«Σε παρακαλώ… ας είναι άδειο», ψιθύρισα, αλλά όταν το άνοιξα, δεν μπορούσα να ανασάνω.
Το ξύλινο κιβώτιο χτύπησε στο νερό με έναν κούφιο παφλασμό. Για μια στιγμή νόμιζα πως το είχα φανταστεί — τον τρόπο που ο άντρας το εκσφενδόνισε από τη γέφυρα και μετά μπήκε στο μαύρο του αγροτικό, φεύγοντας με τα φώτα να χάνονται μέσα στην ομίχλη.
Έμεινα ακίνητος, η ανάσα μου έβγαινε σε άσπρα σύννεφα στον παγωμένο αέρα. Το ρεύμα ήταν δυνατό, και καθώς το κιβώτιο παρασυρόταν, άκουσα ένα πνιχτό, μωρουδίστικο κλάμα.
Η καρδιά μου σφίχτηκε.
«Σε παρακαλώ, ας είναι άδειο», ψιθύρισα, καθώς ήδη έμπαινα στο νερό.
Το ρεύμα με τραβούσε, αλλά πρόλαβα το κιβώτιο λίγο πριν χτυπήσει σε κάτι βράχια. Ήταν βαρύ, και το κλάμα δυνάμωνε.
Τα χέρια μου έτρεμαν καθώς έκοβα το βρεγμένο σκοινί. Μέσα, τυλιγμένο σε μια μουσκεμένη κουβέρτα, ήταν ένα νεογέννητο μωρό.
Για μια στιγμή ο κόσμος σταμάτησε. Το προσωπάκι του ήταν κόκκινο, μαζεμένο, έτρεμε από το κρύο. Το πήρα στην αγκαλιά μου.
«Εντάξει… είσαι ασφαλές τώρα», μουρμούρισα, ενώ η φωνή μου έσπαγε.
Έτρεξα στο φορτηγό, το τύλιξα με το μπουφάν μου και κάλεσα το 166.
«Βρήκα ένα μωρό μέσα σε ένα κιβώτιο, στο ποτάμι!» είπα λαχανιασμένος. «Σας παρακαλώ, ελάτε γρήγορα!»
«Αναπνέει;»
«Ναι… αλλά πολύ αδύναμα.»
Η τηλεφωνήτρια με καθοδηγούσε ώσπου άκουσα τις σειρήνες να πλησιάζουν. Ακολούθησα το ασθενοφόρο ως το νοσοκομείο του Αγίου Λουκά, δέκα χιλιόμετρα πιο κάτω. Οι νοσηλεύτριες πήραν το μωρό κι έτρεξαν μέσα, ενώ ένας αστυνομικός πήρε την κατάθεσή μου.
Με λένε Ανδρέα Χατζίδη, είμαι μηχανικός αυτοκινήτων.
Η Υπαστυνόμος Σοφία Μάνου ήρθε λίγο μετά — ψύχραιμη, ευγενική, με βλέμμα που δεν άφηνε τίποτα να της ξεφύγει.
«Κάνατε το σωστό», μου είπε, κρατώντας σημειώσεις. «Μπορείτε να περιγράψετε τον άντρα;»
«Μαύρο αγροτικό, χωρίς πινακίδες. Φορούσε μαύρη κουκούλα. Πριν το πετάξει, δίστασε για λίγο… σαν να το μετάνιωσε.»
Αργότερα, ο γιατρός είπε πως το μωρό θα ζήσει — υποθερμία, αλλά σταθερό.
Το ονόμασαν Ποταμίνα, προσωρινά. Ένα όνομα που, περίεργα, της ταίριαζε.
Τις επόμενες μέρες δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Εκείνος ο ήχος — το αδύναμο κλάμα — δεν έφευγε απ’ το μυαλό μου.
Μέχρι που με πήρε τηλέφωνο η Σοφία. Είχαν βρει ίχνη ελαστικών κοντά στη γέφυρα και ένα καμένο σπίτι είκοσι χιλιόμετρα βόρεια. Μέσα — αίματα και παιδικά ρούχα.
Η αγνοούμενη λεγόταν Ελένη Ρόδου, είκοσι δύο χρονών, τελευταία φορά θεάθηκε με τον Γιάννη Τουρετζή, γνωστό για βία και ναρκωτικά.
Σύντομα το παζλ συμπληρώθηκε: η Ελένη είχε προσπαθήσει να προστατέψει το παιδί της από εκείνον — και το πλήρωσε με τη ζωή της.
Όταν η Σοφία με ρώτησε αν θα κατέθετα, είπα «ναι» χωρίς δεύτερη σκέψη.
Δύο βράδια μετά, με πήραν από το νοσοκομείο. Κάποιος είχε προσπαθήσει να μπει στο θάλαμο των νεογνών. Το μωρό ήταν ασφαλές, αλλά μάρτυρες είδαν ένα μαύρο αγροτικό να φεύγει.
Η Σοφία μίλησε με ανησυχία στη φωνή:
«Ανδρέα, νομίζω ότι προσπαθεί να τη ξαναπάρει.»
«Δε θα το αφήσω να συμβεί», της είπα. «Αν τη θέλει, θα πρέπει να περάσει πάνω από τι πτώμα μου.»
Παρά τις περιπολίες, η περιοχή δεν ήταν φτιαγμένη για τέτοιους κινδύνους.
Κάθε βράδυ πήγαινα στη γέφυρα και περίμενα.
Την τρίτη νύχτα, μέσα στην ομίχλη, φάνηκαν φώτα — το ίδιο φορτηγό. Ένας άντρας βγήκε, με την κουκούλα χαμηλωμένη, κοιτώντας το ποτάμι.
Προχώρησα.
«Ψάχνεις κάτι;»
Γύρισε απότομα. «Ποιος είσαι εσύ;»
«Αυτός που τη βρήκε.»
Πάγωσε. «Έπρεπε να μην ανακατευτείς.»
«Ίσως», απάντησα ήσυχα.
Έβαλε το χέρι του μέσα στο μπουφάν. Είδα τη λάμψη του όπλου ακριβώς τη στιγμή που μπλε φώτα φώτισαν τα δέντρα.
«Ρίξε το, Γιάννη!» φώναξε η Σοφία.
Ακούστηκαν πυροβολισμοί. Όταν όλα τελείωσαν, εκείνος ήταν τραυματισμένος, αλλά ζωντανός.
Λίγες μέρες μετά, βρήκαν το σώμα της Ελένης κοντά σε μια καλύβα. Κρυμμένο κάτω από ένα πάτωμα, υπήρχε ένα σημείωμα:
«Αν κάποιος βρει το μωρό μου, κρατήστε το ασφαλές. Το όνομά της είναι Λίλιαν.»
Όταν την επισκέφθηκα στο νοσοκομείο, το μικρό της χέρι τύλιξε τον αντίχειρά μου. Η Σοφία στάθηκε δίπλα μου.
«Της έσωσες τη ζωή», μου είπε.
Κούνησα το κεφάλι. «Όχι… η μητέρα της το έκανε.»
Μήνες αργότερα, υπέβαλα αίτηση να τη φιλοξενήσω. Δεν ήταν εύκολο, αλλά όταν τελικά την κράτησα ξανά, χαμογέλασε στον ύπνο της.
Καθώς βγήκαμε στο φως του ήλιου, κοίταξα προς το ποτάμι — ήρεμο τώρα — και θυμήθηκα εκείνη τη νύχτα.
Μερικές φορές, ο κόσμος προσπαθεί να πνίξει ό,τι είναι αθώο.
Αλλά καμιά φορά, αν είσαι τυχερός, το προλαβαίνεις εγκαίρως.
Η Ίζαμπελ Ντέιλ, πρώην σωφρονιστική υπάλληλος, φέρεται να είχε σεξουαλική επαφή με τον κρατούμενο Σαχίντ Σαρίφ στο πολυθρησκευτικό δωμάτιο προσευχής των φυλακών Coldingley στο Σάρεϊ, ενώ δύο άλλοι κρατούμενοι λειτουργούσαν ως «τσιλιαδόροι».
