Την συνόδευσε περήφανος και χαμογελαστός στην εκκλησία, μαζί με τον πατέρα τους, τον κ. Βασίλη.
Στιγμές ευτυχίας έζησε ο σταρ του ΠΑΟΚ, Γιάννης Κωνσταντέλιας, ο οποίος οδήγησε την αδερφή του, Κωνσταντίνα, στο δημαρχείο του Βόλου προκειμένου να παντρευτεί τον αγαπημένο της, Ζήση Αντωνάκη.
Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας έζησε μία σημαντική εξωαγωνιστική στιγμή, περίπου ένα μήνα μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος με τον ΠΑΟΚ. Την συνόδευσε περήφανος και χαμογελαστός στην εκκλησία, μαζί με τον πατέρα τους, τον κ. Βασίλη.
Στο γλέντι, δε, που ακολούθησε, ο ταλαντούχος ποδοσφαιριστής έδειξε ότι εκτός από τα τσαλιμάκια στο γήπεδο, μπορεί να κάνει τσαλιμάκια και στην πίστα. «Αέρινος» σχολίασε από την πλευρά της η αδερφή του Γιάννη Κωνσταντέλια για το ζεϊμπέκικο που χόρεψε ο αδερφός της υπό τους ήχους του τραγουδιού «Στων αγγέλων τα μπουζούκια».
Με εκατομμύρια αδέσποτα στην Ελλάδα, κάθε ένα που βρίσκει παντοτινό σπίτι αποτελεί μία ακόμα νίκη για τους εθελοντές φιλοζωικών συλλόγων και σωματείων που παλεύουν και αγωνίζονται για την ευζωία τους.
Η απόφαση μιας υιοθεσίας ενός ζώου είναι πολύ σοβαρή που απαιτεί μεγάλη σκέψη, σύνεση και ευθύνη προς κάθε πλάσμα που το μόνο που ζητάει είναι χάδια, αγκαλιές, συντροφικότητα, σεβασμό και αγάπη.Πριν λίγες εβδομάδες ο Γιάννης Κότσιρας επικοινώνησε με το φιλοζωικό σωματείο Κύμης Αλιβερίου «ΚΥΜΑ» εκδηλώνοντας το ενδιαφέρον του να υιοθετήσει ένα από τα κουταβάκια του.
Η κατάσταση υγείας του ηλικιωμένου «φιλαράκου» του, τον έκανε να μοιραστεί τα συναισθήματά του
«Δεν θέλω να φύγει το κουτάβι μου. Έτσι τον βλέπω ακόμα. Κι έτσι συμπεριφέρεται κι αυτός. Σαν το μικρό κουτάβι που χωρούσε στο παπούτσι μου. Είναι ο καλύτερος μου φίλος.»
Με τα λόγια αυτά ο γνωστός τραγουδοποιός Γιάννης Κότσιρας, αντέδρασε στην αναγγελία της κτηνιάτρου πως ο 14χρονος γεράκος, Κάρλο, «ίσως να αντέξει δύο τρία χρόνια ακόμα με τόση αγάπη που παίρνει.».
Αυτή ήταν η αφορμή για να μοιραστεί ο Γιάννης Κότσιρας μέσα απο το προφιλ του σε μέσοκοινωνικής δικτύωσης, την «ζωή του με τον Κάρλο» για τον οποίο μάλιστα, το 2013, είχε γράψει το τραγούδι «Ο σκύλος μου ο Ρωμιός».
«Ήθελα πολύ να το μοιραστώ μαζί σας.
Η ζωή με τον Κάρλο…
Ο Κάρλος μας φέτος, συμπληρώνει 14 χρόνια ζωής. Πότε ακριβώς έχει γενέθλια δεν ξέρω καθώς με διάλεξε ένα βράδυ του Νοέμβρη του 2007 σε μία αγαπημένη ταβέρνα στο Νταού. Την “Γωνιά του Ντόρβα”.
Υπήρχε μία κινούμενη μάζα από γατάκια και σκυλάκια, που ανταγωνίζονταν ποιο θα θηλάσει πρώτο από την σπουδαία ξανθή σκυλίτσα που τα φιλοξενούσε στα πρησμένα από το γάλα στήθη της.
Όταν τα πλησίασα, ο Κάρλος ήταν ο μόνος που δεν φοβήθηκε. Αντιθέτως, έτρεξε κατά πάνω μου με τα τεράστια κρεμαστά αυτιά του να χοροπηδούν, σκαρφάλωσε και βρέθηκε να μου φιλάει τη μούρη και να μασάει τα γένια μου.
Εξού και το Κάρλος. Εκ του τρομοκράτη. Αργότερα βέβαια επειδή του άρεσε πολύ και η μουσική, του ταίριαζε και το Σαντάνα.
Τον πήρα σπίτι, τον έπλυνα ώστε να φύγουν οι βρωμιές και οι ψύλλοι και αποφάσισε πως ήθελε να κοιμάται μέσα σε ένα παπούτσι μου. Τόσο μικρούλης ήταν. Τώρα είναι λίγο πάνω από 25 κιλά. Θηρίο.
Είναι το τέταρτο σκυλάκι που μεγάλωσα. Είχαν προηγηθεί το γκριφόν ο Μπούμερ, μια κοπριτούλα η Λίζα που της είχαν βάλει καρφιά και αγκάθια στον ποπό και ένας Βέλγικος ποιμενικός, ο Ρομπέν, που έφυγε νωρίς από ανεύρυσμα.
Ο Καρλίτος μας πλέον δεν ακούει τα πάντα. Ούτε βλέπει πολύ καθαρά καθώς απέκτησε καταρράκτη.
Τα πόδια του κάποιες φορές λυγάνε πια από τα χρόνια, όμως αυτός επιμένει να υποδέχεται με τεράστια χαρά και εμένα και το κορίτσι μου και τα παιδιά μας που τον παιδεύουν αρκετά. Όμως αυτός, με τεράστια υπομονή, είναι πολύ ευγενικός μαζί τους. Απλά μετά από κάθε παιχνίδι χρειάζεται να κοιμηθεί τουλάχιστον ένα οκτάωρο.
Γενικά είναι πολύ ευγενής και κύριος. Ειδικά με τα κορίτσια. Οι μόνες φορές που τον θυμάμαι να αγριεύει ήταν με κάποιους ανθρώπους που από ένστικτο δεν τους γούσταρε. Και αργότερα αποδεικνυόταν πάντα σωστός. Πάντα έχει σοφία στην κρίση του.
Και φυσικά δεν γουστάρει καθόλου τις γάτες. Όχι τα μωρά αλλά τις μεγάλες. Πρόσφατα είχε γεννήσει μία στην αυλή τέσσερα μικράκια και πήρα χαμπάρι πως τα προστάτευε από τα αρσενικά μέχρι που τα πήρε η μάνα τους και έφυγαν. Σε λίγο καιρό θα κυνηγάει και τα μικράκια που θα έχουν μεγάλωσει.
Του έγραψα και τραγούδι. Το “Ο σκύλος μου ο Ρωμιός”.
Ήταν ο σύντροφος μου σε όλες τις δύσκολες στιγμές μου. Ακόμα θυμάμαι όταν πάθαινα κολικούς, με πόση προσοχή ανέβαινε επάνω μου, έβαζε τα δυο του πόδια δεξιά και αριστερά στους ώμους μου, έβαζε την κεφάλα του στο μάγουλο μου και ξάπλωνε επάνω μου λες και ήθελε να μου πάρει τον πόνο. Και το κατάφερνε.
Τώρα το μόνο που θέλει είναι λίγο παρέα. Ελάχιστη έως καθόλου βόλτα καθώς τα πόδια του δεν αντέχουν πολλά πολλά. Και μάλλον πάσχει και από άνοια καθώς ξεχνάει να φάει αν δεν του το θυμίσω. Ευτυχώς ο Κωνσταντίνος, ο μικρός μας, έχει βρει για παιχνίδι να τον ταΐζει κροκέτα κροκέτα και έτσι τρώει.
Η Κωνσταντίνα η κτηνίατρος, τον ξέρει από μωρό. Τον αγαπάει πολύ. Είναι λέει ο καλύτερος ασθενής της γιατί πάντα την άφηνε να τον εξετάζει χωρίς πρόβλημα. Μάλλον γιατί κι αυτός την αγαπάει πολύ και την εμπιστεύεται.
Της ζήτησα να έρθει να τον δει. Έτσι απλώς για να δω πως είναι. Αυτή είναι και η αφορμή που γράφω αυτό το κείμενο. Του έδωσε βιταμίνες για τα ποδαράκια του, του έκοψε τα νύχια γιατί εγώ φοβάμαι πια μήπως τον πονέσω και χάρηκε πολύ γιατί σπάνια βλέπει τόσο καλοζωισμένο και καλοστεκούμενο γεράκο.
Μου είπε μπράβο και πως ίσως να αντέξει δύο τρία χρόνια ακόμα με τόση αγάπη που παίρνει.
Με έπιασε κόμπος. Μου κόπηκαν τα πόδια ειλικρινά. Ένιωσα σαν να μου είπε λίγες μέρες ακόμα.
Δεν θέλω να φύγει το κουτάβι μου. Έτσι τον βλέπω ακόμα. Κι έτσι συμπεριφέρεται κι αυτός. Σαν το μικρό κουτάβι που χωρούσε στο παπούτσι μου. Είναι ο καλύτερος μου φίλος.
Δεν μου έχει δώσει ποτέ στεναχώρια. Αντίθετα. Με βοήθησε να ξεπεράσω πολλές. Χωρισμούς, πόνους, μοναξιές, αγωνίες, αφραγκίες, τοξικές φιλίες… Τα πάντα.
Θυμάμαι με πόση περιέργεια και τρυφερότητα υποδέχτηκε τον Νικόλα. Και σίγουρα στεναχωρήθηκε που ξαφνικά έχασε την αποκλειστικότητα αλλά μετά από λίγο καιρό το αποδέχτηκε και απολάμβανε την παρέα με τον μπέμπη.
Και όταν καμιά φορά κάναμε πως τον μαλώναμε, αυτός έμπαινε στην μέση, μην τυχόν και του τον πειράξουμε.
Τώρα ξαναγίνεται αυτός μωρό. Και θα είμαστε δίπλα του.
Όσο θέλει.
Όσο αντέξει.
Ο Καρλίτος μας.
Ο Κάρλος μου.
Ο φιλαράκος μου.”
Ο καλλιτέχνης συνεργάστηκε άψογα με το σωματείο και ακολούθησε το πρωτόκολλο για την διαδικασία της υιοθεσίας αφού συμπλήρωσε το ερωτηματολόγιο, υπέγραψε το συμβόλαιο υιοθεσίας και στη συνέχεια περίμενε υπομονετικά να πάρει στην αγκαλιά του το νέο μέλος της οικογένειας του.
Τα συναισθήματα του Γιάννη Κότσιρα που λαμβάνει ένα γλυκό φιλί από του κουταβάκι του, είναι εμφανή στην φωτογραφία που μοιράστηκε το φιλοζωικό σωματείο στο Facebook.
Από την πλευρά του το φιλοζωικό σωματείο επαινεί την πράξη του Γιάννη Κότσιρα, τον ευχαριστεί για την εμπιστοσύνη και παροτρύνει τον κόσμο να ακολουθήσει το παράδειγμά του: «Είναι πολύ ελπιδοφόρο όλο και περισσότεροι άνθρωποι να επιλέγουν την υιοθεσία ημίαιμων ζώων από φιλοζωικά σωματεία και εθελοντές. Ειδικά άνθρωποι των τεχνών που μπορούν να επηρεάσουν και άλλους με το παράδειγμά τους!», αναφέρει.
Ο Γιάννης είναι ιδιοκτήτης του «Αδάμου», ενός από τα πιο ιστορικά φαγάδικα της Λάρισας, ενώ ο Αρκούδος (έτσι ονομάζεται ο σκυλάκος της φωτογραφίας) είναι μόνιμος κάτοικος της γειτονιάς και ένα αδέσποτο ζωάκι αγαπητό από όλους. Όταν όμως κάποιοι τον ξεχνάνε -οι ανάγκες ενός ζώου είναι καθημερινές- ο Γιάννης είναι πάντα εκεί γι’ αυτόν. Και ο ίδιος αλλά και ο αδερφός του θα φροντίσουν να φάει ο «Αρκούδος» σαν Βασιλιάς.
Το επιτυχημένο -και απείρως συγκινητικό -κλικ από τη Λάρισα, ανήκει στον γραφίστα Πέτρο Κακούρο ο οποίος έχει το γραφείο του σ’ αυτό τον δρόμο και περνάει από το σημείο κάθε μέρα. Είναι αυτή η εικόνα που βλέπει καθημερινά και αποκαθιστά την πίστη του στο ανθρώπινο είδος.
«Φεύγοντας από το γραφείο την Κυριακή, τους πέτυχα να κοιτάζονται και επηρεασμένος απο την πρόσφατη απώλεια του δικού μου σκυλάκου σκέφτηκα «πώς είναι δυνατόν να επικοινωνούμε τόσο έντονα με αυτά τα πλάσματα χωρίς να έχουμε ανταλλάξει ποτέ μια κουβέντα».
Ο Πέτρος έκανε τη σκέψη αυτή ορμώμενος από την αποξένωσή μας με τους υπόλοιπους ανθρώπους «Παρόλο που επικοινωνούμε συνέχεια και από παντού, μέσω social media, τηλεφωνικά με μηνύματα… τελικά την ουσία δεν την “πιάνουμε” ποτέ μεταξύ μας».
FYI, ο Αρκούδος περιμένει στο ίδιο σημείο υπομονετικά κάθε μέρα. Και όχι μόνο για το φαγητό … είναι τόσο καλός που θα έρθει δίπλα σου για να “κλέψει” ένα χάδι ή να κάνετε λίγη παρέα.
Για την ομοφοβική επίθεση που δέχτηκε πριν λίγες ημέρες στο κέντρο της Αθήνας από άγνωστο, μίλησε ο Γιάννης Κατινάκης σήμερα μέσα από την εκπομπή “Καλοκαίρι yes” όπου βρέθηκε καλεσμένος.
Ο Γιάννης Κατινάκης αφού περιέγραψε το περιστατικό επισήμανε πως κανείς από όσους βρίσκονταν εκεί κοντά, δεν παρενέβη.
«Δεν υπήρχε καμία αντίδραση από τους γύρω. Βέβαια, αν μπορώ να βρω μια δικαιολογία γι’ αυτό, είναι ότι επειδή εγώ δεν κοντοστάθηκα ούτε ένα λεπτό για να απαντήσω επειδή φοβήθηκα, όλο αυτό διήρκησε λίγο. Επομένως μπορεί να μην πρόλαβε να έρθει κάποιος αλλά δεν άκουσα και κανέναν να φωνάζει να πει “τι κάνεις εκεί;”» είπε ο Γιάννης Κατινάκης.
«Δε σοκαρίστηκα από αυτό που έγινε γιατί είναι κάτι που κι εγώ και πολλά παιδιά εκεί έξω το έχουμε ζήσει πολλές φορές στη ζωή μας. Μου έχει συμβεί πάρα πολλές φορές… Μου έχουν τύχει και πολύ χειρότερα περιστατικά αλλά αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Είμαι ένας άνθρωπος, το έχω πει πολλές φορές, που φοβάμαι να κυκλοφορήσω στα Μ.Μ.Μ γιατί θέλω να αποφύγω τέτοιους ανθρώπους και τέτοιες συμπεριφορές. Οπότε εδώ και 3 ίσως και 4 χρόνια κυκλοφορώ μόνο με ταξί…» πρόσθεσε.
«Η αντίδρασή μου σε τέτοια περιστατικά δεν είναι η ίδια ανά τα χρόνια… Θα σου πω για τον Γιάννη του σήμερα ότι κανένας δε μπορεί να με κάνει να χάσω το χαμόγελό μου γιατί έχω δουλέψει πολύ για να χτίσω μια αυτοπεποίθηση, ένα τείχος… Παλιότερα υπήρχε πολύ μεγαλύτερος φόβος… Παλιότερα μπορεί να μην ήθελα να βγω καν από το σπίτι μου» συνέχισε σε άλλο σημείο ο Γιάννης Κατινάκης.
«Δεν κάλεσα κατευθείαν την αστυνομία… Με κάλεσε η αστυνομία μια μέρα μετά, βρήκε το τηλέφωνό μου και με κάλεσε. Τους εξέφρασα τους φόβους μου. Με βρήκε μέσα από το βίντεο… Με έκανε να νιώσω ασφάλεια» είπε ακόμα ο Γιάννης Κατινάκης.
Τέλος ο Γιάννης Κατινάκης είπε: «Όπως σας είπα, δεν ήταν η πρώτη φορά που μου συνέβη κάτι τέτοιο. Ήταν όμως η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και πραγματικά τρελάθηκα. Είπα ότι θα το γνωστοποιήσω και θα το φτάσω στο τέρμα… Θέλω αυτός ο άνθρωπος να ανοίξει την τηλεόρασή του, το κινητό του και να με βλέπει παντού, να καταλάβει ότι δεν υπάρχει ανοχή».
Η Δόμνα Μιχαηλίδου την εβδομάδα που πέρασε, επιβεβαίωσε όσους της αποδίδουν χαρακτηριστικά woke, απαντώντας σε ερώτηση του προέδρου του κόμματος «ΝΙΚΗ» Δημήτρη Νατσιού ότι η κυβέρνηση δεν προτίθεται να επαναφέρει την έπαρση της ελληνικής σημαίας στα σχολεία. «Εθνική συνείδηση σημαίνει πρώτα απ’ όλα αυτογνωσία, σημαίνει γνώση και κατανόηση της ιστορικής αλήθειας, πέρα από εξωραϊσμούς ή όποιες εθνικιστικές εξάρσεις», είπε μεταξύ άλλων φληναφημάτων από αυτά στα οποία μας έχουν συνηθίσει οι Έλληνες υπουργοί, η κ. Μιχαηλίδου.
Ήταν μάλλον η φράση της αυτή, που ανάγκασε τον Γιάννη Καργάκο, γιό του γνωστού φιλολόγου και ιστορικούΤίτλος: Ο Γιάννης Καργάκος, γιός του Σαράντου Καργάκου, στέλνει σπίτι της την υφυπουργό Παιδείας Δόμνα Μιχαηλίδου
Περιγραφή: Διαβάστε για τον άνευ προηγουμένου λόγο του Γιάννη Καργάκου που αφορά την υφυπουργό Παιδείας Δόμνα Μιχαηλίδου.Σαράντη Καργάκου που έχει αφήσει ιστορία στα εκπαιδευτικά πράγματα της χώρας να την «στείλει σπίτι» της με μια μόνον ανάρτηση στο Facebook, στην οποία σημειώνει τα χάλια της ελληνικής παιδείας:
Ολόκληρη η ανάρτηση
Υψηλόβαθμο στέλεχος του Υπουργείου Παιδείας διαφώνησε με την επαναφορά της έπαρσης της ελληνικής σημαίας στα σχολεία. Είναι λογικό.
Το υπουργείο αυτό δεν είναι ούτε κατ’ όνομα Εθνικής Παιδείας πλέον.
Πολλοί μαθητές δεν γνωρίζουν ούτε τον Εθνικό Ύμνο ούτε τον Εθνικό μας ποιητή πλέον.
Ούτε το Πάτερ Ημών πλέον.
Ούτε τον Ακάθιστο Ύμνο πλέον.
Το κακό επλεόνασε!
Το στέλεχος απεφάνθη ότι η εθνική συνείδηση διδάσκεται κάθε μέρα μέσα στην τάξη και όχι έξω από την τάξη. Ναι, είδαμε!
>
Κάθε μέρα βλέπουμε την εθνική – κοινωνική συνείδηση του “Έλληνα”.
>Μόνο συντροφιά με τους νεκρούς νιώθεις Ελλάδα…
Τα ντεμοντέ κλισέ του στελέχους θύμισαν προκάτοχα αυτού στελέχη που λέγαν αντίστοιχα περί σεβασμού σοφά:
Και χάθηκαν οι τύποι και ο σεβασμός μαζί. Και η σχολική τάξη κατάντησε λυπηρός ευφημισμός.
Σαν κάτι βολικά που δίδασκε τη δεκαετία του 70 ο Δόκτωρ Σποκ: να μην πιέζουμε το παιδί να λέει ευχαριστώ – παρακαλώ, να μεγαλώνει ανεξάρτητο, αλλά χωρίς ευθύνες κιόλας.
Βολικά λαϊκιστικό για παιδιά, γονείς, εκπαιδευτικούς, πολιτικούς. Ανεξαρτησία χωρίς ευθύνη.
Και γεμίσαμε 3 γενιές ανεξάρτητων και ανεύθυνων εγωιστικών και φιλοτομαριστικών παρασίτων. Χθες 2 έκγονοι αυτού του συστήματος αγωγής τόλμησαν να με ρωτήσουν πώς μπορούν να αποφύγουν τη στρατιωτική θητεία, πώς να βγάλουν κάνα… τρελόχαρτο. Για τους τρόπους αποφυγής αυτού του αρχαίου δημοκρατικού καθήκοντος τους παρέπεμψα σε κάποιον νεοφανή διάττοντα της μικροπολιτικής. Που πολύ φοβάμαι, πως μέχρι να εξαφανιστεί, όπως ξαφνικά εμφανίστηκε, θα γίνει μετεωρίτης της καταστροφής.
Όντως καμιά εθνική σημαία δεν ταιριάζει πάνω από τα κεφάλια τέτοιων ανδραπόδων. Πόσο μάλλον η ελληνική.
Η ελληνική σημαία πρέπει να απαγορευθεί από κάθε δημόσιο εγκαθίδρυμα. Αν μπορούσε, θα το ζητούσε.
Τη βίλα του στη Ραφήνα έχει ήδη προσφέρει ο γνωστός σχεδιαστής σε μία οικογένεια που έχασε το σπίτι της, ενώ δυστυχώς το ένα μέλος της, λόγω αναπνευστικών προβλημάτων, απεβίωσε.
Ο Γιάννης Γαλάτης τόνισε στην Espresso: «Με όλη μου την καρδιά φιλοξενώ οποιονδήποτε έχει ανάγκη που επλήγη από τις φωτιές της ανατολικής Αττικής»
«Με το που ξέσπασε η πυρκαγιά έδωσα εντολή στον φύλακα του σπιτιού, τον κύριο Κώστα, να φιλοξενήσει οποιονδήποτε βρίσκεται σε ανάγκη και δεν έχει πού να μείνει. Έτσι η κυρία Βούλα, που το σπίτι της ήταν κοντά στο δικό μου και βρέθηκε στον κυκλώνα της φωτιάς, ήρθε με τον άντρα της και τον έναν της γιο να μείνουν στο σπίτι μου για να νιώσουν πιο ασφαλείς. Δυστυχώς, χτες τη χάσαμε», εξομολογείται συγκινημένος και συμπληρώνει:
«Μου τηλεφώνησε ο γιος της και μου είπε κλαίγοντας το κακό μαντάτο. Δύο μέρες πριν την είχαν μεταφέρει στο νοσοκομείο, λόγω σοβαρών αναπνευστικών προβλημάτων. Στενοχωρήθηκα πολύ, γιατί την κυρία Βούλα τη γνώριζα πολλά χρόνια, ήταν πολύ καλή γειτόνισσα και φίλη των αδελφών μου, της Αναστασίας και της Φραγκίσκης. Μπορώ να πω ότι την έβλεπα και σαν μάνα μου…».
Οσον αφορά στο πως σώθηκε το πολυτελές σπίτι του Γιάννη Γαλάτη στη Ραφήνα, ο ίδιος σημειώνει ότι το σπίτι σώθηκε από την προνοητικότητα μιας φίλης του, της κυρίας Σταύριας, η οποία τον τελευταίο καιρό επίσης μένει επίσης εκεί με τον άντρα της.
«Γύρω στις 4 το μεσημέρι μου τηλεφώνησε λέγοντάς μου φοβισμένη: «Γιάννη, θα καούμε! Η φωτιά είναι τώρα στο Νταού Πεντέλης, αλλά με την κατεύθυνση του ανέμου βλέπω να φτάνει ως εμάς. Κάτι πρέπει να κάνουμε», δηλώνει ο σχεδιαστής και από τη Μύκονο, όπου βρισκόταν, έδωσε εντολή να ξεκινήσουν να καταβρέχουν όλο το σπίτι, χρησιμοποιώντας και τις δέκα βρύσες του κήπου του.
«Επί τέσσερις ώρες ο Κώστας με τη βοήθεια της Σταύριας και μιας οικογένειας Αλβανών, που μένει δίπλα μας, κατάβρεχαν το σπίτι. Τελικά, ο άνεμος σταμάτησε όταν η φωτιά κόντευε να φτάσει στο γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, που βρίσκεται περίπου είκοσι μέτρα μπροστά από το σπίτι μου. Αυτό το λες και θαύμα» ισχυρίζεται ο ίδιος, υπογραμμίζοντας πως κάηκε μόνο η σημαία η οποία βρισκόταν στην εκκλησία.
Ο Γιάννης Βούρος είναι περήφανος για τον μικρό του γιο, ο οποίος σήμερα φεύγει για σπουδές στην επαρχία. Ο 19χρονος Αλέξης Βούρος πέρασε στο Πανεπιστήμιο σε πόλη της επαρχίας, και οι γονείς του τον πήγαν σήμερα στα ΚΤΕΛ, ώστε να τον αποχαιρετήσουν.
Με μια συγκινητική ανάρτηση, στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, o Γιάννης Βούρος αποχαιρέτησε τον νεαρό Αλέξη, γράφοντας χαρακτηριστικά: «Όταν το καμάρι σου φεύγει για σπουδές και χαμογελάει». Μάλιστα, ο 19χρονος γιος του έχει ξεχωρίσει και στον χώρο του αθλητισμού, καθώς είχε λάβει μέρος στην Ολυμπιάδα Κωφών.
«Ο Αλέξης είναι ο αθλητής της οικογένειας. Νομίζω ότι έχει γεννηθεί για τον αθλητισμό!», είχε δηλώσει στο παρελθόν στο περιοδικό People, ο γνωστός ηθοποιός.
«Δεν έχω πίεση, δεν πίνω, δεν καπνίζω, δεν έχω ένοχη συνείδηση»
Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη παραχώρησε ο Γιάννης Βογιατζής στην εκπομπή «Happy Day» και στη δημοσιογράφο, Χριστιάνα Κοχλατζή.
Ο γνωστός ηθοποιός που πρόσφατα έκλεισε τα 100 χρόνια ζωής, μεταξύ άλλων, μίλησε για την πορεία του στον χώρο, αλλά και για το πέρασμα του χρόνου.
c
«Τη δουλειά δεν την παίρνω σαν δουλειά, αλλά σαν χαρά. Αν δεν αισθάνεσαι έτσι, πρέπει να φεύγεις και να μην κοιτάς πίσω σου», είπε αρχικά ο Γιάννης Βογιατζής.
«Έχω ενέργεια για ζωή γιατί είναι η αντίδρασή μου στο πέρασμα του χρόνου. Προσπαθώ να μην σκέφτομαι ότι περνάει ο χρόνος, γιατί αν το σκέφτομαι, θα σμικρυνθεί. Δεν έχω πίεση, δεν πίνω, δεν καπνίζω, δεν έχω ένοχη συνείδηση. Δεν έκανα ποτέ παρέα με ανθρώπους καρφιά», πρόσθεσε ο Γιάννης Βογιατζής.
«Τα σήριαλ και όλα αυτά, δεν τα παρακολουθώ γιατί μου θυμίζουν τους πρώτους αγώνες που κάνει ένας υποψήφιος ηθοποιός. Αν κάποιον ηθοποιό τον αντιπαθούσα, δεν θα το έδειχνα πάνω στη δουλειά, αρκεί να γινόταν η δουλειά σωστά», παραδέχτηκε σε άλλο σημείο ο Γιάννης Βογιατζής.
«Προσπαθώ να μην νιώθω την ηλικία μου γιατί στεναχωριέμαι για πράγματα που έκανα και δεν με τιμούσαν», κατέληξε ο Γιάννης Βογιατζής.
Ο Γιάννης Βογιατζής είναι Έλληνας ηθοποιός, ιδιαίτερα αγαπητός στο κοινό για τους κωμικούς αλλά και δραματικούς ρόλους του. Γεννήθηκε το 1926 στην Αθήνα και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ξεκίνησε την καριέρα του στο θέατρο και στη συνέχεια συμμετείχε σε πολλές ελληνικές ταινίες, κυρίως κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960, συχνά σε ρόλους δευτερεύοντες αλλά χαρακτηριστικούς.
Η υπόσχεση που τον έκανε να κόψει το τσιγάρο και η «συνταγή» της μακροζωίας
Σε μια εποχή όπου η λέξη «μακροζωία» συχνά συνδέεται με αυστηρές δίαιτες, γυμναστική και περίπλοκες θεωρίες ευεξίας, ο Γιάννης Βογιατζής δίνει μια πολύ διαφορετική απάντηση.
Εβδομήντα χρόνια μπροστά από τις κάμερες και μια ζωή γεμάτη ιστορίες. Ο Γιάννης Βογιατζής, στα 100 του πλέον, μιλά στο FACES του FLASH και την Εύη Φραγκάκη για τις στιγμές που τον διαμόρφωσαν, αλλά και το απρόσμενο ξεκίνημα δίπλα στον Μίμη Φωτόπουλο, τα γυρίσματα που δεν ήθελε να τελειώσουν ποτέ, τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Με λόγο καθαρό και συγκινητικό, εξηγεί γιατί για εκείνον «η τέχνη θέλει αλήθεια» και θυμάται τη Βασιλική, τη γυναίκα της ζωής του, που στάθηκε δίπλα του σε όλα. Ένα απόσπασμα γεμάτο μνήμη, σεβασμό και ουσία. Tο δεύτερο επεισόδιο: «Γιάννης Βογιατζής: Οι Κυριακές στον Φίνο με τον Βουτσά, η «ατίθαση» Ρένα & ο Δαλιανίδης» 📷 Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη στο κανάλι μας στο YouTube, FLASH TV. Link στο bio! #tiktokergreece#greektiktok#foryou#flashgr
Στα 100 του χρόνια, ο ίδιος δεν μιλά για μυστικές συνταγές ούτε για υπεράνθρωπες συνήθειες. Αντίθετα, περιγράφει στο flash.gr μια απλή καθημερινότητα και μια στάση ζωής που βασίζεται κυρίως στο συναίσθημα.
Ο σπουδαίος καλλιτέχνης μιλά για τις αναμνήσεις, την αγάπη και τη δύναμη της ψυχής
Ο ίδιος εξηγεί πως ποτέ δεν ένιωσε διαφορετικός από τους άλλους ανθρώπους. Δεν θεωρεί ότι έκανε κάτι ξεχωριστό ή ηρωικό για να φτάσει σε αυτή την ηλικία. Οι συνήθειές του, όπως λέει, ήταν πάντα φυσιολογικές, ανθρώπινες και χωρίς υπερβολές. Κάποτε υπήρξε και καπνιστής, μια συνήθεια αρκετά διαδεδομένη στην εποχή του. Όμως μια στιγμή στάθηκε αρκετή για να αλλάξει τα πάντα.
Θυμάται πως κάποια μέρα ένιωσε ξανά την επιθυμία να καπνίσει. Εκείνη τη στιγμή, βρισκόταν στη λεωφόρο Φιλελλήνων. Αντί να ανάψει το τσιγάρο, πέταξε την ταμπακιέρα και έκανε μια αυθόρμητη υπόσχεση: αν καπνίσει ξανά, θα συμβεί κάτι κακό στη μητέρα του. Από τότε δεν ξανακάπνισε ποτέ. Δεν το περιγράφει ως πράξη πειθαρχίας αλλά ως μια βαθιά, σχεδόν συναισθηματική απόφαση. Ήταν, όπως αφήνει να εννοηθεί, μια συμφωνία με τον εαυτό του που δεν ήθελε να προδώσει.
Σήμερα, η καθημερινότητά του δεν καθορίζεται από πρόγραμμα ή ρουτίνα υγείας. Αυτό που τον κρατά ζωντανό είναι οι σκέψεις του. Οι άνθρωποι που γνώρισε, οι φίλοι που πέρασαν από τη ζωή του, οι συνεργάτες, οι στιγμές στη σκηνή. Όλα αυτά δεν αποτελούν απλές αναμνήσεις, αλλά ένα ζωντανό κομμάτι της ύπαρξής του. Τα νιώθει ακόμη παρόντα. Εξηγεί ότι κάθε καλλιτέχνης έχει ανάγκη από αυτό το συναίσθημα: να αισθάνεται πως υπάρχει ένας δεσμός με τον κόσμο.
Όχι απαραίτητα η αναγνωρισιμότητα, αλλά η αίσθηση ότι επικοινώνησε πραγματικά με τους ανθρώπους. Αυτή η αίσθηση, όπως λέει, είναι που τον κρατά ενεργό ψυχικά. Δεν τον απασχόλησε ποτέ ο φόβος της λήθης. Δεν ανησύχησε αν οι επόμενες γενιές θα τον θυμούνται. Δηλώνει πως είναι συμφιλιωμένος με τον εαυτό του και αυτό του αρκεί. Η αυτοαποδοχή, σύμφωνα με τον ίδιο, λειτουργεί σαν εσωτερική ισορροπία. Όταν ο άνθρωπος νιώθει καλά με αυτό που είναι, δεν χρειάζεται επιβεβαίωση.
Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της φιλοσοφίας του είναι η σημασία που δίνει στην αγάπη. Δεν την αναφέρει ως ρομαντική έννοια, αλλά ως δύναμη ζωής. Την αποκαλεί «ατμομηχανή της υγείας». Πιστεύει πως η ψυχική κατάσταση επηρεάζει βαθιά το σώμα και ότι η καλοσύνη, η επαφή και το συναίσθημα λειτουργούν σχεδόν θεραπευτικά. Για τον ίδιο, η υγεία δεν είναι μόνο αποτέλεσμα φροντίδας του σώματος αλλά κυρίως της ψυχής. Οι άνθρωποι που αγαπήθηκαν, που αγάπησαν και που ένιωσαν χρήσιμοι, έχουν λόγο να συνεχίσουν. Αυτός ο λόγος, όπως αφήνει να εννοηθεί, είναι που δίνει διάρκεια στον χρόνο. Στα 100 του χρόνια, δεν παρουσιάζει τη ζωή του ως επίτευγμα, αλλά ως συνέχεια. Μια πορεία γεμάτη εικόνες, πρόσωπα και συναισθήματα. Και τελικά, η μακροζωία του μοιάζει λιγότερο με αποτέλεσμα κανόνων και περισσότερο με αποτέλεσμα στάσης απέναντι στη ζωή.
