας της. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής στη Σχολή του Πέλου Κατσέλη.
Ολοκλήρωσε τις σπουδές σε ηλικία 22 ετών (1963) και μόλις ένα χρόνο αργότερα έκανε το ντεμπούτο της στο θέατρο, στο πλευρό του μεγάλου Δημήτρη Χορν και στην παράσταση «Δικέφαλος Αετός». Όπως έχει δηλώσει, ο πρώτος επαγγελματικός ρόλος της καριέρας της, δίπλα σε ένα μύθο του θεάτρου, ήταν και η πιο ξεχωριστή στιγμή της καριέρας της.
Η Μέμα Σταθοπούλου την ημέρα του γάμου της το 1975,με τον σύζυγό της, επιχειρηματία Δημήτρη Μαρούση.
Την ίδια χρονιά ξεκίνησε να παίζει και στον κινηματογράφο, ενώ όταν έγινε γνωστή έκανε και αρκετές φωτογραφίσεις για τα περιοδικά της εποχής (Ρομάντζο, Φαντάζιο, Βεντέτα).
Το «Ένας Μάγκας στα σαλόνια» του 1969 ήταν από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της. Υποδύθηκε ένα κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο, κόρη εφοπλιστή, την οποία σώζει από βέβαιο θάνατο ένας ψαράς, ρόλο που είχε ενσαρκώσει ο Γιάννης Βόγλης.
Με τον Θάνο Λειβαδίτη δεν προχώρησαν σε γάμο. Η Μέμα Σταθοπούλου πέρασε τα σκαλιά της εκκλησίας το 1975 με τον βιομήχανο Δημήτρη Μαρούση.
Ήταν μόλις 34 ετών, αλλά πήρε την απόφαση να αποσυρθεί από τον καλλιτεχνικό χώρο, προκειμένου να αφοσιωθεί στο ρόλο της μητέρας. Απέκτησε δύο παιδιά, ενώ μετά το χωρισμό της τη δεκαετία του ’80, επέστρεψε στην Πάτρα και ασχολήθηκε με το εμπόριο, ανοίγοντας μπουτίκ γυναικείων ενδυμάτων.
Η Μέμα Σταθοπούλου χάθηκε σε ηλικία 57 ετών από καρκίνο Το 1997 ξεκίνησαν τα προβλήματα υγείας. Η μάχη με τον καρκίνο διήρκεσε δύο χρόνια και αποδείχτηκε άνιση στις 17 Οκτωβρίου του 1999.
Η Μέμα Σταθοπούλου πέθανε από καρκίνο στο στήθος. “Θα μπορούσε να είχε σωθεί αν πήγαινε στους γιατρούς, όμως δεν πήγαινε. Είχαμε χωρίσει τότε, αλλά είχαμε άψογες σχέσεις μέχρι και τον θάνατό της. Μην ξεχνάτε είχαμε δύο παιδιά και μόλις το έμαθα, την πήρα τηλέφωνο. Της είπα: «Μέμα, έχεις παιδιά, έχεις υποχρεώσεις. Πρέπει να πας στον γιατρό». Και έτσι πείστηκε και πήγε. Πίστευε ότι θα το ξεπεράσει από μόνη της, γιατί η Μέμα ήταν αντράκι. Δεν τα κατάφερε, όμως!”, είχε υπογραμμίσει ο Δημήτρης Μαρούσης.
Στην “Εσπρέσο” έδωσε συνέντευξη και ο γιος του ζευγαριού. Ο Κωνσταντίνος Μαρούσης, θυμάται τα τελευταία λόγια της μητέρας του, επισημαίνοντας “την είχαμε στο σπίτι. Δεν ήθελε να βλέπει κόσμο. Δέκα μέρες προτού πεθάνει και ενώ ο καρκίνος έχει κάνει παντού μεταστάσεις και δεν μπορούσε να περπατήσει καθόλου, είχε πλήρη διαύγεια. Εκείνο το απόγευμα είχε πιάσει στα χέρια της ένα βιβλίο και διάβαζε. Παρατάει το βιβλίο και πιάνουμε μια κουβέντα που τελείωσε την επόμενη μέρα το πρωί. Εκεί μου μίλησε για όλη τη ζωή της. Πάνω στην κουβέντα μου λέει: «Ωραίος άνθρωπος ο πατέρας σου. Να τον προσέχεις». Λίγο πριν τελειώσουμε την κουβέντα, μπήγει τα νύχια της στο χέρι μου και με δύναμη μου λέει: «Παιδί μου, πρόσεχε στη ζωή σου. Πρόσεχε στη ζωή σου»”.
Έξι χρόνια μετά τον θάνατο της, χάθηκε σε τροχαίο δυστύχημα με μηχανή και η κόρη της, σε ηλικία μόλις 24 ετών.
Οταν αποφάσισαν να παντρευτούν, η Ειμι Εγουινγκ και ο Αλεξ Σίμονς έψαχναν μία τρελή ιδέα για την τελετή.
Αποφάσισαν λοιπόν την ημέρα που θα μπουν στο «κλαμπ» των παντρεμένων να μπουν και στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες.
Τα κατάφεραν και με το παραπάνω χάρη στο πλήθος που ήταν συγκεντρωμένο δίπλα τους την ώρα που ένωναν της ζωές τους. Ολοι φορούσαν τα ίδια ρούχα.
Μόνο που δεν ήταν καλεσμένοι. Ο γάμος τους έγινε με 130 παράνυφους και 103 συνοδούς γαμπρούς, αριθμοί ρεκόρ και στις δύο περιπτώσεις.
Βέβαια, όλος αυτός ο κόσμος απαίτησε πυρετώδεις προετοιμασίες για την τελετή που έγινε στο Γιορκσάιρ, με τουλάχιστον 90 πρόβες να γίνονται για τα ρούχα των παράνυφων.
Μάλιστα, το ζευγάρι είχε και διάσημους δίπλα τους, αφού ένας από τους συνοδούς του γαμπρού ήταν ο Μάθιου Λιούις, ο ηθοποιός που έγινε γνωστός ως Νέβιλ Λονγκμπότομ στις ταινίες του Χάρι Πότερ.
Λίγη ώρα αφού τελείωσε η γαμήλια δεξίωση, ο γαμπρός σκότωσε τη γυναίκα του και αυτοκτόνησε!
Αφού έφυγαν οι καλεσμένοι, το ζευγάρι, ένας 54χρονος γιατρός και η 50χρονη σύζυγος του, άρχισαν να έχουν μία έντονη λογομαχία που κατέληξε σε ξυλοδαρμό της γυναίκας η οποία μάλιστα, κάλεσε την αστυνομία για να αναφέρει το περιστατικό της ενδοοικογενειακής βίας, λίγο πριν εκείνος προλάβει και τη σκοτώσει.
Η γυναίκα τηλεφώνησε και είπε στους αστυνομικούς ότι ο σύζυγος της με τον οποίο παντρεύτηκαν πριν λίγη ώρα την κακοποιεί ενώ εκείνη εξέφρασε φόβους για τη ζωή της αφού ο αναισθησιολόγος σύζυγος της από την Ιντιάνα των ΗΠΑ, διατηρεί ολόκληρο οπλοστάσιο μέσα στο σπίτι τους.
Λίγο αργότερα η γραμμή κλείνει.
Όταν οι αξιωματικοί έφτασαν στην έπαυλη του ζευγαριού, βρήκαν τη γυναίκα νεκρή αφού είχε δεχθεί πολλούς πυροβολισμούς στο θώρακα και στο κεφάλι.
Στο υπόγειο του σπιτιού γράφτηκε το τελευταίο μέρος της οικογενειακής τραγωδίας αφού βρέθηκε νεκρός και ο γιατρός ο οποίος είχε βάλει τέλος στη ζωή του.
Τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι μέσα σε δωμάτιο της έπαυλης κοιμόταν ο 10χρονος γιος της γυναίκας ενώ σε άλλη κάμαρα υπήρχε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που εικάζεται ότι ήταν οι γονείς του γιατρού.
«Σάκη, ξεκόλλα, τα έχεις πάρει όλα», φώναζαν οι οπαδοί του στο Γαλάτσι, αλλά εκείνος δεν τους άκουσε και σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά του: «Νταμπλούχος» Survivor και φουλ ερωτευμένος, με μία εξίσου δυνατή παίκτρια και πρώτη από τις γυναίκες. Λογικό είναι πλέον να επαναλαμβάνει τις λέξεις «Είμαι ευτυχισμένος» και να ατενίζει το μέλλον με μεγαλύτερη αισιοδοξία… Ο All Star νικητής Σάκης Κατσούλης φωτογραφίζεται με τη φιναλίστ σύντροφό του και σταρ της καρδιάς του, Μαριαλένα Ρουμελιώτη, και μαζί μας μιλούν για τις δύσκολες στιγμές στον Άγιο Δομίνικο, για τα σαράντα κύματα στη σχέση τους, και για τα όνειρα να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια…
O τελικός απολογισμός ζαλίζει: Δύο έπαθλα της τάξης των 100.000€, καινούριο αυτοκίνητο, και αυτά χωρίς να υπολογίσουμε την αμοιβή τους για τις 27 εβδομάδες που παρέμειναν στον Άγιο Δομίνικο. Ο κόσμος μίλησε πάντως, και αποφάσισε ότι τα αξίζουν, ενώ κοιτώντας τα στατιστικά είναι δύσκολο να διαφωνήσει κανείς με το αποτέλεσμα. Από αγωνιστικής άποψης είναι το πιο ολοκληρωμένο ζευγάρι, και σε προσωπικό επίπεδο μόνο ο ερχομός ενός παιδιού θα μπορούσε να προχωρήσει την ευτυχία τους ένα βήμα παραπέρα…
Survivors in love: Σάκης και Μαριαλένα αποκαλύπτουν στο YOU!
Για ποιο λόγο είπατε «ναι» για δεύτερη φορά στο Survivor;
Σάκης: Το Survivor για μένα ήταν ένα όνειρο, ειδικά από θέμα αγωνισμάτων. Τη δεύτερη φορά πήρα ένα μεγάλο ρίσκο, γιατί είχα ήδη ένα τίτλο και η αποτυχία θα ήταν πολύ άσχημο συναίσθημα, παρόλα αυτά δεν θα μπορούσα να γυρίσω την πλάτη στο πρόγραμμα που μου άλλαξε τη ζωή και σε όλους εκείνους που με στήριξαν το 2021.
Μαριαλένα: Αγαπάω αυτό το πρόγραμμα γιατί με ανέδειξε, άρα όταν μας έγινε η πρόταση για το All Star, τη θεώρησα πολύ τιμητική. Το σκεφτήκαμε αρκετά, γιατί είχαμε πολλές υποχρεώσεις, και φοβηθήκαμε στην ιδέα να περάσουμε πάλι τις ίδιες δυσκολίες παρ’ όλα αυτά ήταν ένας καινούργιος στόχος για εμάς και γι’ αυτό πήραμε από κοινού την απόφαση να συμμετέχουμε στο Survivor All Star.
Φτάσατε στα όριά σας;
Σ: Οι δύο πρώτοι μήνες ήταν πολύ δύσκολοι, επειδή ήμασταν σε διαφορετικές ομάδες με την Μαριαλένα και με βάραινε αυτό. Παρ’ όλα αυτά η στήριξή της στους αγώνες και το γεγονός ότι μου έλεγε: «Κάνε υπομονή, θα αλλάξουν τα πράγματα», με κράτησε εκεί.
Μ: Έφτασα πολλές φορές στα όριά μου στον Άγιο Δομίνικο και νομίζω ότι φάνηκε αυτό, γιατί δεν κρύβω τα συναισθήματά μου. Το Survivor γενικά πιστεύω πως είναι ένα κοινωνικό πείραμα που φτάνει τον άνθρωπο στα όριά του, όχι μόνο λόγω της πείνας, αλλά παίζει τρομερό ρόλο και το ψυχολογικό κομμάτι: Από τη μία σου λείπει η οικογένειά σου και από την άλλη πρέπει να συνεργαστείς με ξένους ανθρώπους που ενδεχομένως να θέλουν να πάρουν κάτι από σένα, οπότε κάνεις δεύτερες σκέψεις. Σίγουρα βγήκα πιο δυνατή, διότι μέσα από τις δυσκολίες μπορείς να εξελιχθείς και να φτάσεις στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.
Σταθήκατε ψυχολογικό στήριγμα ο ένας για τον άλλο;
Σ: Προφανώς, αν εξαιρέσουμε το πρώτο διάστημα που δεν μπορούσαμε να έχουμε επαφή και ήταν πολύ δύσκολη η επικοινωνία μεταξύ μας. Όταν βρεθήκαμε στην ίδια ομάδα πλέον ήμασταν πολύ καλύτερα, ήμασταν ενωμένοι και στήριζε ο ένας τον άλλον, οπότε είχαμε ένα αβαντάζ έναντι των υπολοίπων.
Μ: Εμπιστευόταν ο ένας τον άλλον απόλυτα, κάτι που δεν συνέβαινε με τους υπόλοιπους παίκτες. Όταν του εκμυστηρευόμουν τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες μου, ήξερα ότι θα με καταλάβει και θα μου δώσει την πιο κατάλληλη συμβουλή. Στην αρχή δεν ήμουν καθόλου καλά, ήθελα να μιλήσω με τον Σάκη, αλλά τον έβλεπα μόνο για λίγο στα αγωνίσματα.
Το γεγονός ότι βρισκόσασταν σε διαφορετικές ομάδες ήταν σημείο τριβής ανάμεσα σας;
Σ: Το ευτυχές ήταν ότι δεν ήρθαμε ποτέ σε ρήξη και δεν τσακωθήκαμε. Ήμασταν πολύ συνειδητοποιημένοι και γνωρίζαμε ότι ενδεχομένως να βρισκόμαστε σε διαφορετικές ομάδες, παρ’ όλα αυτά είναι πολύ διαφορετικό όταν το ζεις.
Μ: Το κακό όταν είσαι σε διαφορετική ομάδα από τον άνθρωπό σου είναι ότι δεν μπορείς να χαρείς 100%. Κέρδιζα ένα έπαθλο φαγητού και δεν μπορούσα να πανηγυρίσω, στεναχωριόμουν γιατί δεν θα έτρωγε ο Σάκης. Βέβαια, τον πρώτο καιρό εκείνος κέρδιζε τα περισσότερα έπαθλα, εγώ ήμουν νηστική. (γελάει)
Η περιπέτεια του Survivor δυνάμωσε τη σχέση σας;
Σ: Φυσικά, και τις δύο φορές το παιχνίδι μας έφερε αρκετά κοντά και μας δυνάμωσε. Ζήσαμε για μήνες μακριά από εξωτερικούς παράγοντες, υποχρεώσεις και κινητό, και ήμασταν μαζί 24 ώρες το 24ωρο -κάτι που δεν είναι εύκολο να νιώσει αντίστοιχα ένα ζευγάρι στην έξω ζωή. Μπορεί να είμαστε τεσσεράμισι χρόνια μαζί, αλλά νιώθω ότι γνωριζόμαστε πολλά περισσότερα, μία δεκαετία σίγουρα. Και είμαι ευτυχισμένος, γιατί δεν έχουμε κουραστεί από αυτό αλλά είμαστε ακόμη ερωτευμένοι.
Μ: Έχουμε ακούσει ιστορίες από ζευγάρια στην καραντίνα, που ήταν όλη μέρα μαζί, και στο τέλος κατέληξαν να τσακωθούν πολύ άσχημα και να χωρίσουν. Νομίζω πως διαχειριστήκαμε τα πράγματα με πολύ σεβασμό και κατανόηση ο ένας για τον άλλον και αυτό δυνάμωσε τη σχέση μας. Έχουμε περάσει από 40 κύματα, αλλά αντί αυτό να μας απομακρύνει, μας ενώνει ακόμα περισσότερο.
Πιστεύατε ότι θα κατακτήσετε ξανά την πρώτη και την τρίτη θέση αντίστοιχα;
Σ: Δεν μπήκα με τόσο μεγάλες βλέψεις, ήξερα ότι φέτος θα βρισκόμαστε απέναντι σε δυνατούς παίκτες, που γνωρίζουν το Survivor. Παρ’ όλα αυτά είμαστε ανταγωνιστικό ζευγάρι και νομίζω έχουμε αποδείξει ότι δεν μας αρέσει να χάνουμε, ακόμη και όταν παίζαμε αντίπαλοι ο ένας με τον άλλον κάνουμε πλάκα μεταξύ μας. Είμαστε πολύ ευτυχισμένοι με το τελικό αποτέλεσμα.
Μ: Τον πρώτο καιρό, πέρασα αρκετά δύσκολα και πολλές φορές έλεγα ότι θα φύγω από το παιχνίδι. Αλλά δεν το έκανα γιατί δεν έχω μάθει να τα παρατάω. Από ένα σημείο κι έπειτα φανταζόμουν ότι θα φτάσω μέχρι το τέλος, όχι από υπεροψία αλλά γιατί είχα πείσμα και θέληση. Πίστευα στον εαυτό μου.
Θα κρατήσετε επαφές με παίκτες από το παιχνίδι;
Σ: Ναι, παρ’ όλα αυτά πιστεύω ότι οι πραγματικές φιλίες θα φανούν στην έξω ζωή. Το Survivor είναι μια μικρή κοινωνία, πρέπει να συμβιώσεις αναγκαστικά με κάποιους ανθρώπους για το καλό της ομάδας. Από εκεί και πέρα ο χρόνος θα δείξει με ποιους θα συνεχίσουμε να κάνουμε παρέα.
Σάκη πώς θα χαρακτήριζες τη σχέση σου με την Μαριαλένα, χρησιμοποιώντας ποδοσφαιρικούς όρους;
Σ: Είναι το highlight. (γελάει) Πολλοί τη λένε «γκρινιάρα», αλλά εγώ πιστεύω ότι η γκρίνια είναι η γλύκα της γυναίκας, το αλατοπίπερο στη σχέση μας και αυτό μας κρατάει τόσο ενωμένους. Ο κόσμος έβλεπε για μεγάλο διάστημα τη Μαριαλένα να είναι άσχημα ψυχολογικά, αλλά πολλές φορές στάθηκε στο πλευρό μου και ήταν εκείνη που με κράτησε στο παιχνίδι, όταν αντίστοιχα περνούσα εγώ πολύ δύσκολα. Είναι ο άνθρωπός μου.
Μ: Μπορεί να λένε ότι είμαι γκρινιάρα, αλλά πραγματικά αυτό πού εισπράττω από τον Σάκη είναι ότι αυτή η γκρίνια δεν μας επιτρέπει να ρουτινιάζουμε. Θέλω να πω, ωστόσο, ότι στο Survivor είναι λογικό να βγαίνουν περισσότερα νεύρα, γιατί παίζει ρόλο η πείνα και τα ορμονικά, που βαράνε καμπανάκι ορισμένες φορές. Ήμουν τυχερή επειδή ήξερα ότι ο Σάκης, δεν πρόκειται να με παρεξηγήσει, ίσα-ίσα ήταν δίπλα μου και μου εξηγούσε τα πάντα με ήρεμο τρόπο.
Η Μαριαλένα είπε πρόσφατα ότι δεν μπορείς χωρίς τη γκρίνια της. Ισχύει;
Σ: Φυσικά και δεν μπορώ, αλλά ξαναλέω ότι για μένα δεν είναι γκρίνια, είναι γλύκα. Είναι αυτό που μας κρατάει ζωντανούς και ερωτευμένους.
Στο πρώτο παιχνίδι δεν ήσασταν μαζί. Αν σας έλεγαν πριν από δυόμισι χρόνια ότι θα τα ξαναβρίσκατε και θα κερδίζατε τις πρώτες θέσεις στο Survivor, θα το πιστεύατε;
Μ: Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα. Αλλά με όσα συνέβησαν κατάλαβα αυτό που λένε, ότι όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Αν δεν χώριζα με τον Σάκη, δεν θα δήλωνα ποτέ συμμετοχή στο Survivor, δεν θα με ακολουθούσε στον Άγιο Δομίνικο, και δεν θα άλλαζε η ζωή μας.
Σ: Tα πράγματα έχουν εξελιχθεί καλύτερα απ’ ό,τι τα ονειρευόμουν. Στο πρώτο Survivor μπήκαμε χωρισμένοι και παρ’ όλα αυτά, αφότου τελείωσε, καταλάβαμε ότι θέλουμε να ξαναείμαστε μαζί, γιατί ταιριάζουμε και περνάμε καλά. Το δεύτερο Survivor ήρθε με μια ακόμη τεράστια επιτυχία, επειδή ήμουν ο πρώτος Έλληνας Survivor All Star και είναι μία πολύ τιμητική θέση για μένα, ενώ συνεχίζουν όλα να βαίνουν καλώς στη σχέση μας με την Μαριαλένα.
Τι σημαίνει για σένα ο τίτλος του πρώτου Έλληνα Survivor All Star;
Σ: Σημαίνει πολλά, είναι ένας άκρως τιμητικός τίτλος, γιατί δεν έχει ξαναγίνει All Star στην Ελλάδα. Επειδή όταν πήραμε μέρος στο πρώτο Survivor γνωρίζαμε ότι θα γίνει σε All Star, ήταν ένα μακρινό όνειρο και ήθελα να το ζήσω. Θέλω να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλο τον κόσμο που με στήριξε, μιας και χωρίς αυτόν ποτέ δεν θα κατάφερνα να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα.
Αν γίνει Survivor All Star 2, όπως ακούγεται, θες να συμμετέχεις;
Σ: Αν οι συγκυρίες είναι κατάλληλες και μπορώ να φύγω μακριά τις επιχειρηματικές μου δράσεις, ναι. Δεν πρέπει να γυρνάμε την πλάτη σε ένα πρόγραμμα που μας άλλαξε τη ζωή, και δεν το λέω μόνο για εμάς, αλλά για πολλά άτομα που έχουν περάσει από το Survivor.
Μιλάμε για δύο έπαθλα, και μία μεγάλη συνολική αμοιβή. Πώς θα αξιοποιήσεις τα χρήματα που κέρδισες από το Survivor;
Σ: Έχω τρεις επιχειρήσεις στο Περιστέρι και θα συνεχίσω να επενδύω σε αυτές. Φυσικά σκέφτομαι να κάνω και κάποια καινούργια επενδυτική κίνηση, αλλά δεν έχω αποφασίσει συγκεκριμένα ποια θα είναι αυτή.
Μαριαλένα εσύ τι ετοιμάζεις επαγγελματικά;
Μ: Για αρχή δουλεύω μέσω Instagram, και μου αρέσει αυτή η αλληλεπίδραση με το κοινό, ενώ από Σεπτέμβρη θα συνεχίσω να προσφέρω βίντεο γυμναστικής μέσα από την πλατφόρμα που έχω φτιάξει για να βοηθάω τον κόσμο. Μετέπειτα σκέφτομαι να φτιάξω τη δική μου επιχείρηση, με τα χρήματα που μου προσέφερε το παιχνίδι -έχω και καλό δάσκαλο, τον Σάκη.
Αν σας ζητούσαν να επιλέξετε ανάμεσα στα χρήματα που έχετε κερδίσει μέχρι σήμερα από το Survivor, και στη σχέση σας, τι θα προτιμούσατε;
Σ: Προφανώς τη σχέση μας. Έχουμε ζήσει πολλά μαζί και οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πάνω απ’ όλα, τα οικονομικά έρχονται και παρέρχονται. Αυτό που κρατάμε από το παιχνίδι είναι η αγάπη του κόσμου, και το γεγονός ότι προφανώς είδαν κάτι καλό σε εμάς για να μας στηρίξουν σε δύο κύκλους μεγάλης διάρκειας.
Μ: Γενικά στη ζωή μου επενδύω περισσότερο στις ανθρώπινες σχέσεις, όχι στα υλικά αγαθά. Η απάντηση είναι μονόδρομος, θα άφηνα όλα τα λεφτά του κόσμου για να είμαι μαζί με τον Σάκη. Είναι πολύ σπάνιο να βρίσκεις έναν άνθρωπο που σε αγαπάει πραγματικά και είναι δίπλα σου σε όλα, ειδικά στις μέρες μας.
Στο Survivor είδαμε μία… πρόβα πρότασης γάμου σε ύψος 50 μέτρων. Πώς σου ήρθε αυτό;
Σ: Ήταν άβολο, αλλά εκείνη τη στιγμή ένιωθα ότι είμαστε ένα τίποτα και μπορεί όλα να τελειώσουν. Eκτίμησα το γεγονός ότι έχω περάσει τόσο όμορφα με την Μαριαλένα και μου βγήκε πολύ αυθόρμητα.
Μαριαλένα πώς ένιωσες εκείνη τη στιγμή;
Μ: Δεν το περίμενα σε καμία περίπτωση, ένιωσα λίγο αμήχανα γιατί δεν μου έχουν ξανακάνει πρόταση γάμου -ούτε σε πρόβα. Ταυτόχρονα, όμως, χάρηκα που εκδήλωσε ο Σάκης αυτή τη σκέψη του και μου βγήκαν πρωτόγνωρα συναισθήματα.
Άρα αν σου ξανακάνει την πρόταση στα σοβαρά, θα δεχθείς;
Μ: Ας έρθει εκείνη η ώρα και θα δούμε… Λογικά θα δείτε την αντίδρασή μου γιατί θα την βιντεοσκοπήσει. (γέλια)
Τον γάμο ποτέ να τον περιμένουμε;
Σ: Ο γάμος είναι απλά μια ταμπέλα που μπαίνει για την ολοκλήρωση της σχέσης. Εμείς νιώθουμε πολύ καλά μεταξύ μας και νομίζω ότι αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία σε κάθε ζευγάρι. Είμαστε μαζί αρκετά χρόνια, έχει δοκιμαστεί η σχέση μας σε πολλά επίπεδα, οπότε ό,τι έρθει από εδώ και πέρα είναι ευπρόσδεκτο. Γιατί όχι ένα παιδί και ένας γάμος;
Μ: Το πότε θα γίνει ο γάμος εξαρτάται από τον Σάκη, διότι ακόμα δεν έχει κάνει κανονική πρόταση… Αλλά κι εγώ θεωρώ τον γάμο απλά ως μία διαδικασία που πρέπει να γίνει, για να πάρεις την ευλογία του Θεού. Από κει και πέρα, είμαστε πολύ καλά και δεν χρειάζεται να μπει η ταμπέλα ότι είμαστε παντρεμένοι για να το αποδείξουμε. Λογικά πρώτα θα έρθει το παιδάκι και μετά ο γάμος, θα πάμε για γαμοβάφτιση. (γέλια)
Έχεις δηλώσει ότι στη Μαριαλένα βλέπεις τη μητέρα των παιδιών σου. Αυτό το συναίσθημα συνεχίζει να υπάρχει;
Σ: Φυσικά. Είναι μια πανέμορφη γυναίκα, κορμάρα, θεωρώ ότι έχει υπέροχο DNA και θα κάνουμε μια ωραία οικογένεια. Βασικά πατάω εκεί, μπας και την πείσω να ξεκινήσουμε να το σκεφτόμαστε. (γελάει)
Βλέπεις στα μάτια του Σάκη τον πατέρα των παιδιών σου;
Μ: Ο Σάκης είναι ένα πρότυπο άντρα για μένα, για πολλούς λόγους. Πέραν του ότι είναι τρομερός επιχειρηματίας και βρίσκεται πάντα σε εγρήγορση, κάτι που μου δημιουργεί ένα αίσθημα θαυμασμού, είναι και πολύ τρυφερός και προστατευτικός. Μπορεί να έχει πολλά στο κεφάλι του, ωστόσο ποτέ δεν με παραμελεί, άρα πιστεύω ότι θα είναι και καλός μπαμπάς γιατί αγαπάει και τα παιδιά. Γιατί όχι, κι εγώ μπορώ να πω ότι βλέπω στα μάτια του Σάκη τον πατέρα των παιδιών μου.
Στο προηγούμενο Survivor η μητέρα σου είχε πει πολλά για τον Σάκη. Πώς καταφέρατε να της αλλάξετε γνώμη, σε σημείο που πλέον σου ζητάει εγγόνι με τον ίδιο άνθρωπο;
Μ: Όταν είχαμε χωρίσει με τον Σάκη, η μαμά μου δεν με έβλεπε καλά, γι’ αυτό είπε ό,τι είπε όταν μπήκε εκείνος στο παιχνίδι. Ωστόσο είδε στην πορεία ότι ο Σάκης με φροντίζει, τους έφερα σε επαφή, συζήτησαν μεταξύ τους και το λύσανε.
Σ: Ήταν απόλυτα λογικό να επηρεαστεί η γυναίκα απ’ όλη την πίεση που δέχτηκε, που καθημερινά ήταν άνθρωποι κάτω από το σπίτι της και της έλεγαν πράγματα για το παιδί της τα οποία δεν μπορούσε να ξέρει αν ισχύουν. Χαίρομαι που στο τέλος δέχτηκε την άποψη της κόρης της, εφόσον την έβλεπε ευτυχισμένη και πλέον είμαστε πολύ καλά μεταξύ μας.
Η Ελλάδα του είναι μεγαλύτερη από την Ελλάδα. Είναι η πατρίδα μιας γλώσσας αιώνιας, των αρχαίων φιλοσόφων, των βυζαντινών μυστικιστών και των περιπλανώμενων ναυτικών.
Μια γλώσσα που άνοιξε τις πόρτες της ζωής, της περιπέτειας, της γνώσης και του θανάτου, εκείνη που έδωσε στους ανθρώπους ένα οικουμενικό λεξιλόγιο ώστε να μιλήσουν για τη δημοκρατία και την ελευθερία.
Όταν ο μεγάλος ιταλός σκηνοθέτης Φεντερίκο Φελλίνι στην κινηματογραφική του ταινία «Και το πλοίο φεύγει» (E la nave va), παρουσιάζει ένα ειδικά οργανωμένο ταξίδι στο Αιγαίο με σκοπό το διασκορπισμό της τέφρας μιας μεγάλης ελληνίδας αοιδού (ντίβας), ίσως πέρα από την δυναμική του συμβολισμού να μη σκεπτόταν πως κάποτε η ίδια σκηνή θα επαναλαμβανόταν πραγματικά στα ίδια γαλάζια νερά. Να ακολούθησε άραγε το σενάριο αυτό ο Ζακ Λακαριέρ, ώστε να ζητήσει να διασκορπιστεί η τέφρα του στα ελληνικά νερά διατηρώντας αιώνια το δεσμό του με την Ελλάδα;
Ο Λακαριέρ, ο πιο Έλληνας από τους Γάλλους συγγραφείς, «εραστής των ελληνικών γραμμάτων» και του πνεύματος, της αρχαίας Ελλάδας αλλά και της σύγχρονης, πέθανε σε ηλικία 79 ετών, σε νοσοκομείο του Παρισιού το Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2005. Η Ελλάδα φαίνεται να έχασε έναν από τους σημαντικότερους πρεσβευτές της, όμως η τελευταία του επιθυμία της αποτέφρωσης και του διασκορπισμού της τέφρας του στην ελληνική θάλασσα, κάλυψε το κενό της σωματικής απουσίας : ο Ζακ Λακαριέρ θα παραμείνει για πάντα στην Ελλάδα.
Ο Λακαριέρ ταξίδεψε στη χώρα απ’ άκρη σ’ άκρη, όχι στις πόλεις, αλλά στα χωριά και στα βουνά και στις θάλασσες και στα νησιά.
Γεννήθηκε στη Γαλλία, στη Λιμόζ, στις 2 Δεκεμβρίου 1925. Ένα ταλαντούχο όσο και ανήσυχο πνεύμα, έσπρωχνε τον άνθρωπο σε μια διαρκή κίνηση, σε συστηματική αλλαγή θέσης, στην απόλυτη γνωριμία με τα αντικείμενα και τους ανθρώπους που αγάπησε, το μυστικισμό της Ανατολής, την ελληνική σκέψη, τα τοπία, την ποίηση και την καθημερινότητα. «Ο δρόμος προς τη γνώση είναι το ίδιο σημαντικός όσο και η ίδια η γνώση», επαναλάμβανε πάντα ο συγγραφέας και με αυτή την πεποίθηση πορεύτηκε σε όλη του τη ζωή. Περνάει τα παιδικά του χρόνια στην Ορλεάνη και αρχίζει τις σπουδές του στη Νομική την οποία εγκαταλείπει για να αφοσιωθεί στις κλασσικές φιλολογικές και φιλοσοφικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Παρίσι. Ταυτόχρονα μαθαίνει ελληνικά και ανατολικές γλώσσες (κυρίως hindi) στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών. Ανακαλύπτει τη δημοσιογραφία στην οποία αφιερώνει ένα μεγάλο μέρος της πνευματικής του δύναμης ασκούμενος σε διάφορες μορφές της (χρονικογράφος, ανταποκριτής, κριτικός, κτλ) και συνεργάζεται από το 1953 με μεγάλα γαλλικά έντυπα όπως οι ημερήσιες Combat, Le Monde, Le Matin, τα εβδομαδιαία περιοδικά L’Express, le Nouvel Observateur και τα μηνιαία Realite, Geo, le Magazine Litteraire, Caravane, κ.α.
Το ταλαντούχο πνεύμα του εκφράζεται σε περισσότερα από 40 έργα : από κείμενα ταξιδιωτικών εντυπώσεων σε λογοτεχνικά και από συλλογές έργων τέχνης και φωτογραφίας σε σημαντικές μεταφράσεις ιδιαίτερα Ελλήνων συγγραφέων. Με το βιβλίο του «Κάνοντας Δρόμο: χίλια χιλιόμετρα διασχίζοντας με τα πόδια τη Γαλλία», θα καθιερωθεί ως ένας από τους καλύτερους περιηγητές και εξαίρετος περιπατητής. Όμως δεν θα αρκεστεί σ’ αυτό! Θα γίνει και δεινός περιηγητής στους δρόμους του πνεύματος! Ο Ζακ Λακαριέρ θα βραβευτεί για το έργο του από τη Γαλλική Ακαδημία το 1991 και με το Βραβείο Λογοτεχνίας «Πρίγκιπας Πέτρος του Monaco» το 1995.
Ένας ατελείωτος έρωτας για την Ελλάδα
Η αγάπη του για την Ελλάδα αρχίζει ήδη από το Λύκειο της Ορλεάνης στο οποίο φοιτά επιδεικνύοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ελληνική γλώσσα, τη μυθολογία και την ιστορία. Όταν το 1947, ως μέλος της φοιτητικής θεατρικής ομάδας της Σορβόννης, φτάνει στην Επίδαυρο εκστασιάζεται μπροστά στο θέαμα του Αρχαίου Θεάτρου και η αγάπη του για την Ελλάδα μετατρέπεται σε ένα συναρπαστικό έρωτα. Το 1952 φτάνει στην Ελλάδα και διαμένει μέχρι το 1966 κάνοντας πράξη το όνειρό του να γνωρίσει το πνεύμα, την ιστορία, την καθημερινότητα του Έλληνα. Η εμπειρία και οι γνώσεις που θα αποκτήσει θα τον οδηγήσουν στη συγγραφή και έκδοση του «Ελληνικού καλοκαιριού», το 1976, ένα βιβλίο που θα τον αναδείξει παγκοσμίως, θα συσφίξει ακόμα περισσότερο τη σχέση του με την Ελλάδα και θα μεταφέρει τα πρόσωπά της σε χιλιάδες αναγνώστες. «Ακόμα και σήμερα» γράφει ο Olivier Delcroix, «το σημαντικό αυτό έργο παραμένει σίγουρα το πιο αληθινό και το πιο εκπληκτικό πορτρέτο που μπορεί να δοθεί για την Ελλάδα μιας καθημερινότητας τεσσάρων χιλιάδων χρόνων».
«Σούρουπο στις Μυκήνες. Καρδιά ενός τοπίου ξερού προς το βοριά, που γλυκαίνει όμως προς το νότο και τον κόλπο του Άργους, σε σημείο να φαίνονται συστάδες πράσινες πριν από τη θάλασσα: στη μέση της χρυσωμένης γαλήνης της πεδιάδας, τις σειρές των καλλιεργειών, της υπομονετικιάς εργασίας που μαντεύεις στα γύρω για να σχηματιστούνε ταράτσες κι αυλάκια, η ακρόπολη αποκαλύπτεται σαν ένας προκατακλυσμιαίος βράχος, ένας πρωτόγονος μονόλιθος απομονωμένος μέσα στην ελληνική μνήμη. Μοναδική κηλίδα χρώματος πάνω στον έντονο γκρίζο βράχο μικρά κυκλάμινα στραμμένα στον ήλιο». (Το Ελληνικό καλοκαίρι, σ. 142)
Ο Λακαριέρ καλλιεργεί όλο και περισσότερο τη σχέση του με την ελληνική γλώσσα. Θα είναι ο πρώτος που θα μεταφράσει έργα των Βασιλικού, Ταχτσή, Σεφέρη, Ελύτη, Ρίτσου, Φραγκιά, Πρεβελάκη και πολλών άλλων για να τα κάνει γνωστά στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό της Γαλλίας. Ο ίδιος δεν διαχωρίζει τη γνώση από την καθημερινότητα, την παιδεία από τις ανθρώπινες σχέσεις, την έμπνευση από το βουητό του κόσμου. Το ένα συνδέεται με το άλλο. Το ένα συμπληρώνει το άλλο. Γράφει ο ίδιος για τη σχέση αυτή :
«Όλα τα χρόνια ανάμεσα στο 1957 και το 1963 ήταν χρόνια όπου θεμελίωνα τις ελληνικές φιλίες μου. Καθώς μιλούσα τη γλώσσα, καθώς μετέφραζα και ενεργούσα για την έκδοση στη γαλλική γλώσσα των έργων που αγαπούσα ή με ενδιέφεραν, ζούσα μια ζωή όπου δουλειά και απόλαυση είχαν γίνει συνώνυμα. Συνήθως διάλεγα για να μεταφράζω ή να δουλεύω τα καφενεία στις κάτω γειτονιές της Αθήνας, μακριά απ’ το κέντρο, προς το Θησείο ή το Μοναστηράκι. Δούλευα, εκεί, μέσα στη σπαρταριστή κίνηση της αγοράς, στις φωνές του δρόμου, στις κουβέντες των καφενείων, και όλα αυτά σταλάζανε μέσα μου μια καθημερινή, αδελφική μου Ελλάδα. (…) Στο διάστημα αυτών των χρόνων συνάντησα πολλούς συγγραφείς, πολλούς ποιητές των οποίων μετέφρασα το έργο. Και λίγο-λίγο μυόμουν στη γλώσσα, στη λογοτεχνική έκφραση της Ελλάδας, σ’ αυτή τη γλώσσα μάρτυρα της ελληνικής πραγματικότητας και της ελληνικής ταυτότητας». (Το ελληνικό καλοκαίρι, σ.297)
Η επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα το 1967 θα τον υποχρεώσει να επιστρέψει στη Γαλλία. Είναι τόσο σκληρός ο αποχωρισμός από τη χώρα που αγαπάει ώστε να γραφτεί πως ο Λακαριέρ «εξορίστηκε στη Γαλλία».
Η επιστροφή του στην Ελλάδα θα σηματοδοτήσει μια νέα γόνιμη περίοδο για τα ελληνικά γράμματα. Ο συγγραφέας που είχε αποφασίσει να μη γράψει τίποτα πλέον για την Ελλάδα, δεν μπορεί να κρατήσει την υπόσχεσή του. Οι γνωστικοί (1975), Οι Ένθεοι (1977), Ο Ηνίοχος (1982), Συγγραφική πορεία : Από το ημερολόγιο ενός φιλέλληνα (1992), Με τα φτερά του Ικάρου (1995), Τα παιδικά χρόνια του Ικάρου και άλλα ποιήματα (1997), για να σημειώσουμε μερικά από τα σημαντικότερα έργα του.
Το 2001 ένα «περίεργο» Λεξικό τυπώνεται και κυκλοφορεί : «Ερωτικό Λεξικό της Ελλάδας» (ελληνική έκδοση 2002) (Dictionnaire amoureux de la Grece). Σε συνέντευξη που παραχωρεί στο γαλλικό περιοδικό «Lire», ο Ζακ Λακαριέρ θα πει πως πρόκειται «για ένα μεγάλο γράμμα αγάπης για την Ελλάδα». Ο Β. Βασιλικός θα γράψει πως «σαράντα χρόνια μετά το Ελληνικό Καλοκαίρι, έχουμε τώρα το Λεξικό, που κατ’ αλφαβητική σειρά παρουσιάζει σε σύντομα περιεκτικά κείμενα, τις «αγάπες» του Λακαριέρ για τη χώρα μας… Στο δύσπιστο ξένο, που αναρωτιέται συχνά τι σχέση έχει η αρχαία με τη νέα Ελλάδα, στις άδικες περιγραφές των περιηγητών του 19ου αιώνα που τόνιζαν αυτό το χάσμα, ο Λακαριέρ έρχεται να δώσει τη δική του ερμηνεία, με τον πιο έξυπνο τρόπο, πως τέτοιο χάσμα δεν υπήρξε ποτέ».
Το 2003 θα παρουσιάσει τέλος, ακόμα ένα ταξίδι στη ματωμένη Κύπρο. Στο «Λευκωσία : η νεκρή ζώνη» παρά τη συγκινησιακή φόρτιση, ο Λακαριέρ θα μεταφέρει μια εικόνα του διαμελισμού της πόλης και του νησιού, απόλυτα αντικειμενική.
Ο θάνατος ενός μεγάλου ανθρώπου των γραμμάτων και φιλέλληνα αποτελεί μια οδυνηρή απώλεια για τη χώρα και την ελληνική κοινωνία. Όμως, ο Ζακ Λακαριέρ θέλησε να μείνει για πάντα στην Ελλάδα. Την τέφρα του αγκάλιασαν τα ελληνικά νερά όπως ο ίδιος επιθυμούσε.
Δείτε το βίντεο:
Ίσως το μεγαλύτερο ευχαριστώ που θα μπορούσε να πει κανείς να είναι η υπενθύμιση σε όλους μας των λόγων του για την ελληνική γλώσσα, όταν στην ερώτηση «Ο δρόμος για τα ελληνικά, είναι λοιπόν ακόμα προσβάσιμος;», ο Ζακ Λακαριέρ απάντησε :
«Ναι, αλλά δεν τον διευκολύνουν πλέον. Το να μαθαίνεις ελληνικά πριν τον πόλεμο, ήταν πολύ απλό, περίπου ένας μαθητής στους δυο μάθαινε αφού δεν υπήρχαν παρά δυο προσανατολισμοί. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια στην οποία δεν υπήρχε ούτε ένα βιβλίο, ο πατέρας μου ήταν λογιστής και η μητέρα μου μοδίστρα. Το ότι έμαθα ελληνικά και λατινικά είναι θαύμα, αλλά την εποχή εκείνη ήταν ακόμα δυνατό: εάν ένας μαθητής αγαπούσε τα γράμματα, μπορούσε να τα μάθει, πράγμα που προϋπόθετε τη γνώση ελληνικών και λατινικών. Στην εποχή μας ούτε η κοινωνία, ούτε και οι οικογένειες δε διευκολύνουν αυτό τον προσανατολισμό, γι’ αυτό θα πρέπει να αγωνιστείς. Εξακολουθώ δε να πιστεύω πως οι δυο πυλώνες της δημιουργίας της προσωπικότητας στο επίπεδο της κατανόησης του Κόσμου είναι τα μαθηματικά και τα αρχαία ελληνικά τα οποία, αντίθετα με ότι πιστεύουμε, είναι απολύτως αδιαχώριστα. (…) Στις μέρες μας, είναι σαφές πως η ελληνική γλώσσα διδάσκεται : αλλά εκείνο που έχει μεγαλύτερη σημασία, είναι να γνωρίζουμε ποια θα είναι η θέση που της επιφυλάσσουμε και δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως θα πρέπει να αγωνιστούμε γι’ αυτό».
1 « Le pays des buveurs d’Histoire », Βιβλιοπαρουσίαση στο περιοδικό L’ Express (Livres), 21 Σεπτεμβρίου 2005.
2 Τίνα Βαλαούρα , «Έφυγε ο φιλέλληνας Ζακ Λακαριέρ», Αφιέρωμα στην ΕΡΤ, 20 Σεπτεμβρίου 2005.
3 Olivier Delcroix, «Jacques Lacarriere, a ciel ouvert», εφημερίδα Le Figaro, Culture et Spectacles, 19 Σεπτεμβρίου 2005.
4 Renaud Donnedieu de Vabres, Hommage a Jacques Lacarriere, 19 Σεπτεμβρίου 2005 : «Exile en France, ce marathonien semble apprecier son pays en patrie neuve et a la marche ».
Με εντολή του Γάλλου Προέδρου Φρανσουά Ολάντ έχουν κινητοποιηθεί στη Γαλλία προκειμένου η Ελλάδα να καταφέρει να μείνει στο ευρώ και να μην υπάρξουν δυσάρεστες εκπλήξεις τόσο για την Αθήνα, όσο και για την Ευρώπη.
Εντός της ημέρας αποστέλλεται η πρόταση της Ελλάδας, βάση της οποίας αποτελεί το κείμενο που έστειλε η ελληνική κυβέρνηση την προηγούμενη εβδομάδα στο Eurogroup.
Η πρόταση που περιλαμβάνει τις μεταρρυθμίσεις που έχει επεξεργαστεί η κυβέρνηση το προηγούμενο διάστημα, συζητείται σε σύσκεψη που έχει από νωρίς σήμερα το πρωί στο Μέγαρο Μαξίμου ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη και τους υπουργούς Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτο, Οικονομίας Γ. Σταθάκη και Εξωτερικών Ν. Κοτζιά.
Σχετικά με τα χρήματα που θα ζητήσει η ελληνική κυβέρνηση, κυβερνητική πηγή ανέφερε πριν από λίγο ότι αυτό θα καθοριστεί από τις χρηματοδοτικές ανάγκες της τριετίας, οι οποίες βρίσκονται σε συνάρτηση με τις μακροοικονομικές προβλέψεις και τα έσοδα.
Πλέον η εντολή του Γάλλου Προέδρου παίρνει σάρκα και οστά. Η ελληνική πρόταση προς τον ESM για τη χορήγηση του νέου προγράμματος, καθώς και η διατύπωση των μέτρων και όλων των απαραίτητων τεχνικών στοιχείων, έχουν εκτός από την ελληνική σφραγίδα του Ευκλείδη Τσακαλώτου και έντονο γαλλικό άρωμα.
Συγκεκριμένα ο Γάλλος Μπρούνο Μπεζάρ (Bruno Bézard), που είναι ο επικεφαλής εκπρόσωπος της Γαλλίας στο Εuroworking Group, αλλά και όλη η ομάδα του δουλεύουν μαζί με τους Έλληνες με ένα μόνο στόχο. Να είναι τεχνικά άρτια η ελληνική πρόταση και έτσι αν κατατεθεί να μην υπάρχει καμία περίπτωση να απορριφθεί, ακόμη και για κάποιο τυπικό λόγο, καθώς ο χρόνος πραγματικά δεν υπάρχει.
Ο Μπρούνο Μπεζάρ δεν είναι ένας τυχαίος τεχνοκράτης. Έχει θητεύσει σε πολλές θέσεις του δημόσιου γαλλικού τομέα, πάντα σε θέσεις που έχουν να κάνουν με τα οικονομικά και ουσιαστικά είναι ένας τεχνοκράτης – γραφειοκράτης, ο οποίος γνωρίζει από μέσα πως λειτουργούν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες των Ευρωπαίων.
Μάλιστα είναι Ιππότης του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής και Ιππότης του Εθνικού Τάγματος της Αξίας. Το Παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής είναι τιμητική διάκριση που καθιέρωσε ο Ναπολέων Βοναπάρτης το 1802 ως ένα τιμητικό βραβείο που απονέμεται σε στρατιωτικούς και πολίτες για τις υπηρεσίες τους στην Γαλλία.
Μάλιστα δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο από το βιογραφικό του ότι εκτός από Γαλλικά, μιλάει Αγγλικά, Ρώσικα, Γερμανικά και Κινέζικα!
Ολοκληρώνοντας σε πολύ καλή σειρά τις σπουδές του στην Πολυτεχνική Σχολή, του δόθηκε η ευκαιρία να συνεχίσει στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης της Γαλλίας. Από τότε αρχίζει να τρέχει σε θέσεις του δημοσίου στη Γαλλία και να ανεβαίνει.
Το 1992 διορίζεται στο Γενικό Λογιστήριο ενώ το 2000 εκτελεί για κάποιους μήνες χρέη διευθυντή στο υπουργείο Οικονομίας, Οικονομικών και Βιομηχανίας και γίνεται υποδιευθυντής αρμόδιος για θέματα χρέους, ανάπτυξης και αναδυόμενων αγορών. Το 2001-2002 γίνεται σύμβουλος για θέματα οικονομίας και οικονομικών του πρωθυπουργού Λιονέλ Ζοσπέν.
Συνέχισε την εργασία του στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ενώ έγινε και αντιπρόεδρος της Λέσχης του Παρισιού (Club de Paris).
Το 2010 συνεργάζεται με την τότε υπουργό Οικονομίας Κριστίν Λαγκάρντ σε θέματα γαλλο-σινικής συνεργασίας. Από το 2012 γίνεται γενικός διευθυντής Δημοσίων Οικονομικών ενώ τον Ιούνιο του 2014 ανέλαβε καθήκοντα γενικού διευθυντή του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους.
Αυτή την υπέροχη ατάκα έγραψε σε στάτους της στο facebook η φίλη μου η Μήδεια και μου’ φυγε ο καφές από τη μύτη! Κι αφού μάζεψα τον καφέ από ποντίκια πληκτρολόγια, κινητά, σταθερά και διάφορα άλλα γκατζετάκια διάσπαρτα στο γραφείο, σκέφτηκα που ήμουν πέρσι και που φέτος.
Πόσο δεδομένα θεωρούμε κάποια πράγματα που μπορεί να μην υπάρχουν στη ζωή μας, όχι απλά την άλλη μέρα, αλλά το άλλο δευτερόλεπτο. Ένα κουμπί υπόθεση είναι όλα. Μπλόκ το λένε. Λαϊκιστί, βίδα!
Το περσινό Πάσχα ήταν το χειρότερο της ζωής μου για πολλούς και διάφορους λόγους. Πέρασα μια Ανάσταση χειρότερη κι από Μ. Παρασκευή, να στεκόμαστε στο προαύλιο της εκκλησίας τσακωμένοι, ο ένας στη μια πλευρά και ο άλλος στην άλλη, με το παιδί στη μέση.
Με το «Χριστός Ανέστη» παρακαλούσα μέσα μου να γυρίσουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα για να πάνε για ύπνο κι εγώ να κάτσω στον υπολογιστή να εργαστώ.
Δεν είχα δουλειά, αλλά κάτι θα έβρισκα. Κάτι έπρεπε να βρίσκω πάντα, για να μην υπάρχω μέσα στο σπίτι. Την επομένη ήρθαν κάποιοι συγγενείς του, που κατάλαβαν αμέσως τη τεταμένη ατμόσφαιρα, χωρίς να έχει γίνει κάτι μπροστά τους.
Μέχρι που βγήκαμε στη βεράντα με μια ξαδέρφη του, που όταν με ρώτησε πώς τα πάμε, της απάντησα «Σκ@τά». Εκείνος που έτυχε να περνάει απ’ το σημείο, το άκουσε και μ’ έβρισε μπροστά της, επιβεβαιώνοντας έστω κι έτσι την απάντησή μου.
Το καλοκαίρι που ακολούθησε, αποφάσισα να δω σύμβουλο γάμου. Και λέω «να δω», γιατί αυτός, όσο κι αν τον παρακάλεσα δεν ήθελε να έρθει.
Πήγα λοιπόν μόνη μου με τη προοπτική να σώσω τον γάμο μου αλλά από τη πρώτη συνεδρία κατάλαβα πως τελικά δεν είχα πάει για να τον σώσω, αλλά για να τον τελειώσω.Προσπαθούσα να βρω τρόπο, βοήθεια και προπάντων δύναμη να του πω ένα μεγαλοπρεπές «άντε και γ@μήσου» και να τον ξεριζώσω απ’ τη ζωή μου.
Τα κατάφερα με πολύ κόπο και χωρίς σύμβουλο, μερικούς μήνες μετά. Μοναδικός μου σύμβουλος, οι βρισιές κι οι προσβολές του, που-ενώ ήξερε ότι είχαμε πρόβλημα- συνεχίζονταν ακάθεκτες. Ήταν προφανές ότι «αυτοκτονούσε» και δεν το ήξερε. Ή το ήξερε κι έλεγε από μέσα του το κλασσικό «Έλα μωρέ θα θυμώσει, θα βριστούμε, θα είμαστε έτσι κανα μήνα και μετά όλα μέλι γάλα». Μουχαχα!
Αυτά θυμάμαι όταν βλέπω «ευτυχισμένα» ζευγάρια, σε «ευτυχισμένες» στιγμές, «ευτυχισμένες» πόζες και προπάντων «ευτυχισμένα» στάτους που λένε ότι τρώνε-κατουράνε-πάνε για μπάνιο μαζί, χρησιμοποιώντας μάλιστα κοινό προφίλ ως «πειστήριο» της χαράς τους. Και για να μην παρεξηγηθώ, φυσικά και υπάρχουν πραγματικά ευτυχισμένα ζευγάρια.
Μόνο που αυτά συνήθως είναι πολύ απασχολημένα με την ευτυχία τους, για να ασχολούνται με το facebook και κυρίως, δεν νιώθουν συνέχεια την ανάγκη να το φωνάξουν ή να το μοιραστούν.
Όταν φωνάζεις κάτι συνεχώς, μάλλον το κάνεις για να το πιστέψεις πρώτα ο ίδιος! Κι όταν φωνάζεις για να το πιστέψεις πρώτα ο ίδιος, είναι λογικό να σου’ρχεται κεραμίδα τη μέρα που ο άλλος μαζεύει τα μπογαλάκια του και σε χαιρετά.
Γιατί τόσο καιρό, αντί να δεις τη πραγματικότητα και να προσπαθήσεις να την αλλάξεις, διάλεξες να βγάλεις τον τελάλη. Και τον έβγαλες τόσο δυνατά, που όταν ο άλλος έφυγε, εσύ δεν είχες πια φωνή να του φωνάξεις να γυρίσει. Είχες ήδη κουραστεί να «προσπαθείς»!
Τίποτα σ’ αυτή τη ζωή δεν είναι δεδομένο. Κι όπου ακούτε φράσεις τύπου «Χωρίσαμε ξαφνικά» ή «Έφυγε ξαφνικά από το σπίτι» να ξέρετε πως κατά 99% δεν είναι αλήθεια. Όχι γιατί δεν είναι ειλικρινής μαζί σας, αυτός που σας τη λέει, αλλά γιατί αυτή την αλήθεια αρνήθηκε καιρό να δει ο ίδιος κι έτσι το «ξαφνικά» μοιάζει η πιο λογική εξήγηση για εκείνον. Τίποτα δεν γίνεται ξαφνικά. Όλα θέλουν το χρόνο τους και όλα υποβόσκουν.
Γι’ αυτό να ζείτε τη κάθε στιγμή σαν να΄ναι η τελευταία.
Να αγαπάτε τους ανθρώπους σας, σαν να είναι έτοιμοι να φύγουν.
Να τους φροντίζετε και να τους κανακεύετε, σαν μόλις να τους έχετε γνωρίσει.
Αλλιώς θα φύγουν «ξαφνικά» και τότε δεν θα φταίει ο γάιδαρος που «δέσατε». Θα φταίει που δεν υπολογίσατε ότι ο δεμένος γάιδαρος ίσως να μην μπορεί να φύγει. Μπορεί όμως να ψοφήσει!
Το 2008 αποκαλούσε τα Σκόπια, «Μακεδονία», μιλούσε για Τούρκους στη Δυτική Θράκη και δήλωνε «αλλεργικός» σε φωτογραφίες που εικονίζουν την Αγία Σοφία χωρίς … μιναρέδες
Ο υπουργός Παιδείας Κωνσταντίνος Γαβρόγλου ανήκει σε εκείνη τη μερίδα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στις ιδεολογικές τους εμμονές, θεωρώντας -μεταξύ άλλων- πως στόχος της παιδείας δεν θα πρέπει να είναι η δημιουργία εθνικής ταυτότητας, παραβλέποντας επιδεκτικά πως σύμφωνα με το Ελληνικό Σύνταγμα (άρθρο 16.2) το κράτος πρέπει να παρέχει παιδεία με σκοπό –μεταξύ άλλων- «την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης».
«Μακεδονία» τα Σκόπια
Τον Απρίλιο του 2008, και λίγο πριν από την κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι όπου η Ελλάδα αρνήθηκε να συναινέσει στην ένταξη των Σκοπίων στη Συμμαχία ακόμη και με την προσωρινή ονομασία ΠΓΔΜ, διακόσια και πλέον στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τάχθηκαν προκλητικά κατά της εθνικής γραμμής, ζητώντας ευθέως από την Αθήνα να αναγνωρίσει τη γειτονική χώρα με τη συνταγματική της ονομασία, δηλαδή ως «Μακεδονία».
Επιχειρώντας να ικανοποιήσει τις εθνομηδενιστικές τους εμμονές, κόντρα στο κοινό αίσθημα και τις ευαισθησίες της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, η εφημερίδα «Αυγή» δημοσίευσε στις 13/3/2008 άρθρο-διακήρυξη με τίτλο «Όχι στον εθνικισμό και στις συναινέσεις που τον συντηρούν», την οποία υπέγραφαν γνωστά στελέχη του κόμματος, αλλά και της λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Ανάμεσά τους και του σημερινού υπουργού Παιδείας κ. Γαβρόγλου. «Οι υπογράφουσες και υπογράφοντες υπενθυμίζουμε τα αυτονόητα: δεν υπάρχει κανένα «εθνικό συμφέρον» που να διακυβεύεται αν δοθεί η δυνατότητα στη γειτονική χώρα να διατηρήσει τη συνταγματική της ονομασία», ανέφερε μεταξύ άλλων το προκλητικό άρθρο-διακήρυξη στο κομματικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου κατηγορούνταν για «εθνικισμό» όσοι υπερασπίζονταν στην Ελλάδα τις πάγιες θέσεις για το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, παραβλέποντας προκλητικά την ίδια ώρα τον εντεινόμενο εθνικισμό και τις αλυτρωτικές ενέργειες της κυβέρνησης Γκρουέφσκι.
Για την ιστορία εκτός του κ.Γαβρόγλου, το ίδιο κείμενο υπέγραφαν και οι σημερινοί υπουργοί Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος και Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου, καθώς και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Τασία Χριστοδουλοπούλου, Χριστόφορος Παπαδόπουλος και Ελένη Σταματάκη.
Τον Νοέμβριο του 2008, στο πλαίσιο ομιλίας του κατά τον εορτασμό της συμπλήρωσης 80 ετών από την ίδρυση του «Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών» της Αθήνας, ο κ.Γαβρόγλου επιχείρησε να δώσει «άλλοθι» στο εθνικιστικό πογκρόμ της Άγκυρας, κατά του Ελληνισμού της Πόλης, ζητώντας από τους απογόνους των διωγμένων του 1923, του 1955 και του 1963 να σταματήσουν να κάνουν … μνημόσυνα για τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και να είναι περήφανοι για την «τεράστια προσφορά» των Ρωμιών στην … Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Τουρκική Δημοκρατία. Μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«Ξεχάστε Παλαιολόγο και Αγιά Σοφιά»
«Γύρω από τους Ρωµιούς και την Πόλη έχουν υφανθεί ακραίες απόψεις, έχουν οικοδοµηθεί µύθοι, έχουν κρυφτεί πολλές αλήθειες (…) Μέσα σε αυτό το πλαίσιο το µνηµόσυνο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου που γίνεται κάθε χρόνο, στις 29 Μαΐου, δεν βοηθάει, νοµίζω, σε αυτή την πιο σύνθετη προσέγγιση. Γιατί το µνηµόσυνο δεν γίνεται για την σωτηρία της ψυχής του Παλαιολόγου, δεν γίνεται καν για να διαφυλαχτούν µνήµες. Μήπως λοιπόν πρέπει να αναρωτηθούµε τι εξυπηρετεί άραγε µία τέτοια χρήση της Ιστορίας; Ή σε τι ακριβώς παραπέµπουν όλες οι εικόνες που έχουν την Αγία Σοφία χωρίς µιναρέδες;»
«Τούρκοι» στην Θράκη
Στην ίδια ομιλία, ο κ.Γαβρόγλου «βαφτίζει» αυθαίρετα, τους μουσουλμάνους της Θράκης … «Τούρκους», ζητώντας από τη νέα γενιά των Κωνσταντινουπολιτών να αγωνιστεί για τα … δικαιώματά τους.
«Πόσο σπουδαίο θα ήταν στην ιστορία της Ρωµιοσύνης, αν τα άτοµα της νέας γενιάς που οι πρόγονοι τους τόσο υπέφεραν από τον εθνικισµό, γίνουν οι προπαγανδιστές του αντιεθνικισµού (…) Ας σκεφτούµε, όµως, λιγάκι, πόσο σπουδαίο στην ιστορία της Ρωµιοσύνης θα είναι, όταν όσοι συνεχίζουν να αισθάνονται Ρωµιοί θα δίνουν αγώνα υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωµάτων, που συνεχίζουν να παραβιάζονται. Όχι µόνο στην Τουρκία, αλλά ακόµα και εδώ στη ίδια τη χώρα µας στους Τούρκους της ∆υτικής Θράκης, στους λογής µετανάστες».
Παράλληλα αβαντάρει έμμεσα το πάγιο αίτημα της Άγκυρας για τη λειτουργία τουρκόφωνων νηπιαγωγείων στην Θράκη, επιχειρώντας να συνδέσει το θέμα με αντίστοιχο… αίτημα των Ρωμιών της Πόλης, που όμως δεν εκδηλώνεται δημόσια λόγω παρέμβασης της Αθήνας. «Η Ελληνική Κυβέρνηση αρνείται στους Ρωµιούς να θέσουν το θέµα δηµόσια, ενώ η ίδια αρνείται να το συζητήσει µε τις τουρκικές αρχές. Η επίσηµη δικαιολογία της είναι ότι θα θελήσουν να κάνουν το ίδιο και οι Τούρκοι στα νηπιαγωγεία στη ∆υτική Θράκη. Θεωρώ το επιχείρηµα γελοίο. Αν θελήσουν να το κάνουν οι Τούρκοι στην ∆υτική Θράκη ας το κάνουν. Έτσι κι’ αλλιώς µαθαίνουν τα παιδιά στην ∆υτική Θράκη τα τούρκικα από το σπίτι τους».
«Ποια γενοκτονία»;
Το Νοέμβριο του 2015 ο κ. Γαβρόγλου ήταν από τους θερμότερους υποστηρικτές του τότε υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη, για τα όσα προκλητικά είχε δηλώσει για τη Γενοκτονία των Ποντίων. Σε άρθρο του ο ίδιος στην ΑΥΓΗ, επιτέθηκε και κατά… «συντρόφων» του, που εξέφρασαν δημόσια τις διαφωνίες τους με τις δηλώσεις Φίλη. «Το θέμα που δημιουργήθηκε με τους Ποντίους αντιμετωπίστηκε από κάποιους αριστερούς χλιαρά, με έναν τρόπο ξινό και απολογητικό σε ιδιωτικές συζητήσεις. Η δικαιολογία συνήθως είναι ότι “δεν είναι η ώρα να τίθενται τέτοια θέματα”. Εγώ, τουλάχιστον, δεν θυμάμαι ποτέ να ήταν η σωστή ώρα να τα θέτουμε» έγραψε, χαρακτηρίζοντας «εθνικιστή» ουσιαστικά, οποιονδήποτε μιλάει για Ποντιακή γενοκτονία κλπ: «Καθήκον των αριστερών δεν είναι να ψάχνουν αυτή την πολυπόθητη σωστή ώρα, που μπορεί και να μην υπάρχει, αλλά να πηγαίνουν κόντρα σε κάθε εθνικιστική τάση απ’ όπου κι αν εκδηλώνεται».
Όταν ο μεγάλος ιταλός σκηνοθέτης Φεντερίκο Φελλίνι στην κινηματογραφική του ταινία «Και το πλοίο φεύγει» (E la nave va), παρουσιάζει ένα ειδικά οργανωμένο ταξίδι στο Αιγαίο με σκοπό το διασκορπισμό της τέφρας μιας μεγάλης ελληνίδας αοιδού (ντίβας), ίσως πέρα από την δυναμική του συμβολισμού να μη σκεπτόταν πως κάποτε η ίδια σκηνή θα επαναλαμβανόταν πραγματικά στα ίδια γαλάζια νερά. Να ακολούθησε άραγε το σενάριο αυτό ο Ζακ Λακαριέρ, ώστε να ζητήσει να διασκορπιστεί η τέφρα του στα ελληνικά νερά διατηρώντας αιώνια το δεσμό του με την Ελλάδα;
