<η2>Νωρίς Νωρίς: Ο Χάρης Χριστόπουλος ήταν καλεσμένος στην εκπομπή της ΕΡΤ και μίλησε για την οικογένεια και τα παιδιά του.
Όπως χαρακτηριστικά είπε έχει αφοσιωθεί πλήρως στην ανατροφή των παιδιών του και τα λατρεύει όσο τίποτα άλλο ενώ αν μπορούσε θα είχε κι άλλα παιδάκια.
Δείτε το βίντεο:
«Εμείς έχουμε τρία αγόρια στο σπίτι. Δεν το πίστευα ποτέ μου ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Οι άνδρες, ειδικά σήμερα, το σκέφτονται, και ειδικά ένας Ταύρος, όπως είμαι εγώ, που βάζει τη λογική. Έλεγα “σε ποια κοινωνία ρε παιδιά; Τι να κάνω; Υπάρχει υπερπληθυσμός στον πλανήτη, ο ένας τρώει τον άλλον”. Το πρόβλημά μου ήταν που θα παρκάρουν, αν κάνω παιδιά», είπε αρχικά ο Χάρης Χριστόπουλος.
Και συνέχισε: «Ο μεγάλος, ο Χρήστος, είναι πεντέμισι ετών, ο Νικόλας είναι τριών και ο Παύλος είναι ενάμιση. Οι πρίγκιπές μου! Έλεγα ότι αν ποτέ κάνω παιδιά, θέλω να είναι κορίτσια. Γιατί λατρεύω τις γυναίκες, 35-37 χρόνια ήμουν μέσα στη μόδα. Τις λατρεύω! Από μικρός έκανα παρέα μόνο με κορίτσια σχεδόν. Μου άρεσε να τα μυρίζω.
Η μυρωδιά τους, το δέρμα τους, η αύρα τους, όταν είσαι κοντά σε κορίτσια μοσχοβολάει ο αέρας για κάποιο λόγο, καμία σχέση με τους άνδρες, και έλεγα ότι αν κάνω παιδιά, θέλω να είναι κορίτσια. Μόλις μου ήρθε λοιπόν το πρώτο αγοράκι… Και μάλιστα εξεπλάγην κιόλας και στενοχωρήθηκα στην αρχή, γιατί στον υπέρηχο μας είχαν πει ότι είναι κορίτσι… Όταν προχωρούσε η εγκυμοσύνη μας είπαν ότι κάτι βλέπουν και μάλλον δεν είναι κορίτσι. Τέλος πάντων, είπα “θα το πιω και αυτό το ποτήρι”. Πρώτη φορά στη ζωή μου αισθάνομαι ερωτευμένος σφόδρα με άνδρες, λιώνω. Θαυμάζω κάθε μέρα. Τι έρωτας είναι αυτός!».
Σε άλλο σημείο ανέφερε ο γνωστός φωτογράφος: «Από την ώρα που βγήκαν τα έχω αναλάβει σχεδόν όλα, γιατί έχω την ευλογία να έχω πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο. Δουλεύω επιλεκτικά, φωτογραφίζω επιλεκτικά, έχω κρατήσει πέντε-δέκα πελάτες. Είχα πει από μικρός ότι σε αυτή την ηλικία, γύρω στα 50, θα σταματήσω να δουλεύω. Έχω κάνει τη ζωή που θέλω. Αυτή τη ζωή θέλω. Ευτυχία δεν είναι να έχεις ό,τι θέλεις, ευτυχία είναι να θέλεις ό,τι έχεις. Με έχει στιγματίσει αυτό το μότο. Εγώ θέλω ό,τι έχω, δεν θέλω τίποτα παραπάνω. Τίποτα, ούτε ένα ευρώ, ούτε ένα ποτήρι παραπάνω! Αυτά που έχω, τα λατρεύω. Από τη μήτρα της μάνας τους, ενώ ήμουν μέσα στους τοκετούς, τα έχω και έχω αφοσιωθεί σε αυτά πια. Θα ήθελα σαν τρελός άλλο ένα παιδί και παραπάνω. Το θέμα είναι πάντα η γυναίκα. Αν μπορούσα να τα κάνω μόνος μου, θα είχα 20!».
Γνωρίζατε ότι ο τύπος του σώματός σας μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που ασκείστε, τρώτε και ζείτε τη ζωή σας;
Το παρακάτω σχήμα δείχνει πώς μπορείτε να προσδιορίσετε γρήγορα εάν είστε έκτομορφο, μεσόμορφο ή ενδομορφικό με βάση την αναλογία των δακτύλων σας προς τον καρπό σας.
Παρακάτω, θα δούμε τι συνεπάγεται κάθε σωματότυπος, ποια είναι τα βασικά του χαρακτηριστικά και πώς να το αξιοποιήσετε στο έπακρο.
Πώς καθορίζετε τον σωματότυπο σας;
Η εξέταση είναι απλή και μπορεί να ολοκληρωθεί στο σπίτι:
Περιβάλλετε τον καρπό σας με τον αντίχειρα και το μεσαίο δάχτυλο του άλλου χεριού σας.
Παρατηρήστε πώς σχετίζονται τα δάχτυλα:
Eκτόμορφο: Τα δάχτυλα μπορούν εύκολα να σταυρωθούν.
Μεσόμορφο: Τα δάχτυλα έχουν δάχτυλα που αγγίζουν το ένα το άλλο χωρίς κανένα δωμάτιο ή επικάλυψη.
Ενδόμορφο: Τα δάχτυλα δεν εκτείνονται για να αγγίξουν το ένα το άλλο.
Χαρακτηριστικά κάθε σωματότυπου
1. Εκτόμορφο
Εμφάνιση: Αδύνατο με μακριά άκρα και λίγο σωματικό λίπος.
Μεταβολισμός: Καίνε θερμίδες γρήγορα.
Οφέλη: Μπορούν να τρώνε περισσότερο χωρίς να παχαίνουν γρήγορα.
Οι προκλήσεις περιλαμβάνουν δυσκολία αύξησης μυϊκής μάζας.
Συμβουλές:
Επικεντρωθείτε στην προπόνηση δύναμης χρησιμοποιώντας μεγάλα βάρη.
Καταναλώστε τροφές πλούσιες σε θερμίδες και πρωτεΐνες.
2) Μεσόμορφο
Εμφάνιση: Αθλητική με φαρδιούς ώμους και σφιχτή μέση.
Ο μεταβολισμός είναι ισορροπημένος και αποκτούν μυς εύκολα.
Πλεονεκτήματα: Είναι φυσικά ισχυρά και μυώδη.
Οι προκλήσεις περιλαμβάνουν τη διατήρηση μιας υγιούς αναλογίας μυών-λίπους.
Συμβουλές: Συνδυάστε ενδυνάμωση και καρδιαγγειακή προπόνηση.
Διατηρήστε μια καλά ισορροπημένη διατροφή για να αποφύγετε το επιπλέον λίπος.
3. Ενδόμορφος
Εμφάνιση: Στρογγυλό σώμα και τάση αποθήκευσης λίπους. Μεταβολισμός: Αργή, που διευκολύνει την αύξηση βάρους. Πλεονεκτήματα: Αυξημένη δύναμη στις ασκήσεις άρσης βαρών.Προκλήσεις: Δυσκολία στην απώλεια λίπους.
Συμβουλές:
Δώστε προτεραιότητα σε προπονήσεις υψηλής έντασης και καρδιο.
Επιλέξτε μια δίαιτα χαμηλή σε υδατάνθρακες και υψηλή σε πρωτεΐνες.
Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζετε τον τύπο του σώματός σας.
Η γνώση του σωματότυπου σας επιτρέπει όχι μόνο να επιλέξετε την καλύτερη δίαιτα και άσκηση για εσάς, αλλά και να αποδεχτείτε και να εργαστείτε με αυτό που έχετε. Κάθε σωματότυπος έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα και ο στόχος είναι να προσαρμοστείς και να μεγιστοποιήσεις τις γενετικές σου δυνατότητες.
Σύνοψη:
Το να προσδιορίσετε εάν είστε εκτόμορφος, μεσόμορφος ή ενδόμορφος είναι ένα σημαντικό βήμα προς τη βελτίωση της σωματικής σας υγείας. Θυμηθείτε, κανένας σωματότυπος δεν είναι ανώτερος από έναν άλλον. Το βασικό είναι να δουλεύεις με αυτά που έχεις και να αναπτύσσεις συνήθειες που σε κάνουν να νιώθεις καλά και υγιείς.
Χαμός με την πασίγνωστη 58χρονη Μάγκυ Χαραλαμπίδου – Εμφανίστηκε έτσι και «γκρέμισε» το διαδίκτυο
Η γνωστή Ελληνίδα ραδιοφωνική παραγωγός και DJ Μάγκυ Χαραλαμπίδου προκάλεσε αίσθηση στο διαδίκτυο με μια πρόσφατη εμφάνισή της που σχολιάζεται έντονα από χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. 
Η Χαραλαμπίδου, που έχει διαγράψει μια μακρά πορεία στα ελληνικά media και θεωρείται από τις πιο αναγνωρίσιμες παρουσίες στην ελληνική ραδιοφωνική σκηνή, μοιράστηκε με τους ακολούθους της μια εμφάνιση που απέσπασε χιλιάδες σχόλια και likes. 
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η 58χρονη (παλαιότερα αναφερόταν και ως 57χρονη) προσωπικότητα έδειξε με καλοδιατηρημένη εμφάνιση την πίσω όψη της σε βίντεο που αναρτήθηκε πρόσφατα, με αποτέλεσμα να «ανάψει φωτιές» στα social media και να προκληθεί έντονη διαδικτυακή συζήτηση. 
Η ίδια είναι ιδιαίτερα ενεργή στα προσωπικά της προφίλ στο Instagram, όπου ανεβάζει στιγμές από την καθημερινότητά της, επαγγελματικές εμφανίσεις, αλλά και χαλαρές στιγμές όπως τον χορό ή στιγμιότυπα με μαγιό, που συχνά αναδεικνύουν την ενέργεια και την αυτοπεποίθησή της, ιδιαίτερα για την ηλικία της. 
Η Μάγκυ Χαραλαμπίδου ξεκίνησε την καριέρα της ως DJ σε γνωστά clubs και συνέχισε στο ραδιόφωνο από πολύ νεαρή ηλικία, αποκτώντας σταδιακά μεγάλη δημοφιλία και ένα σταθερό κοινό που την ακολουθεί σε κάθε της βήμα. 
Παρά τα χρόνια, παραμένει ενεργή στα social media και στον χώρο της ψυχαγωγίας, έχοντας αποδείξει με τον δικό της τρόπο ότι η ηλικία είναι απλώς ένας αριθμός και όχι περιορισμός για την έκφραση και την αυτοπεποίθηση. 
Υπάρχουν Κυριακές που το σπίτι μοιάζει διαφορετικό. Τα δωμάτια είναι βαριά, οι τοίχοι κουρασμένοι και η σιωπή απλώνεται παντού.
Εκείνο το πρωινό, καθώς ετοίμαζα το φαγητό για τα γενέθλια του άντρα μου, ένιωθα μια περίεργη ένταση.
Τίποτα φανερό, απλώς η αίσθηση ότι κάτι στην οικογένειά μας δεν λειτουργούσε όπως παλιά. Όταν τα παιδιά ζούσαν μαζί μας, το σπίτι ήταν γεμάτο γέλια. Τώρα που και τα τρία ζουν αλλού, η σιωπή έχει γίνει σαν μόνιμος συγκάτοικος. Παρ’ όλα αυτά, πίστευα ότι αυτό το δείπνο γενεθλίων ίσως μας έφερνε ξανά κοντά.
Ένα γεύμα με ελπίδα
Ξύπνησα νωρίς και άρχισα τις ετοιμασίες με πολλή προσπάθεια. Έβαλα δύο κέικ στον φούρνο, μαγείρευα φαγητά που γέμισαν το σπίτι μυρωδιές, και έστρωσα το μεγάλο τραπέζι με τα καλά μας πιάτα. Ήθελα τα παιδιά να νιώσουν ξανά σαν στο σπίτι τους, έστω για λίγες ώρες. Φανταζόμουν συζητήσεις, αστεία και ιστορίες από τη ζωή τους.
Η Λίνα ήρθε πρώτη, μετά η Κατέρινα και αργότερα ο Θωμάς. Μπήκαν με χαμόγελα και δώρα. Φαινομενικά όλα ήταν καλά. Όμως όταν καθίσαμε, ένιωθα την απόσταση. Μιλούσαν ευγενικά, αλλά το μυαλό τους ήταν αλλού. Κοίταζαν συχνά τα κινητά τους και το ρολόι. Πολύ γρήγορα άρχισαν να λένε ότι έπρεπε να φύγουν νωρίς, λόγω δουλειάς, φίλων ή άλλων υποχρεώσεων.
Τους ζήτησα να μείνουν τουλάχιστον μέχρι να είναι έτοιμο το κέικ. Έμειναν, αλλά φαινόταν πως το έκαναν από υποχρέωση. Το φαγητό που είχα ετοιμάσει με τόσες ώρες κόπο έμεινε σχεδόν άθικτο. Ο άντρας μου κι εγώ το τρώγαμε για μέρες μετά.
Όταν τα αδέλφια απομακρύνονται
Αυτό που με πονάει περισσότερο δεν είναι ότι έφυγαν γρήγορα. Είναι ότι κατάλαβα πως ο δεσμός μεταξύ τους είχε χαθεί σιγά-σιγά. Η Λίνα και η Κατέρινα, που κάποτε ήταν αχώριστες, μιλούσαν σαν απλές γνωστές. Χωρίς καβγάδες, αλλά και χωρίς ζεστασιά. Ο Θωμάς έμοιαζε απομακρυσμένος και ανυπόμονος να φύγει.
Τους έβλεπα μαζί, αλλά όχι πραγματικά ενωμένους. Και αναρωτιόμουν πού πήγε η σχέση τους. Είναι πολύ δύσκολο να συνειδητοποιείς ότι τα παιδιά σου δεν είναι πια αδέλφια όπως παλιά. Προσπαθήσαμε να τα μεγαλώσουμε με αγάπη και στήριξη. Κι όμως, κάτι χάθηκε στην πορεία.
Η στιγμή που όλα ράγισαν
Όταν έφυγαν, τους αγκαλιάσαμε γρήγορα στην πόρτα. Μόλις τα αυτοκίνητά τους χάθηκαν, το σπίτι βυθίστηκε στη σιωπή. Κοίταξα τον άντρα μου και είδα τα μάτια του γεμάτα πόνο. Έμοιαζε χαμένος. Πόνεσα γιατί ένιωθα ακριβώς το ίδιο.
Σταθήκαμε χωρίς να μιλάμε. Καταλάβαμε και οι δύο αυτό που φοβόμασταν να πούμε: Τα παιδιά μας έχουν μάθει να ζουν χωρίς εμάς. Όχι από κακία ή αχαριστία, αλλά επειδή έτσι είναι η ζωή. Κι εμείς δεν μάθαμε πώς να το αποδεχτούμε.
Μαθαίνοντας να προσαρμοζόμαστε
Από τότε σκέφτομαι ότι ίσως πρέπει να αλλάξουμε κι εμείς. Ίσως τα μεγάλα οικογενειακά τραπέζια τους πιέζουν. Ίσως ένας απλός καφές ή μια μικρή συνάντηση να είναι πιο εύκολη. Ίσως χρειάζονται πρώτα στιγμές ένας προς έναν.
Άρχισα να τους στέλνω μηνύματα χωρίς λόγο. Μια σκέψη, μια φωτογραφία, μια ανάμνηση. Άλλοτε απαντούν αμέσως, άλλοτε αργότερα. Μαθαίνω να μην το παίρνω προσωπικά. Μαθαίνω ότι η σύνδεση δεν μετριέται στον χρόνο, αλλά στην πρόθεση.
Επιλέγοντας την ελπίδα
Η απογοήτευση εκείνης της Κυριακής πονάει ακόμα, αλλά δεν μου πήρε την ελπίδα. Πιστεύω ότι θα υπάρξουν κι άλλα τραπέζια, ίσως όχι τέλεια, αλλά αληθινά. Υπάρχουν ακόμα συζητήσεις και γέλια που μας περιμένουν.
Και κάποια μέρα, ελπίζω να καταλάβουν κι εκείνα ότι το πιο πολύτιμο δώρο είναι ο χρόνος. Γιατί στο τέλος, αυτό που μας κρατά ενωμένους δεν είναι τα προγράμματα ή οι προσδοκίες.
Είναι η αγάπη που περιμένει υπομονετικά να ανοίξει ξανά η πόρτα.
Εξομολόγηση μιας νύφης: Ανάμεσα σε Αγρίνιο και Πάτρα – πού να γίνει ο γάμος;
Όταν ο γάμος πλησιάζει, αρχίζουν και οι «μεγάλες» αποφάσεις. Ποιο νυφικό θα φορέσω; Ποιο τραγούδι θα παίξει στην είσοδο; Πόσα άτομα θα καλέσουμε; Όμως για μένα, η πιο δύσκολη απόφαση δεν ήταν καμία από αυτές. Ήταν πού θα γίνει ο γάμος.
Ο πατέρας μου είναι από Αγρίνιο και η μητέρα μου από Πάτρα. Δύο πόλεις τόσο κοντινές γεωγραφικά, αλλά τόσο διαφορετικές σε χαρακτήρα, σε ρυθμό και σε… κουλτούρα. Από τη μία, το Αγρίνιο του πατέρα μου – μια πόλη γνήσια, με ανθρώπους απλούς, φιλόξενους και με βαθιά αίσθηση της οικογένειας. Από την άλλη, η Πάτρα της μητέρας μου – ζωντανή, κοσμοπολίτικη, με θάλασσα, φώτα και κέφι.
Και οι δύο πλευρές φυσικά είχαν άποψη. Ο πατέρας μου έλεγε:
— «Να το κάνουμε εδώ, να έρθουν όλοι οι συγγενείς, να στηθεί γλέντι όπως παλιά!»
Η μητέρα μου απαντούσε με το γνωστό της χαμόγελο:
— «Ε, καλά, στο Αγρίνιο θα ταλαιπωρηθεί ο κόσμος. Στην Πάτρα έχουμε θάλασσα, ωραίες εκκλησίες και κέντρα δίπλα στο κύμα!»
Εγώ; Εγώ στη μέση, με το ημερολόγιο γεμάτο σημειώσεις, λίστες καλεσμένων, και μια καρδιά που ήθελε απλότητα αλλά και κάτι μαγικό.
Σκέφτηκα λοιπόν τι πραγματικά ήθελα. Ήθελα έναν γάμο που να έχει ψυχή, που να θυμίζει λίγο την παιδική μου ηλικία, τα καλοκαίρια στο χωριό, τις μυρωδιές του γιασεμιού και τις φωνές των γειτόνων που εύχονταν «να ζήσετε». Ήθελα όμως και τη θαλασσινή αύρα, το ηλιοβασίλεμα που να βάφει τον ουρανό πορτοκαλί τη στιγμή που θα περπατάω προς την εκκλησία.
Και τότε βρήκα τη λύση.
Ο γάμος θα γίνει στην Πάτρα.
Όχι γιατί «κέρδισε» η μητέρα μου, αλλά γιατί εκεί, στο εκκλησάκι δίπλα στη θάλασσα, ένιωσα πως θα παντρευτώ με όλη μου την καρδιά. Θα είναι κοντά και για τους συγγενείς του πατέρα μου, θα έχει εύκολη πρόσβαση για όλους, και –ας μην κοροϊδευόμαστε– η θάλασσα έχει κάτι το ρομαντικό που καμία πεδιάδα δεν μπορεί να προσφέρει.
Και κάπως έτσι, η απόφαση πάρθηκε.
Ο πατέρας μου έκανε λίγο τον δύσκολο, αλλά όταν του είπα πως μετά το μυστήριο θα στηθεί τραπέζι με κλαρίνα και σούβλες, χαμογέλασε πλατιά.
Η μητέρα μου συγκινήθηκε, και εγώ επιτέλους ηρέμησα.
Γιατί τελικά, ο γάμος δεν είναι για να μετράμε χιλιόμετρα ή ποια πόλη «κερδίζει». Είναι για να ενωθούν οι καρδιές – και στο δικό μας τραπέζι, θα χορεύουν μαζί το Αγρίνιο και η Πάτρα, σε έναν γάμο που θα μυρίζει αγάπη, παράδοση και θάλασσα.
Στην εκπομπή «Mega Καλημέρα» και τον Βασίλη Βρυώνη έδωσε συνέντευξη η Φωτεινή Πιπιλή. Η δημοσιογράφος και πολιτικός μίλησε για τη ζωή και την καριέρα της, ενώ έκανε αποκαλύψεις «φωτιά» σχετικά με την κηδεία του Αλέξανδρου Ωνάση για πρώτη φορά.
Δείτε το βίντεο:
«Λέω τα πράγματα με το όνομά τους, είχα πάντα ελευθερία στη σκέψη μου. Παλαιότερα ψηφίζαμε τον “καλύτερο του χωριού”, τώρα είναι “μπάτε σκύλοι αλέστε”. Απολαμβάνω τον βόθρο του Twitter. Τους στέλνω αδιάβαστους, τους γλεντάω κανονικά. Μπήκα στο στόχαστρο του Κασιδιάρη άλλα το χειρίστηκα, όπως μπορεί να το χειριστεί η Φωτεινή Πιπιλή. Δεν μασάω και επιβιώνω όπως βλέπετε», ανέφερε αρχικά η Φωτεινή Πιπιλή.
Η Φωτεινή Πιπιλή είπε στη συνέχεια: «Έφυγα από την τηλεόραση, όταν κατάλαβα ότι δεν με ήθελε η εποχή μου. Δεν ήμουν αυτή που θα έδειχνε μπούστο και πόδια, τα διέθετα αλλά εγώ χρησιμοποίησα το μυαλό μου. Είμαι ευτυχής γιατί άφησα στίγμα στην τηλεόραση. Η ελληνική τηλεόραση δεν είναι ποτέ βαρετή. Νιώθω τρυφερότητα για τον Γιώργο Παπαδάκη, ζήσαμε τα ίδια τηλεοπτικά νιάτα. Με την ευκαιρία, αυτή είναι η μοναδική συνέντευξη του Αλέξανδρου Ωνάση που έχει δοθεί στη δημοσιότητα.
Δεν προλαβαίνω να δω πρωινές εκπομπές, μόνο δελτία ειδήσεων. Είμαι υπερήφανη για τα ελληνικά μου, γι’ αυτά με λάτρεψαν η Ελένη Βλάχου και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ήμουν γατόνι ρεπόρτερ. Συνάντησα τη Τζάκι Κένεντι στην κηδεία του Αλέξανδρου Ωνάση, πήγα ντυμένη ως υπηρέτρια της οικογένειας. Είναι η πρώτη φορά που τη λέω αυτή την ιστορία».
Για την προσωπική της ζωή, η Φωτεινή Πιπιλή είπε: «Προφυλάσσω την προσωπική ζωή μου, γι’ αυτό έχω γλιτώσει τα χειρότερα. Οι χειρότερες στην αρνητική κριτική στα social media είναι οι γυναίκες και μάλιστα εναντίον γυναικών. Δεν θα έπαιρνα ξανά μέρος σε σόου, μία φορά γίνονται αυτά».
Δεν είναι η επάρατη νόσος. Ο καρκίνος έχει όνομα και με το όνομά του πρέπει να αντιμετωπίζεται. Ο άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του προσπαθώντας να πείσει για την παραπάνω διαπίστωση είναι άνδρας. Ένας γιατρός στον οποίο όλες οι γυναίκες ανά τον κόσμο οφείλουμε αιώνια ευγνωμοσύνη.
Ο Γεώργιος Παπανικολάου εφευρέτης του διάσημου Pap Test πάλεψε για να βρει τη λύση. Πέρασε χιλιάδες ώρες μπροστά από ένα μικροσκόπιο και τελικά θεμελίωσε τον τομέα της πρόληψης για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.
Η παρατήρηση του κολπικού επιχρίσματος και η εύρεση σε αυτό ατύπων κυττάρων, που αποπίπτουν από το νεόπλασμα του τραχήλου της μήτρας, τον οδήγησαν στην ανακάλυψη του Pap Test. Μια ανακάλυψη που άλλαξε αποφασιστικά τον μέχρι τότε τρόπο αντιμετώπισης του καρκίνου.
Πρόκειται για τη σημαντικότερη ανακάλυψη του 20ου αιώνα για τον καρκίνο καθώς σώζει το 70% των γυναικών παγκοσμίως από νεοπλασίες του τραχήλου της μήτρας εντοπίζοντάς τες σε αρχικό στάδιο. Πλήρως ιάσιμος καρκίνος. Ο σημαντικότερος άνδρας όλων των εποχών είναι Έλληνας και είναι ο Γεώργιος Παπανικολάου.
Και μόνο η σκέψη του επιτεύγματός του προκαλεί ανατριχίλα. Να σκέφτεσαι πως κάθε γυναίκα μπορεί να σωθεί χάρη στο έργο, την αφοσίωση και την πίστη του.
Όπως αναφέρει η Μαρία Χούκλη στο αφιέρωμα ”Μεγάλοι Έλληνες” η ζωή του Παπανικολάου ήταν μία σειρά από επώδυνες απελευθερώσεις ή αποκοπές. Απελευθερώνεται από τον τόπο που μεγαλώνει, από την οικογένεια, την Ελλάδα, τον πρώτο του έρωτα και φεύγει μακριά. Η μοίρα του τον κατευθύνει και ορίζει τα βήματά του. Γεννήθηκε μεγάλος με μία αόρατη εντολή να υπηρετήσει την έρευνα και να δοθεί ολοκληρωτικά στη σωτηρία των γυναικών.
Ο Γεώργιος Παπανικολάου γεννιέται στις 13 Μαΐου του 1883 στην Κύμη της Εύβοιας σε μία αστική οικογένεια. Σε ένα πέτρινο σπίτι κάτω από την κεντρική πλατεία, που θα πάρει το όνομά του, μεγαλώνει μαζί με τους γονείς και τα δύο αδέρφια του. Είναι το τρίτο παιδί του Νικολάου Παπανικολάου και της Μαρίας Κριτσούτα. Ο πατέρας του ήταν επίσης γιατρός, ενώ διετέλεσε δήμαρχος Κύμης και βουλευτής Ευβοίας με το κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη.
Παίζει βιολί, διαβάζει λογοτεχνία και κάθε Κυριακή ψέλνει στην εκκλησία. Αγαπά τις βόλτες δίπλα στη θάλασσα αλλά και τα μονοπάτια μέσα στο πράσινο.
Ο μικρός Γιώργος είναι ένα ευαίσθητο παιδί που ακούει πάντα με προσοχή τον αυστηρό και απόμακρο πατέρα του. ”Το πρόσωπό σου είναι σαν χάρτης από τις γραμμές των δακρύων” θα τον ακούει να του λέει πολλές φορές ενώ εκείνος αγναντεύει το Αιγαίο από τα μεγάλα παράθυρα του σπιτιού του.
Τελειώνει το δημοτικό και οι γονείς του τον στέλνουν στην Αθήνα για ολοκληρώσει τις εγκύκλιες σπουδές του. Το 1898 είναι 15 ετών. Μένει σε ένα διαμέρισμα στην οδό Βαλτετσίου στο νούμερο 49. Μπαίνει στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοιτεί με άριστα το 1904, σε ηλικία μόλις 21 ετών.
Μελετά φιλοσοφία και ο γερμανοτραφής νονός του τον μυεί στους Γερμανούς φιλοσόφους. Γκαίτε, Καντ, Σοπενχάουερ και φυσικά Νίτσε. Με ένα βιβλίο του στο χέρι πηγαίνει παντού. Είναι αυτός που θα του δώσει δύναμη όταν οι πρώτες οικονομικές δυσκολίες θα κάνουν την εμφάνισή τους.
”Ο άνθρωπος πρέπει να ξεπερνά τις αδυναμίες του” είχε διαβάσει σε κάποιο από τα πολλά βιβλία του αγαπημένου του Νίτσε. Είναι αποφασισμένος να αντέξει.
Τα καλοκαίρια γυρνά στην Κύμη, στην Κύμη του. Η οικογένεια και οι φίλοι τον περιμένουν αλλά μέσα του κάτι έχει αλλάξει. Προτιμά την απομόνωση και το διάβασμα. Η θάλασσα τον τραβά σαν μαγνήτης. ‘’Θέλω να δαμάσω τον φόβο μου’’ θα πει στον πατέρα του όταν θα του απαγορεύσει να πηγαίνει στο Σουτσίνι, στην αποικία των λεπρών, για να τους δώσει φαγητό.
Ο πατέρας του τού γράφει να γυρίσει στην Κύμη και να γίνει στρατιωτικός γιατρός. Οι οικονομικές δυσχέρειες για λίγο φαίνονται να τον καταβάλλουν. Μετά από σκέψη απορρίπτει την πρόταση και στέλνει γράμμα στο σπίτι του. ”Όχι δεν θέλω γίνω στρατιωτικός γιατρός. Θέλω να μείνω ελεύθερος, να αισθανθώ την χαρά που δίνει ο αγών της ζωής. Εμένα δεν με τρομάζει το πέλαγος. Θέλω την ελευθερία μου, την γλυκιά μου ελευθερία”.
Παρά τα προβλήματα ο πατέρας του ξέρει πως ο γιος του μπορεί να καταφέρει πολλά. Χαλάει και τις τελευταίες οικονομίες του και τον στέλνει το 1907 στη Γερμανία, για ανώτερες σπουδές.
Μία υποσυνείδητη ζυγαριά γέρνει προς την πλευρά της φιλοσοφίας. ”Δεν είμαι πλέον ονειροπόλος. Η επιστήμη με άρπαξε από τα χέρια του Νίτσε. Πατώ απάνω σε έδαφος στερεό” γράφει στον πατέρα του όταν πια η Βιολογία θα τον κερδίσει. Η έρευνα γίνεται στόχος ζωής που υπερβαίνει τα πάντα, τους πάντες, ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό.
Ο Παπανικολάου επιλέγει τον κλάδο της Βιολογίας. Μεταβαίνει στην Ιένα, που ήταν ο πρώτος σταθμός της μετεκπαίδευσής του. Εκεί θα παρακολουθήσει τα μαθήματα του καθηγητή Ερνέστου Χαίκελ. Το 1908 συνεχίζει τις σπουδές του στο Φρέιμπουργκ και τέλος στο Μόναχο στο Ζωολογικό Ινστιτούτο, με μεγάλους καθηγητές της εποχής: Χέρτβιγκ και Βάισμαν. Το 1910 θα κάνει τη διδακτορική διατριβή του με τίτλο ”Περί των όρων της φυλετικής διαφοροποίησης των Δαφνιδών”.
Η πραγματικότητα παρουσιάζεται γυμνή μπροστά τα μάτια του. Μία φωνή μέσα του λέει να προχωρήσει. Πάντα την άκουγε, πάντα του μιλούσε.
Όλοι στην Κύμη περιμένουν να επιστρέψει για να παντρευτεί την Κούλα, τον παιδικό του έρωτα. Όταν εκείνος κάποτε της ζητά να διαλέξει ή εκείνον ή το σπίτι της εκείνη κάνει την επιλογή της. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1910 παντρεύεται την Ανδρομάχη Μαυρογένη, κόρη στρατιωτικού και απόγονο της Μαντώς Μαυρογένους.
Η γυναίκα του, που του συμπαραστάθηκε μέχρι το τέλος, τον βοηθούσε στις έρευνές του. Είναι γνωστό πως ο Παπανικολάου έπαιρνε δείγματα κολπικού επιχρίσματος από εκείνη για 32 χρόνια. Εκείνη δεν υπέγραψε ποτέ ερευνητικό άρθρο. Του αφοσιώθηκε σε τέτοιο βαθμό που αποφάσισε να μην κάνει παιδιά για να είναι 24 ώρες το 24ώρο δίπλα του.
”Δεν μετάνιωσα ποτέ για την επιλογή μου” θα πει η Μάχη σε συνέντευξή της μετά το θάνατο του Παπανικολάου. Μέχρι το 1982, όταν και θα αφήσει την τελευταία της πνοή, θα συνεχίσει το έργο του άνδρας απρόσκοπτα.
Τον ενθάρρυνα, δεν τον συμβούλευα γιατί το φεγγάρι δε δίνει φως στον ήλιο μόνο παίρνει από αυτό
Η κοινή τους πορεία στην Αμερική του 1913 είναι βασανιστική. Ο μεγάλος γιατρός είναι ένας οικονομικός μετανάστης όπως χιλιάδες άλλοι. Το πορτοφόλι τους είναι άδειο για αυτό και αναγκάζονται και οι δύο να γίνουν υπάλληλοι σε εμπορικό κατάστημα.
Ο Παπανικολάου πουλάει χαλιά και η Μάχη ράβει κουμπιά για 5 δολάρια την εβδομάδα. Παράλληλα δουλεύει ως δημοσιογράφος στην ελληνική εφημερίδα Ατλαντίς και παίζει βιολί τα βράδια σε μαγαζιά μέχρι να κερδίσει μία θέση στο Εργαστήριο Ανατομικής του Πανεπιστημίου Κολούμπια και αργότερα, μια θέση στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ της Νέας Υόρκης.
Για πρώτη φορά είναι ευχαριστημένος. Η έρευνα είναι η ψυχή της προόδου και το μικροσκόπιο ο Δούρειος Ίππος του. Πρώτη ανάθεση η τοξικότητα του αλκοόλ πάνω στα ινδικά χειρίδια.
Αναζητά αν τα κατώτερα θηλαστικά έχουν περιοδικό κύκλο όπως τα ανώτερα. Παίρνει κολπικό επίχρισμα και ανακαλύπτει πως έχουν. Η μελέτη δημοσιεύεται το 1917 στο περιοδικό Sience. Σκέπτεται να εφαρμόσει τη μέθοδο με το κολπικό επίχρισμα και σε γυναίκες.
”Η πρώτη παρατήρηση καρκινικών κυττάρων ήταν από τις τρομακτικότερες εμπειρίες της επιστημονικής μου καριέρας. Τα καρκινικά κύτταρα που είδα στο κολπικά επιχρίσματα ήταν τόσο αξιοπερίεργα που δεν ήταν δυνατόν να μην τα παρατηρήσει κανείς”. Το 1928 δημοσιεύεται η εργασία του ”Η διάγνωση του καρκίνου”.
Αμφισβητείται και χλευάζεται από συναδέλφους του. Για πολλούς ήταν ο Έλληνας παραμυθάς που πίστευε πως θα νικήσει τον καρκίνο. Κι όμως. Το μικροσκόπιό του δεν έλεγε παραμύθια. Ο Παπανικολάου είχε δει αυτό που όλοι οι υπόλοιποι δεν έβλεπαν.
Οι έρευνες του Παπανικολάου επεκτάθηκαν στη συνέχεια στις κυτταρολογικές αλλοιώσεις στο καρκίνο του αυχένα της μήτρας και του ενδομητρίου, των οποίων τα πορίσματα δημοσίευσε το 1943 από κοινού μετά του καθηγητή γυναικολογίας Έρμπερτ Τράουστ σε ειδική μονογραφία υπό τον τίτλο ”Διάγνωσις του καρκίνου της μήτρας μέσω των κολπικών επιχρισμάτων”.
Η δημοσίευση της εργασίας κέντρισε το παγκόσμιο ιατρικό ενδιαφέρον και προκάλεσε την άμεση δοκιμαστική χρησιμοποίηση της μεθόδου σε διάφορα νοσοκομεία. Το 1944 έγινε η πρώτη εφαρμογή επί του ουροποιητικού συστήματος και στη συνέχεια επί του πεπτικού και άλλων συστημάτων του οργανισμού. Το 1950 το Pap Test εδραιώνεται ως αποδεκτή μέθοδος σε όλο τον κόσμο.
Επιτυχίες, βραβεία, διαλέξεις, ανέλιξη στην πανεπιστημιακή βαθμίδα κι όμως κάτι του λείπει. Η πατρίδα του δε βγαίνει από το μυαλό του. Στο σπίτι του στο Long Island έχει φυτέψει μία συκιά και κάθε χειμώνα την σκεπάζει σαν μωρό για να μην καεί από το κρύο. Μαθαίνει πως στο Σικάγο μένει ένας μουσικός από την Κύμη. Τον καλεί και του ζητά να του παίξει τα Κουμιώτικα από το τηλέφωνο. Ο νόστος είναι δυνατός.
Θέλει να γυρίσει και να χτίσει το ερευνητικό του κέντρο στην Ελλάδα. Η επιστροφή είναι το όνειρο, ο διακαής πόθος, η επιθυμία.
Επιστρέφει. Είναι ήρωας. Έφυγε 30 ετών και τώρα πια είναι 73. Το μπαλκόνι του Αιγαίου τον περιμένει για ακόμη μία φορά. Ζητά η άφιξή του να μείνει μυστική, όμως το νέο μαθαίνεται γρήγορα.
Όλοι θέλουν να του σφίξουν το χέρι, να τον δουν από κοντά, να του χτυπήσουν τον ώμο και να του πουν πως τους έκανε περήφανους. Ο γιατρός γύρισε σπίτι του. Για λίγο.
Πάλι πίσω στην Αμερική. Το 1961 δέχτηκε να αναλάβει την διεύθυνση ενός Ινστιτούτου Έρευνας για τον Καρκίνο στο Μαϊάμι, της Φλόριντας, στο οποίο και δίνεται το όνομά του. ”Papanicolaou Cancer Research Institute”. Ο Παπανικολάου μαζί με τη Μάχη εγκαθίσταται εκεί τον Νοέμβριο του 1961.
Στις 18 Φεβρουαρίου 1962 έντονοι πόνοι στο στήθος αναγκάζουν την Μάχη να καλέσει γιατρό στο σπίτι. ”Δεν αισθάνομαι καλύτερα”. Τα ξημερώματα της επόμενης οι λέξεις πέφτουν βαριές. Καρδιακή προσβολή.
Στο κήπο του Πανεπιστήμιο του Κορνέλ φυτεύεται ένα πλατάνι, από το ιστορικό δέντρο του Ιπποκράτη στην Κω και προς τιμήν του ορκίζονται στη σκιά του οι νέοι γιατροί.
Ο Παπανικολάου δεν πούλησε ποτέ την “πατέντα” της ανακάλυψης του. Την προσέφερε στην ανθρωπότητα ολόκληρη, αφιλοκερδώς. Κρατά τον όρκο του, την υπόσχεση που έδωσε όλες τις γυναίκες.
Ο Γεώργιος Παπανικολάου γεννήθηκε για να χαρίσει ζωή στις γυναίκες ολόκληρου του κόσμου.
Δείτε ένα αφιέρωμα στη ζωή του Γεώργιου Παπανικολάου από την εκπομπή “Η μηχανή του χρόνου”
Ο Δημήτρης Καλλιβωκάς έγραψε τη δική του ιστορία στον ελληνικό κινηματογράφο
Ο Δημήτρης Καλλιβωκάς είναι ένας από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου και εκπρόσωπος μιας γενιάς που άφησε ανεξίτηλη την υπογραφή της στον πολιτισμό.
Πριν μερικούς μήνες έκανε μια σπάνια δημόσια εμφάνιση. Έδωσε το «παρών» στα αποκαλυπτήρια της προτομής του ιδρυτή της Φίνος Φιλμ, Φιλοποίμηνος Φίνος, στο πάρκο του σταθμού Λαρίσης.
Ο 95χρονος σήμερα ηθοποιός, ο οποίος έπαιξε μαζί με σπουδαία ονόματα του ελληνικού κινηματογράφου πόζαρε στον φωτογραφικό φακό.
Ο Δημήτρης Καλλιβωκάς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουλίου 1930. Αποφοίτησε το 1954 από τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, όπου είχε καθηγητές τους Δημήτρη Ροντήρη, Αιμίλιο Βεάκη, Γ. Σιδέρη κ.ά. Αμέσως προσελήφθη στο Εθνικό Θέατρο, ενώ η πρώτη του συμμετοχή ήταν στο χορό της “Ορέστειας” του Αισχύλου στο Ηρώδειο, το καλοκαίρι του 1954. Παρέμεινε στο Εθνικό Θέατρο για τρία χρόνια παίζοντας αξιόλογους ρόλους, όπως Βαλεντίνο στον «Φάουστ» του Γκαίτε, Μαρτινέθ στην «Άμαξα» του Μεριμέ, Όσβαλντ στο έργο «Βασιλιάς Ληρ» του Σαίξπηρ και δώδεκα ακόμη ρόλους. Μετά την αποχώρηση του από το Εθνικό Θέατρο, το 1957, εργάστηκε στο «Ελεύθερο Θέατρο».
Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος των εταιρικών θιάσων Πειραϊκό Θέατρο – Δ.Ροντήρη, Εταιρικός θίασος Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, Προσκήνιο – Αλέξη Σολομού, Δημοτικό Θέατρο Θράκης, Θεατρική συνεργασία, και στο Δημοτικό Θέατρο Κηφισιάς.
Έχει λάβει μέρος συνολικά σε 95 θεατρικά έργα του ελληνικού και παγκοσμίου δραματολογίου, κωμωδίες και δράματα, κλασικά και σύγχρονα. Συμμετείχε σε 38 ταινίες μεγάλου μήκους, ελληνικές και ξένες. Ακόμη, έλαβε μέρος σε θεατρικά έργα στα ραδιόφωνα της ΕΡΤ και της ΥΕΝΕΔ, καθώς και σε πολλές τηλεοπτικές παραγωγές.
Ο καρκίνος και η ανατριχιαστική δήλωση για το θάνατο
«Ξεπέρασα τον καρκίνο, με έσωσε πολύ σπουδαίος γιατρός. Η αγάπη μου είναι η θάλασσα, τη λατρεύω, θα ήθελα αν γινόταν, δεν θα το κάνω βέβαια, δεν το έχω ζητήσει από τους κληρονόμους μου, να με πετάξουν στη θάλασσα. Έχω οικογενειακό τάφο και θα μπω εκεί, αλλά θα ήθελα, όχι να με κάψουν, να με πετάξουν σε ένα χωράφι και να με φανέ τα όρνια, θα είμαι πιο χρήσιμος έτσι. Από ματαιοδοξία θα μπω στον τάφο μας, ο οποίος είναι βιζαβί με τον τάφο του Σουρή, σε ωραία θέση, παλιός οικογενειακός. Ο πατέρας μου-και η μάνα μου πέθαναν στα χέρια μου, ήμουν από πάνω τους, κι αυτό είναι σπουδαίο»
Το δράμα της συζύγου του
Σε ιδιωτικό οίκο ευγηρίας ζει πια η σύζυγος του Δημήτρη Καλλιβωκά καθώς έχει χάσει το φως της. Σύμφωνα με δημοσίευμα του Νίκου Νικόλιζα στην Espresso, ο 95χρονος ηθοποιός ζει το δικό του δράμα καθώς η σύζυγός του, Ιωάννα είναι μακριά του με τον ίδιο όμως να την επισκέπτεται καθημερινά.
«Δυστυχώς έχασε εντελώς το φως της και αναγκάστηκα να τη μεταφέρω σε ιδιωτικό οίκο ευγηρίας. Είναι εκεί περίπου δύο χρόνια προκειμένου να έχει τη φροντίδα που της αρμόζει» ανέφερε στην εφημερίδα ο Δημήτρης Καλλιβωκάς και συμπληρώνει:
«Σχεδόν κάθε μέρα παίρνω το μπαστουνάκι μου, ανεβαίνω στο αυτοκίνητο και πηγαίνω να τη δω. Ξέρετε τι χαρά που κάνει; Σαν να είναι παιδί. Την κρατάω αγκαλιά, τη φιλάω περισσότερο από όσο τη φιλούσα όταν τα πρωτοφτιάξαμε, της χαϊδεύω τα μαλλιά και κάθομαι κοντά της ώρες ολόκληρες να μιλάμε για διάφορα. Είναι πολύ άσχημο να μην έχεις το φως σου. Δε μπορείς να συντηρηθείς και πρέπει να στηρίζεσαι πάνω στον άλλο άνθρωπο. Όμως κι εγώ πλέον, λόγω των κινητικών προβλημάτων, δεν μπορούσα να της παρέχω τη φροντίδα που της έπρεπε».
Ο θάνατος έρχεται απροειδοποίητα. Μερικές φορές μπαίνει στο σπίτι τόσο αθόρυβα, που ακόμη και ο αέρας φαίνεται να αλλάζει.
Ξαφνικά, το δωμάτιο όπου κάποιος ανέπνεε, γελούσε και προσευχόταν, μένει ακίνητο, σαν να σταμάτησε ο χρόνος.
Μέσα σε αυτή τη σιωπή γεννιέται ένα ερώτημα που πολλοί νιώθουν, αλλά λίγοι τολμούν να πουν δυνατά:
Μπορεί κάποιος να κοιμηθεί στο κρεβάτι ενός ανθρώπου που έχει πεθάνει;
Είναι επικίνδυνο; Είναι ασέβεια; Μένει κάτι από την ψυχή του «δεμένο» με εκείνο το μέρος;
Αυτοί οι φόβοι είναι ανθρώπινοι. Δεν πηγάζουν από παράλογες δεισιδαιμονίες, αλλά από αγάπη. Όταν χάνουμε κάποιον αγαπημένο, ό,τι άγγιξε γίνεται ιερό. Το κρεβάτι όπου ξεκουραζόταν μοιάζει σαν να κρατά ένα αποτύπωμα της παρουσίας του, και η καρδιά διστάζει: να το πλησιάσει ή να το αποφύγει;
Όμως, πριν φοβηθούμε, είναι σημαντικό να καταλάβουμε πού βρίσκεται πραγματικά η ψυχή του αποθανόντος.
Η ψυχή δεν είναι παγιδευμένη στο σπίτι.
Ένας από τους πιο συχνούς φόβους μετά από μια απώλεια είναι ότι το πνεύμα συνεχίζει να «αιωρείται» στο δωμάτιο. Το νιώθουμε στη σιωπή, σε μια μυρωδιά, σε ένα ρούχο.
Αλλά αυτές οι αισθήσεις δεν προέρχονται από την ψυχή του αγαπημένου… προέρχονται από την αγάπη που ακόμη κουβαλάμε.
Τι λέει η Ορθόδοξη Εκκλησία
Η Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει ότι ο άνθρωπος αποτελείται από σώμα και ψυχή. Με τον θάνατο, το σώμα —ως φθαρτό και υλικό— επιστρέφει στη γη, ενώ η ψυχή επιστρέφει στον Θεό που τη δημιούργησε. Αυτό το νόημα αποτυπώνεται ξεκάθαρα και στη Γραφή: «Το σώμα επιστρέφει στη γη και το πνεύμα επιστρέφει στον Θεό που το έδωσε» (Εκκλησιαστής 12:7).
Η Εκκλησία τονίζει ότι η ψυχή του ανθρώπου δεν περιπλανιέται, δεν “μένει” στο σπίτι, ούτε προσκολλάται σε αντικείμενα, έπιπλα ή κρεβάτια. Τέτοιες πεποιθήσεις θεωρούνται δεισιδαιμονίες και δεν έχουν σχέση με την ορθόδοξη θεολογία. Η ψυχή αναπαύεται στα χέρια του Θεού και δεν παραμένει παγιδευμένη στον χώρο όπου άφησε την τελευταία της πνοή.
Αυτό που μένει μέσα στο σπίτι μετά από μια απώλεια δεν είναι το πνεύμα του αποβιώσαντος, αλλά οι μνήμες, η αγάπη και το ψυχικό αποτύπωμα της παρουσίας του. Η Εκκλησία μας βλέπει τον χώρο όχι ως «επικίνδυνο», αλλά ως σημείο όπου υπήρξαν στιγμές ζωής, χαράς και προσευχής.
Γι’ αυτό και η Ορθοδοξία δεν θεωρεί ότι το να κοιμηθεί κάποιος στο κρεβάτι ενός αποβιώσαντος είναι ασέβεια ή επικίνδυνο. Δεν υπάρχει καμία πνευματική απειλή, ούτε κανένας θρησκευτικός λόγος αποφυγής. Η ειρήνη και η καθαρότητα των προθέσεων είναι αυτά που μετρούν.
Η Εκκλησία καλεί τον άνθρωπο να μην παρασύρεται από φόβους και δεισιδαιμονίες, αλλά να αντιμετωπίζει τον θάνατο με πίστη. Ό,τι ανήκει στον Θεό βρίσκεται πλέον σε ειρήνη, και μέσα σε αυτήν την ειρήνη μπορεί να αναπαύεται και η καρδιά των ζωντανών.
Ο άνθρωπος που αγαπήσαμε δεν είναι παγιδευμένος στο μαξιλάρι, στα έπιπλα ή στο κρεβάτι.
Η ψυχή δεν περιφέρεται από δωμάτιο σε δωμάτιο. Δεν αιωρείται ανάμεσα σε αυτόν τον κόσμο και τον επόμενο.
Όποιος πεθαίνει, επιστρέφει στον Θεό.
Και σε αυτή τη συνάντηση υπάρχει ειρήνη, όχι σκιές.
Τι νιώθουμε λοιπόν;
Απουσία.
Πένθος.
Ζωντανή μνήμη.
Το κρεβάτι δεν κρατά κίνδυνο. Κρατά ιστορία.
Το κρεβάτι δεν είναι τόπος θανάτου, είναι τόπος ζωής.
Όταν κάποιος πεθαίνει, αυτό που μένει στο δωμάτιο δεν είναι σκοτάδι. Είναι μνήμη. Είναι το αποτύπωμα όσων έζησε εκεί: συζητήσεις, αγάπη, γέλια, νύχτες συντροφικότητας, κοινές προσευχές.
Ο φόβος δεν προέρχεται από το δωμάτιο. Προέρχεται από την ανάγκη να αντικρίσουμε όσα αποφεύγουμε:
Τη λύπη μας.
Το κενό μας.
Τη θνητότητά μας.
Γι’ αυτό πολλοί φοβούνται να κοιμηθούν εκεί. Δεν φοβούνται το κρεβάτι. Φοβούνται τον πόνο που ξυπνά μέσα τους.
Όμως η αγάπη δεν εξαφανίζεται. Μεταμορφώνεται.
Αυτό που υπήρχε στο δωμάτιο δεν ήταν ο θάνατος: ήταν η ζωή.
Το κρεβάτι δεν είναι τάφος. Είναι μάρτυρας όσων υπήρξαν.
Το να κοιμηθείς στο κρεβάτι ενός αποβιώσαντος δεν απαγορεύεται.
Δεν υπάρχει καμία βιβλική ή χριστιανική διδασκαλία που να απαγορεύει το να κοιμηθεί κάποιος στο κρεβάτι ενός ανθρώπου που έχει φύγει από τη ζωή.
Ούτε υπάρχει βάση στην ιδέα ότι το κρεβάτι «μολύνεται» ή φορτίζεται με «σκιές».
Η αγιότητα δεν βρίσκεται στα αντικείμενα.
Η ειρήνη βρίσκεται στην πρόθεση της καρδιάς.
Αν νιώθεις βάρος, μπορείς να αλλάξεις τα σεντόνια, να αερίσεις τον χώρο και να κάνεις μια μικρή προσευχή:
«Κύριε, ευχαριστώ για τη ζωή που μοιράστηκε εδώ. Ας γίνει αυτός ο χώρος τώρα τόπος ειρήνης.»
Κι αν νιώθεις ότι μπορείς να ξεκουραστείς εκεί, κάν’ το χωρίς φόβο. Δεν προδίδεις κανέναν.
Το να κοιμηθείς σε αυτό το κρεβάτι:
Δεν σβήνει την αγάπη.
Δεν κόβει τον δεσμό.
Δεν προσελκύει πνεύματα.
Σε βοηθά απλώς να συνεχίσεις το ταξίδι σου.
Όταν ο φόβος λιώνει, αναδύεται η ευγνωμοσύνη.
Ο φόβος μεταμορφώνεται όταν θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη.
Όταν σταματάμε να προστατεύουμε τον πόνο και αρχίζουμε να προστατεύουμε την αγάπη.
Πολλοί άνθρωποι που δεν μπορούσαν ούτε να μπουν στο δωμάτιο, ανακάλυψαν ότι μια απλή προσευχή αλλάζει την ατμόσφαιρα.
Ο θάνατος δεν ακουγόταν πια σαν τέλος, και το δωμάτιο ξαναγινόταν τόπος γαλήνης.
Γιατί όταν ένα σπίτι γεμίζει με πίστη, ο θάνατος χάνει τη σκιά του.
Λοιπόν… μπορεί κάποιος να κοιμηθεί στο κρεβάτι ενός αποβιώσαντος;
Ναι. Μπορείς να το κάνεις χωρίς φόβο, χωρίς δεισιδαιμονίες και χωρίς ενοχή.
Δεν προσελκύει πνεύματα, δεν ανοίγει «σκοτεινές πόρτες», δεν σπάει ιερούς δεσμούς.
Το μόνο που μετράει είναι η εσωτερική σου ειρήνη.
Αν σου δίνει γαλήνη, κάν’ το.
Αν σε δυσκολεύει, άλλαξε κρεβάτι, δώρισέ το ή αναδιαμόρφωσε το δωμάτιο.
Αλλά μην αποφασίζεις από φόβο.
Να αποφασίζεις από αγάπη, πίστη και την επιθυμία να γιατρευτείς.
Γιατί ό,τι αγγίζει ο Θεός ζει, και εκεί όπου υπήρχαν δάκρυα, μπορεί να φέρει φως.
Συμβουλές και προτάσεις
1. Μην παίρνεις βιαστικές αποφάσεις μέσα στο πένθος.
Δώσε χρόνο στον εαυτό σου. Δεν χρειάζεται να κοιμηθείς εκεί αμέσως ή να αλλάξεις κάτι απότομα.
2. Η προσευχή αλλάζει την ατμόσφαιρα.
Μία απλή φράση αρκεί:
«Κύριε, γέμισε αυτό το δωμάτιο με ειρήνη.»
3. Αν νιώθεις άβολα, άλλαξε τον χώρο.
Μετακίνησε έπιπλα, αέρισε, άλλαξε σεντόνια ή άναψε ένα κερί.
4. Μίλησε με την οικογένεια.
Το μοίρασμα του πόνου ελαφρύνει το βάρος. Συχνά κι άλλοι νιώθουν το ίδιο.
5. Μην ενισχύεις δεισιδαιμονίες.
Η πίστη —όχι ο φόβος— φέρνει φως.
Η ψυχή του αγαπημένου βρίσκεται στα χέρια του Θεού, όχι στα αντικείμενα.
Θρήνος στον Πλαταμώνα: Έφυγε από τη ζωή γνωστή και πολύ αγαπητή 40χρονη ιδιοκτήτρια ξενοδοχείου και εστιατορίου
Στο πένθος βυθίστηκε ο Πλαταμώνας για την απώλεια και τον πρόωρο θάνατο της Σίσσυς Γκατζά που έφυγε από τη ζωή μόλις στα 40 της χρόνια.
Γνωστή σε πολλούς καθώς διατηρούσε με τα αδέρφια της το γνωστό ξενοδοχείο – εστιατόριο, “Ακρογιάλι” στον Πλαταμώνα.
Η τραγική είδηση σκόρπισε την θλίψη στην περιοχή. Υπήρξε μια δυναμική γυναίκα επιχειρηματίας και πολύ αγαπητή, αφήνοντας ισχυρό αποτύπωμα στην τοπική κοινωνία.
Η ίδια μάλιστα είχε μεγάλη προσφορά στα κοινά και ήταν γνωστή για την μεγάλη καρδιά της, μια πολύ φωτεινή προσωπικότητα και τοπική σύμβουλος που θα λείψει πολύ από την τοπική κοινωνία.
Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί αύριο Πέμπτη στις 12 στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στον Πλαταμώνα,
.webp?t=H0IjhMHMkEsWYvui5YHBJw "Ηθοποιάρα ετών 95 - Σπάνια δημόσια εμφάνιση θρυλικού Έλληνα ηθοποιού 30")
