Ανάμεσα στα τραγούδια του άλμπουμ ξεχωρίζει αυτό που έγραψε ο επιτυχημένος μουσικοσυνθέτης για την Ελένη Τοπαλούδη, την φοιτήτρια που δολοφονήθηκε πριν από τέσσερα χρόνια στη Ρόδο.
«Δέκα τραγούδια που ήρθαν ανάμεσα ‘18 και ‘21, με την ψυχή ταραγμένη, μειλίχια ή σε έκσταση. Ο έρωτας και το σκρολάρισμα, η κοινωνία και μια φάτσα στο προφίλ, η βία και το δόσιμο, ο πόλεμος των θρόνων και ένα μικρό παιδί είναι μερικά απ’τα παράθυρά του», γράφει, μεταξύ άλλων, ο Φοίβος Δεληβοριάς.
Ακολουθούν οι στίχοι από το τραγούδι του για την Ελένη Τοπαλούδη:
Σκέφτομαι την Ελένη Τοπαλούδη
Κι αν θα ’χε το σκοπό του ένα τραγούδι
Που ν’ ανεβεί στα δίκτυα που την πνίξαν
Στη θάλασσα να πέσει που τη ρίξαν
Κάποια μικρά λουλούδια ίσως ξέρουν
Αυτά που οι στίχοι δεν θα καταφέρουν
Κάποια λουλούδια που είναι για ν’ ανθίσουν
Να δουν τον ήλιο και να ξεψυχήσουν
Ίσως και κάποια εφήμερα λιοντάρια
Που παίζουν στα ντοκιμαντέρ τα βράδια
Με το αίμα από το θήραμα στο στόμα
Να τα ‘λεγαν καλύτερα ακόμα
Κάποιοι που έχουν τον Κώδικα σπουδάξει
Αυτόν που λέει το Νόμο και την Τάξη
Ίσως και να ’χαν κάτι να προσθέσουν
Πού όλα όσα πω να τ’ αναιρέσουν
Κι όσοι έχουνε μια πίστη δεδομένη
Κι όμως ξυπνούν τις νύχτες καυλωμένοι
Και τους τσιμπάει τελειώνοντας η τύψη
Κάτι να πουν που θα’ χω παραλείψει
Κι εσύ που θες τα χέρια μου να δέσεις
Να κάτσεις πάνω μου και να πονέσεις
Κι ύστερα να σωριάσεις τον ιππότη
Εσύ θα ‘πρεπε να μιλήσεις πρώτη
Κι εγώ που σου ζητάω φωτογραφίες
Και μες στ’ αυτί σου λέω γι’ άλλες κυρίες
Που βρίζω και που σφίγγω το λαιμό σου
Εγώ να γίνω τραγουδοποιός σου
Μέσα στη Γη νικιέται η Αγάπη
Το ξέρουν όλοι και του κάνουν πλάτη
Μα ύστερα συγχωρούν και συγχωρούνται
Μονάχα ό, τι αγάπησαν θυμούνται
Ο διάβολος εγγύηση θα πληρώσει
Κι ο πρώτος δολοφόνος θα γλιτώσει
Ο δεύτερος θα γίνει αγιογραφία
Που θα στολίζει τα ορφανοτροφεία
Κι όσο για την Ελένη Τοπαλούδη
Θα υπάρχει σ’ οποιοδήποτε τραγούδι
Θα ανεβάζουν οι ξενυχτισμένοι
Στο δίκτυο που απλωμένο περιμένει
Θα ανεβάζουν οι ξενυχτισμένοι
Στο δίχτυ που απλωμένο περιμένει
Ο Φοίβος Βουτσάς έχει γενέθλια σήμερα, 22 Ιουλίου. Ο γιος του αξέχαστου Κώστα Βουτσά και της Αλίκης Κατσαβού γίνεται 6 χρονών και η χαρά της μαμάς του είναι απερίγραπτη!
Η μαμά Αλίκη ευχήθηκε δημόσια στον μονάκριβο γιος της «χρόνια πολλά» δημοσιεύοντας φωτογραφίες από το πολύχρωμο πάρτι γενεθλίων που του ετοίμασε για να γιορτάσει μαζί με τους φίλους στην Παραμυθοχώρα. Oι Πιτζαμοήρωες ήταν το θέμα του πάρτι και τα πιτσιρίκια το διασκέδασαν.
Όπως έγραψε η ηθοποιός “Φοίβο αγόρι μου, χρονια πολλά! Η ζωή είναι μικρή. Κάνε το καλύτερο που μπορείς και κοίτα πάντα τα χρώματα του ουρανού. Σε αγαπώ!”
Σε αποκλειστικές της δηλώσεις στο Ιnfokids.gr η Αλίκη Κατσαβού αναφερόμενη στα γενέθλια του γιου της δήλωσε ότι “Γιορτάζω τα γενέθλια του γιου μου και νιώθω περήφανη ως γονιός που το παιδί μου πάρα τις μεγάλες τρικυμίες των δύο τελευταίων ετών διατηρεί το χαμόγελό του και προχωράει με δύναμη κι υγεία στο μέλλον που ανοίγει μπροστά του. Χαίρομαι και παίρνω από εκείνον κουράγιο!“
ΟΣΑ ΕΓΙΝΑΝ ΣΤΟ ΠΟΛΥΧΡΩΜΟ ΠΑΡΤΙ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ ΤΟΥ ΦΟΙΒΟΥ
Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΟΥ ΦΟΙΒΟΥ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΣΑ ΡΩΤΗΣΕ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ
Σε πρόσφατη συνέντευξή στο περιοδικό ΟΚ η Αλίκη Κατσαβού αναφέρθηκε στο πώς διαχείριζεται την απώλεια του μπαμπά του ο μικρός Φοίβος, αλλά και η ίδια ως προς το παιδί. Μάλιστα αποκάλυψε την πρόσφατη επιθυμία που εξέφρασε ο Φοίβος να επισκεφτεί τον τάφο του πατέρα του. Όπως εκμυστηρεύτηκε ” Προσπαθώ να μην ανοίγω εγώ τη συζήτηση γιατί αυτό μπορεί να του προκαλέσει άγχος. Όταν όμως μου δίνει την αφορμή, του μιλάω όσο μπορώ με πιο απλά λόγια για την ηλικία του αλλά με απόλυτη ειλικρίνεια για όλα τα θέματα.
Το μεγάλο θέμα που λύσαμε τον τελευταίο καιρό ήταν που ήθελε να επισκεφτεί τον τάφο του.
Μου το ζητούσε επίμονα από μόνος του. Πήγαμε λοιπόν και κατάλαβα ότι ο Φοίβος προσπαθούσε να τελειώσει μέσα του το ότι εκεί είναι ο Κώστας.
Με ρώτησε ποιοι είναι γύρω του, με έβαλε να του διαβάσω τα ονόματα και μετά αναρωτήθηκε αν ανοίγει από κάπου ο τάφος που ήταν μέσα ο μπαμπάς του…
Στο σχολείο οι δασκάλες μού λένε ότι πολλές συμπεριφορές του θυμίζουν τον Κώστα. Είναι χαριτωμένος και του αρέσει να κάνει τους άλλους να γελάνε, οπότε ψάχνει και βρίσκει τον τρόπο. Νομίζω ότι αυτό είναι γονιδιακό.”
Οι γεωπολιτικοί κίνδυνοι για τις οικονομίες και τις αγορές, από τη σύγκρουση Ισραήλ με Χαμάς, Χεζμπολάχ και Ιράν
Θολώνει το τοπίο για τις αγορές και τις οικονομίες, μετά τις τελευταίες γεωπολιτικές εξελίξεις και τις εύλογες ανησυχίες που προκύπτουν για το σκηνικό στη Μ. Ανατολή, με τις αγορές να έχουν να αντιμετωπίσουν έναν πιθανό νέο «μαύρο κύκνο».
Το μεγάλο ερώτημα είναι το χρονοδιάγραμμα, η έκταση και το είδος της όποιας συνέχειας υπάρξει στην αντιπαράθεση Ισραήλ – Ιράν και ευρύτερα στη Μ. Ανατολή.
Μια ευρύτερη σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν πιθανότατα θα οδηγήσει σε υψηλότερες τιμές της ενέργειας, κάτι που με τη σειρά του θα ωθήσει τις κεντρικές τράπεζες να αυστηροποιήσουν τη νομισματική πολιτική για τον έλεγχο του πληθωρισμού, βλάπτοντας την ανάπτυξη.
Σύμφωνα με το ΔΝΤ μια αύξηση 15% στις παγκόσμιες τιμές του πετρελαίου, λόγω μιας πιθανής ευρύτερης σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, μαζί με το υψηλότερο κόστος μεταφοράς για την αποφυγή επιθέσεων στην Ερυθρά Θάλασσα, πιθανότατα θα αύξανε τον παγκόσμιο πληθωρισμό κατά 0,7 ποσοστιαίες μονάδες.
Μια ευρύτερη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να διαταράξει έως και το ένα τρίτο της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου και περίπου το 15% της παραγωγής φυσικού αερίου.
Πάντως κατά τον οίκο αξιολόγησης Scope, μια πλήρους κλίμακας σύγκρουση στη Μέση Ανατολή είναι απίθανη, αλλά οποιαδήποτε περαιτέρω κλιμάκωση των εντάσεων θα είχε σημαντικές αρνητικές συνέπειες για τις αγορές εμπορευμάτων και τον πληθωρισμό, επιβεβαιώνοντας τις γεωπολιτικές εξελίξεις ως βασική πιστωτική πρόκληση, παγκοσμίως.
Ωστόσο, οποιαδήποτε περαιτέρω όξυνση της σύγκρουσης εντός της περιοχής -ακόμα και αν αυτή δεν φτάσει σε ένα σενάριο περιφερειακού πολέμου πλήρους κλίμακας- θα μπορούσε να έχει σημαντικές οικονομικές επιπτώσεις πέρα από τη Μέση Ανατολή μέσω υψηλότερων τιμών των εμπορευμάτων, διαταραχών των ναυτιλιακών δρομολογίων και κινδύνου στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές.
Οι αγορές πάντως έχουν αντιδράσει σχετικά ψύχραιμα μέχρι στιγμής, προεξοφλώντας την μη κλιμάκωση των εχθροπραξιών. Η υποχώρηση του Πετρελαίου και η μικρή αύξηση του Δολαρίου, δεν δείχνουν πραγματική ανησυχία. Μόνο η άνοδος του Χρυσού κοντά στα $2400 είναι ισχυρή, αλλά έχει ξεκινήσει πολύ πριν από το συμβάν στο Ισραήλ.
Το πετρέλαιο
Μετά το επεισόδιο μεταξύ Ιράν- Ισραήλ οι αναλυτές “έβλεπαν” κίνηση προς τα 100 δολάρια, ενώ λίγο πριν το νέο πολεμικό σκηνικό, το Brent σημείωσε ράλι πάνω από τα 92 δολάρια το βαρέλι. Στη συνέχεια η πορεία των τιμών του πετρελαίου είναι πτωτική με τις αγορές πετρελαίου να έχουν τιμολογήσει την παρατεταμένη ένταση και τον αυξημένο γεωπολιτικό κίνδυνο. Η Goldman Sachs τονίζει ότι το τρέχον επίπεδο Brent ήδη ενσωματώνει γεωπολιτικό ασφάλιστρο κινδύνου 5-10 δολ.
Τον κίνδυνο να ξεπεράσει τα 140 δολάρια το βαρέλι σημειώνουν οι αναλυτές της Societe Generale. Η Citigroup βλέπει πιθανή μία τιμή πάνω από τα τα 100 δολάρια το βαρέλι.
Ένας λόγος για ηρεμία στην αγορά πετρελαίου είναι η τάση ορισμένων μελών του ΟPEC+ για αύξηση των ποσοστώσεων στην παραγωγή.
Πάντως μία ευρύτερη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να διαταράξει έως και το ένα τρίτο της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου και περίπου το 15% της παραγωγής φυσικού αερίου.
Ο χρυσός
Οι γεωπολιτικές εντάσεις βοήθησαν τις τιμές του χρυσού να κρατηθούν κοντά στα ιστορικά υψηλά επίπεδα όπου σκαρφάλωσαν την προηγούμενη εβδομάδα, αφού σε περιόδους έντασης ο χρυσός θεωρείται πάντοτε ένα ασφαλές καταφύγιο για τους επενδυτές. Η γεωπολιτική αβεβαιότητα συνεχίζει να προσφέρει στήριξη στον χρυσό και εάν υπάρξει κάποια κλιμάκωση της κατάστασης.
Οι αναλυτές της JP Morgan “βλέπουν” την τιμή του χρυσού στα 2.500 δολάρια ανά ουγκιά, ενώ οι αναλυτές της Citi εμφανίζονται πιο αισιόδοξοι και τοποθετούν την τιμή του χρυσού στα 3.000 δολάρια η ουγκιά τους επομένους 12 με 18 μήνες. Σημειώνεται ότι η τιμή του χρυσού “άγγιξε” ρεκόρ στα 2.431,29 δολάρια την Παρασκευή.
Τα επιτόκια
Το νέο παγκόσμιο σκηνικό που διαμορφώνεται είναι πιθανόν να φρενάρει την μείωση των επιτοκίων.
Οι Κεντρικές Τράπεζες, αναγνωρίζοντας τις γεωπολιτικές κρίσεις και την δυσκολία τιθάσευσης του πληθωρισμού, αναθεωρούν τις αισιόδοξες προβλέψεις τους για πολλαπλές μειώσεις επιτοκίων.
Σύμφωνα με την Capital Economics απομακρύνονται οι μειώσεις επιτοκίων αν κλιμακωθεί η ένταση στη Μέση Ανατολή. Μια άνοδος της τιμής του πετρελαίου θα περιέπλεκε τις προσπάθειες επαναφοράς του πληθωρισμού στον στόχο στις προηγμένες οικονομίες, αλλά θα έχει ουσιαστικό αντίκτυπο στις αποφάσεις της κεντρικής τράπεζας μόνο εάν οι υψηλότερες τιμές της ενέργειας εισχωρήσουν στον πυρήνα του πληθωρισμού..
Η Deutsche Bank και η Morgan Stanley μείωσαν τις προβλέψεις τους για τις μειώσεις επιτοκίων της ΕΚΤ, προβλέποντας πλέον μόνο τρεις κινήσεις φέτος.
Από την άλλη, ο συνδυασμός υψηλών ρυθμών ανάπτυξης και επίμονου πληθωρισμού ενισχύει την πιθανότητα η Fed να αυξήσει, αντί να μειώσει τα επιτόκια, οδηγώντας το κόστος δανεισμού έως και το 6,5%. Μια τέτοια εξέλιξη θα πυροδοτούσε “sell-off” στα ομόλογα και τις μετοχές, σύμφωνα με την UBS.
Πάντως σύμφωνα με δηλώσεις της Κριστίν Λαγκάρντ η ΕΚΤ παραμένει σε τροχιά μείωσης των επιτοκίων βραχυπρόθεσμα, εφόσον δεν υπάρξει κάποιο μεγάλο σοκ.
Την αγανάκτησή του για τη συνεχή απόρριψη του αιτήματος για τιμητική σύνταξη καταγγέλλει ο Γιάννης Φλωρινιώτης μιλώντας στο πειροδικό «Λοιπόν», τονίζντας ότι η επιλογή αυτή δε θα έπρεπε να γίνεται από συναδέλφους του.
«Το υπουργείο Πολιτισμού δίνει μια τιμητική σύνταξη σε αυτούς που προσφέρουν στον πολιτισμό. Εδώ και τρία χρόνια κάνω αίτηση για τιμητική σύνταξη κι έχει απορριφθεί. Είναι μια επιτροπή συναδέλφων από το σύλλογο τραγουδιστών, που προτείνουν στην επιτροπή του υπουργείου ποιος θα πάρει σύνταξη. Κακώς δίνουν σε συναδέλφους να επιλέγουν το ποιος θα πάρει σύνταξη, γιατί δίνουν σ’ εκείνους που γουστάρουν αυτοί, αυτούς προτείνουν. Τέτοιο μπούλινγκ…
Θέλω κάποια στιγμή να ξεκουραστώ, να έχω χρήματα να περάσω… Λένε για τον πολιτισμό… Εγώ έκανα δίσκο με Βάρναλη, Παλαμά, όλους τους Έλληνες ποιητές, μελοποιημένα τραγούδια. Ξεκίνησα να τραγουδάω με τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Γιάννη Παπαϊωάννου, τον Μητσάκη, το Πρόδρομο Τσαουσάκη. Ο πρώτος δίσκος που έκανα ήταν με ρεμπέτικα. Ποτέ δεν έμπλεξα σε δικές τους κλίκες και κυκλώματα, ήμουν πάντα ελεύθερος», είπε χαρακτηριστικά.
Η εικόνα του ελεύθερου σκοπευτή έχαιρε ανέκαθεν ιδιαίτερης, σχεδόν θανατηφόρας, εκτίμησης στις τάξεις των ενόπλων δυνάμεων διεθνώς, μαγνητίζοντας ταυτοχρόνως το φαντασιακό του πολίτη.
Ιδιαίτερα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, μορφές όπως ο Ζάιτσεφ και ο Χάτσκοκ έχουν μείνει θρυλικές, υπερβαίνοντας τα στενά όρια της στρατιωτικής ιστορίας.
Η φιγούρα του μοναχικού και θανάσιμου «άσου», στο σώμα του οποίου κυλά παγωμένο υγρό παρά αίμα και σπέρνει τον θάνατο στον ανυποψίαστο εχθρό από κάπου μακριά και αποστασιοποιημένα, πουθενά δεν βρήκε ιδανικότερη ενσάρκωση από τον ανεπανάληπτο σκοπευτή και λαϊκό ήρωα της Φινλανδίας, Σίμο Χέιχε, ο οποίος σκότωσε 505 Σοβιετικούς με το τουφέκι του (και άλλους 200 με υποπολυβόλο) και έγινε ο Νο 1 κίνδυνος για τον Κόκκινο Στρατό κατά τον Χειμερινό Πόλεμο μεταξύ Φινλανδίας και ΕΣΣΔ.
Ο «Λευκός Θάνατος», όπως τον ονόμασαν οι Σοβιετικοί, τριγυρνούσε μόνος στα χαρακώματα του πολέμου και καραδοκούσε για εχθρική σάρκα σαν αρπακτικό που περιμένει τον θάνατο της λείας του.
Μέσα σε 100 μόλις μέρες της ρωσο-φινλανδικής διένεξης του 1939-1940, ο Χέιχε με το ηρωικό φινλανδικό τουφέκι M91στα χέρια του (μετατροπή μάλιστα του ρωσικού Mosin-Nagant, πόσο ειρωνικό!) μετατράπηκε σε φονικό αγρίμι που μόνο ο ήλιος ήταν ουσιαστικά ο εχθρός του. Από το εν λόγω τουφέκι, 505 επιβεβαιωμένοι σοβιετικοί στρατιώτες έπεσαν άδοξα στο πεδίο της μάχης, καθώς τον Σίμο κανείς δεν μπορούσε να τον δει.
Με την ολόλευκη στολή του, γινόταν κυριολεκτικά ένα με το χιόνι και η μαεστρία του στο «καρτέρι» τον έκανε αόρατο: ο Χέιχε έθαβε τμηματικά το όπλο του για να μη φαίνεται, γευόταν πάγο για να μην τον προδίδουν τα αχνίζοντα χνώτα του, φρόντιζε να περιορίζει τις αντανακλάσεις των μεταλλικών στοιχείων που θα μπορούσαν να φανερώσουν τη θέση του, ακόμα και για το «κλότσημα» του όπλου είχε βρει λύση ώστε να περνά όσο το δυνατόν πιο απαρατήρητος. Και περνούσε, είναι η αλήθεια.
Ο δεινός σκοπευτής ήταν μάλιστα τόσο σίγουρος για τις ικανότητές του που δεν χρησιμοποιούσε την τηλεσκοπική διόπτρα των συναδέλφων του, βασιζόμενος κυρίως στο αλάνθαστο φονικό του ένστικτο (και το μεταλλικό σκόπευτρο). Οι Σοβιετικοί δεν είχαν απάντηση για τον Χέιχε και ισοπέδωναν απλώς τις πιθανές θέσεις του με το πυροβολικό τους ή έβαζαν στρατιές από ελεύθερους σκοπευτές ως αντίμετρο.
Ένας τέτοιος θα του ανατίναζε το πρόσωπο στον αέρα, δίνοντας τέλος στο δολοφονικό του γαϊτανάκι, αν και ο Σίμο ήταν πολύ σκληρός για να πεθάνει. Παρά τον πυροβολισμό του στο σαγόνι από σοβιετικό ελεύθερο σκοπευτή στις 6 Μαρτίου 1940, φέρνοντας πια ευδιάκριτα «παράσημα» στο πρόσωπό του, ο Χέιχε ανέκαμψε και έζησε μέχρι τα βαθιά γεράματα ως ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες του Ρωσο-Φινλανδικού Πολέμου.
Οι μάχες τερματίστηκαν λίγες μέρες αργότερα και ο ανταρτοπόλεμος της Φινλανδίας κατά του πανίσχυρου εχθρού είχε αποδώσει καρπούς. Ο Χέιχε είχε συμβάλει τα μέγιστα, τόσο σε απώλειες όσο και σε όρους σακατεμένου σοβιετικού ηθικού…
Πρώτα χρόνια
Ο Σίμο «Σιμούνα» Χέιχε γεννιέται στις 17 Δεκεμβρίου 1905 στην κωμόπολη Ραουτγιέρβι, πολύ κοντά στα ρωσο-φινλανδικά σύνορα. Μεγάλωσε μέσα σε αγροτικό σπιτικό και συνήθιζε να βοηθά τους γονείς του στα κτήματα ήδη από πολύ μικρός. Με τον πατέρα του πήγαιναν συχνά για κυνήγι, κι έτσι ήρθε σε επαφή με το όπλο από ιδιαιτέρως τρυφερή ηλικία.
Ο Σίμο έδειξε την έφεσή του στο σημάδι και πριν καταταγεί ακόμα στον στρατό το δωμάτιό του ήταν γεμάτο με τρόπαια από σκοπευτικούς αγώνες. Σε ηλικία 20 ετών θα ξεκινήσει τη στρατιωτική του καριέρα, όταν κατατάσσεται στην Εθνοφυλακή της Φινλανδίας.
Στον ελεύθερο χρόνο του κυνηγά ελάφια και όλοι μιλούν πια για τις εξαίρετες σκοπευτικές του επιδόσεις. Τις οποίες θα μάθαιναν σύντομα και οι Σοβιετικοί το 1939. Μέχρι τότε ο Σίμο θα μετρούσε ήδη 14 χρόνια στον στρατό και θα ήταν πραγματικός άσος στη σκοποβολή. Αν και την πλήρη έκταση των ικανοτήτων του θα τη συνειδητοποιούσαν όλοι μόνο όταν θα ξεσπούσε ο πόλεμος…
Ο «Λευκός Θάνατος» βρυχάται
Ήταν Απρίλιος του 1938 όταν οι αντιπρόσωποι της ΕΣΣΔ εξέφρασαν στην κυβέρνηση της Φινλανδίας τις ανησυχίες του Κρεμλίνου για επικείμενη επίθεση του Χίτλερ στη Μόσχα. Οι σοβιετικοί επιτελείς ανησυχούσαν ιδιαιτέρως ότι οι ναζί θα έρχονταν από την αποδυναμωμένη Φινλανδία και δεν έμοιαζαν να καθησυχάζονται από τις διαβεβαιώσεις της ουδέτερης Φινλανδίας ότι θα ήταν εκεί για να αποκρούσει οποιαδήποτε εισβολή του Αδόλφου.
Ο Κόκκινος Στρατός ήταν αποφασισμένος να προωθηθεί στα εδάφη της χώρας για να προϋπαντήσει τον εχθρό και δεν δεχόταν τα «όχι» της μικρότερης γείτονος. Οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν μέχρι τον Νοέμβριο του 1939, με τους Σοβιετικούς να προτείνουν ακόμα και τμηματική παραχώρηση εδαφών εκ μέρους των Φινλανδών που θα λειτουργούσαν ως ανάχωμα στη χιτλερική προέλαση στο Λένινγκραντ.
Το αδιέξοδο πήρε τέλος στις 30 Νοεμβρίου 1939, όταν όλες οι συνομιλίες διακόπηκαν μονομιάς και ο Κόκκινος Στρατός εισέβαλε στη Φινλανδία. Ο μικρός συνοριακός δήμος του Ραουτγιέρβι βρέθηκε στη δίνη του πολέμου και τον 34χρονο Σίμο ήρθε το κακό και τον βρήκε στα ξαφνικά.
Μαθαίνοντας για τις εχθροπραξίες με τους Σοβιετικούς, πήρε τροφή, νερό, το λευκό καμουφλάζ και τη φινλανδική εκδοχή του φοβερού ρωσικού τουφεκιού Mosin-Nagant και πήγε να υπερασπιστεί τη χώρα του. Πριν πάρει τέλος ο πόλεμος των τεσσάρων μηνών, ο ταπεινός Χέιχε θα γινόταν φόβος και τρόμος στις τάξεις του «κόκκινου» εχθρού.
Μέχρι τότε είχε εξάλλου τη φήμη του να προηγείται, αφού παρέμενε ο μόνος που μπορούσε να χτυπήσει στόχο στα 150 μέτρα κάπου 16 φορές το λεπτό! Ο υποδεκανέας του φινλανδικού στρατού είχε κάνει τη θητεία του στο στράτευμα, είχε υπηρετήσει για πολλά χρόνια στην Πολιτοφυλακή και κλήθηκε τώρα εσπευσμένα πίσω στον στρατό.
Τον στρατό μιας χώρας τριών εκατομμυρίων που είχε να αντιμετωπίσει τις ένοπλες δυνάμεις της κραταιής Σοβιετικής Ένωσης των 171 εκατομμυρίων! Όσο για την κατανομή δυνάμεων, υπολείπονταν κατά πολύ των Σοβιετικών, καθώς η αναλογία του πολέμου αποκρυσταλλώθηκε στο 1/100! Οι Σοβιετικοί διέθεταν επίσης 3.500 περισσότερα αεροπλάνα και εκατονταπλάσια άρματα μάχης.
Ο μόνος τρόπος ήταν λοιπόν αναγκαστικά ο ανταρτοπόλεμος και οι ελεύθεροι σκοπευτές επιστρατεύτηκαν ως αιχμή του δόρατος του ανορθόδοξου πολέμου. Ο Χειμερινός Πόλεμος του 1939-1940 ήταν εξαιρετικά δριμύς σε όρους παγωνιάς, καθώς σημειώθηκαν θερμοκρασίες-ρεκόρ εκείνο τον χειμώνα.
Ο Χέιχε φόρεσε ό,τι είχε και δεν είχε, κάλυψε τα ρούχα του με τη λευκή στολή, φόρεσε τα γάντια και τη μάσκα του, στρίμωξε μερικές κονσέρβες στον σάκο του και χώρεσε 50-70 σφαίρες στην παλάσκα του και έφυγε για το μέτωπο. Μαζί του είχε το τουφέκι και ένα υποπολυβόλο.
Κρυβόταν συνήθως στα χαμόκλαδα και περίμενε, πολλές φορές για μέρες και νύχτες, μέχρι να εμφανιστεί ο εχθρός. Οι Σοβιετικοί έτειναν να χρησιμοποιούν τους δρόμους κατά την επέλασή τους, κάτι που διευκόλυνε το έργο του ελεύθερου σκοπευτή, ο οποίος επέλεγε κρυψώνες που να βλέπουν στη δημοσιά.
Ο ικανότατος θηρευτής σκότωνε τον ένα Σοβιετικό πίσω από τον άλλο. Ο εισβολέας δεν είχε τρόπο να αντιπαρατεθεί με το φονικό καρτέρι του Χέιχε, γι’ αυτό και ισοπέδωνε συνήθως με το πυροβολικό τον χώρο τριγύρω, τόσο σε τυφλά όσο και στοχευμένα χτυπήματα, μπας και απαλλαγεί από τον βραχνά του Χέιχε.
Οι σοβιετικοί ελεύθεροι σκοπευτές είχαν ρητές εντολές να ξετρυπώσουν τον ενοχλητικό Φινλανδό με το Mosin-Nagant M91. Ένας μάλιστα σοβιετικός είχε καθαρίσει μπόλικους φινλανδούς στρατιώτες με το σκόπευτρό του, αλλά και τρεις αξιωματικούς. Εκείνη τη μέρα είχε φάει άλλον έναν, προδίδοντας τη θέση του στον Χέιχε που καραδοκούσε. Με τον ήλιο να δύει σιγά σιγά, ο Σοβιετικός πίστεψε ότι η μέρα είχε τελειώσει και σηκώθηκε στα γόνατά του. Με μια βολή από τα 450 μέτρα, η σφαίρα του Σίμο καρφώθηκε στο κεφάλι του.
Παρά την επιτυχία όμως του Χέιχε, οι Σοβιετικοί κέρδιζαν αργά και σταθερά τον πόλεμο. Οι Φινλανδοί είχαν οπισθοχωρήσει τουλάχιστον 40 χιλιόμετρα και η μονάδα των ελεύθερων σκοπευτών του 34ου Συντάγματος είχε τώρα να υπερασπιστεί έναν στρατηγικής σημασίας λόφο.
Και οι δύο πλευρές ήξεραν ότι οι Φινλανδοί ήταν αποδυναμωμένοι, χωρίς εφόδια και διαθέσιμες ενισχύσεις. Παρά ταύτα, οι λιγοστοί στρατιώτες υπερασπίζονταν πετυχημένα το πέρασμα για βδομάδες, πονοκεφαλιάζοντας τους Σοβιετικούς για το ακατανόητο του πράγματος. Είμαστε πια στην 21η Δεκεμβρίου 1939, όταν ο Χέιχε έγραψε νέο ρεκόρ εκείνη τη μέρα με 25 επιβεβαιωμένους θανάτους Σοβιετικών.
Μέχρι τότε ο προσωπικός απολογισμός του έφτανε τους 500 άντρες, τόσο με το τουφέκι όσο και το πολυβόλο. Και μέχρι τότε οι Σοβιετικοί είχαν καταλάβει καλά ότι ήταν ένας ελεύθερος σκοπευτής αυτός που έσπερνε όλεθρο και τρόμο στις δυνάμεις τους, αναγκάζοντας τον προελαύνοντα Κόκκινο Στρατό να τον ονομάσει «Λευκό Θάνατο».
Μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου, οι Σοβιετικοί πάλευαν ακόμα να καταλάβουν το ύψωμα, παρά την τεράστια αριθμητική υπεροχή και τον βαρύ οπλισμό τους. Σε μια μάχη μόνο, για παράδειγμα, 32 Φινλανδοί αντιμετώπισαν κάπου 4.000 Σοβιετικούς. Μόλις 4 έμειναν ζωντανοί για να δουν τη μεγαλειώδη νίκη τους!
Την ώρα που Άγγλοι και Γάλλοι έστελναν προσφορές για βοήθεια στους Φινλανδούς, οι Σοβιετικοί εντατικοποιούσαν τις προσπάθειές τους. Στις 6 Μαρτίου 1940, ο υποδεκανέας Σίμο Χέιχε καραδοκούσε σαν όλες τις άλλες μέρες για Σοβιετικούς. Τώρα είχε 505 επιβεβαιωμένους θανάτους με το τουφέκι του, περισσότερους από κάθε άλλο ελεύθερο σκοπευτή σε εμπόλεμη σύρραξη! Το σερί του δεν έλεγε μάλιστα να κοπάσει, αφού πριν το μεσημέρι είχε ήδη 40 σκοτωμούς στη φαρέτρα του. Η τύχη του έμελλε όμως να αλλάξει.
Μια σφαίρα καρφώθηκε στο δεξί πάνω μέρος του σαγονιού του. «Το μισό του πρόσωπο λείπει», είπαν στον ασύρματο οι άντρες που τον μετέφεραν στα μετόπισθεν. Ο ελεύθερος σκοπευτής παρέμεινε σε κωματώδη κατάσταση αρκετές μέρες και ξύπνησε με θρυμματισμένο σαγόνι μεν, αλλά την ίδια δίψα για μάχη.
Τη μέρα που ξαναβρήκε ωστόσο τις αισθήσεις του, στις 13 Μαρτίου, είχε μόλις υπογραφεί η Συνθήκη της Μόσχας, που έδινε τέλος στον Χειμερινό Πόλεμο αναγνωρίζοντας τον γενναίο αγώνα των Φινλανδών. Οι Σοβιετικοί έπαιρναν στην κατοχή τους ένα καλό μέρος των φινλανδικών εδαφών, περιλαμβανομένης της γενέτειρας του Χέιχε, Ραουτγιέρβι. Κάπου 422.000 Φινλανδοί αναγκάστηκαν να ξεσπιτωθούν στον απόηχο του συμφώνου ειρήνης.
Όπως δήλωσε όμως σοβιετικός στρατηγός: «Κερδίσαμε αρκετά εδάφη για να θάψουμε τους νεκρούς μας». Οι Φινλανδοί είχαν πολεμήσει λυσσαλέα και διατήρησαν την ανεξαρτησία τους, επιφέροντας βαριές απώλειες στους υπέρτερους στρατιωτικά Σοβιετικούς. Αν και έχασαν το 11% των εδαφών τους, έδωσαν ένα γερό μάθημα στον Στάλιν, που στόχευε εξάλλου στην πλήρη κατάκτηση των γειτόνων του. Οι απώλειες των Σοβιετικών ήταν πενταπλάσιες σε νεκρούς και τετραπλάσιες σε τραυματίες σε σχέση με τον σκανδιναβικό στρατό.
Όσο για τον Χέιχε, τον τίμησαν με πέντε μετάλλια μετά τον Χειμερινό Πόλεμο και μια προαγωγή από υποδεκανέα σε υπολοχαγό! Τώρα εξάλλου τον καλούσαν παντού να μιλήσει για τον άθλο-ρεκόρ του. Αφού έγραψε κι ένα βιβλίο για τα πολεμικά του κατορθώματα, έζησε μια ήρεμη και μακρά ζωή μακριά από την ενεργό δράση.
Μπορεί να είχε στείλει μέσα σε λίγο λιγότερο από 100 μέρες στον άλλο κόσμο 705 ρώσους στρατιώτες, προκαλώντας χάος στον Κόκκινο Στρατό, για το γεγονός δεν μιλούσε όμως ποτέ ούτε δημοσίως ούτε ιδιωτικώς! Ούτε περηφανευόταν πως δεν χρησιμοποίησε ποτέ σκοπευτική διόπτρα όπως όλοι οι συνάδελφοί του. Γιατί ήξερε ότι αυτά είναι πράγματα του πολέμου που δεν ανήκουν στην ειρήνη και καλό είναι η ανθρωπότητα να μην καταφεύγει στον πόλεμο.
Στη χώρα του λατρευόταν ως εθνικός ήρωας, ο ίδιος περιοριζόταν ωστόσο σε σαφώς πιο ταπεινούς ρόλους. Πέρασε την υπόλοιπη ζωή του δουλεύοντας ως ελαφοκυνηγός και εκτροφέας σκύλων αργότερα, συνεχίζοντας τη δύσκολη αποθεραπεία του για πολλά ακόμα χρόνια, ως μια διαρκή υπόμνηση λες στις αιματοβαμμένες μέρες που τόσο ήθελε να αφήσει πίσω του.
Όταν τον ρώτησαν πώς κατάφερε να εξοντώσει 505 εχθρούς με το τουφέκι του ελεύθερου σκοπευτή, χαμογέλασε και απάντησε λακωνικά: «Με εξάσκηση». Είχε όμως τύψεις για τους τόσους θανάτους που προκάλεσε; «Απλά έκανα το καθήκον μου», απαντούσε εκείνος ξερά.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Χέιχε έδρασε σε πολικές θερμοκρασίες -20 και -40 βαθμών Κελσίου (μέχρι -43 έφτασε το θερμόμετρο εκείνον τον χειμώνα!). Φορώντας την ολόλευκη στολή παραλλαγής, σκότωσε 505 σοβιετικούς στρατιώτες ως ελεύθερος σκοπευτής, ενώ του πιστώνονται και άλλοι 200 επιβεβαιωμένοι θάνατοι με το υποπολυβόλο Suomi KP/-31, ανεβάζοντας τα συνολικά επιβεβαιωμένα θύματά του σε 705 άντρες.
Όταν ο στρατάρχης Καρλ Γκούσταφ Έμιλ Μάνερχαιμ τον έκανε ανθυπολοχαγό, έγινε ο πρώτος ποτέ φινλανδός στρατιώτης που προήχθη τόσο γρήγορα! Ο Χέιχε έζησε παρόλα αυτά εν ειρήνη μέχρι τα βαθιά του γεράματα και ευτύχησε να μην ξαναδεί πόλεμο στη ζωή του. Για κυνήγι ταράνδου πήγαινε μάλιστα με τον καλό του φίλο, τον πρόεδρο της χώρας Ούρχο Κέκονεν.
Άφησε την τελευταία του πνοή την 1η Απριλίου 2002, λίγα χρόνια πριν συμπληρώσει τον έναν αιώνα ζωής. «Ο θάνατος πήρε τον Λευκό Θάνατο», έγραψαν λιτά οι τοπικές εφημερίδες
Πάντα ήμουν τσουπωτή σαν κοριτσάκι αλλά από το Μάρτιο που ξεκίνησε η πρώτη καραντίνα αντί να προσέξω και να τρέφομαι υγιεινά το έριξα στο φαΐ, το οποίο σε συνδυασμό με την απραγία με έκανε να πάρω 12 κιλά. Δεν είναι ότι μου φταίει η καραντίνα και η κλεισούρα. Είναι καθαρά δικό μου το λάθος. Δεν έμαθα ποτέ να ράβω το στόμα μου και να τα αποτελέσματα τώρα.
Προχθές το βράδυ είχα έναν άσχημο καβγά με το σύντροφό μου. Η μία κουβέντα έφερε την άλλη και ούτε λίγο ούτε πολύ μου είπε ότι έχω παχύνει, ότι δεν έχω πια καμία σχέση με την κοπέλα που γνώρισε και ότι πρέπει επιτέλους να κάνω κάτι για να αδυνατίσω γιατί έχω αρχίσει να μην του αρέσω. Τα λόγια του με πλήγωσαν πάρα πολύ και την επόμενη μέρα αποφάσισα να τον διώξω. Τώρα μένει στο σπίτι της μητέρας του και από προχθές το πρωί που έφυγε δεν έχουμε μιλήσει καθόλου.
Φεύγοντας μου είπε ότι με αγαπάει, ότι δεν τα εννοούσε έτσι όπως ακούστηκαν και ότι πρέπει κάποια στιγμή να το συζητήσουμε αλλά δεν ξέρω αν θέλω. Ήμουν τόσο θυμωμένη που δεν έδωσα καν σημασία στα λόγια του παρά του άνοιξα την πόρτα και τον έστειλα μία ώρα αρχύτερα. Τον αγαπώ αλλά ώρες-ώρες το παρακάνει και γίνεται προσβλητικός χωρίς να το καταλαβαίνει. Εγώ θέλω στο πλευρό μου έναν άνθρωπο που θα με στηρίζει όχι έναν άνθρωπο που θα με κάνει να νιώθω χειρότερα απ’ ότι νιώθω. Υπήρξε αγενής αλλά και αγενέστατος και τώρα το πληρώνει.
Μήπως από την άλλη είμαι υπερβολική; Μήπως έχει δίκιο και πρέπει να αναλάβω και εγώ τις ευθύνες μου; Πραγματικά δεν ξέρω. Τον αγαπώ αλλά η συμπεριφορά του με πλήγωσε. Δεν ξέρω αν θέλω να συνεχίσω να είμαι με έναν άνθρωπο που με θεωρεί χοντρή και αντιαισθητική.
Πριν μια βδομάδα, ανακάλυψα, ότι γράφτηκε σε ένα σάιτ γνωριμιών και ότι ενδιαφέρεται να γνωρίσει γυναίκες με παραπάνω κιλά. Από τότε μέχρι σήμερα έχει γραφτεί σε πολλά περισσότερα.
Με το αγόρι μου είμαστε μαζί 2,5 χρόνια και λέμε τα πάντα ο ένας στον άλλο. Ωστόσο, εδώ και δύο μήνες παρατήρησα, ότι ασχολείται πολύ και κάνει Like σε Facebook και Instagram σε παχουλές γυναίκες – πολύ παχουλές μπορώ να πω – που φοράνε εσώρουχα.
Πριν μια βδομάδα, ανακάλυψα, ότι γράφτηκε σε ένα σάιτ γνωριμιών και ότι ενδιαφέρεται να γνωρίσει γυναίκες με παραπάνω κιλά.
Δεν μπορώ να καταλάβω από πού προέκυψε όλο αυτό. Όταν του το είπα, δαγκώθηκε και μου ζήτησε συγνώμη εκατό φορές. Μου εξήγησε, ότι τον ελκύουν, ότι του αρέσουν οι παχουλές και ότι σε καμία περίπτωση δεν σκοπεύει να βγει και να γνωρίσει καμία.
Ήταν πολύ ειλικρινής, δεν μπορώ να πω και συμφωνήσαμε να μην το ξανασυζητήσουμε.
Εχτές χάλασε το λαπτοπ μου και χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω το δικό του, για να τελειώσω μια δουλειά, που έκανα. Δεν μπήκα καν στον κόπο να ψάξω, όχι ότι σκόπευα, μιας και στην αρχική του σελίδα, μου έβγαλε ειδοποιήσεις πολλών καινούργιων, μη αναγνωσμένων email από σάιτ γνωριμιών με παχουλές κυρίες, που δεν είχε διαβάσει.
Δεν ξέρω, τί να κάνω. Είμαστε και οι δύο λίγο πιο πάνω απ’ τα 20 μας και κάνουμε σεξ τακτικότατα. Δεν του λείπει κάτι τέτοιο. Απλά πιστεύω, ότι βγάζει κάποιο απωθημένο και δεν θα του φύγει, αν δεν το φτάσει μέχρι το τέλος.
Φίλος μου έμεινε εγκλωβισμένος χθες 12 ώρες στην Αττική Οδό. Ευτυχώς είχε γεμάτο ντεπόζιτο και δεν ξύλιασε.
*γράφει η Φιλοθέη Βαρσαμή Νομικός – Ανεξάρτητη Αρθρογράφος
Γύρω στις 2 το βράδυ πέρασε από δίπλα του φορτηγάκι που πήγαινε -με αλυσίδες- να ξεκολλήσει ασθενοφόρο με καρδιοπαθή.
Το ακολούθησε, μπήκαν ανάποδα στην Αττική Οδό, βρήκαν δυο λωρίδες λίγο πιο καθαρές και μετά από μια οδύσσεια, στη διάρκεια της οποίας είναι θαύμα ότι δεν έφυγε το αυτοκίνητο πουθενά, έφτασε σπίτι του στις 4 τα ξημερώματα.
Αρχικά το είχε πάρει λίγο στην πλάκα, μετά βαρέθηκε, στο τέλος ήταν απελπισμένος, κουρασμένος και έξαλλος.
Όλες αυτές τις ώρες δεν πέρασε ένας αστυνομικός, πυροσβέστης, στρατιώτης, υπάλληλος, επιτελικός, θεσμικός ένας οποιοσδήποτε τέλοσπάντων να τους πάει ένα μπουκάλι νερό, να ρωτήσει αν έχουν καύσιμο, να τους δώσει κάτι να φάνε.
Από εκχιονιστικά μου είπε ότι πέρασε μία φορά κάτι σαν γκρέιντερ αλλά πολύ μικρό που δεν έλυσε καθόλου κανένα πρόβλημα.
Ούτε αλάτια, ούτε μηχανήματα, ούτε τίποτα.
Άκουγε από το ραδιόφωνο για στρατό, για απεγκλωβισμούς, για μεταφορά σε ξενοδοχεία: τίποτα, τίποτα, τίποτα.
Στο σπίτι που επέστρεψε, (αφού παράτησε στη μέση κάποιου δρόμου το αυτοκίνητο γιατί ήταν αδύνατον να προχωρήσει) δεν είχε ρεύμα. Δεν ξέρει για πόσες ώρες, αλλά έφτασε σε σημείο να σκεφτεί μήπως ήταν καλύτερα στο αυτοκίνητο που είχε καλοριφέρ.
Η ιδιωτική Αττική Οδός, η ημι-ιδιωτική ΔΕΔΔΗΕ, η ανύπαρκτη περιφέρεια εξίσου απροετοίμαστες και ανίκανες απέδειξαν χθες ότι στην Ελλάδα ο δημόσιος τομέας δε λειτουργεί γιατί δεν μπορεί και ο ιδιωτικός λειτουργεί σαν δημόσιος, αλλά με κέρδος του διαπλεκόμενου, -συνήθως-, ιδιώτη. 201 χρόνια από την ελληνική επανάσταση και ακόμα οι λέξεις κοτζαμπάσης, δοβλέτι, μπαξίσι, φατρία, (μπουρλότο), κάνουν κουμάντο κρυμμένες πίσω από φαντασιακές κατασκευές όπως επιτελικό κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, εκσυγχρονισμός, δημόσιος διαγωνισμός, απόδοση/ ανάληψη ευθύνης.
**Ο φίλος μου ανήκει (περηφανώς) στη «μεσαία τάξη», με τάσεις εξάρτησης από τον μισθό του και πολύ φιλικά συναισθήματα προς το κυβερνόν κόμμα.
Πήγε στη δουλειά του γιατί έπρεπε, τους έδιωξαν, μπήκε αττική οδό χωρίς αλυσίδες γιατί τους άφησαν και κόλλησε 12 ώρες σε 20 πόντους χιόνι.
Στην αρχή μου έστελνε μηνύματα τύπου «η ελπίδα έρχεται» κάνοντας πλακίτσα με το παλιό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ.
Στο 9ωρο που παραπονιόταν ότι πεινάει, του είπα ότι δεν πειράζει, αφού παρήγγειλε πίτσα με την ψήφο του, όπου να ναι θα ‘ρθει και θα ναι ντόμινος.
Τσαντίστηκε λίγο, ωστόσο, το τελευταίο μήνυμα που μου έστειλε τα ξημερώματα από το παγωμένο σπίτι του, ήταν τετράστιχο με ρίμα και τη γνωστή κατάληξη.
Πριν λίγο του έστειλα την ενημέρωση για το διχίλιαρο της αποζημίωσης στους εγκλωβισμένους οδηγούς με τη σημείωση «θα ‘ρθει σαν άνοιξη να διώξει τα χιόνια/ να τραγουδούν στα δέντρα πάλι τα αηδόνια».
Είμαι 30 χρονών και ο φίλος μου 32. Όταν γνωριστήκαμε, μου είπε από το πρώτο μας κιόλας ραντεβού ότι είναι χωρισμένος και έχει μια κορούλα τριών χρονών, κάτι για το οποίο δεν είχα κανένα πρόβλημα. Πρόβλημα έχω που κάθε φορά που πάει να δει την κόρη του στο σπίτι της πρώην του, κάθεται εκεί με τις ώρες και τρώνε και πίνουν όλοι μαζί.
Κάθε φορά που είναι η σειρά του να πάρει το παιδί ξέρω πως όταν πάει στο σπίτι να το πάρει ή όταν πηγαίνει για να το αφήσει θα γυρίσει 2-3 ώρες μετά. Πάντα η πρώην του, του μαγειρεύει τα αγαπημένα του φαγητά, τον τραπεζώνει κανονικότατα, τον ταΐζει και τον ποτίζει και εγώ όσο και να παραπονιέμαι ότι μένω πολλές ώρες μόνη μου με γράφει.
Τις προάλλες μου ανακοίνωσε ότι θα φύγει δύο μέρες με την πρώην του και το παιδί για να δουν λέει τους παππούδες του στο χωριό.
Λυπάμαι αλλά όλα έχουν ένα όριο. Πολύ φοβάμαι ότι κάθε φορά που πηγαίνει εκεί δεν μένουν μόνο στο φαγητό και το ποτό. Όλο αυτό που γίνεται δεν είναι φυσιολογικό και εγώ έχω βαρεθεί να του κάνω παράπονα, να τσακωνόμαστε και να ζηλεύω. Είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος και μπαμπάς που αγαπώ πολύ, αλλά η κατάσταση αυτή με έχει κάνει να αισθάνομαι άβολα. Καλά κάνει κι έχει καλές σχέσεις με την πρώην του, έχουν και ένα παιδί μαζί που δεν φταίει πουθενά, αλλά τα κολλητιλίκια τους πολύ μ’ ενοχλούν.
Αν θέλει μπορεί να γυρίσει σε εκείνη αρκεί να μου το πει, εφόσον όμως ήταν επιλογή τους να χωρίσουν γιατί φέρονται σαν να είναι ακόμα μαζί; Ας με χώριζε να κάνει τη ζωούλα του.
Δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω. Είμαι ευτυχισμένη μαζί του εκτός από το κομμάτι αυτό. Να μείνω μαζί του μήπως κάποια στιγμή περάσει η φάση αυτή ή άδικα ξοδεύω το χρόνο μου και με απατά με την πρώην του;
Χαρίζεται σ᾿ εμάς ως δωρεά του Παναγίου Τριαδικού Θεού κατά την ημέρα του Μυστηρίου του Βαπτίσματος, και συγκεκριμένα, κατά τη χρονική στιγμή της τρίτης αναδύσεως του βρέφους από την κολυμβήθρα της Εκκλησίας μας.
Έκτοτε θα παραμείνει πλησίον της ψυχής ως φύλακας και συνοδοιπόρος της, όχι μέχρι την κοίμηση του ανθρώπου,αλλά έως την ταφή του σώματος, ως μικρή ένδειξη του σεβασμού και της τιμής που φέρει το ανθρώπινο σώμα από τον Ουρανό,το οποίο, ως διδάσκει η Αγία Εκκλησία μας, στην παραμονή μας σε αυτή την πρόσκαιρη ζωή,απλά δανειζόμαστε, για να το λάβουμε πάλι κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου Χριστού μας!
Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ έχει το διακόνημα να λαμβάνει κάθε ψυχή που φεύγει από το σώμα! Στις μάχες, όμως, επί των τελωνίων, οι Πατέρες της Εκκλησίας μας διδάσκουν πως ο φύλακας άγγελός μας διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο, καθώς έχει καταγεγραμμένα όσα θετικά και φιλάρετα πράξαμε, ή σκεφθήκαμε ή προδιαθέσαμε τους εαυτούς μας να κάμνουμε.
Η ψυχή θα κριθεί από τον Άγιο Θεό την 40η ημέρα,προσοχή,όχι από την ταφή, αλλά από την κοίμηση του ανθρώπου,από τον χωρισμό δηλαδή, ψυχής και σώματος. Γι᾿ αυτό, έχουμε ξαναγράψει επ᾿ αυτού, πάντοτε το πλέον πνευματικά ισχυρό μνημόσυνο,επειδή είναι το 40ήμερο και επειδή τότε κρίνεται η ψυχή, πάντοτε, πρέπει να γίνεται πριν,πριν, συμπληρωθούν 40 ημέρες από την εκδημία του κεκοιμημένου,ποτέ αργότερα!
Προσοχή σε αυτό!
Όμως, ο πλέον παραμελημένος φίλος και συνοδοιπόρος μας στέκει, τρόπον τινά, «λυπημένος» και λησμονημένος από εμάς και δη, από κάθε ψυχή ξεχωριστά. Δεν αρκεί μία σύντομη προσευχή στο τέλος της ακολουθίας του μικρού Αποδείπνου προς αυτόν,που ακόμη και αυτό γίνεται παροδικά και φευγαλέα.
Στο Ωρολόγιο, λειτουργικό βιβλίο της Εκκλησίας μας, αλλά και αλλού, καθένας δύναται να βρει τον ικετήριο κανόνα προς τιμήν του φύλακος αγγέλου μας, την παράκληση, δηλαδή προς αυτόν
και να διαβάζει αυτήν καθημερινά ή να κάμνει κομποσχοίνι προς αυτόν λέγοντας: «Άγιε Φύλακα άγγελε πρέσβευε υπέρ εμού» κ.ά.
Ο φύλακας άγγελός μας μάς «βομβαρδίζει» καθημερινά με ενάρετους και φιλόθεους λογισμούς και μάς παρακινεί προς έργα αγαθοποιά και ευάρεστα.
Είναι μονίμως δίπλα μας, όλο το 24ωρο, ακόμη και κυρίως όταν σωματικώς καθεύδουμε (κοιμόμαστε).
Αυτός ο φύλακας, ως διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες, μετά την κοίμηση του ανθρώπου δεν κατευθύνεται προς άλλον άνθρωπον, αλλά επανέρχεται εις τον λοιπόν αγγελικόν κόσμον και αναμένει την κεκοιμημένη ψυχή προς υπάντησή της εν ημέρα Κρίσεως, κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου Χριστού μας.
Ας αποδώσουμε, λοιπόν, στον αγαπημένο φίλο και συνοδοιπόρο και φύλακα της ψυχής μας άγγελο, την πρέπουσα τιμή και αφοσίωσή μας, με προσευχητικά έργα, ενάρετα και ορθόπρακτα. Κληρικοί, Μοναχοί αλλά και λαϊκοί σε υψηλά μέτρα αγιότητας, έφθασαν στο σημείο να έχουν αγγελοφάνειες του φύλακος αγγέλου των.
Άλλοι πάλι κληρικοί, άκουγαν τον ήχο- θρόισμα από τις φτερούγες του αγγέλου τους,κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας!
