Τα μοναστήρια της Ελλάδας επισκέπτονται οι «Πρωταγωνιστές» Μεγάλη Δευτέρα και Μεγάλη Τρίτη, με τον Σταύρο Θεοδωράκη να συναντά στην Άνδρο τους 4 μοναχούς της Μονής Παναχράντου, του αρχαιότερου μοναστηριού στο Αιγαίο.
Ο πατέρας Αέτιος μίλησε στον δημοσιογράφο για τις επισκέψεις που έκανε στο μοναστήρι ο Τζίμης Πανούσης.
«Ερχόταν και ο Τζίμης Πανούσης εδώ. Ο Τζίμης, βέβαια, είχε σπίτι εδώ στην Άνδρο. Ήταν πολύ χαρισματικός άνθρωπος. Πολλοί τον έλεγαν αιρετικό, δεν ήταν αιρετικός ο Τζίμης, ήταν χαρισματικός. Ερχόταν τέτοιες μέρες το Πάσχα, το Μεγάλο Σάββατο στην Ανάσταση. Ερχόταν με τόση ευλάβεια, τόση προσοχή, τόσο γαλήνη σε μία γωνία και παρακολουθούσε όλη τη θεία λειτουργεία μέχρι να τελειώσουμε. Πολλοί αναρωτιόντουσαν “είναι ο Πανούσης”;
Άκουγα τα τραγούδια του. Ο άνθρωπος ήταν καλλιτέχνης. Ο καλλιτέχνης έχει το δικαίωμα να εκφραστεί. Καμιά φορά η έκφραση μπορεί να λέει και αλήθειες. Ο Θεός τον πήρε μαζί του γιατί έτσι Αυτός νόμιζε ότι είχε φτάσει στην τελειότητα της ψυχής του -γιατί ο Θεός μάς παίρνει στην καλύτερη στιγμή», είπε ο Ιερομόναχος Αέτιος.
Στις 3 Οκτωβρίου του 1954, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά ένα κόμικ, με την ονομασία Il Grande Blek Magigno.
Ήταν δημιουργία τριών νεαρών σκιτσογράφων της καλλιτεχνικής ομάδας EsseGesse, που την αποτελούσαν οι Ιταλοί Τζον Σινκέτο (1925-1989), Ντάριο Γκουτσόν (1926-2000) και Πιέτρο Σαρτόρι (1926-1989). O Μπλεκ ήταν ο ήρωας του κόμικ, που έδρασε στα τέλη του 18ου αιώνα, στις ΗΠΑ.
Νεαρός, περίπου 25 ετών, ύψος 1.88, μυώδης, που έδερνε αλύπητα τους κακούς Άγγλους αποικιοκράτες ή τους ινδιάνους, για την απελευθέρωση της χώρας του.Οπλισμένος με μαχαίρι, πιστόλι, καραμπίνα αλλά και τις ατσάλινες γροθιές του, σάρωνε όπου μπλεκόταν και έσωζε την πατρίδα του από μια μεγάλη καταστροφή.
Χειμώνα – καλοκαίρι ο ξανθομάλλης Μπλεκ φορούσε ένα χαρακτηριστικό γούνινο καπέλο από ζώο, γούνινο γιλέκο χωρίς να φοράει τίποτα από μέσα, στενό κόκκινο παντελόνι και καστόρινες μπότες.
Η εικονογράφηση είχε συνήθως φόντο τις πόλεις, τα δάση του αμερικανικού βορρά, τις ινδιάνικες φυλές, τους παράνομους της εποχής και πολλά καπηλειά. Το κόμικ πουλούσε κοντά στα 500.000 τεύχη εβδομαδιαίως και οι περιπέτειες του «ξανθού γίγαντα», γνώρισαν μεγάλη επιτυχία.
Οι άνθρωποι του Μπλεκ
Σε όλες του τις περιπέτειες ο Μπλεκ, είχε μαζί δύο πολύ αγαπημένα του πρόσωπα.
Τον μεσήλικα καθηγητή Μυστήριο και τον μικρό Ρόντυ που το πρόσωπό ήταν γεμάτο φακίδες.
Τους ανέθετε αποστολές και αυτοί με πονηριά και κάθε μέσο, βοηθούσαν καθοριστικά τον Μπλεκ, να εξολοθρεύσει μόνος του μερικές δεκάδες Άγγλων στρατιωτών.
Ο καθηγητής Μυστήριος ήταν το μεγάλο μυαλό, πίσω από τον δυνατό επαναστάτη. Γνώριζε μαθηματικά, αστρονομία, νομική, ζωολογία, κλπ, αν και ποτέ δεν προσδιορίστηκε τι είδους καθηγητής ήταν.
Ατσίδα στα τεχνάσματα, τις ευρεσιτεχνίες και την παραπλάνηση, προκειμένου να συνδράμει το έργο των επαναστατών κυνηγών ή για να γλυτώσει τους δυο φίλους, από επικίνδυνες καταστάσεις.
Μονίμως πεινούσε και έτρωγε πολύ, έκανε αισθητή την παρουσία του και ήταν πνευματώδης. Διατεθειμένος να δώσει ακόμη και την ζωή του για τον Μπλεκ και το νεαρό αγόρι.
Συνήθως έλεγε εκφράσεις όπως, «Μα τον αλλήθωρο ήλιο», «Μα τους χίλιους πλανήτες», «Μα τα χίλια ελάφια», «Μα τους χίλιους κάστορες» κ.α., όταν αιφνιδιαζόταν ή του «ερχόταν» μια ενδιαφέρουσα ιδέα.
Ο μικρός Ρόντι σώθηκε τελευταία στιγμή όταν ήταν μικρός από τον Μπλεκ
Ήταν ημιθανής δίπλα στον νεκρό πατέρα του. Το σπίτι τους είχε καεί από τους Άγγλους. Ο μικρός οδηγήθηκε στην κατασκήνωση των κυνηγών, όπου τον υιοθέτησαν.
Από μικρός έγινε προστατευόμενος του Μπλεκ, που του έμαθε όλα τα κόλπα. Η ηλικία υπολογίζεται 10-12 χρόνων και σε πολλές περιπέτειες, μάχεται στην πρώτη γραμμή.
Σε όλα τα τεύχη πειράζει τον Καθηγητή, που εκνευρισμένος τον αποκαλούσε «Αμαθέστατον» ή «Αφελέστατον Παιδάριον». Παρά το όμορφο παρουσιαστικό του πάντως, ο Μπλεκ δεν έχει σχέση με γυναίκες. Επίσης πολύ λίγα είναι γνωστά για την προηγούμενη ζωή του. Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η απελευθέρωση της πατρίδας του.
Ο Μπλεκ στην Ελλάδα
Το περιοδικό εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στα περίπτερα της Ελλάδας τον Ιούνιο του 1969, από τις εκδόσεις του Στέλιου Ανεμοδουρά, δημιουργό του «Μικρού Ήρωα». Στην πραγματικότητα, ο Μπλεκ ήταν κάτι σαν υποκατάστατο του «Μικρού Ήρωα», ο οποίος απαγορεύτηκε στην δικτατορία, λόγω του επαναστατικού του χαρακτήρα.
Τότε ο Ανεμοδουράς άρχισε τη νέα εκδοτική του δραστηριότητα. Αποφάσισε να εισαγάγει στην Ελλάδα τον χαρακτήρα, δημιουργώντας το θρυλικό ομώνυμο έντυπο.
Αμέτρητες χιλιάδες πιτσιρίκια, τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, έτρεχαν κάθε βδομάδα στα περίπτερα για να αγοράσουν και να διαβάσουν, τις νέες περιπέτειες του Μπλεκ. Η κυκλοφορία του στην Ελλάδα έφτασε πολλές φορές και τα 130.000 αντίτυπα.Μέχρι το Δεκέμβριο του 1975, το περιοδικό κυκλοφορούσε σε μικρή διάσταση.
Τα τεύχη της πρώτης εξαετούς περιόδου είναι δυσεύρετα. Η θρυλική σειρά, έφτασε τα 428 τεύχη στην πρώτη της κυκλοφορία. Περιελάμβανε, εκτός της κύριας ιστορίας του Μπλεκ και της παρέας του, τις περιπέτειες του Ρίνγκο, του Τομ και το Παιδί – Φάντασμα. Τα επόμενα χρόνια ωστόσο, η θεματολογία πολλαπλασιάσθηκε.
Για 25 χρόνια, μέχρι τον Ιούνιο του 1994, ο ξανθός γίγαντας μεγάλωσε γενιές πιτσιρικάδων.
Η κυκλοφορία του διακόπηκε και όταν επανεκδόθηκε, εμφανίστηκε με την ονομασία «Νέος Δυναμικός Μπλεκ».
Το περιοδικό κυκλοφόρησε επίσης, στη Γιουγκοσλαβία, την Τουρκία και στη Γαλλία, όπου ο πατριώτης Μπλεκ αγαπήθηκε, όσο λίγοι ήρωες κόμικ.
Πριν από 31 χρόνια, ένας άντρας από την Ινδία έφτασε στην Ελλάδα. Στην τσέπη του είχε μόνο 170 ευρώ. Αυτά τα λεφτά δεν τα ακούμπησε ποτέ.
Σήμερα ο 49χρονος Ινδός Γκουλτζάρ Σινγ άλλαξε ριζικά τη ζωή του. Ξεκίνησε με το αεροπορικό εισιτήριο αξίας 1.200 δολαρίων (22.000 ρουπίες) και τα 200 δολάρια.
Με αυτά τα εφόδια έγινε ένας επιτυχημένος αγρότης επιχειρηματίας στον τομέα των φυλλωδών λαχανικών στα Μέγαρα Αττικής.
Δείτε το βίντεο:
Η αληθινή ιστορία του Ινδού που βαφτίστηκε Σπύρος
Στις επτάμισι ώρες πτήσης, διανύοντας 5.779 χλμ με το αεροπλάνο, ο 49χρονος Σπύρος, όπως ονομάζεται σήμερα, ύστερα από τη βάφτισή του στην Ελλάδα, είχε πολύ χρόνο να σκεφτεί. Συγχρόνως συζήτησε με άλλους τρεις συνταξιδιώτες φίλους του για όλα αυτά που θα έκαναν στη γη της επαγγελίας. Έτσι αποκαλούσαν την Ελλάδα, για την δεκαπενθήμερη παραμονή τους. “Άλλωστε, τόσο ήταν η ισχύς της βίζας που είχαμε βγάλει”, επισήμανε ο ίδιος.
Παράλληλα, πρόσθεσε “ο πατέρας μου, αγρότης ο ίδιος, πριν από 31 χρόνια μου έδωσε στο χέρι τα 1.200 δολάρια για το αεροπορικό εισιτήριο και τα 200 δολάρια για τα πρώτα μου έξοδα. Μου είπε ότι αυτά τα χρήματα, που ήταν από το υστέρημά του, ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να κάνει. Λέγοντάς μου ότι δεν υπάρχουν άλλα, μου έδωσε την ευχή του να βρω τη μοίρα μου στην Ελλάδα. Την οποία λάτρευα από μικρό παιδί”.
Οι τρεις συνταξιδιώτες φίλοι του σαραντάχρονου Σπύρου, με τη λήξη της ισχύος της βίζας τους επέστρεψαν πίσω στο Παντζάμπ της Ινδίας. Ο ίδιος όμως, που από την πρώτη ημέρα που πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα ξεκίνησε να εργάζεται σε χωράφια στον Ωρωπό και έμεινε.
“Εκεί στα πρώτα χρόνια μου στην Ελλάδα ήταν που η κυρία Αναστασία μού έδωσε το όνομά μου το ελληνικό. Ήταν του αδερφού της, που είχε πεθάνει” θυμάται ο 49χρονος Σπύρος. Σήμερα, 31 χρόνια μετά από την πρώτη ημέρα που αφίχθη στην Ελλάδα, βρίσκεται ακόμη εδώ. Έφερε την Ινδή γυναίκα του και δημιούργησαν οικογένεια. Απέκτησαν δύο παιδιά τον δεκαεξάχρονο Αλέξανδρο και τη δωδεκάχρονη Άννα.
Ο Σπύρος αποφάσισε να επενδύσει στην Ελλάδα
“Όλη την ημέρα, για αρκετά χρόνια, μόνο δούλευα και αποταμίευα” επισήμανε ο 49χρονος Σπύρος. “Το πρώτο διάστημα παραμονής μου στην Ελλάδα έγραφα κάθε ημέρα στους γονείς μου στην Ινδία, όπως έπρατταν το ίδιο και εκείνοι. Μετά, έχοντας δεθεί με το αφεντικό μου, με το οποίο σήμερα είμαστε οικογένεια και συνάδελφοι, δουλεύοντας σε διπλανά κτήματα, η εργασία μου ολοένα και αυξανόταν.
Έτσι, λόγω έλλειψης χρόνου, έγραφα ένα γράμμα την εβδομάδα στην οικογένειά μου και μετά ένα τον μήνα. Τελικά, τους επισκέφτηκα μετά από 10 χρόνια παραμονής μου στην Ελλάδα. Είχα μεγάλη χαρά που βρισκόμουν στο πατρικό μου σπίτι, ωστόσο πραγματικά από την πρώτη κιόλας ημέρας μου στην Ινδία, μου έλειπαν οι άνθρωποί μου στην Ελλάδα.
Τελικά, το 2000, ο Ινδός αγρότης με την ελληνική καρδιά, έχοντας κατορθώσει να μαζέψει 5 εκατ. δραχμές, έκανε την πρώτη του επένδυση, αγοράζοντας 25 στρέμματα γης.
“Οι κόποι και ο ιδρώτας μου απέδωσαν καρπούς. Σήμερα, καλλιεργώ 1000 στρέμματα ελληνικής γης σε Μέγαρα, Εύβοια και ορεινή Κορινθία. Διαθέτω και 22 στρέμματα ντομάτα σε δύο διχτυοκήπια, που αποτελούν μια καινοτόμο και οικονομική μέθοδο καλλιέργειας”, επισήμανε ο ίδιος. Προσθέτοντας ότι “βρίσκομαι ήδη σε αναζήτηση γης στο Αξιοχώρι, του δήμου Πολυκάστρου, της επαρχίας Κιλκίς, του ομώνυμου νομού”.
Επιπλέον, όπως σημείωσε ο ίδιος ο 49χρονος Σπύρος, διαθέτει δύο καταστήματα εντός της Κεντρικής Λαχαναγοράς Θεσσαλονίκης. Πουλά τα προϊόντα του στην Κεντρική Λαχαναγορά Αθηνών και Πατρών. Έχει συνεργασίες με τρεις αλυσίδες σούπερ μάρκετ και “κάνει δουλειές” με Βούλγαρους, Ρουμάνους και Πολωνούς, σε πιο εποχική όμως βάση.
“Φέτος βέβαια το καλοκαίρι, έστειλα 10 νταλίκες στην Πολωνία και στην κάθε μία ήταν τοποθετημένα πάνω από 1.400 κιβώτια με άνιθο” επισήμανε. Στο πλαίσιο αυτό, ο 49χρονος Ινδός σημείωσε ότι ευχαριστεί την καλή του τύχη, αφού όπως λέει χαρακτηριστικά, “ήρθα στην Ελλάδα σε καλές εποχές για τη χώρα”.
Υπογραμμίζεται ότι ο 49χρονος Σπύρος καλλιεργεί φυλλώδη λαχανικά, όπως μαϊντανό, σέλινο, κρεμμύδια, σπανάκι, άγρια χόρτα, ρόκα, κόλιανδρο, μάραθο, δυόσμο και βλήτα.
Αληθινή ιστορία: Με 170 ευρώ στην τσέπη ήρθε στην Έλλαδα, σήμερα έχει 1.000 στρέμματα και είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας
Ο 49χρονος Σπύρος σήμερα είναι ένας καινοτόμος και επιτυχημένος επιχειρηματίας
Αναφερόμενος στην καινοτομία των διχτυοκηπίων, ο ίδιος τόνισε ότι “τα διχτυοκήπια αποτελούν μια απλή κατασκευαστική δομή οριζόντιας μορφής με μεταλλικά μέρη και συρματόσχοινα, τα οποία προσφέρουν υψηλή αντοχή στους ανέμους.
Η πλήρης κάλυψη με εντομολογικά δίχτυα αποκλείουν εντομολογικές και οικολογικές προσβολές και τη χρήση τοξικών φυτοφαρμάκων. Επίσης, προστατεύουν τις καλλιέργειες από έντονες χαλαζοπτώσεις και βροχοπτώσεις. Ο κατάλληλος αερισμός τους επιτρέπει τη φυσιολογική ανάπτυξη των φυτών. Η κατασκευή τους είναι ιδιαίτερα χαμηλού κόστους, γρήγορης απόσβεσης και ιδανική για την Ελλάδα”.
Ο 49χρονος Σπύρος, δηλώνοντας ένθερμος υποστηρικτής των ταξιδιών, επισήμανε ότι τα τρία αγαπημένα του μέρη στην Ελλάδα είναι η Ρόδος, η Χαλκιδική και η Σαντορίνη.
Εξέφρασε την ελπίδα του να ενισχυθεί το κύμα τουριστών από την Ινδία προς την Ελλάδα. “Η Ινδία είναι μία χώρα με πληθυσμό πάνω από 1,2 δισ. κατοίκων και το 20% αυτών είναι πολύ πλούσιοι. Ακόμη μάλλον δεν έχουν ανακαλύψει τις ομορφιές της Ελλάδας και ελπίζω να το πράξουν άμεσα”.
Μεταξύ άλλων, ο ίδιος εξέφρασε την πεποίθηση ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα όμορφη, έχει πολλές ευκαιρίες και πολύ καλό κλίμα. Έχει όλα τα καλά που χρειάζεται για να προοδέψει ένας άνθρωπος αλλά χρειάζεται πολλή δουλειά και μεράκι για να πετύχει κάποιος.
Παράλληλα, ο ίδιος δεν λησμονεί -και επιμένει μάλιστα να το επισημαίνει σε κάθε ευκαιρία που του προσφέρεται- να ευχαριστήσει τους ανθρώπους που τον βοήθησαν να φτάσει εδώ που είναι σήμερα. Τους κατοίκους των Μεγάρων, που του έδειξαν τη φιλοξενία τους, καθώς και τις δημόσιες υπηρεσίες.
Πώς θα αισθανόταν ένα 18χρονο κορίτσι που έζησε πριν από 9.000 χρόνια στη Θεσσαλία αν «ταξίδευε» στο σήμερα;
Δεν μάθουμε ποτέ, σε αντίθεση με την αντίστροφη ερώτηση (τι σκέψεις και συναισθήματα θα μας δημιουργούσε μια τέτοια «συνάντηση»;), που απαντήθηκε στις 19/1 στο αμφιθέατρο του Μουσείου Ακρόπολης, με την αποκάλυψη της «Αυγής»: Του αναπλασμένου προσώπου από το κρανίο της κοπέλας, που μαζί με τον σκελετό της, εντοπίστηκε το 1993 στο Σπήλαιο της Θεόπετρας.
Η αποκάλυψη του προσώπου έγινε στο τέλος της ημερίδας «Η Αυγή στην αυγή του πολιτισμού», κατά τη διάρκεια της οποίας πραγματοποιήθηκαν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες ανακοινώσεις από ομιλητές που κάλυψαν ένα ευρύ φάσμα επιστημονικών γνώσεων, από την αρχαιολογία, την ιστορία της τέχνης και την αρχιτεκτονική ως την οικονομία, το δίκαιο, την ψυχολογία και την αστρονομία, αλλά και από ειδικούς που αναφέρθηκαν στην προϊστορική γαστρονομία, στην ενδυμασία, ακόμα και στην αισθητική.
Η «Αυγή» είναι το δεύτερο δημιούργημα του Ορθοδοντικού Μανώλη Παπαγρηγοράκη, επίκουρου καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, μετά την ανάπλαση το 2010 του προσώπου της Μύρτιδας, του 11χρονου κοριτσιού που έζησε και πέθανε από τυφοειδή πυρετό στην Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ., διανύοντας ωστόσο μια πολύ πετυχημένη σύγχρονη διαδρομή:
Ονομάστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη «Φίλη των Στόχων της Χιλιετίας» στο πλαίσιο της παγκόσμιας ενημερωτικής εκστρατείας του οργανισμού για την αντιμετώπιση της φτώχειας, ενώ σχολικά εγχειρίδια με το πρόσωπό της κυκλοφορούν ως και στην Αυστραλία. «Η χαρά μου είναι μεγάλη που σήμερα μαζί με τους φίλους και τους συνεργάτες μου παρουσιάζουμε τη δεύτερη ανάπλαση του αρχαίου προσώπου», είπε κατά την έναρξη της ημερίδας ο κ. Παπαγρηγοράκης, αναγγέλλοντας συγχρόνως ένα ευχάριστο νέο: «Φαίνεται ότι το Μουσείο Ακρόπολης γεννά όμορφες ειδήσεις.
Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία εκδίδουν στις 15 Φεβρουαρίου γραμματόσημο με τη ?Φίλη της Χιλιετίας’ του ΟΗΕ, τη Μύρτιδα. Εύχομαι η νέα κόρη, η Αυγή, να έχει την ίδια τύχη», σημείωσε καλώντας το κοινό, που είχε κατακλύσει κυριολεκτικά το αμφιθέατρο, να παρακολουθήσει το «ταξίδι» της αναζήτησης και της έρευνας, όπως αυτές παρουσιάστηκαν από τους ομιλητές. «Σε περιόδους πολύ μακρινές ή ως προς κοινωνικά στρώματα τα οποία δεν είναι εύκολα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, έχουμε μεγάλα κενά.
Εκεί, βρήκατε μια καίρια θέση δραστηριότητας και με την επιστημονική σας ικανότητα κατορθώσατε ένα μικρό ?θαύμα’: Να ανασταίνετε ανθρώπους, να μας τους φέρνετε κοντύτερα και να μας δίνετε μια πιο συγκεκριμένη παράσταση δεδομένων όπως δεν την είχαμε πετύχει παλιότερα», ανέφερε μεταξύ άλλων στον χαιρετισμό του ο αναπληρωτής πρύτανης Ακαδημαϊκών Υποθέσεων και Διεθνών Σχέσεων του ΕΚΠΑ, καθηγητής Κωνσταντίνος Μπουραζέλης, αναφερόμενος στον κ. Παπαγρηγοράκη.
«Το Πανεπιστήμιο του Πειραιά έθεσε με μεγάλη χαρά υπό την αιγίδα του τη σημερινή εκδήλωση. Παρά το γεγονός ότι το Πανεπιστήμιο μας δεν θεραπεύει το συγκεκριμένο επιστημονικό αντικείμενο με τη στενή έννοια, σήμερα οι επιστήμες διασταυρώνονται, αλληλοσυμπληρώνονται και προχωρούν συνεργατικά, ανοίγοντας νέους δρόμους. Στην περίπτωση της Μύρτιδας και της Αυγής έχουμε μια άψογη σύμπραξη της επιστήμης και της τέχνης, κάτι πρωτοποριακό και όχι τόσο συνηθισμένο», δήλωσε μεταξύ άλλων στη δική του προσφώνηση ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πειραιά, καθηγητής ‘Αγγελος Κότιος.
Δύο άνδρες και οι δύο σοβαρά άρρωστοι έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου.
Ο ένας άνδρας μπορούσε να σηκωθεί όρθιος στο κρεβάτι του για μία ώρα κάθε απόγευμα για να βοηθήσει την αποστράγγιση του υγρού από τους πνεύμονες του.
Το κρεβάτι του βρισκόταν δίπλα στο μοναδικό παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άνδρας έπρεπε να περνάει όλη την ώρα του ξαπλωμένος με την πλάτη του. Οι άνδρες μιλούσαν για ώρες ατελείωτες. Μιλούσαν για τις γυναίκες τους και τις οικογένειές τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, για την θητεία τους στο στρατό …για το παράθυρο του νοσοκομείου.
Κάθε απόγευμα, όταν ο άνδρας στο κρεβάτι δίπλα στο παράθυρο μπορούσε να σηκωθεί, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον συγκάτοικο του όλα όσα μπορούσε να δει έξω από το παράθυρο. Ο άνδρας στο άλλο κρεβάτι άρχιζε να ζει για αυτές τις περιόδους μίας ώρας όπου ο κόσμος του γινόταν πλατύτερος και ζωντάνευε με όλη τη δραστηριότητα και το χρώμα από τον κόσμο εκεί έξω. Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια όμορφη λίμνη. Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά ενώ παιδιά αρμένιζαν τα καραβάκια τους.
Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια και στο βάθος του ορίζοντα φαινόταν η ωραία θέα της πόλης.
Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε όλο αυτό με θεσπέσιες λεπτομέρειες, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και φανταζόταν αυτό το γραφικό σκηνικό. Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε μία παρέλαση που περνούσε. Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική, μπορούσε να την δει με τα μάτια του μυαλού του καθώς ο κύριος δίπλα στο παράθυρο του περιέγραφε με παραστατικές λέξεις. Πέρασαν έτσι ημέρες, εβδομάδες και μήνες. Ένα πρωί, η πρωινή νοσοκόμα ήρθε να τους φέρει νερό για το μπάνιο τους αλλά βρήκε το άψυχο σώμα του άνδρα δίπλα στο παράθυρο, ο οποίος πέθανε γαλήνια στον ύπνο του. Λυπημένη κάλεσε τους νοσοκόμους να πάρουν το νεκρό σώμα. Τη στιγμή που φάνηκε ότι ήταν πρέπον, ο άλλος άνδρας ρώτησε αν θα μπορούσε να μεταφερθεί δίπλα στο παράθυρο.
Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή και όταν σιγουρεύτηκε ότι ήταν άνετα, τον άφησε μόνο.
Σιγανά και με πόνους στηρίχτηκε στον ένα του αγκώνα για να ρίξει την πρώτη ματιά του στο πραγματικό κόσμο έξω.
Πάσχισε να γείρει να δει έξω από το παράθυρο δίπλα στο κρεβάτι. Υπήρχε μόνο ένας άσπρος τοίχος. Ο άνδρας ρώτησε τη νοσοκόμα τι θα μπορούσε να είχε κάνει το συχωρεμένο συγκάτοικο του να του περιγράφει τόσο έξοχα πράγματα έξω από το παράθυρο. Η νοσοκόμα αποκρίθηκε πως ο άνδρας ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε τον τοίχο. Είπε, ‘Ίσως ήθελε απλά να σας δώσει κουράγιο.’
Επίλογος Υπάρχει πελώρια ευτυχία στο να κάνουμε τους άλλους ευτυχισμένους παρά τη δική μας κατάσταση. Μοιρασμένη λύπη είναι μισή λύπη αλλά η ευτυχία, όταν μοιράζεται, διπλασιάζεται.
Αν θέλετε να νιώσετε πλούσιοι, απλά μετρήστε όλα τα πράγματα τα οποία έχετε που τα χρήματα δεν μπορούν να αγοράσουν. ‘Το Σήμερα είναι ένα δώρο που ονομάζεται Παρόν. Η προέλευση της επιστολής αυτής είναι άγνωστη.
Κατέκτησε πλήρη υποτροφία στο κορυφαίο κολλέγιο αστροφυσικής Franklin & Marshall και τώρα… πάει για NASA!
Ο λόγος για τον Μενέλαο Ράπτη, έναν φοιτητή από την Θεσσαλονίκη που ασχολείται με την αστροφυσική, ο οποίος από το πρώτο εξάμηνο αρίστευσε και επιλέχθηκε για να συμμετάσχει σε ερευνητική ομάδα της ΝΑSA.
Ο Μενέλαος Ράπτης περιγράφει τα νέα καθήκοντά του στην ανάλυση των εκατομμυρίων δεδομένων του διαστημικού τηλεσκοπίου James Webb Space Telescope.
«Έχω την τιμή και τη χαρά να αποτελώ πλέον μέρος της ερευνητικής ομάδας της ΝΑSA, η οποία θα αναλύσει τα εκατομμύρια δεδομένα του James Webb Space Telescope», αναφέρει με ενθουσιασμό και εξηγεί πως πρόκειται για το πιο εντυπωσιακό και ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα επιτεύγματα στον τομέα του διαστήματος, ένα διαστημικό τηλεσκόπιο, το οποίο εκτοξεύτηκε τον Δεκέμβριο του 2021, χαρίζοντας στην ανθρωπότητα το ομορφότερο παράθυρο προς τη μαγεία του διαστήματος.
Το κολλέγιο Franklin & Marshall, όπως ο ίδιος επισημαίνει, του πρόσφερε ήδη από το πρώτο ακαδημαϊκό εξάμηνο μια πληθώρα δεξιοτήτων, καλλιεργώντας ταυτόχρονα σε πολύ υψηλό βαθμό τις ικανότητές του, προετοιμάζοντάς τον για κάτι πραγματικά φοβερό, μια περιπέτεια την οποία θα έχει την τιμή να ζήσω σε πολύ λίγες μέρες.
«Σε συνεργασία με καθηγητή του τμήματος της Αστρονομίας και Φυσικής του κολλεγίου, προετοιμάστηκα σε αρκετά δύσκολες και συνάμα απαιτητικές προκλήσεις, κυρίως στον προγραμματισμό αλλά και την αστροφυσική», σημειώνει και εξηγεί πως, «οι προϋπάρχουσες βασικές γνώσεις που είχα στον προγραμματισμό και συγκεκριμένα στη γλώσσα προγραμματισμού Python, ενισχύθηκαν σημαντικά κατευθύνοντας το γνωστικό μου πεδίο στην βελτίωση και τον εμπλουτισμό του. Έπειτα από αυτή τη σκληρή “εκπαίδευση”, ο υπεύθυνος καθηγητής με έκρινε ικανό αλλά και θεώρησε πως είμαι ο ιδανικός φοιτητής που θα έχει την ευκαιρία να αναλύσει τα διαστημικά δεδομένα, έχοντας τον καθηγητή ως επικεφαλής. Δεν θα κρύψω πως κατά τη διάρκεια του πρώτου μου ακαδημαϊκού εξαμήνου επέδειξα επιμονή, υπομονή, μα πάνω από όλα πάθος! Είμαι πεπεισμένος πως αυτή η αγάπη μου για την έρευνα, την καινοτομία και την επιστήμη είναι που με ξεχώρισε, που μου χάρισε το εισιτήριο για ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα».
«Η έρευνά μου στη ΝASA θα εστιαστεί στην εξέλιξη των γαλαξιών»
Αναφερόμενος στο ερευνητικό πεδίο με το οποίο θα ασχοληθεί στη NASA, είπε: «Είναι ένα από τα δυσκολότερα στον τομέα της αστροφυσικής καθώς συνδυάζει πολλά στοιχεία της επιστήμης, αλλά και ταυτόχρονα τη φαντασία του ερευνητή. Ο τρόπος με τον οποίο θα αναλύσω τα συγκεκριμένα δεδομένα επαφίεται στις ιδέες και την ικανότητά μου, η οποία φυσικά θα συνοδεύεται από την καθοδήγηση του καθηγητή μου. Το συγκεκριμένο τηλεσκόπιο επιτρέπει την διεύρυνση των ερευνών και των αναλύσεων, όσον αφορά την αστρονομία και την κοσμολογία, ενώ η έρευνά μου θα εστιαστεί στην εξέλιξη των γαλαξιών, πώς η ζωή και το τέλος ενός αστεριού τους επηρεάζει και ίσως στην εξερεύνηση κάποιων χαρακτηριστικών που θα ταυτοποιούν πιθανά κατοικήσιμους πλανήτες».
Για τον Μενέλαο Ράπτη, η πορεία που χαράζει είναι ένα όνειρο ζωής. Όπως εξηγεί, πρόκειται για μια πορεία που δεν περιείχε μόνο την καλλιέργεια του πνεύματος μέσα από την απαιτητική εργασία, αλλά παράλληλα το χάραγμα μιας μοναδικής διαδρομής που εύκολα μπορεί να παρομοιαστεί με έναν λαβύρινθο. Στο κάδρο των πρόσφατων επιτυχιών του, λέει, δεν ανήκει μονάχα η στοχοπροσήλωση, αλλά και ο συνεχής αγώνας για κοινωνική, πολιτισμική και γλωσσική προσαρμογή.
Είναι ένα δύσκολο και με πολλές προκλήσεις ταξίδι
Υπογραμμίζει, επίσης, πως το ταξίδι που επέλεξε δεν είναι εύκολο. «Η έρευνα και τα μαθήματα ήταν ιδιαίτερα δύσκολα. Η μεγαλύτερη πρόκληση ωστόσο για εμένα, ήταν να αναπτύξω ορθά την ικανότητα της προσαρμοστικότητας, ώστε να μπορώ να ανταπεξέλθω σε μια καινούργια συνθήκη, τη διαβίωση χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα», σημειώνει.
«Είναι δύσκολο», προσθέτει, «να μπορείς να συνεννοηθείς με επάρκεια σε μια ξένη γλώσσα και να εκφράσεις πλήρως τις σκέψεις σου, είναι δύσκολο να διαβάζεις πολλές ώρες κάθε ημέρα, είναι δύσκολο να ανταπεξέλθεις στον ανταγωνισμό αλλά είναι σχεδόν ακατόρθωτο να μεταφέρεις την καρδιά σου, σε άλλον τόπο. Ποτέ δεν τα κατάφερα ούτε επιθυμώ να συμβεί αυτό. Σε όλη τη μέχρι τώρα ακαδημαϊκή πορεία μου, όμως, κατάφερα να ελέγξω δυνατά συναισθήματα και πιστεύω πως η επίτευξη της συναισθηματικής ισορροπίας και η ωριμότητα, ήταν τα στοιχεία που τελικά με βοήθησαν να ξεχωρίσω».
Η ζωή στην Αμερική είναι πρόκληση
Η ζωή στην Αμερική είναι αρκετά δύσκολη, εξηγεί, όμως αναμφίβολα τον ανταμείβει επαρκώς τόσο σε ακαδημαϊκό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Είναι η πρόκληση να κάνει καινούργιους φίλους, είναι η ανάγκη για προσαρμογή, είναι η παροχή αναρίθμητων πόρων, η πορεία προς την ευτυχία και συνεπώς προς την επιτυχία.
«Η πραγματική επιτυχία, έρχεται μονάχα μέσα από την ευτυχία! Είναι επίσης ο αγώνας και το θάρρος, η ζωή στην Αμερική είναι περίλαμπρη αλλά την ίδια στιγμή, πολυκύμαντη. Μια από τις δυσκολότερες προκλήσεις που κλήθηκα να αντιμετωπίσω, ήταν να βρίσκομαι μακριά από την οικογένεια που τόσο αγαπώ για μεγάλα χρονικά διαστήματα, να αποχωριστώ τα πρόσωπα με τα οποία συνδέομαι πνευματικά, ψυχικά και συναισθηματικά. Με αισιοδοξία θα δηλώσω πως η άυλη, γλυκιά σύνδεση που υπάρχει στις καρδιές μας με συντρόφευε κατά την διάρκεια όλου του εξαμήνου, προσθέτοντας στο αλφάβητο της ψυχής μου το Α και το Ω, την αγάπη», εκμυστηρεύεται.
Με υποδειγματική ωριμότητα, ο αριστούχος φοιτητής, εξηγεί πως τα επόμενα σχέδιά του περιλαμβάνουν την απόλαυση αυτού του μεγάλου επιτεύγματος. «Είμαι πεπεισμένος πως το μεγαλύτερο επίτευγμα ενός ανθρώπου είναι να μπορεί να απολαύσει όσα έχει καταφέρει μέχρι μια δεδομένη στιγμή, να αντισταθεί στους γοργούς ρυθμούς της ζωής επιφέροντας επιβράδυνση στον χρόνο, με την συνειδητοποίηση του κατορθώματος του. Επίσης, τα επόμενα σχέδια αφορούν την καλύτερη προετοιμασία μου αναφορικά με την έρευνα, την απόλυτη συγκέντρωση και αφοσίωση μου σε αυτή, με τη διατήρηση όμως της ισορροπίας, με άλλες ενασχολήσεις όπως ο αθλητισμός», καταλήγει.
Μόλις έκλεισα τα 30..
αι μόλις έσβησα και τα κεράκια στην τούρτα! Με γέμιση σοκολάτα, παρακαλώ.. Μμμ πλούσια γεύση, απόλαυση.. Δεν απολαμβάνω πολλά πράγματα τώρα πια.. Είχα όμως την τιμητική μου.. Γενέθλια είναι αυτα! Έτσι μάνα; είπα! Και κατευθείαν τα δάκρυα έγινάν ποτάμι.. Αχ! η ευαίσθητή μου..
Και του χρόνου αγόρι μου.. Και του χρόνου.. Εδώ! Εδώ μαζί.. Μου είπε.. Και πραγματικά το εννοεί..
Ακρίβως όπως μου αρέσει.. Ακριβώς με τα άτομα που πρέπει.. Εκείνα που άντεξαν να με βλέπουν να πονώ, να με βλέπουν χωρίς μαλλιά, να με βλέπουν στο αναπηρικό καροτσάκι, να με βλέπουν άσχημο, καμιά φορά μελαγχολικό, να βλέπουν έναν άλλο Νίκο.. Έναν αλλιώτικο Νικο Φωτοπουλο.
Κάποιοι σε εγκαταλείπουν.. Όχι απλά γιατί δεν σε αγαπούν, αλλά γιατί σε αγαπούν τόσο πολύ που δεν αντέχουν να σε βλέπουν έτσι… Το φιλοσόφησα.. Θα μπορούσες να σκεφτείς ότι ίσως και να το διακαιολόγησα, γιατί απλά έτσι με βόλεψε.. Και τούτη η φιλοσοφία δεν με πληγώνει καθόλου.
Μην με βλέπεις αδύναμο εμένα! Εγώ πρίν ένα χρόνο δύο δουλειές έκανα.. Μάλιστα! Δυνατό παιδί όλοι έλεγαν.. Το πρωί βροντοφώναζα στις λαϊκές, για τα υπέροχα προίοντα που πουλούσα, αν περνούσες απο τον πάγκο μου, δεν υπήρχε περίπτωση να φύγεις αδιάφορος.. Κερνούσα, αγαπούσα, γελούσα και πουλούσα.. Αυτή ήταν η ζωή μου το πρωί. Μα το βράδυ έβρισκα την αληθινή αγάπη.. Μία αγάπη που δεν θα πεθάνει ποτέ. Dj! Σε όποιο μαγαζί με καλούσε! Και ναί είχα και κοινό που με ακουλουθούσε.. Πόση αγάπη για αυτή τη μουσική.. Πόσο την αγαπώ..
Θα αναρωτιέσαι τι έχω; Καρκίνο έχω.. Τρόμαξες; Χτυπά κάθε πόρτα.. Δεν διαλέγει.. Έχω οστεόλυνση. Μάλιστα για να το βρώ πέρασα του Χριστου τα πάθη.. Πόνοι και ξανά πόνοι.. Νοσοκομεία και κάθε λογής γιατρός, έλα τίποτα δεν είναι ο μυς φταίει. Παρε κανενα παυσίπονο,μη τραβολογιέσαι στα νοσοκομεία συνέχεια!Και έγω αυτό έκανα. Εκτώς από ένα πρωϊνό.
16 Μαρτίου 2016 Πονάω τόσο…Αααα! Σήμερα θα πάω και θα παίξω ότι πεθαίνω..
Μηηη Γιατρέ πονάω, μη με ακουμπάς! Τρόμος κυρίευσαν τα μάτια του γιατρού.. Γρήγορα , γρήγορα μια ακτινογραφία..
Ναι, φίλη μου,μια γα….μένη ακτινογραφία! Και τσούπ νατα τα μαντάτα..Προσοχή το πόδι θα σπάσει..Προσοχή μόνο πατερίτσες…ή καλύτερα καροτσάκι..
Από τότε.. μετρώ 6 χημειοθεραπείες.. 10 ακτινοβολίες στο πόδι,πόνους, παρενέργειες, εμμετούς, η ψυχολογία να ανεβοκατεβαίνει.. Μια διαφορετική ζωή.. Διδάχθηκα όμως πολλά..
Έμαθα να αγαπώ, να συγχωρώ, να δικαιολογώ, να μιλώ μέσα απο τη ψυχή μου, να είμαι αληθινός.. Έμαθα την αξία της οικογένειας, την αξία της φιλίας, την αξία της κάθε στιγμής.
Έμαθα να ξεχωρίζω το τιτίβισμα των πουλιών.. Αν είναι χαρμόσυνο ή λυπημένο.. Έμαθα πολλά πράγματα.. Και εύχομαι να είμαι καλά και να συνεχίζω να μαθαίνω, να αναπνεώ, να οραματίζομαι..
Πρέπει όμως να σε αφήσω τώρα.. Έχω ένα μάτς να κερδίσω και το έχω αφήσει στη μέση.. Σε ευχαριστώ που τα είπαμε.. Αλλα σε αυτό το μάτς, εγώ είμαι ο επιθετικός και πρέπει να σκοράρω! Για την ομάδα μου! Την οικογενειά μου και τους φίλους μου.
Σε ευχαριστω.
Αληθινή Ιστορία
*Η μαρτυρία αυτή δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της δημοσιογράφου joannarozaki.com
Μην αφήσεις τη χώρα σου να χάσει το χαρακτήρα της και να μετατραπεί σε μάζα ανθρώπων, χωρίς συνείδηση, χωρίς εθνικότητα και χωρίς ταυτότητα. Μέσα σ’ αυτή τη μάζα κινδυνεύεις να γίνεις ένα νούμερο, ένας αριθμός, να χάσεις την ελευθερία της προσωπικότητας σου».
Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος, κατά κόσμον Χρήστος Παρασκευαΐδης, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 17 Ιανουαρίου 1939 (η καταγωγή του ήταν από την Ξάνθη) και σπούδασε Νομικά και Θεολογία. Διδάκτωρ Θεολογίας, πτυχιούχος γαλλικής και αγγλικής γλώσσας, γνώστης της Ιταλικής και της Γερμανικής, χειροτονήθηκε διάκονος το 1961 και πρεσβύτερος το 1965.Επί εννέα χρόνια ήταν ιεροκήρυκας στο ναό της Κοιμήσεως Θεοτόκου Φαλήρου, ενώ διετέλεσε επί επτά χρόνια γραμματέας της Ιεράς Συνόδου.
Νεότατος, μόλις 35 ετών, το 1974, εξελέγη μητροπολίτης Δημητριάδος, απ’ όπου αναχώρησε, όταν εξελέγη αρχιεπίσκοπος Αθηνών. Πήρε μέρος σε πολλές εκκλησιαστικές αποστολές στο εξωτερικό, ενώ συνέγραψε πλήθος επιστημονικών και εποικοδομητικών κειμένων. Αρθρογράφησε στον εκκλησιαστικό Τύπο, αλλά και σε εφημερίδες.
Το 1998, μετά το θάνατο του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, τρεις ήταν οι επικρατέστεροι υποψήφιοι: ο Δημητριάδος Χριστόδουλος, ο Θηβών Ιερώνυμος και ο Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος. Εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος ο από Δημητριάδος Χριστόδουλος, ο οποίος προκάλεσε αίσθηση στην κοινή γνώμη, από την πρώτη στιγμή που άρχισε να διαβάζει τον «επιβατήριο» λόγο του στον κατάμεστο μητροπολιτικό ναό Αθηνών.
Πολύ γρήγορα όλοι μιλούσαν για τον Αρχιεπίσκοπο που καλούσε τη νεολαία να πλησιάσει την Εκκλησία, «ακόμα και με το σκουλαρίκι», ζητούσε συγγνώμη από τους νέους για όσα δεν έγιναν από τους μεγαλυτέρους, ενώ άρχισε αμέσως να ασχολείται με την αναζωογόνηση όλων των υπηρεσιών της Εκκλησίας, και κυρίως του φιλανθρωπικού τομέα. Υπό την ηγεσία του, προήχθη το έργο της Εκκλησίας σε ολόκληρο τον κοινωνικό τομέα. Ιδρύθηκαν νέοι οργανισμοί σε τομείς όπως η βιοηθική, η μέριμνα για τους τοξικομανείς, την κακοποιημένη γυναίκα, την άγαμη μητέρα.
Ίδρυσε τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Αλληλεγγύη», μέσω της οποίας γίνεται παρέμβαση με ανθρωπιστική βοήθεια, σε παγκόσμια κλίμακα. Ίδρυσε, επίσης, την υπηρεσία Διαδικτύου, δημιουργώντας συγχρόνως ψηφιακή βιβλιοθήκη σε 9 γλώσσες, πινακοθήκη, μουσικοθήκη και πύλη πολιτιστικών ειδήσεων στα ελληνικά και αγγλικά. Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος με το λόγο του προκάλεσε αντιδράσεις. Σχολιάστηκε θετικά, αλλά και αρνητικά.
Δύο μεγάλα γεγονότα σημάδεψαν τα πρώτα χρόνια της ποιμαντορίας του: η σύγκρουση με την κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, που άρχισε την άνοιξη του 2000 και απασχόλησε περίπου δύο χρόνια την κοινή γνώμη, ενώ αμέσως μετά άρχισε και η κρίση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που κράτησε ως το 2004 και έληξε μετά την παρέμβαση της τότε υπουργού Παιδείας, Μαριέττας Γιαννάκου.
Πρώτη φορά στα χρονικά, το 2001, άρχισε να διαφαίνεται ότι ο Αρχιεπίσκοπος θα δεχόταν στην Αθήνα τον τότε Πάπα Ιωάννη Παύλο Β’, γεγονός που πριν συμβεί φαινόταν αδιανόητο. Υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις, υπήρξαν ανακοινώσεις από φανατικούς, όμως ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος κατάφερε και έπεισε πρώτιστα τους ιεράρχες, και ο Πάπας επισκέφθηκε την Αθήνα, κατόπιν προσκλήσεως του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου. Στο Αρχιεπισκοπικό Μέγαρο, και παρουσία των μελών της Ιεράς Συνόδου, ο Ποντίφικας ζήτησε συγγνώμη για τα δεινά του παρελθόντος.
Ο Αρχιεπίσκοπος άρχισε πρώτος να τον χειροκροτεί και ακολούθησαν οι συνοδικοί ιεράρχες. Ο πάγος μεταξύ των δύο Εκκλησιών εκείνη τη στιγμή άρχισε να λιώνει. Πέντε χρόνια αργότερα, το Δεκέμβριο του 2006, ο Αρχιεπίσκοπος ανταπέδωσε την επίσκεψη του Πάπα, πηγαίνοντας στο Βατικανό και συναντώντας πλέον το νεοεκλεγέντα Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ’.
Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος εκοιμήθη στις 28 Ιανουαρίου 2008, έπειτα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.
Το Αλτσχάιμερ και οι σχετικές μορφές άνοιας είναι σύνηθες φαινόμενο, με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ να αναφέρουν ότι 5,8 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με τις ασθένειες.
Ο αριθμός αυτός αναμένεται να ανέλθει σε 14 εκατομμύρια έως το 2060. Ποια είναι όμως η διαφορά μεταξύ της νόσου Αλτσχάιμερ και της άνοιας;
«Η άνοια είναι ένας παγκόσμιος όρος που αναφέρεται γενικά σε απώλεια μνήμης ή γνωστικές διαταραχές που παρατηρούν οι άνθρωποι», δήλωσε η Becky Briesacher, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Φαρμακευτικής και Επιστημών των Συστημάτων Υγείας στο Northeastern University.
«Η νόσος Αλτσχάιμερ είναι μια συγκεκριμένη ασθένεια. Η άνοια είναι περισσότερο ένα σύνδρομο, που σημαίνει ότι είναι ευρύ. Περιλαμβάνει ένα σωρό διαφορετικά χαρακτηριστικά», πρόσθεσε η Δρ. Briesacher.
Σύμφωνα με το Alzheimer’s Association, η νόσος Αλτσχάιμερ είναι ο πιο κοινός τύπος άνοιας, που προκαλείται από την ανάπτυξη πλακών στον εγκέφαλο, οι οποίες οδηγούν στο θάνατο των νευρικών οδών.
Αλλά η άνοια μπορεί επίσης να προκληθεί από νευροεκφυλιστικές ασθένειες όπως η νόσος Huntington και η νόσος Πάρκινσον. Η άνοια μπορεί επίσης να προκληθεί από καταστάσεις που οδηγούν σε έλλειψη ροής αίματος και οξυγόνου στον εγκέφαλο (αγγειακή άνοια) ή απώλεια νεύρων στον μετωπιαίο λοβό γνωστή ως μετωποκροταφική άνοια.
«Κάθε νευροεκφυλιστική ασθένεια μπορεί να προκαλέσει άνοια. Οι άλλες ασθένειες εμφανίζονται σε χαμηλότερη συχνότητα και γι’ αυτό είναι λιγότερο γνωστές και συζητημένες», είπε με τη σειρά του ο Nikolai Slavov, αναπληρωτής καθηγητής βιομηχανικής στο Κολλέγιο Μηχανικών του Πανεπιστημίου Northeastern.
Πρόληψη και παράγοντες κινδύνου
Με το Αλτσχάιμερ να είναι η πιο κοινή από αυτές τις ασθένειες, πολλοί μπορεί να αναρωτηθούν: Τι μπορούμε να κάνουμε για να αποτρέψουμε τη νόσο Αλτσχάιμερ;
Δυστυχώς, δεν υπάρχει απλή απάντηση. Υπάρχουν γενετικοί παράγοντες κινδύνου, σύμφωνα με τον Δρ. Slavov, καθώς και αυτοί που επηρεάζονται από τις επιλογές του τρόπου ζωής. Η επιστήμη δεν έχει καθορίσει ποιοι είναι πιο σημαντικοί από τους άλλους.
Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που σχετίζονται με χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης άνοιας, όπως τα υψηλότερα επίπεδα εκπαίδευσης και η μεσογειακή διατροφή, η οποία επικεντρώνεται σε δημητριακά ολικής αλέσεως, φρούτα, λαχανικά και υγιεινά λίπη.
«Ο ενεργός τρόπος ζωής, η άσκηση και η υγιεινή ζωή τείνουν να καθυστερούν την εμφάνιση της νόσου Αλτσχάιμερ και να μειώνουν την πιθανότητα», εξήγησε ο Δρ. Slavov.
Η ηλικία είναι επίσης ένας σημαντικός παράγοντας κινδύνου. Οι άνθρωποι είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν άνοια όσο μεγαλώνουν. Ποια είναι όμως η διαφορά μεταξύ της φυσιολογικής λήθης και ενός πιο σοβαρού προβλήματος; Η Δρ. Briesacher λέει πως είναι φυσιολογικό να ξεχνάς το όνομα ενός μακρινού γνωστού. Αλλά δεν είναι φυσιολογικό να ξεχνάς ένα στενό μέλος της οικογένειας ή φίλο.
«Είναι μια συνεχής έλλειψη μνήμης, όχι μια στο τόσο, το να μην μπορείς να θυμηθείς πράγματα που θυμόσουν παλιά. Γι’ αυτό συνήθως αυτό που παρατηρούμε (ως πρώιμο σύμπτωμα) είναι οι άνθρωποι να χάνονται. Μπορεί να χαθούν σε πολύ οικεία μέρη που γενικά γνωρίζουν, αλλά δεν μπορούν πλέον να έχουν πρόσβαση στην εξοικείωση», προσθέτει η Δρ. Briesacher.
Μη αναστρέψιμες προς το παρόν η άνοια και η νόσος Αλτσχάιμερ
Αυτή η απώλεια μνήμης εξελίσσεται σε σημείο όπου οι ασθενείς δεν μπορούν να λειτουργήσουν ανεξάρτητα, συμπληρώνει η ειδικός. «Η άνοια είναι προοδευτική. Ξεκινά ήπια, με μερικά διαφορετικά συμπτώματα μόνο, και μετά εξελίσσεται και δεν αναστρέφεται ποτέ. Είναι χρόνια και οι ασθενείς μόνο χειροτερεύουν».
Δεν υπάρχει τίποτα που να αναστρέφει την απώλεια μνήμης. Ο Δρ. Slavov είπε ότι η έλλειψη κατανόησης των μοριακών μηχανισμών του Αλτσχάιμερ έχει καταστήσει δύσκολη την αντιμετώπισή του. Υπάρχουν όμως θεραπείες για την επιβράδυνση της εξέλιξης. Αυτή η έρευνα και οι επακόλουθες θεραπείες μπορεί να βοηθήσουν ασθενείς που έχουν άνοια από άλλες αιτίες εκτός από τη νόσο Αλτσχάιμερ.
«Αν κατανοήσουμε τους μηχανισμούς του Αλτσχάιμερ, νομίζω ότι μπορεί να έχει αποτέλεσμα και σε άλλες μορφές άνοιας, όπως η νόσος Huntington ή άλλες ασθένειες. Ίσως τότε να μπορεί να δοκιμαστεί και εκεί», είπε ο Δρ. Slavov και κατέληξε:
«Δεν αποκλείεται να υπάρξει αντιστροφή σε κάποιο βαθμό. Δεν είναι ξεκάθαρο ότι αυτό είναι δυνατό, αλλά… εάν μπορέσουμε να μειώσουμε τη φλεγμονή και να βελτιώσουμε τη φυσιολογική κατάσταση των υπόλοιπων νευρώνων, ίσως είναι δυνατόν να έχουμε μια θεραπεία που έχει ως αποτέλεσμα τη βελτίωση».
Έμεινε χήρα στα 36 της χρόνια, ούσα μητέρα δύο παιδιών παιδιών, όταν έχασε ξαφνικά τον άντρα της, βιώνοντας το απόλυτο κενό.
Η ίδια σήμερα αφηγείται την στάση των γύρω της, καθώς αν και έχουν περάσει πέντε χρόνια από την απώλεια του συζύγου της, όλοι την κατακρίνουν για την απόφασή της να ξαναφτιάξει τη ζωή της.
Τι αναφέρει η μητέρα για την απώλεια του συζύγου της
Η ίδια αναφέρει: «Μια στιγμή αρκεί για να αλλάξει όλη σου η ζωή. Να γκρεμιστεί ο κόσμος σου κι εσύ να μοιάζεις χαμένη σε μια απέραντη έρημο που δεν βρίσκεις πουθενά την όαση σου. Απεγνωσμένη… Βλέπεις μόνο σκοτάδι και η άκρη του τούνελ για λίγο φως να μη φαίνεται πουθενά.
Έτσι, ένιωσα κι εγώ 5 χρόνια πριν όταν ο χρόνος σταμάτησε μετά το τηλεφώνημα στο γραφείο μου: ο άνδρας σου είναι στο νοσοκομείο. Έκλεισα το ακουστικό και από τότε όλα πάγωσαν. Ο άνδρας μου πέθανε ξαφνικά από ανεύρυσμα. Ήταν μόλις 37 χρόνων και εγώ 36 με ένα μωρό στην αγκαλιά κι άλλο ένα στην κοιλιά μου.
Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου τις στιγμές εκείνες και πονάω. Πονάει ακόμη η απώλειά του. «Ο χρόνος γιατρεύει, ο χρόνος απαλύνει τον πόνο», μου έλεγαν. Αλλά ακόμη και τώρα και που ετοιμάζομαι να παντρευτώ ξανά, ο πόνος της απώλειας είναι ο ίδιος.
Πονάω που έχασα τον άνδρα μου. Πονάω που δεν είναι κοντά μας. Πονάω που δεν βλέπει την κόρη μας και τον γιο μας να μεγαλώνουν. Αυτόν τον πόνο, τίποτε δεν τον αλλάζει. Και δεν θα τον αλλάξει, όσα χρόνια και αν περάσουν. Ακόμη και τώρα που ετοιμάζομαι να φτιάξω και πάλι τη ζωή μου.
Δυστυχώς οι γύρω μου, οι δικοί μου άνθρωποι αυτό δεν μπορούν να το δούνε. Δεν το καταλαβαίνουν. Λένε πως τον ξέχασα. Απορούν πότε πρόλαβα να τον ξεχάσω. Τρέμει η οικογένεια του άνδρα μου πως τώρα οριστικά θα χάσουν τα εγγόνια τους. Ανησυχούν πώς θα μεγαλώσουν με έναν ξένο άνδρα. Κλαίνε για τον γιο τους που τον «τρώει» το χώμα και η «άλλη», δηλαδή εγώ κάνει τη ζωή της κανονικά.
Ντρέπεται η δική μου οικογένειά που ξαναπαντρεύομαι τόσο γρήγορα γιατί ο καημός τους είναι τι θα πει ο κόσμος. Αχ, αυτός ο κόσμος. Μάλιστα…. Αυτός ο κόσμος που τον πρώτο καιρό με έβλεπε με λύπηση και ψευτοέκλαιγε για τα ορφανά. Και μετά τίποτα. Ή μάλλον όχι. Μέτραγε τις φορές που πήγαινα επίσκεψη στα πεθερικά. Και άμα λιγόστευαν, επινοούσαν προβλήματα και μου έριχναν το ανάθεμα.
Πού ήταν, όμως, αυτός ο κόσμος όταν γέννησα μόνη μου το παιδί μου; Που έτρεμα σαν το ψάρι μετά τον τοκετό κι έψαχνα απεγνωσμένα το χέρι του άνδρα μου για να το σφίξω και νιώσω ασφάλεια; Που πήρα αγκαλιά το νεογέννητο μωρό μας και δεν τον είχα δίπλα να μοιραστούμε την χαρά;
Πού ήταν αυτός ο κόσμος όταν είχα το ένα παιδί άρρωστο και το άλλο στην αγκαλιά και ήμουνα μόνη; Πού ήταν αυτός ο κόσμος όταν περνούσα επιλόχειο κατάθλιψη; Πού ήταν όταν με έπιανε η απελπισία μου και δεν είχα μια αγκαλιά να χωθώ και να κλάψω; Πού ήταν όταν είχα ανάγκη από ένα τρυφερό χάδι, από ένα φιλί; Πού ήταν όταν έμεινα χωρίς δουλειά; Πουθενά. Κρυμμένοι σε γωνίες ήταν και περίμεναν κάθε μου κίνηση για να σχολιάσουν και να βγάλουν το δηλητήριό τους. Το ίδιο κάνουν και τώρα, αλλά δεν με νοιάζει.
Τον σύζυγό μου τον πένθησα, τον πενθώ και πάντα θα τον πενθώ. Αλλά έχω δύο μικρά παιδιά και τους οφείλω να είμαι ευτυχισμένη. Τους οφείλω να με βλέπουν να χαμογελώ αντί να κλαίω. Τους οφείλω να έχουμε στο σπίτι μας χαρές, γέλια και ασφάλεια και όχι μια μαυρίλα.
Έτσι, τέτοια μαυρίλα υπάρχει και στο σπίτι των πεθερικών μου. Έχασαν τον γιο τους και δεν υπάρχει τραγικότερο χτύπημα για έναν γονιό. Βυθίστηκαν στο πένθος και δεν θέλησαν ποτέ να βγούνε από αυτό. Σα να σφράγισαν το σπίτι για να μη μπει μέσα σε αυτό λίγη χαρά. Όμως, θέλησαν να βυθιστώ κι εγώ με τα παιδιά στο πένθος. Αλλά αυτό δεν γινόταν.
Όταν γνώρισα τον άνδρα που πρόκειται να παντρευτώ, είχαν περάσει τρία χρόνια από την απώλεια. Όλα ήρθαν σιγά-σιγά και αβίαστα. Ποτέ δεν επιδίωξα να βρω άλλον άνδρα ή να ερωτευτώ. Μου φαινόταν ακόμα και αδιανόητο. Έγινε χωρίς να το καταλάβω, από μόνο του, φυσικά.
Αυτός ο άνδρας μού έφερε πίσω το χαμένο χαμόγελο. Μου έδειξε την άκρη του τούνελ και είδα το φως. Δεν είναι η ασφάλεια που με έκανε να πάρω την απόφαση να παντρευτούμε. Πέντε χρόνια πάλευα μόνη μου. Έμαθα να στέκομαι στα πόδια μου, να νιώθω ασφάλεια με τον εαυτό μου. Να μην έχω ανάγκη κανέναν να μην εξαρτώμαι από κανέναν.
Όμως, δεν έμαθα πώς να χαμογελώ. Πώς να νιώθω ήρεμη. Μου τα έμαθε και πάλι ο άνδρας αυτός. Έφερε γαλήνη στην ψυχή μου. Αλλά το κυριότερο; Η παρουσία του, η καλοσύνη του και η αγάπη στα παιδιά μου, φώτισαν τα προσωπάκια τους. Τον αγαπούν και για εμένα αυτό είναι το παν. Ετοιμάζομαι, λοιπόν, να παντρευτώ και πάλι. Κόντρα σε όλους, αλλά έχοντας στο πλευρό μου τα δύο μου παιδιά. Και ξέρω ότι από κάπου ψηλά κι εκείνος θα συμφωνεί με την απόφασή μου».
