Όταν ένας άντρας αποφασίζει να αφήσει τον γάμο του και να πέσει στην αγκαλιά μιας άλλης γυναίκας, τα σημάδια εμφανίζονται πολύ πριν ετοιμάσει τις βαλίτσες του.
Η αλήθεια κρύβεται όχι μόνο στις πράξεις του αλλά και στα λόγια του – σε μικρές φράσεις, ειπωμένες τυχαία, που σιγά σιγά ξαναγράφουν την ιστορία της αγάπης και της αφοσίωσης.
Δείτε παρακάτω πέντε φράσεις που συχνά αποκαλύπτουν ότι η καρδιά ενός άντρα αρχίζει ήδη να απομακρύνεται.
1. «Απλώς χρειάζομαι λίγο χώρο»
Ακούγεται αθώο, ίσως και λογικό. Όλοι χρειάζονται χώρο πού και πού. Όμως όταν αρχίζει να το λέει συχνά, συνήθως σημαίνει κάτι περισσότερο από την ανάγκη να μείνει μόνος. Δημιουργεί συναισθηματική απόσταση, δοκιμάζει πώς είναι η ζωή χωρίς εσένα. Κι αυτός ο “χώρος” σύντομα γίνεται χώρος για να μπει κάποια άλλη – κάποια που τον κάνει να νιώθει καινούργιος ξανά.
2. «Πάντα παραπονιέσαι για όλα»
Ξαφνικά, πράγματα που ποτέ δεν τον ενοχλούσαν, τώρα τον εκνευρίζουν. Ο τόνος σου, οι συνήθειές σου, οι ερωτήσεις σου – όλα γίνονται αφορμή για να απομακρυνθεί. Στην πραγματικότητα, αυτή η φράση είναι μηχανισμός άμυνας.
Του επιτρέπει να δικαιολογήσει τα συναισθήματά του για μια άλλη γυναίκα, παρουσιάζοντάς σε ως το πρόβλημα. Είναι πιο εύκολο να απομακρυνθεί όταν πείθει τον εαυτό του ότι εσύ έχεις “αλλάξει”.
3. «Δεν νιώθω ο εαυτός μου όταν είμαι μαζί σου»
Αυτή η φράση πονάει. Όταν ένας άντρας τη λέει, δεν παλεύει πια για τη σύνδεση — κυνηγά την ελευθερία. Σημαίνει πως έχει αρχίσει να συγκρίνει το πώς νιώθει μαζί σου με το πώς νιώθει με κάποια άλλη.
Εκείνη ίσως του δίνει ενθουσιασμό, θαυμασμό ή επιβεβαίωση — αυτά που κάποτε έβρισκε σε σένα. Αυτή η φράση σηματοδοτεί τη στιγμή που η αφοσίωση αρχίζει να σβήνει.
4. «Είναι απλώς μια φίλη, γιατί είσαι τόσο καχύποπτη»
Κάθε προδομένη γυναίκα γνωρίζει αυτή τη γραμμή. Είναι το κλασικό πέπλο – ένας τρόπος να σε κάνει να σωπάσεις και να προστατεύσει το μυστικό. Όταν ένας άντρας γίνεται αμυντικός για μια “φιλία”, όταν κρύβει μηνύματα ή ξαφνικά φυλάει το κινητό του σαν θησαυρό, η εμπιστοσύνη έχει ήδη σπάσει. Το «είναι απλώς φίλη» σπάνια είναι αλήθεια – ειδικά όταν το λέει ξανά και ξανά.
5. «Δεν ξέρω αν σ’ αγαπώ πια με τον ίδιο τρόπο»
Αυτή είναι η φράση που συνήθως έρχεται τελευταία – όταν το συναισθηματικό “δέσιμο” έχει ήδη γίνει πραγματικότητα. Μέχρι να την ξεστομίσει, η καρδιά του έχει ήδη διαλέξει πλευρά.
Δοκιμάζει τα όριά του, σε προετοιμάζει για μια απόφαση που έχει ήδη πάρει. Είναι ταυτόχρονα εξομολόγηση και αποχαιρετισμός.
Τελική σκέψη
Τα λόγια αποκαλύπτουν περισσότερα απ’ ό,τι νομίζουμε. Μερικές φορές δεν είναι απλώς ήχοι – είναι χάρτες, που δείχνουν προς τα πού κατευθύνεται η καρδιά κάποιου. Άκου προσεκτικά, όχι με φόβο αλλά με επίγνωση.
Γιατί όταν αυτές οι φράσεις αρχίζουν να εμφανίζονται, η σιωπή γίνεται επικίνδυνη. Και όσο νωρίτερα μάθεις την αλήθεια, τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσεις να προστατέψεις την καρδιά σου, πριν να είναι αργά.
Η συγκλονιστική ζωή και η σπουδαία πορεία της Έλενας Κυρανά της φωνής του νέου κύματος
Η είδηση του θανάτου της Έλενα Κυρανά βύθισε στη θλίψη όσους τη γνώρισαν μέσα από το τραγούδι, τον κινηματογράφο και το θέατρο. Η σπουδαία ερμηνεύτρια άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 74 ετών, ύστερα από πολυετή προβλήματα υγείας και νοσηλεία στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», κλείνοντας έτσι ένα σημαντικό κεφάλαιο της ελληνικής καλλιτεχνικής ιστορίας. 
Η Έλενα Κυρανά υπήρξε μία από τις πιο ιδιαίτερες παρουσίες του ελληνικού Νέου Κύματος, μιας εποχής που σημάδεψε βαθιά το ελληνικό τραγούδι τις δεκαετίες του ’60 και του ’70. Με ευγενική παρουσία, χαρακτηριστική φωνή και καλλιτεχνική ευαισθησία, κατάφερε να ξεχωρίσει σε μια περίοδο όπου η μουσική, οι μπουάτ και οι ποιητικές μελοποιήσεις γνώριζαν τεράστια άνθηση.
Γεννημένη το 1943, έκανε τα πρώτα της βήματα πολύ νωρίς στον χώρο της τέχνης. Σε ηλικία μόλις 18 ετών εμφανίστηκε στο θεατρικό σανίδι, χρησιμοποιώντας τότε το όνομα Ελένη Κυρανά. Η πρώτη μεγάλη της συμμετοχή ήταν στην παράσταση «Γέρμα» του σπουδαίου σκηνοθέτη Αλέξης Σολομός, γεγονός που φανέρωνε ήδη από τότε το υποκριτικό της ταλέντο και τη δυναμική της παρουσία. 
Δείτε το βίντεο:
Στη συνέχεια στράφηκε στον κινηματογράφο, όπου άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό. Το ντεμπούτο της πραγματοποιήθηκε το 1966 στην ταινία «Ένοχοι» του Κώστας Ασημακόπουλος, ενώ ακολούθησαν συμμετοχές σε κινηματογραφικές παραγωγές και τηλεοπτικές σειρές της εποχής. Ανάμεσα στις πιο γνωστές εμφανίσεις της συγκαταλέγεται η σειρά «Φάρος» του Γιώργος Σκαλενάκης, στην οποία υποδύθηκε τη Νταίζη. Το συγκεκριμένο σίριαλ, παρότι είχε αγαπηθεί από το κοινό, δεν προβλήθηκε ποτέ ξανά σε επανάληψη και θεωρείται σήμερα σχεδόν χαμένο τηλεοπτικό υλικό. 
Ωστόσο, η μεγάλη της αγάπη ήταν πάντα το τραγούδι. Η Έλενα Κυρανά συνδέθηκε άρρηκτα με το Νέο Κύμα και τις μπουάτ της Πλάκας, συνεργαζόμενη με σημαντικούς συνθέτες και ερμηνευτές της εποχής. Η δισκογραφική της παρουσία μπορεί να μην υπήρξε τεράστια σε όγκο, όμως άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα χάρη στην ποιότητα και τη μοναδικότητα των τραγουδιών της.
Δείτε το βίντεο:
Το 1969 συμμετείχε στον ιστορικό δίσκο «12 Τραγούδια Του F.G. Lorca», έργο του Γιάννης Γλέζος πάνω σε ποιήματα του Federico García Lorca, μεταφρασμένα από τον Λευτέρης Παπαδόπουλος. Εκεί ερμήνευσε τα τραγούδια «Πρώτο Φιλί» και «Κεφαλοδέσι», δίπλα στον σπουδαίο Γιάννης Πουλόπουλος. Τα τραγούδια αυτά θεωρούνται μέχρι σήμερα διαχρονικά διαμάντια της ελληνικής δισκογραφίας και πολλοί λάτρεις του Νέου Κύματος συνεχίζουν να τα αναζητούν και να τα ακούν με συγκίνηση. 
Δύο χρόνια αργότερα, το 1971, συμμετείχε και στον δίσκο «Ο Κήπος» των Λίνος Κόκοτος και Άκος Δασκαλόπουλος, έναν ακόμα σημαντικό σταθμό του ελληνικού έντεχνου τραγουδιού. Παράλληλα, κυκλοφόρησε και αρκετά τραγούδια σε δισκάκια 45 στροφών την περίοδο 1967-1976, ενώ είχε τραγουδήσει και σε έξι ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες. 
Παρά το ταλέντο και την αναγνωρισιμότητά της, η Έλενα Κυρανά απομακρύνθηκε σχετικά νωρίς από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν επιδίωξε ποτέ τον έντονο προβολέα ούτε τις κοσμικές εμφανίσεις, επιλέγοντας μια πιο ήρεμη και διακριτική ζωή. Όσοι τη γνώρισαν μιλούσαν πάντα για έναν χαμηλών τόνων άνθρωπο, με ποιότητα, ευγένεια και βαθιά αγάπη για την τέχνη.
Παρότι είχε χαθεί από τη δισκογραφία μετά τις αρχές της δεκαετίας του ’70, οι άνθρωποι της μουσικής δεν την ξέχασαν ποτέ. Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές των τελευταίων χρόνων της ζωής της ήταν η εμφάνισή της δίπλα στον Ορφέας Περίδης στον «Σταυρό του Νότου», όταν ανέβηκε ξανά στη σκηνή και τραγούδησε το «Κεφαλοδέσι», συγκινώντας το κοινό και συστήνοντας ξανά τη φωνή της στη νεότερη γενιά. 
Δείτε το βίντεο:
Η προσωπική της ζωή παρέμεινε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν απέκτησε δική της οικογένεια, όμως είχε τεράστια αδυναμία στη βαφτιστήρα της, κόρη της αδελφής της, την οποία θεωρούσε σαν παιδί της. Οι δικοί της άνθρωποι στάθηκαν στο πλευρό της μέχρι το τέλος, κατά τη δύσκολη μάχη που έδωσε με τα προβλήματα υγείας που την ταλαιπωρούσαν τα τελευταία χρόνια. 
Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε στο νεκροταφείο Περιστερίου, μέσα σε κλίμα συγκίνησης. Καλλιτέχνες, φίλοι και άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί της αποχαιρέτησαν μία γυναίκα που μπορεί να μην είχε τη δημοσιότητα άλλων μεγάλων ονομάτων της εποχής, όμως άφησε πίσω της ένα ξεχωριστό καλλιτεχνικό αποτύπωμα. 
Δείτε το βίντεο:
Η Έλενα Κυρανά ανήκε σε εκείνη τη γενιά καλλιτεχνών που υπηρέτησαν την τέχνη με σεμνότητα και ποιότητα. Η φωνή της, τα τραγούδια της και η παρουσία της στις μπουάτ και στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο εξακολουθούν να προκαλούν νοσταλγία και συγκίνηση σε όσους αγαπούν το αυθεντικό ελληνικό τραγούδι. Μπορεί να έφυγε μακριά από τα φώτα, όμως το «Κεφαλοδέσι» και οι υπόλοιπες ερμηνείες της θα θυμίζουν πάντα μια εποχή ρομαντική, γεμάτη ποίηση, μουσική και αληθινό συναίσθημα.
Μπορεί πλέον η Σταματίνα Τσιμτσιλή να είναι μια απο τις πιο γνωστές και περιζήτητες παρουσιάστριες της Ελληνικής τηλεόρασης, όταν όμως ξεκίνησε για όσους δεν το γνωρίζουν έκανε την πανελίστρια στην Φαίη Σκορδά στην εκπομπή «Πολύ Μπλα Μπλά».
Εκεί στο alter για μια σεζόν παρουσίασε την εκπομπή του Σαββατοκύριακου “TV Weekend” τα οικονομικά προβλήματα στο κανάλι του Alter την αναγκάζουν να βρει αλλού τηλεοπτική στέγη.
Η γεννημένη στις 31 Μαΐου του 1982 στην Αθήνα Σταματίνα Τσιμτσιλή είναι ένα απο τα πιο δυνατά χαρτιά που διαθέτει πλέον το κανάλι του Alpha και σίγουρα όλοι θα στηθούν στην γωνιά το καλοκαίρι που τελειώνει το συμβόλαιο της με το κανάλι για να την αποκτήσουν.
Βλέπετε η Σταματίνα είναι εγγύηση για κάθε κανάλι ότι η εκπομπή της θα κάνει καλά και σταθερά νούμερα, αφού έχει αποκτήσει με τα χρόνια ένα φανατικό κοινό που την ακολουθεί πιστά τόσο τηλεοπτικά όσο και μέσω των social media και ειδικά του instagram.
Οι φωτογραφίες της και τα βίντεο απο την εκπομπή της όσο και απο την καθημερινότητα της την έχουν κάνει πολύ ενεργή με τους followers της να ξεπερνούν τους 665 χιλιάδες!
Άλλωστε η παρουσιάστρια έχει προσφέρει άπειρες στιγμές χαράς στους θαυμαστές της και ακόμα περισσότερες ειδικά στον αντρικό πληθυσμό με μερικές επικές εμφανίσεις και με απίστευτα βίντεο φωτιά.
Ένα απο αυτά εμείς το ανακαλύψαμε και σας το προσφέρουμε στο πιάτο.
Βασίλης Λογοθετίδης: Ο αναμφίβολα μέγιστος των Ελλήνων κωμικών – Πέθανε στην Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 1960, σε ηλικία 62 ετών
Εκείνες οι εξήντα χιλιάδες Αθηναίοι που καταπλημμύρισαν τα πεζοδρόμια και στάθηκαν ορθοί, δυο ώρες ολόκληρες, για να χειροκροτήσουν τον νεκρό Λογοθετίδη, ποιον είχαν έρθει να τιμήσουν;
Τον ηθοποιό ή τον κωμικό; Τον καλλιτέχνη της σκηνής ή τον βιρτουόζο του παλκοσένικου που τους έκανε σαράντα χρόνια να γελούνε; Με ένα λόγο: τι εκπροσωπούσε ο Βασίλης Λογοθετίδης γι’ αυτές τις έξη μυριάδες θεατές που παρακολούθησαν δακρυσμένοι τη θανή του, και πέρα απ’ αυτούς, για ολόκληρο τον ελληνικό λαό που συγκλονίσθηκε απ’ το χαμό του;
Αυτά τα ερωτήματα εδόνησαν προχθές τον κόσμο του θεάτρου, μόλις αντίκρυσε εκείνη τη λαοθάλασσα που είχε απλωθή σε όλη την πλατεία του μητροπολιτικού ναού, και στας οδούς Μητροπόλεως, Όθωνος, Αμαλίας, Αναπαύσεως, και πάνω στα μπαλκόνια, και ψηλά στις ταράτσες, και στα μεγάλα προαύλια του Νεκροταφείου, και στους στενούς δρομίσκους που ωδηγούσαν στο νεοσκαμμένο τάφο — παντού, ολούθε, ένας κόσμος αμέτρητος, βουβός και πονεμένος, που έβλεπες καθαρά ότι δεν είχε τρέξει να χαζέψη μια πένθιμη παράτα, παρά είχε προσέλθει με ειλικρινή οδύνη για να κατευοδώση έναν πολυαγαπημένο του, και μαζί έναν επιφανή άνδρα της γενιάς μας.
Ελέχθησαν πολλά για τον Λογοθετίδη. Και μπροστά στον νεκρό του κι’ απ’ τις στήλες των εφημερίδων. Αλλά κανένας απ’ τους λόγους που εξεφωνήθησαν, και κανένα από τα άρθρα που εγράφησαν για να μοιρολογήσουν την απώλειά του, δεν περιείχε την απάντηση που ζητάνε τώρα τα ερωτήματα αυτά. Και τούτο επειδή και οι λόγοι οι επικήδειοι και τα άρθρα τα μνημονευτικά εγράφησαν πριν από την παλλαϊκή εκδήλωση του πένθους που είδαμε το απόγευμα της Δευτέρας.
Αν οι ομιληταί και οι γράφοντες είχαν δη πρωτύτερα εκείνον τον παναθηναϊκό συναγερμό, θα εύρισκαν εκ των υστέρων άλλους τόνους, πολύ πιο υψηλούς, πολύ πιο δονούμενους, για να εξάρουν τη σημασία του απελθόντος καλλιτέχνη. Γιατί το πρωτοφανές γεγονός της τόσης κοσμοσυρροής θα τους έβαζε αμέσως μπροστά στο μεγάλο ερώτημα που ζητούμε τώρα την απάντησή του.
Ας μας επιτραπή να δοκιμάσουμε, με τις μικρές δυνάμεις μας, να δώσουμε μια πρώτη απάντηση σ’ αυτό το μέγιστο ερώτημα, με την ελπίδα ότι οι λίγες σκέψεις μας μπορεί ν’ αποτελέσουν απαρχή για μια ευρύτερη έρευνα του καταπληκτικού φαινομένου που απεκαλύφθη σ’ όλους μας το αξιομνημόνευτο δειλινό της Δευτέρας. Και λέμε «απεκαλύφθη», επειδή —λόγια καθαρά!— κανείς, κανένας απολύτως, δεν προέβλεπε ότι ο θάνατος του Λογοθετίδη θα είχε τόσο τεραστία απήχηση στη λαϊκή ψυχή. Περιμέναμε όλοι μια ευρεία λαϊκή συμμετοχή σ’ αυτό το βαρύ πένθος του ελληνικού θεάτρου, αλλ’ ούτε ένας δεν μπορούσε να προΐδη εκείνη την απίστευτη προσέλευση των εξήντα χιλιάδων δακρυσμένων ανθρώπων κάθε τάξεως και ηλικίας, που έσφιγγαν τα χείλη τους για να πνίξουν μια κραυγή οδύνης και χτυπούσαν εκείνα τα συγκλονιστικά παλαμάκια, που έμοιαζαν με ένα ύστατο χειροκρότημα, αλλά στο βάθος δεν ήταν παρά ένα ξέσπασμα πόνου: το ένα χέρι χτύπαε το άλλο, από την απελπισιά!
Αυτός ο βαθύς, ο πανελλήνιος πόνος ήταν άραγε μόνο για τον τρανό καλλιτέχνη; Δεν το πιστεύουμε. Δεν είναι πολλά χρόνια που η Αθήνα εκήδευσε και δυο άλλους, εξ ίσου μεγάλους πρωταγωνιστές της Σκηνής. Την Κοτοπούλη, τον Βεάκη. Τους θρήνησε κι’ εκείνους, αλλά όχι με τούτη την παλλαϊκή συμμετοχή που είδαμε προχθές.
Ήταν για τον κοσμαγάπητο ηθοποιό; Μα κι’ ο Γιώργος Παππάς ήταν ένας από τους πιο αγαπημένους του αθηναϊκού κοινού. Και εν τούτοις, στην κηδεία του, η προσέλευση του πλήθους, του ανώνυμου αλλά μεγαλοδύναμου πλήθους, δεν συγκρινόταν με τον προχθεσινό συναγερμό.
Ήταν μήπως για τον μεγάλο κωμικό; Μια ύστατη, δηλαδή, ανταπόδοση στον άνθρωπο που σκόρπιζε το γέλιο επί σαράντα χρόνια σε δυο αλλεπάλληλες γενεές Ελλήνων; Μα κι’ ο Αργυρόπουλος ήταν εξ ίσου μεγάλος κωμικός, και είχε ευφράνει με την απαράμιλλη γελαστική τέχνη του τους δύσθυμους Ρωμηούς επί τριάντα πέντε, επίσης, χρόνια. Και όμως στην κηδεία του δεν είχαν προσέλθει τόσες χιλιάδες ευγνωμονούντων θεατών. Πολύς λαός και τότε, μα όχι η προχθεσινή κοσμοπλημμύρα.
Ώστε αλλού πρέπει να βρίσκεται η εξήγηση. Κι’ αυτό το «αλλού» —νομίζουμε— δεν είναι παρά η φανατική αφοσίωση του Βασίλη Λογοθετίδη στο ελληνικό θεατρικό έργο. Μια προσήλωση που άγγιζε τα όρια της πίστεως, της θρησκείας. Και στην πρώτη περίοδο της σταδιοδρομίας, αλλά προπαντός κατά τη δεύτερη περίοδο, αυτήν που άρχισε το 1947, όταν ίδρυσε δικό του θίασο, έδειξε για το ελληνικό έργο μια ουσιαστική κι’ όχι πλατωνική στοργή, μια υποστήριξη, μια αγάπη, που έμοιαζε με λατρεία αδελφού, πατέρα. Μα ναι, γιατί να τσιγκουνευόμαστε τα λόγια;
Πατέρας των Ελλήνων συγγραφέων στάθηκε ο Λογοθετίδης σ’ όλη τη διάρκεια της θιασαρχικής ζωής του. Βοηθούσε, αυτούς τους γυιους του, και τους πρεσβύτερους και τους νεώτερους, και τους ικανούς και τους πρωτόβγαλτους, με μια απλοχεριά που θύμιζε τον στοργικό γονιό που μοιράζει τα πλούτη του στα παιδιά του, όταν εκείνα προσπαθούνε να σταδιοδρομήσουν. Τα πλούτη αυτά ήταν η ανεξάντλητη υποκριτική του τέχνη. Και την ξόδεψε χωρίς φειδώ για να υπάρξη, για να επιζήση η ελληνική κωμωδία — και κάτι περισσότερο: για να επιβληθή η εγχώρια θεατρική παραγωγή στον δυσκολότατο αγώνα της με τα σπουδαία και διαλεγμένα έργα του ξένου δραματολογίου.
Όταν ανέλαβε ο Λογοθετίδης τη σκληρή τούτη προσπάθεια —που την είχε αρχίσει παράλληλα ο Αργυρόπουλος μερικά χρόνια πρωτύτερα— το ελληνικό έργο ήταν περίπου ο αποδιοπομπαίος τράγος των υπολοίπων θιάσων. Σήμερα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή προτιμήσεως. Τούτη η αποφασιστική μεταβολή, που θα δώση, ελπίζουμε, πολλούς καρπούς στο μέλλον, που δίνει ήδη μια γενναία στροφή στο νεοελληνικό θέατρο, είναι έργο του Λογοθετίδη, το μεγάλο του έργο, που θα του προσυπογράψη η ιστορία του τόπου. Γιατί, όπως το έχουμε τονίσει επανειλημμένως, νεοελληνικό θέατρο σημαίνει κατά πρώτον λόγον ελληνικό θεατρικό έργο. Και όποιος το υπηρετεί, όποιος το βοηθά να ζη και ν’ αναπτύσσεται, να προκόβη και να μεγαλώνη, αυτός είναι που δικαιούται να περηφανεύεται ότι βοηθά ουσιαστικά το θέατρο της Ελλάδας. Από την άποψη αυτή ο Λογοθετίδης το βοήθησε όσο κανένας άλλος, απείρως περισσότερο από κάθε άλλον. Θα του το επαινέση με χρυσά λόγια ο τίμιος ιστορικός, όπως προχθές του το ανεγνώρισε ο λαός μας. Γιατί —κι’ εδώ θέλουμε να καταλήξουμε— οι εξήντα χιλιάδες Αθηναίοι που προσέτρεξαν να κηδεύσουν τον μεγάλο μας νεκρό, πέρα από τον καλλιτέχνη, πέρα από τον κωμικό, πέρα από τον άνθρωπο, τιμούσαν τον ηθοποιό που ανάλωσε την τέχνη του και τη ζωή του στην εξυπηρέτηση της θεατρικής παραγωγής του τόπου. Το λαϊκό ένστικτο έχει το δικό του αλάθευτο αισθητήριο. Διαισθάνεται αυτά που οι λεγόμενοι κριτικοί της τέχνης, μέσα στη μονομερή σοφία τους, δεν καταφέρνουν πια να νοιώσουν.
Ένοιωσε ο λαός μας τη μεγάλη προσφορά του Λογοθετίδη στη θεατρική τέχνη του έθνους. Τη διαισθάνθηκε όταν παρακολουθούσε τον εθνικό μας καλλιτέχνη, επί χρόνια ολόκληρα, να παίζη αυτά τα 110 ελληνικά έργα που αναφέρει η σταδιοδρομία του. Εκατόν δέκα Ρωμηούς τον είδε να ζωντανεύη επί σκηνής. Να ζωντανεύη τα παθήματα και τα πάθη τους τα κωμικά, κάτω από τα οποία ωστόσο ενυπήρχε, σχεδόν πάντοτε, το δραματικό στοιχείο. Οι καημοί του κοσμάκη, τα βάσανα του Νεοέλληνα, τα μεράκια του, οι πίκρες του, όλα αυτά που αποτελούνε τον ψυχικό βίο του Ρωμηού, τα ενεφάνιζε ο Λογοθετίδης στη σκηνή του, κάτω από το χαρούμενο προσωπείο του γέλιου. Μας έκανε να γελούμε, για να μην κλάψουμε, να γελούμε με τις τόσες κακομοιριές μας, με τα εθνικά μας ελαττώματα, με τις κακοριζικές και τις τζαναμπετιές μας. Μέσα από το γέλιο, όπου μας παρέσυρε, λυτρωνόμαστε. Και συγχρόνως φρονηματιζόμαστε. Βλέπαμε τα κουσούρια μας, ανάγλυφα, έντονα, στις διαστάσεις της καρικατούρας, και ντρεπόμαστε για λογαριασμό μας. Και βγαίναμε από το θέατρο με την απροσδιόριστη απόφαση να διορθωθούμε — σαν Ρωμηοί και σαν άνθρωποι.
Από την άποψη αυτή, λοιπόν, ο Λογοθετίδης ήταν ένας δάσκαλος της ελληνικής κοινωνίας. Με βιβλίο του το ελληνικό έργο και με εκπαιδευτική του μέθοδο το γέλιο, εμάθαινε στις χιλιάδες των θεατών του τα ελαττώματά τους, τα εθνικά και τα ανθρώπινα, και τους καλούσε έμμεσα να τα κόψουν, να τα θεραπεύσουν. Και οι διδασκόμενοι έφευγαν με το αίσθημα της ευγνωμοσύνης για τον καλοκάγαθο δάσκαλο, μιας ευγνωμοσύνης που γινόταν σιγά-σιγά λατρεία. Αυτή η λατρεία ήταν που ξέσπασε σε δάκρυα το μαύρο δειλινό της περασμένης Δευτέρας. Ο λαός, που του χρωστούσε μαζί με την ευφροσύνη του γέλιου και την ωφέλιμη διδαχή, εθρήνησε, έτσι πάνδημα, και έτσι εγκάρδια, όχι πια τον κωμικό, αλλά προπαντός τον μεγάλο ερμηνευτή των ελληνικών θεατρικών έργων, της ελληνικής ζωής, της ζωής της δικής του.
*Κείμενο του διαπρεπούς δημοσιογράφου, ιστορικού ερευνητή και θεατρικού συγγραφέα Γεωργίου Ρούσσου (1910-1984) για τον Βασίλη Λογοθετίδη. Έφερε τον τίτλο «Ο μεγάλος κωμικός που πέθανε» και είχε δημοσιευτεί στον «Ταχυδρόμο» το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 1960, μία εβδομάδα μετά το θάνατο και πέντε ημέρες μετά την κηδεία του Λογοθετίδη.
Ο Γεώργιος Ρούσσος
Ο σπουδαίος ηθοποιός Βασίλης Λογοθετίδης απεβίωσε το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 1960, στις 5:40 μ.μ., συνεπεία καρδιακής συγκοπής. Ο δημοφιλής κωμικός ετοιμαζόταν να μεταβεί στο θέατρο.
Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη κατόπιν εντολής τού τότε πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Η γυναίκα του Βασίλη Λογοθετίδη είχε σκοτωθεί μαζί με τον εραστή της
Ο τότε διάδοχος του Θρόνου Κωνσταντίνος και ο φίλος του Μιχάλης Αρναούτης παρακολούθησαν κρυφά την κηδεία του κορυφαίου Έλληνα κωμικού.
Τέτοιες ημέρες πριν από 66 χρόνια (20-2-1960), έφυγε ξαφνικά από τη ζωή ο μεγαλύτερος Έλληνας κωμικός Βασίλης Λογοθετίδης.
Γεννήθηκε στο Μυριόφυτο της Ανατολικής Θράκης το 1900, πήγε στην Κωνσταντινούπολη και στα 20 του χρόνια ήρθε στην Αθήνα και άρχισε την επαγγελματική του καριέρα δίπλα στη Μαρίκα Κοτοπούλη.
Όμως, έτυχε να ζήσει προδομένος από ένα δραματικό γεγονός, άγνωστο στο ευρύ κοινό, στο οποίο θα αναφερθούμε…
Στο απόγειο της δόξας του βρήκε το μεγάλο έρωτα που τον πλήγωσε και τον καταρράκωσε…
Παντρεύτηκε στην Αθήνα τη γυναίκα που γνώρισε και αγάπησε νέος στην Πόλη, αλλά η ευτυχία και η δόξα τον φθόνησαν όταν έφτασε η είδηση στα γραφεία των εφημερίδων.
«Σκοτώθηκε η γυναίκα του με τον εραστή της!». Ο σκοτωμένοςήταν ένας νεαρός δάσκαλος Σχολής Οδηγών, στον οποίο ο Βασίλης είχε εμπιστευθεί την εκμάθηση του βολάν στην αγαπημένη του…
Κι εκείνη τον ερωτεύθηκε! Πάνω σ’ έναν «ερωτικό ή και αισθησιακό σπασμό» –όπως διέγνωσαν τότε οι ιατροδικαστές– δάσκαλος και μαθητευόμενη αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν…
Πήγαν οι δημοσιογράφοι στο θέατρο «Κεντρικόν», στην πλατεία Κολοκοτρώνη, όπου έπαιζε ο Λογοθετίδης και του το είπαν… Τους κοίταξε στα μάτια, κι εκείνοι κατάλαβαν τι τους ζητούσε…!
Την επομένη οι δημοσιογράφοι σε συνεννόηση μεταξύ τους, έγραψαν το πατρικό της επίθετο, Τζεδάκη, παραποιημένο στα ψιλά… Ο Τύπος τον σεβάστηκε.
Για τις μεγάλες του υπηρεσίες στο Θέατρο, ο βασιλιάς Παύλοςείχε απονείμει στον Λογοθετίδη τον Χρυσό Σταυρό του Φοίνικος. Πετούσε απ’ τη χαρά του, και σε κάποια στιγμή αστειευόμενος, λέει του βασιλιά: «Το παράσημο μεγαλειότατε, θα παίξει ρόλο στη σύνταξή μου; Θα τη μεγαλώσει;».
Και σε μία θριαμβευτική περιοδεία του στις ΗΠΑ, ο δήμαρχος του Πίτσμπουργκτού παρέδωσε το «χρυσό κλειδί» της πόλης και ένα μετάλλιο. Και ο Βασίλης, με το χιούμορ που τον διέκρινε, τα δάγκωσε λέγοντας αστειευόμενος: «Άσε να δω αν είναι από χρυσό, γιατί οι σύμμαχοι πολλές φορές κάνουν και λάθη…».
Κάποτε στο θέατρο, μόλις έβγαινε στη σκηνή ο Λογοθετίδης, ένας θαυμαστής του καθισμένος στην πρώτη σειρά, παρακολουθούσε κάθε του κίνηση λέγοντας «μπράβο Βασιλάκη!».
Παράλληλα, φρόντιζε να τον προφυλάσσει από κακοτοπιές, που ο συγγραφέας είχε βάλει να παθαίνει επί της σκηνής. Έτσι, όταν ο Λογοθετίδης ήταν έτοιμος να πέσει θύμα, ο θαυμαστής του τον ειδοποιούσε με νοήματα αγωνιωδώς: «Πρόσεχε Βασιλάκη!» Αλλά επειδή ο Βασιλάκης δεν έπαιρνε χαμπάρι, του φώναζε πιο έντονα. Και όταν ο «κακός» τού έμπηξε το μαχαίρι στην καρδιά, ο θαυμαστής σηκώθηκε αγανακτισμένος: «Στο είπα βρε Βασιλάκη, πρόσεχε, κάτι σου σκαρώνουν!…».
Ένα βράδυ, σε αθηναϊκή ταβέρνα, βρέθηκαν από σύμπτωση και συνέτρωγαν ο ΒασίληςΛογοθετίδης, ο Βασίλης Αργυρόπουλος, ο Βασίλης Αυλωνίτης και ο θεατρικός επιχειρηματίας Βασίλης Μπουρνέλης. Καρέ των Βασίληδων! Μπαίνει κάποια στιγμή με την παρέα του ο Αιμίλιος Βεάκης, γνωστός για τα αριστερά του φρονήματα. Τους βλέπει και λέει στους δικούς του, δυνατά και πειραχτικά, για να ακουστεί: «Παιδιά, πάμε να φύγουμε. Εδώ απόψε έχουν συνάθροιση οι βασιλόφρονες!». Και το γέλιο πήγε σύννεφο…
Ο Λογοθετίδης έσβησε ξαφνικά το πρωινό της 20ής Φεβρουαρίου 1960 στο σπίτι του στο Παλαιό Φάληρο. Την επομένη, πάνδημη έγινε η κηδεία του από το Α’ Νεκροταφείο.
Η αείμνηστη, η γλυκιά φίλη Ίλια Λιβυκού (έφυγε από τη ζωή το 2002), που στάθηκε δίπλα του συμπρωταγωνίστρια σε πολλές ταινίες, σε μία παλιά συνάντησή μας, στο σπίτι του ζωγράφου Μπότη Θαλασσινού στην Πατησίων, μου είχε αποκαλύψει:
«Επειδή το πρωτόκολλο δεν επέτρεπε σε μέλη της βασιλικής οικογένειας να παραστούν σε κηδείες, ο νεαρός διάδοχος Κωνσταντίνος συγκινημένος από το χαμό του, μαζί με τον φίλο του Μιχάλη Αρναούτη, πήγε χωρίς να γίνει αντιληπτός. Παρακολούθησε την τελετή της ταφής από το μικρό λοφίσκο, και όταν ο κόσμος έφυγε, κατέβηκε στον τάφο και άναψε ένα κεράκι. Τον εθαύμαζε, τον εκτιμούσε, θα έλεγα τον ελάτρευε τον Λογοθετίδη, όπως φυσικά κι εκείνος».
«Η Τέχνη δεν φθείρεται, ούτε οξειδώνεται» έλεγε ο Βασίλης Λογοθετίδης. Και αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι παλιές ποιοτικές ταινίες του είναι Τέχνη και γι’ αυτό δεν φθείρονται στο πέρασμα του χρόνου. Ψυχαγωγούν, διασκεδάζουν, συγκινούν: «Ένας ήρως με παντούφλες», «Δεσποινίς ετών 39», «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», «Ο ζηλιαρόγατος», «Κάλπικη λίρα», «Oύτε γάτα ούτε ζημιά» κ.ά.
Σάκχαρο: Πρόκειται για μία κρίση, η οποία έχει να κάνει με την υπεργλυκαιμία. Δηλαδή, όταν η γλυκόζη ξεπερνά τις φυσιολογικές τιμές στο αίμα.
Η εκδήλωσή της οφείλεται στο γεγονός πως δεν παράγεται αρκετή ινσουλίνη από το πάγκρεας.
Εναλλακτικά, η εκδήλωσή της οφείλεται στην μη επαρκή αξιοποίηση της ινσουλίνης από το σώμα. Αναλυτικότερα:
Σάκχαρο: Τα πρώιμα συμπτώματα κρίσης υπεργλυκαιμίας
– έντονη δίψα
– συχνοουρία
– θολή όραση
– κόπωση
– πονοκέφαλος
Είναι τα επίπεδα της γλυκόζης οριακά (προ-διαβήτης); Τότε, απαιτείται τακτικός έλεγχος για να αποφευχθούν οι κρίσεις. Πρέπει επίσης να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές στις διατροφικές συνήθειες. Επίσης, η γυμναστική να γίνει καθημερινή συνήθεια για όσους αντιμετωπίζουν πρόβλημα.
Σάκχαρο: Πότε οι φυσιολογικές τιμές δεν είναι φυσιολογικές, αλλά υψηλές
Φυσιολογικό θεωρείται το σάκχαρο. Εκείνο δεν ξεπερνά τα 100 mg/dL –μετράμε όταν δεν έχουμε φάει για 8 τουλάχιστον ώρες. Γι’ αυτό και η μέτρηση ονομάζεται γλυκόζη ή σάκχαρο νηστείας. Φυσιολογικό θεωρείται επίσης το σάκχαρο που δεν ξεπερνά τα 140 mg/dL 2 ώρες μετά το φαγητό. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, τα επίπεδα του σακχάρου είναι συνήθως πιο χαμηλά αμέσως πριν φάμε. Στα άτομα που δεν πάσχουν από το διαβήτη, τα επίπεδα του σακχάρου πριν τη συνήθη ώρα ενός γεύματος είναι 70-80 mg/dL. Για άλλους, βέβαια, η μέση τιμή μπορεί να είναι χαμηλότερη (60 mg/dL). Επιπλέον, για άλλους μπορεί να είναι υψηλότερη (90 mg/dL).
Σάκχαρο: Πότε οι φυσιολογικές τιμές δεν είναι φυσιολογικές, αλλά χαμηλές
Η χαμηλότερη δυνατή τιμή σακχάρου ποικίλλει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Σε αρκετούς ανθρώπους το σάκχαρο δεν πέφτει ποτέ κάτω από τα 60 mg/dL. Ακόμη και μετά από πολλές ώρες χωρίς φαγητό. Όταν κάνουμε δίαιτα ή έχουμε πολλές ώρες να φάμε, το συκώτι διατηρεί τα επίπεδα του σακχάρου μέσα στα όρια του φυσιολογικού. Το κάνει, μετατρέποντας το συσσωρευμένο λίπος και τη μυϊκή μάζα σε γλυκόζη.
Σάκχαρο: Ακολουθούν δεκαπέντε τροφές που ρίχνουν φυσικά το ζάχαρο
Σε συνδυασμό με τη φαρμακευτική αγωγή, τη σωματική άσκηση και γενικότερα την υιοθέτηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής, οι παρακάτω τροφές βοηθούν στην αποτελεσματικότερη διαχείριση του σακχάρου και την προστασία από σοβαρές επιπλοκές.
– Μούρα: Μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2010 στην επιθεώρηση Journal of Nutrition υπέδειξε ότι η καθημερινή κατανάλωση μούρων αυξάνει την ευαισθησία του οργανισμού στην ινσουλίνη. Η επίδραση αυτή είναι σημαντική. Δεδομένου ότι η αυξημένη παραγωγή ινσουλίνης οδηγεί στην αντίσταση του οργανισμού στην ινσουλίνη και την εκδήλωση του διαβήτη τύπου.
– Αβοκάντο: Αν και το αβοκάντο είναι πλούσιο σε λιπαρά, πρόκειται για μονοακόρεστα λιπαρά, τα οποία είναι υγιεινά και εξαιρετικά ωφέλιμα. Τα μονοακόρεστα λιπαρά επιβραδύνουν το ρυθμό απελευθέρωσης των σακχάρων στο αίμα κι έτσι παράγεται λιγότερη ινσουλίνη.
– Σπόροι Chia: Ο πολύτιμος σπόρος συμβάλλει στη σταθεροποίηση των επιπέδων του σακχάρου στο αίμα, βελτιώνει την ευαισθησία του οργανισμού στην ινσουλίνη και καταπολεμά τις φλεγμονές.
Σάκχαρο: Κι άλλες τροφές που ρίχνουν φυσικά το ζάχαρο
– Μάνγκο: Μπορεί το μάνγκο να έχει γλυκιά γεύση, έχει αποδειχθεί όμως ότι βοηθά στη μείωση του σακχάρου. Μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Nutrition and Metabolic Insights δείχνει ότι η καθημερινή κατανάλωση περίπου 100 γραμμαρίων φρέσκου μάνγκο είχε θετική επίδραση στα επίπεδα σακχάρου σε μια ομάδα παχύσαρκων ασθενών.
– Αβγό: Το αβγό αποτρέπει τις απότομες αυξομειώσεις του σακχάρου μετά από ένα γεύμα και συμβάλλει στον καλύτερο έλεγχο της πείνας.Κεράσια
– Τα κεράσια: Περιέχουν μια κατηγορία συστατικών που ονομάζονται ανθοκυανίνες, τα οποία μειώνουν την παραγωγή ινσουλίνης έως και κατά 50%.
Σάκχαρο: Κι άλλες τροφές που ρίχνουν φυσικά το ζάχαρο
– Πράσινο τσάι: Κλινικές μελέτες έδειξαν πως το πράσινο τσάι συμβάλλει στην πρόληψη του διαβήτη και ρυθμίζει τα επίπεδα γλυκόζης αίματος λόγω της υψηλής του περιεκτικότητας σε επιγαλλοκατεχίνη (EGC), ενεργή μορφή των κατεχινών με ισχυρή αντιοξειδωτική δράση. Πίνετε 1-2 ποτήρια πράσινου τσαγιού πλούσιου σε κατεχίνες σε καθημερινή βάση.
– Κανέλα: Η κανέλα μπορεί να βοηθήσει τα άτομα με αυξημένα επίπεδα σακχάρου στο αίμα να τα ρυθμίζουν καλύτερα. Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Επιστημών Υγείας Western, στην Πομόνα της Καλιφόρνια, ανακάλυψαν ότι οι πάσχοντες από διαβήτη τύπου 2 που παίρνουν συμπληρώματα κανέλας έχουν χαμηλότερα επίπεδα σακχάρου το πρωί που ξυπνάνε (σάκχαρο νηστείας) σε σύγκριση με όσους δεν τα παίρνουν.
Τα οφέλη της κανέλας ενδέχεται να οφείλονται σε μία από τις ουσίες που περιέχει, την κινναμαλδεΰδη. Οι ερευνητές εικάζουν ότι η κινναμαλδεΰδη διεγείρει την παραγωγή και την δράση της ινσουλίνης – της ορμόνης που διασπά το σάκχαρο.
– Ξύδι: Όταν ρίχνετε ξύδι σε φαγητά που περιέχουν πολλούς υδατάνθρακες (όπως το ρύζι, τα ζυμαρικά, οι πίτες κ.λπ.) φαίνεται ότι καθυστερεί η απορρόφηση των σακχάρων που περιέχονται από τον οργανισμό, με αποτέλεσμα να μην αυξάνεται απότομα το ζάχαρο. Αυτό μάλλον συμβαίνει επειδή το ξύδι δεσμεύει ορισμένα πεπτικά ένζυμα τα οποία μετατρέπουν τους υδατάνθρακες σε γλυκόζη.
Μελέτη που έγινε στην Ιταλία, έδειξε πως όταν υγιείς εθελοντές κατανάλωναν 4 κουταλάκια του γλυκού άσπρο ξύδι, το οποίο πρόσθεταν σε σαλάτες μαζί με δύο λεπτές φέτες άσπρο ψωμί, μειωνόταν κατά 30% η γλυκαιμική αντίδρασή τους.
Σάκχαρο: Επιπλέον, τροφές που ρίχνουν φυσικά το ζάχαρο
– Πιπέρι καγιέν: Λίγη ποσότητα στα φαγητά εμποδίζει την απότομη άνοδο στο σάκχαρο μετά το γεύμα, σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου της Ταζμανίας. Σε αυτήν παρατηρήθηκε ότι το σάκχαρο ενηλίκων που έτρωγαν βιαστικά μπιφτέκι με καυτερές κόκκινες πιπεριές πάνω σε ψωμάκι μαζί με ζαχαρούχο αναψυκτικό ήταν πολύ χαμηλότερο απ’ ό,τι όταν οι ίδιοι προτιμούσαν μόνο το μπιφτέκι και το αναψυκτικό χωρίς τα καρυκεύματα.
– Καρότα: Σε μελέτη του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ τονίζεται ότι η κατανάλωση μισού φλιτζανιού σκούρων κίτρινων λαχανικών καθημερινά, όπως το καρότο, μειώνει τον κίνδυνο διαβήτη στις γυναίκες κατά 27%. Οι μελετητές δεν είναι σίγουροι γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά θεωρούν πως μπορεί να οφείλεται στα υψηλά επίπεδα αντιοξειδωτικών που εντοπίζονται σε αυτά τα λαχανικά.
– Βρώμη: Η κατανάλωση βρώμης οδηγεί σε μικρότερη αύξηση των επιπέδων σακχάρου και καλύτερο γλυκαιμικό έλεγχο. Παράλληλα, η ιδιότητά της να αυξάνει το ιξώδες του περιεχομένου του στομάχου, καθυστερεί τη διαδικασία της πέψης, γεγονός που αυξάνει το αίσθημα κορεσμού και μπορεί να συμβάλλει στην καλύτερη διαχείριση του σωματικού βάρους.
Σάκχαρο: Οι υπόλοιπες τροφές που ρίχνουν φυσικά το ζάχαρο
– Φασόλια: Έχουν χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη και υψηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες, γεγονός που οδηγεί σε μείωση του ρυθμού απορρόφησης της γλυκόζης και συνεπώς μικρότερη άνοδο των επιπέδων σακχάρου μεταγευματικά. Επιπλέον, μελέτες έχουν δείξει ότι η συστηματική κατανάλωση οσπρίων, και ειδικότερα φασολιών, σχετίζεται με χαμηλότερες τιμές γλυκοζυλιωμένης αιμοαφαιρίνης, γεγονός που υποδηλώνει καλύτερο γλυκαιμικό έλεγχο.
– Λιπαρά ψάρια: Αποτελούν καλές πηγές ω-3 λιπαρών οξέων, τα οποία συμβάλλουν στη βελτίωση του λιπιδαιμικού προφίλ και τη μείωση του καρδιαγγειακού κινδύνου. Τα άτομα που πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών νοσημάτων, συνεπώς η κατανάλωση λιπαρών ψαριών όπως ο σολωμός, ο γαύρος, η σαρδέλα, η γόπα, το σκουμπρί, η πέστροφα και ο τόνος, 1-2 φορές την εβδομάδα, μπορεί να συμβάλει στη μείωση του κινδύνου. Από την άλλη, αποτελούν μια καλή εναλλακτική πηγή πρωτεΐνης έναντι του κόκκινου κρέατος που έχει υψηλή περιεκτικότητα σε κορεσμένα λιπαρά.
– Αμύγδαλα: Περιέχουν «καλά» λιπαρά, φυτικές ίνες, βιταμίνες, μέταλλα και αντιοξειδωτικά συστατικά, ενώ παράλληλα έχουν χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη. Μελέτες έχουν δείξει ότι η προσθήκη αμυγδάλων στο γεύμα οδηγεί σε χαμηλότερα μεταγευματικά επίπεδα γλυκόζης, ενώ η τακτική κατανάλωση αμυγδάλων και άλλων ξηρών καρπών έχει συσχετισθεί με βελτίωση των τιμών γλυκόζης νηστείας και γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης.
Ένα δροσερό γλυκό χωρίς προσθήκη ζάχαρης μπορεί να αποτελέσει μια εύκολη και γρήγορη επιλογή για όσους αναζητούν μια πιο ελαφριά εκδοχή επιδορπίου.
Με απλά υλικά και ελάχιστο χρόνο προετοιμασίας, το παγωτό σάντουιτς που ακολουθεί συνδυάζει κρεμώδη υφή και γλυκιά γεύση, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις στην παρασκευή του.
Η συγκεκριμένη συνταγή ολοκληρώνει την προετοιμασία της σε περίπου 10 λεπτά, ενώ απαιτεί επιπλέον χρόνο στην κατάψυξη ώστε να αποκτήσει την κατάλληλη υφή. Η βάση της συνταγής στηρίζεται σε μπισκότα χωρίς ζάχαρη και σε μια κρέμα με γιαούρτι, η οποία μπορεί να προσαρμοστεί εύκολα ανάλογα με τις διατροφικές προτιμήσεις.
Για την παρασκευή της χρησιμοποιούνται 16 μπισκότα τύπου Digestive ή Petit Beurre χωρίς ζάχαρη, 400 γραμμάρια στραγγιστό γιαούρτι ή φυτικό γιαούρτι για όσους ακολουθούν vegan διατροφή, 2 έως 3 κουταλιές της σούπας μέλι, εναλλακτικά σιρόπι αγαύης ή στέβια, καθώς και 1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας.
Η διαδικασία παρασκευής και το τελικό αποτέλεσμα
Η εκτέλεση ξεκινά με την προετοιμασία της κρέμας. Σε ένα μπολ προστίθενται το γιαούρτι, το γλυκαντικό της επιλογής και η βανίλια, ενώ ακολουθεί καλό ανακάτεμα μέχρι να σχηματιστεί ένα λείο και αφράτο μείγμα.
Στη συνέχεια, τοποθετείται περίπου δύο κουταλάκια του γλυκού από την κρέμα πάνω σε ένα μπισκότο και αμέσως μετά καλύπτεται με ένα δεύτερο, σχηματίζοντας το χαρακτηριστικό σάντουιτς. Η ίδια διαδικασία επαναλαμβάνεται μέχρι να αξιοποιηθούν όλα τα υλικά.
Αφού ολοκληρωθεί η σύνθεση των παγωτών, τα σάντουιτς τοποθετούνται σε ταψί στρωμένο με αντικολλητικό χαρτί και μεταφέρονται στην κατάψυξη για περίπου 3 έως 4 ώρες, μέχρι να αποκτήσει η γέμιση πιο σταθερή υφή.
Το αποτέλεσμα προσφέρει ένα δροσερό και ελαφρύ επιδόρπιο που μπορεί να αποτελέσει μια διαφορετική πρόταση για όσους επιθυμούν μια γλυκιά επιλογή χωρίς ζάχαρη και με απλά υλικά της καθημερινότητας.
Σχεδόν σε όλους αρέσει το μοναδικό άρωμα της κανέλας, απογειώνει κάθε τι που μαγειρεύεται με αυτή είτε γλυκό είτε αλμυρό.
Όμως η κανέλα έχει και άλλες πολύτιμες ιδιότητες οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν και στην κηπουρική.
Η κανέλα ανήκει στην κατηγορία με τα σπιτικά υλικά που χρησιμοποιούμε στον κήπο και σε γλάστρες για την οικολογική φροντίδα των φυτών, όπως επίσης το πράσινο σαπούνι, η μαγειρική σόδα, το ξύδι, το πιπέρι καγιέν και η στάχτη.
Συγκεκριμένα, η κανέλα βοηθά στην προληπτική αντιμετώπιση μυκητολογικών ασθενειών που προσβάλλουν τα φυτά, στην καταπολέμηση των μυρμηγκιών στον κήπο καθώς επίσης ενισχύει την ανάπτυξη του ριζικού συστήματος κατά την διαδικασία του πολλαπλασιασμού των φυτών με μοσχεύματα.
Ας δούμε αναλυτικά, με ποιους τρόπους μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την κανέλα στην κηπουρική, στις γλάστρες και στον κήπο μας.
Κανέλα για αντιμετώπιση μυκητολογικών ασθενειών
Η κανέλα λειτουργεί ως ένα αντιμηκυτιακό για τα φυτά και βοηθάει στην προληπτική αντιμετώπιση μυκητολογικών ασθενειών σε πολλά λαχανικά, όπως το ωίδιο της αγγουριάς και της κολοκυθιάς, το ωίδιο της ντομάτας και της πιπεριάς και τον περονόσπορος της πατάτας. Η κανέλα χρησιμοποιείται επίσης σε λουλούδια που έχουμε σε γλάστρα και καλλωπιστικά φυτά που βρίσκονται στον κήπο, όπως σε γαρυφαλλιές, ορτανσίες και τριανταφυλλιές για την προληπτική αντιμετώπιση διάφορων ασθενειών. Ειδικά στις τριανταφυλλιές, ο ψεκασμός του φυλλώματος με διάλυμα κανέλας βοηθά στην καταπολέμηση του ωίδιου της τριανταφυλλιάς, της σκωρίασης και τη μελανής κηλίδωσης.
Υλικά
80 γραμμάρια κανέλα τριμμένη (4 κουταλιές της σούπας)
1 λίτρο νερό (4 κουταλιές σούπας)
Εφαρμογή
Σε ένα βάζο που είναι ανθεκτικό σε υψηλή θερμοκρασία, ρίχνουμε μέσα 4 κουταλιές της σούπας τριμμένη κανέλα, ρίχνουμε 1 λίτρο ζεστό νερό και κλείνουμε το βάζο με καπάκι για να μη φύγουν τα διάφορα έλαια της κανέλας που εξατμίζονται. Αφήνουμε το διάλυμα της κανέλας να κρυώσει για 1 ώρα και να έρθει σε θερμοκρασία δωματίου. Στη συνέχεια το περνάμε μέσα από μία σίτα ή από ένα φίλτρο καφέ για να το βάλουμε στο ψεκαστηράκι μας. Ψεκάζουμε το φύλλωμα των φυτών μας κατά το σούρουπο, αποφεύγοντας τον έντονο μεσημεριανό ήλιο. Μπορούμε να επαναλαμβάνουμε τον ψεκασμό των φυτών με διάλυμα κανέλας κάθε 2 εβδομάδες. Είναι σημαντικό να αποφεύγουμε να ψεκάζουμε όταν έχουμε υψηλές θερμοκρασίες, μεγαλύτερες των 30°C για να μη δημιουργήσουμε εγκαύματα στα φυτά.
Μια κουταλιά κανέλα στα φυτά σας και πείτε αντίο στα μυρμήγκια
Η χρήση της κανέλας στα φυτά και γύρω από το σπίτι μας αποτελεί ένα φυσικό τρόπο για την αντιμετώπιση των μυρμηγκιών. Συγκεκριμένα, η κανέλα δεν σκοτώνει τα μυρμήγκια, αλλά τα απωθεί καθώς λόγω του έντονου αρώματος αποπροσανατολίζονται και χάνουν την επικοινωνία με την φωλιά τους. Για την αποτελεσματική απώθηση λοιπόν των μυρμηγκιών, εντοπίζουμε τις φωλιές τους και ρίχνουμε μέσα κανέλα τριμμένη στην είσοδο της φωλιάς. Επιπλέον, τοποθετούμε κανέλα γύρω από τις ρίζες των φυτών για να εμποδίσουμε τα μυρμήγκια να επισκεφτούν τους βλαστούς και το φύλλωμα τους.
Η χρήση της κανέλας στα φυτά και γύρω από το σπίτι μας αποτελεί ένα φυσικό τρόπο για την αντιμετώπιση των μυρμηγκιών. Συγκεκριμένα, η κανέλα δεν σκοτώνει τα μυρμήγκια, αλλά τα απωθεί καθώς λόγω του έντονου αρώματος αποπροσανατολίζονται και χάνουν την επικοινωνία με την φωλιά τους. Για την αποτελεσματική απώθηση λοιπόν των μυρμηγκιών, εντοπίζουμε τις φωλιές τους και ρίχνουμε μέσα κανέλα τριμμένη στην είσοδο της φωλιάς. Επιπλέον, τοποθετούμε κανέλα γύρω από τις ρίζες των φυτών για να εμποδίσουμε τα μυρμήγκια να επισκεφτούν τους βλαστούς και το φύλλωμα τους.
Κι ένα μυστικό για την χρήση της κανέλας στα φυτά
Η τριμμένη κανέλα, όπως άλλωστε και η στάχτη, μπορεί να αξιοποιηθεί αντί για πάστα κλαδέματος για επάλειψη στις τομές που κάνουμε σε θάμνους και δέντρα όταν κλαδεύουμε. Η χρήση της κανέλας προστατεύει από την προσβολή από μυκητολογικές και βακτηριακές ασθένειες.
30 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ημέρα που ο νεαρός Μανόλης Παπαδόσηφος έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες του γνωστού του Γιάννη Βενιεράκη σε καφετέρια της πόλης του Ρεθύμνου.
Ο Γιάννης Παπαδόσηφος
Η εν ψυχρώ εκτέλεση του 27χρονου Κρητικού έμελλε να πυροδοτήσει μια από τις πλέον ξακουστές βεντέτες του νησιού. Πεντέμισι χρόνια μετά το φονικό, ο Γιάννης Παπαδόσηφος, πατέρας του Μανόλη, σκότωνε μέσα στην αίθουσα του Εφετείου Πειραιώς το φονιά του παιδιού του.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο 27χρονος Μανόλης Παπαδόσηφος ήταν γνωστός με τον Γιάννη Βενιεράκη, ο οποίος περνούσε σε ηλικία το νεαρό κατά 10 χρόνια. Αιτία του φονικού ήταν μια προσωπική διαφορά ανάμεσα στους δύο άνδρες.
Ο Γιάννης Βενιαράκης
Ειδικότερα, ο Βενιεράκης λέγεται ότι είχε εξοργιστεί με τον Παπαδόσηφο, καθώς ο τελευταίος φέρεται να είχε συμβουλεύσει μια κοπέλα που είχε σχέση με τον 37χρονο να είναι προσεκτική μαζί του.
Τελικά, στις 7 Αυγούστου του 1983 οι δύο γνωστοί συναντιούνται σε καφετέρια στο Ρέθυμνο. Ο Βενιεράκης καλεί τον Παπαδόσηφο να ανέβουν στο πατάρι του καταστήματος, προκειμένου να συζητήσουν εκεί καλύτερα. Όπως έγινε μετέπειτα γνωστό, η «συζήτηση» δεν κράτησε παρά ελάχιστα δευτερόλεπτα: Ο 37χρονος έβγαλε το πιστόλι του και πυροβόλησε τον Παπαδόσηφο στο στήθος, σκοτώνοντάς τον ακαριαία. Ο Βενιεράκης διαφεύγει μέσα από την καφετέρια, ωστόσο δεν αργεί η στιγμή της σύλληψής του. Στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που έγινε στο Ηράκλειο, ο 37χρονος καταδικάζεται σε ποινή ισόβιας κάθειρξης και οδηγείται στη φυλακή.
Οι περισσότεροι πίστεψαν ότι μετά από αυτήν την εξέλιξη και τη βαριά καταδίκη που επεφύλασσε το δικαστήριο στο δολοφόνο του παιδιού τους, η οικογένεια του Μανόλη Παπαδόσηφου θα ηρεμούσε. Όντως, έτσι έδειχναν τα πράγματα. Τα χρόνια περνούσαν με τον Βενιεράκη πίσω από τα σίδερα της φυλακής και τους γονείς του Μανόλη να μαραζώνουν από το χαμό του γιου τους. Ο Βενιεράκης δεν άργησε να ασκήσει έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης, όπως είχε το δικαίωμα να κάνει από το νόμο. Η δίκη προσδιορίστηκε τελικά σε δικαστήριο εκτός Κρήτης και συγκεκριμένα στο Εφετείο Πειραιώς.
Η εκτέλεση του Βενιεράκη
Περισσότερα από πέντε χρόνια μετά το στυγνό έγκλημα, ο Βενιεράκης θα καθόταν ξανά στο εδώλιο του κατηγορουμένου, ελπίζοντας αυτή τη φορά στην επιείκεια του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, ούτως ώστε να μειωθεί η ποινή του και να αποφυλακιστεί κάποια στιγμή… Στις 20 Δεκεμβρίου του 1988, η δίκη για τη δολοφονία του Μανόλη Παπαδόσηφου διεξαγόταν κανονικά στην αίθουσα του Εφετείου Πειραιώς. Ο Βενιεράκης καθόταν στο σκαμνί μπροστά από την Έδρα και ο χαροκαμένος πατέρας, σε σχετικά μεγάλη απόσταση, στο ακροατήριο.
Την ώρα που η δίκη βρισκόταν στο στάδιο της εξέτασης των μαρτύρων, ο Παπαδόσηφος ξεκινά να περπατά με αργό βήμα μες στην αίθουσα, χωρίς να κινήσει την υποψία των αστυνομικών. Το ταλαιπωρημένο του παρουσιαστικό δεν προδιέθετε κανέναν για τις προθέσεις του.
Ξαφνικά, ο γενειοφόρος ρίχνει ένα σάλτο και βρίσκεται πίσω από τον Βενιεράκη. Στη στιγμή, βγάζει ένα πιστόλι που κουβαλούσε κρυφά μαζί του και πυροβολεί το δολοφόνο του γιου του πέντε φορές. Στην αίθουσα επικρατεί πανικός. Οι δικαστές πέφτουν έντρομοι κάτω από τα έδρανα για να προστατευτούν. Ένας από τους αστυνομικούς, οι οποίοι πιάστηκαν στον ύπνο, ορμάει στον Παπαδόσηφο και καταφέρνει να του αρπάξει το πιστόλι από τα χέρια. Εκείνος, ωστόσο, δεν έφερε αντίσταση.
Ο αστικός θρύλος αναφέρει ότι λίγο πριν ξεψυχήσει ο Βενιεράκης είπε απευθυνόμενος στον εκτελεστή του «Έφαές με μπλιο!». Ο ίδιος θρύλος λέει ότι αμέσως μετά την εκτέλεση του φονιά τού γιου του, ο Παπαδόσηφος φώναξε: «Τώρα λευτερώθηκα!». Ο Βενιεράκης κείτεται νεκρός μέσα σε μια λίμνη αίματος, οι φωτογράφοι απαθανατίζουν «εκστασιασμένοι» τη σορό του, ενώ την ίδια ώρα ο Παπαδόσηφος οδηγείτο έξω από την αίθουσα σιδηροδέσμιος.
Έκρυψε το όπλο στη γενειάδα του
Πώς όμως κατάφερε ο Γιάννης Παπαδόσηφος να περάσει το πιστόλι του μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου, καταφέρνοντας να ξεγελάσει τις ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις; Το όπλο με το οποίο ο Παπαδόσηφος σκότωσε τον Βενιεράκη ήταν ένα lunger , το οποίο -σύμφωνα με τον ίδιο – το είχε πάρει από τους Γερμανούς ναζί μαζί με τον πατέρα του, κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης.
Την 20ή Δεκεμβρίου του 1988 είχε πάρει μαζί του το πιστόλι, ωστόσο το είχε αφήσει γεμάτο και απασφαλισμένο στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου ενός φίλου του, έξω από το Εφετείο.
Την πρώτη φορά που μπήκε στο Δικαστήριο πέρασε από τον ενδελεχή έλεγχο των αστυνομικών. Επανέλαβε το ίδιο πράγμα ακόμη δύο φορές. Την τελευταία, ο Παπαδόσηφος παρατήρησε ότι οι αστυνομικοί, βλέποντάς τον και ταλαιπωρημένο, δεν του έκαναν έλεγχο.
Αποφάσισε να κάνει τότε αυτό το οποίο ωρίμαζε σιγά-σιγά στο μυαλό και την ψυχή του από την ημέρα που έχασε για πάντα το γιο του. Βγήκε ξανά έξω από το Εφετείο, πήγε στο αυτοκίνητο, πήρε το όπλο του και επέστρεψε στην αίθουσα του Δικαστηρίου, χωρίς πάλι να υποβληθεί σε αστυνομικό έλεγχο. Ο θρύλος θέλει τον Γιάννη Παπαδόσηφο να κρύβει το lunger μέσα στην πυκνή και μακριά γενειάδα του, που είχε αφήσει εξαιτίας του πένθους του. Ωστόσο, δεν είναι λίγοι αυτοί που αμφισβητούν την εκδοχή αυτή, υποστηρίζοντας ότι το συγκεκριμένο όπλο δε γίνεται να κρυφτεί σε μια γενειάδα, όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή.
Το νέο της δολοφονίας του Βενιεράκη μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου διαδόθηκε ταχύτατα σε όλη τη χώρα και φυσικά στην Κρήτη. Ο άγραφος νόμος της κρητικής βεντέτας είχε επικρατήσει ακόμη μια φορά της Δικαιοσύνης. Ωστόσο, η ιδιαιτερότητα της εν λόγω περίπτωσης έγκειται στο ότι ο άγραφος νόμος υπερίσχυσε του θεσπισμένου, μέσα στο «ναό» της Θέμιδος: Το δικαστήριο…
«Αν ζούσε, θα τον ξανασκότωνα»
Φυσικά, αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο στην Ελλάδα. Περισσότερα από 40 χρόνια πριν την εκδίκηση του Παπαδόσηφου, ο Γιώργης Βρέντζος, ο περίφημος «Τηγανίτης», είχε σκοτώσει το δωσίλογο και υπεύθυνο για το θάνατο του αδερφού του Μαγιάση, μέσα στην αίθουσα του Ειδικού Δικαστηρίου Δοσίλογων στο Ηράκλειο.
Πάντως, πρέπει να σημειωθεί ότι μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης τάχθηκε με την πλευρά του Παπαδόσηφου, που εκδικήθηκε για το χαμό του παιδιού του, πληρώνοντας το φονιά του με το ίδιο νόμισμα. Ο Γιάννης Παπαδόσηφος καταδικάστηκε τελικά για την ανθρωποκτονία του Βενιεράκη σε ποινή κάθειρξης 14 ετών. Η ποινή του μειώθηκε και τελικά έμεινε στη φυλακή για πέντε χρόνια. Μετά την αποφυλάκισή του, επέστρεψε στο Ρέθυμνο, όπου έζησε ήρεμος μέχρι το τέλος της ζωής του, το 2012.
Ο Παπαδόσηφος πέθανε σε ηλικία 87 ετών. Μέχρι την τελευταία του πνοή δε μετάνιωσε στιγμή για την πράξη του. Όπως αναφέρεται μάλιστα συχνά, ο ίδιος έλεγε για την εκτέλεση Βενιεράκη ότι «αν ζούσε, θα τον ξανασκότωνα».
Αυτός ο ελληνικός ξηρός καρπός αποτελεί πραγματικά μια εξαιρετική επιλογή
Μπορείτε να τον χρησιμοποιήσετε πάνω από το γιαούρτι για πρόσθετη γευστική νότα, να τον χρησιμοποιήσετε ως υγιεινή επικάλυψη για τα ψάρια, ή να τον περιλάβετε σε φούρνο μαζί με καρυκεύματα και εσπεριδοειδή..
Εκτός από την εξαιρετική γεύση και την πολυτέλεια στη χρήση, αυτός ο ελληνικός ξηρός καρπός είναι προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη (ΠΟΠ) και προσφέρει πλούσια θρεπτική αξία.
Ίσως αυτός ο ξηρός καρπός ακριβώς να είναι αυτό που χρειάζεστε για να αποκτήσετε τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά, να διατηρήσετε το βάρος σας, και να βελτιώσετε την υγεία σας γενικά. Ας εξετάσουμε πιο αναλυτικά τα οφέλη του φιστικιού Αιγίνης.
Φιστίκι Αιγίνης: Ο ελληνικός ξηρός καρπός και τα πλεονεκτήματά του
Από το 1997, το φιστίκι Αιγίνης έχει αναγνωριστεί ως προϊόν ΠΟΠ. Η πρώτη φυτεία φιστικιάς στην Αίγινα ιδρύθηκε το 1896 από τον Νικόλαο Περόγλου, ο οποίος εισήγαγε σπόρους από τη Συρία. Από εκεί, το φιστίκι εξαπλώθηκε στην Αττική και στη συνέχεια σε όλη την Ελλάδα.
Ωστόσο, το φιστίκι Αιγίνης απολαμβάνει τα οφέλη των ασβεστούχων εδαφών του νησιού, σε συνδυασμό με το ξηρό περιβάλλον, την περιορισμένη ποσότητα νερού που λαμβάνει και την κοντινή απόσταση από τη θάλασσα.
Αυτοί οι παράγοντες συμβάλλουν στα ιδιαίτερα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά, την εξαιρετική γεύση και το άρωμά του, γεγονός που δικαιολογεί την αναγνώρισή του ως το καλύτερο φιστίκι παγκοσμίως.
Tα οφέλη του φιστικιού Αιγίνης περιλαμβάνουν:
Μείωση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα: Έρευνες δείχνουν ότι το φιστίκι Αιγίνης βοηθά στη ρύθμιση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα, καθώς περιέχει φωσφόρο που συμβάλλει στη διάσπαση των πρωτεϊνών και τη μετατροπή τους σε αμινοξέα.
Πλούσια πηγή πρωτεΐνης: Το φιστίκι Αιγίνης περιέχει υψηλή περιεκτικότητα πρωτεΐνης, παρέχοντας όλα τα απαραίτητα αμινοξέα.
Υψηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες: Οι φυτικές ίνες προάγουν τη μείωση της χοληστερόλης και της αρτηριακής πίεσης και μειώνουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων.
Υγιή λιπαρά: Τα φιστίκια Αιγίνης περιέχουν ανακορεστικά λιπαρά, τα οποία βελτιώνουν την χορταστικότητα και μειώνουν τη χοληστερόλη.
Υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη Β6: Η βιταμίνη Β6 προάγει την παραγωγή υγιών ερυθρών αιμοσφαιρίων και βοηθά στην πρόληψη αναιμίας και καρδιακών παθήσεων.
Αντιοξειδωτική δράση: Τα φιστίκια Αιγίνης περιέχουν αντιοξειδωτικές ενώσεις που βοηθούν στην πρόληψη κυτταρικής βλάβης και ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα.
Βελτίωση της αιμοσφαιρίνης: Η βιταμίνη Β6 που περιέχεται στα φιστίκια Αιγίνης συμβάλλει στην παραγωγή υγιών ερυθρών αιμοσφαιρίων και βελτιώνει την μεταφορά οξυγόνου στο αίμα.
Βελτίωση της όρασης: Τα φιστίκια Αιγίνης είναι πλούσια σε καροτενοειδή, τα οποία συμβάλλουν στη βελτίωση της όρασης με την αντιμετώπιση της ηλικιακής εκφύλισης της ωχράς κηλίδας και την αύξηση της ευκρίνειας της όρασης.
Αυτά τα οφέλη καθιστούν το φιστίκι Αιγίνης μια εξαιρετική επιλογή για να προσθέσετε στην καθημερινή σας διατροφή και να βελτιώσετε την υγεία σας.
Σήμερα Τετάρτη, 6 Μαΐου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη των Οσίου Σεραφείμ που ασκήτευσε στο Όρος Δόμβου, Προφήτου Ιώβ.
Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:
Σεραφείμ, Σεραφειμία, Σεραφείμα,
Σεραφίνα, Σεραφειμή, Σεραφειμούλα,
Σεραφειμίτσα*,
Ιώβ, Ιωβία, Ιώβη*.
Ο Όσιος Σεραφείμ
Ο Όσιος Σεραφείμ (το κοσμικό του όνομα ήταν Σωτήρης) γεννήθηκε στο χωριό Ζέλι της Βοιωτίας, από ευσεβείς και ενάρετους γονείς, οι οποίοι τον γαλούχησαν με τα νάματα του Ευαγγελίου γι’ αυτό και από μικρός ο όσιος, είχε μια κλίση στη μελέτη των Αγίων Γραφών και την ασκητική ζωή. Σε νεαρή ηλικία και παρά την πρόσκαιρη άρνηση των γονέων του, μετέβη στο Μονύδριο του Προφήτη Ηλία, στο όρος Κάρκαρα, όπου έκτισε ναό στο όνομα του Σωτήρος Χριστού και ασκήτευε εκεί.
Γρήγορα η φήμη του έγινε γνωστή και άρχισε να έχει συχνές επισκέψεις από τους γονείς του, φίλους του αλλά και ευσεβείς πιστούς, οι οποίοι κατέφευγαν στον όσιο για να τους συμβουλεύσει και να τους βοηθήσει. Για το λόγο αυτό εγκατέλειψε το αγαπημένο του σπήλαιο και πήγε στο μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων.
Γρήγορα έφυγε και από αυτή τη Μονή και πήγε στο Μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, στο Σαγμάτιο όρος, μεταξύ Βοιωτίας και Εύβοιας. Εκεί γρήγορα έλαμψε ως πνευματικός αστέρας πρώτου μεγέθους και ο ηγούμενος τον έκαρε μοναχό δίδοντάς του το όνομα Σεραφείμ. Αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος.
Λίγο αργότερα και για να αποφύγει τη ματαιοδοξία λόγω της φήμης των αρετών του, ζήτησε την άδεια του ηγούμενου και εγκατέλειψε τη Μονή της μετανοίας του και έφθασε στα δυτικά του Ελικώνα, στην τοποθεσία Δομπού, όπου έκτισε ναό του Σωτήρος, μερικά κελιά και κάλεσε κοντά του μερικούς μοναχούς. Εκεί ασκήτευσε επί δέκα έτη, διδάσκοντας τους άλλους μοναχούς τα σωτήρια διδάγματα της μοναχικής ζωής.
Εκοιμήθη οσιακά σε ηλικία 75 ετών, στις 6 Μαΐου του 1602 μ.Χ. ήμερα της Μεσοπεντηκοστής στις 6 το απόγευμα, αφού προείδε την κοίμηση του και κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων.
Αν οι ομιληταί και οι γράφοντες είχαν δη πρωτύτερα εκείνον τον παναθηναϊκό συναγερμό, θα εύρισκαν εκ των υστέρων άλλους τόνους, πολύ πιο υψηλούς, πολύ πιο δονούμενους, για να εξάρουν τη σημασία του απελθόντος καλλιτέχνη. Γιατί το πρωτοφανές γεγονός της τόσης κοσμοσυρροής θα τους έβαζε αμέσως μπροστά στο μεγάλο ερώτημα που ζητούμε τώρα την απάντησή του.
