Ο Οδυσσέας Σταμούλης μίλησε για τον θάνατο του γιου της Μαίρης Βιδάλη, Καρόλου, σε ηλικία μόλις 34 χρονών από καρκίνο.
Ο ηθοποιός, που έχει συνεργαστεί αρκετές φορές με τη Μαίρη Βιδάλη και έχουν μια στενή επαφή, έχασε και εκείνος τον 11χρονο γιο του από πνιγμό το καλοκαίρι του 2023.
Το πρωί της Τρίτης 21 Ιανουαρίου, ο ηθοποιός εξέφρασε τη θλίψη του για την τραγική απώλεια του Καρόλου Βιδάλη και σημείωσε πως μπορεί να καταλάβει το μέγεθος του πόνου.
«Έχουμε κάνει πολλές συνεργασίες με τη Μαίρη. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ξέρει πόσο τη νιώθω. Είναι αδιανόητα αυτά τα πράγματα για τους γονείς», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Ο Οδυσσέας Σταμούλης ανέφερε, επίσης, πως είχε γνώση του προβλήματος υγείας του γιου της συναδέλφου του. «Γνώριζα το πρόβλημα, είναι αρκετά στενή η επαφή μας».
Η Κάτια Νικολαΐδου έφυγε από τη ζωή μετά από χρόνια μάχη με τον καρκινό
Την τελευταία της πνοή άφησε σε ηλικία 58 ετών η ηθοποιός Κάτια Νικολαϊδου βυθίζοντας στο πένθος τους δικούς της ανθρώπους και τον καλλιτεχνικό κόσμο. Η ηθοποιός έδινε μάχη με τον καρκινό για πολλά χρόνια και δυστυχώς έφυγε από τη ζωή την Τετάρτη 8 Νοεμβρίου.
Η Κάτια Νικολαΐδου στο παρελθόν υπήρξε παντρεμένη με τον Οδυσσέα Σταμούλη, ο οποίος μίλησε για τον θάνατό της πρώην συζύγου του στην εκπομπή Super Κατερίνα, δηλώνοντας συντετριμμένος.
Ο ηθοποιός βιώνει το δικό του προσωπικό δράμα, καθώς πριν από λίγους μήνες έχασε τον μοναχογιό του από πνιγμό, στη θάλασσα της Ικαρίας, όπου βρισκόταν διακοπές με την μητέρα του.
«Εγώ με την Κάτια έχω να μιλήσω πάνω από 20 χρόνια, αλλά είμαι συντετριμμένος, αυτό έχω να πω. Είναι κι απανωτά αυτά τώρα, δεν μπορώ να ξεκολλήσω πια από την στενοχώρια, είναι μόνο στενοχώρια. Είμαι συντετριμμένος, έτσι κι αλλιώς ήμουν. Τα θερμά μου συλλυπητήρια, τα πιο βαθιά στους δικούς της ανθρώπους», δήλωσε ο Οδυσσέας Σταμούλης.
Λίγα 24ωρα μετά την κυκλοφορία στους κινηματογράφους η ταινία «Καζαντζάκης», η σπουδαία αυτή παραγωγή που επικεντρώνεται στη ζωή και το έργο του Νίκου Καζαντζάκη, ο κεντρικός πρωταγωνιστής Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος μιλά για έναν ρόλο – περγαμηνή στην μέχρι τώρα πορεία του.
Πώς προσέγγισες τον ρόλο του Νίκου Καζαντζάκη;
Όπως όλους τους ρόλους που έχω υποδυθεί μέχρι τώρα, κι ας είχα τεράστια χαρά που βρισκόμουν σε αυτή τη θέση. Μελετώντας κάθε φορά το πρόσωπο που ενσαρκώνω, καταλαβαίνω και μαθαίνω πράγματα για εκείνον, την ίδια στιγμή που έχω ένα σενάριο στα χέρια μου που πρέπει να ακολουθήσω. Αυτά που διάβασα, λοιπόν, για τον Νίκο Καζαντζάκη κέντρισαν την ευαισθησία μου, το μέσα μου, αλλά δουλειά μου είναι να κάνω τον ήρωα όσο πιο άνθρωπο γίνεται. Όταν έχεις να κάνεις με μια βιογραφία είναι μεγάλος κίνδυνος να περάσεις μόνο την ιδέα και όχι τον άνθρωπο.
Είχες διαβάσει, πριν σου ανατεθεί ο ρόλος, κείμενα του;
Είχα διαβάσει κάποια, όχι πολλά. Μου αρέσει να διαβάζω και μέσα στα γενικά αναγνώσματά μου υπήρχε ο Καζαντζάκης. Δεν είχα, όμως, καμία ιδιαίτερη σχέση. Μετά την ανάθεση του ρόλου, διάβασα πολύ, αλλά μου ήταν πολύ ευχάριστο, είχα και έχω μεγάλη χαρά για το ρόλο.
Τι άνθρωπος είναι ο Καζαντζάκης που περιγράφεται στην ταινία;
Θα δούμε μια συνοπτική διαδρομή στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, αφού το έργο επικεντρώνεται στην ηλικία των 30 και μετά. Ο Νίκος Καζαντζάκης καταστάλαξε στις ανησυχίες του μετά τα 30 του και μετά τα 50 έρχεται σε επαφή με τα μεγάλα κείμενα του. Αυτό δεν το γνωρίζουν οι περισσότεροι, ο Καζαντζάκης μετά τα 50 ξεκινά να γράφει μυθιστορήματα. Να σημειώσω ότι δεν θα δούμε ένα ντοκιμαντέρ, δεν γίνεται απλή παράθεση γεγονότων, θα δούμε μία ταινία- βιογραφία που περιλαμβάνει και πολλά σημεία της προσωπικής ζωής του.
Τι έχουμε να μάθουμε σήμερα από αυτό το μεγάλο έργο που μας άφησε κληρονομιά;
Πολλά έχουμε να διδαχθούμε και μακάρι η ταινία να αποτελέσει αφορμή για να συναντηθούν οι άνθρωποι με το ίδιο το έργο του Καζαντζάκη. Ο τρόπος με τον οποίο πορεύτηκε σε όλη του τη ζωή, με τρομερή λιτότητα, η επιθυμία και η ανάγκη του να μην κρύβεται πίσω από καμία ιδεολογία και εξουσία, όλα αυτά είναι μηνύματα που μακάρι να ακουμπήσουν τους ανθρώπους που θα δουν την ταινία.
Τι είναι για εσένα ο Νίκος Καζαντζάκης;
Για μένα ο Καζαντζάκης είναι μία μεγάλη μορφή του Ελληνισμού, που δεν έχει να κάνει με ψευτο-εθνική υπερηφάνεια και πατριωτισμό. Για εκείνον, η Ελλάδα ήταν κάτι σπουδαίο.
Καλεσμένος στην εκπομπή της ΕΡΤ, «Αυτός και ο άλλος» ήταν το βράδυ της Τρίτης ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος. Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε για πολλά, όπως για το ότι δεν έδωσε πανελλήνιες, επειδή ένιωθε – όπως χαρακτηριστικά είπε – «πνιγμό» με το σύστημα. Μίλησε, όμως, και για τον κορονοϊό, για τις θεωρίες συνομωσίας που κυκλοφορούν, τους αρνητές, αλλά και για το εμβόλιο, λέγοντας πως ο ίδιος – όταν έρθει – θα το κάνει.
«Έχω μία τύχη να μην έχω social media και έτσι μου σκάνε πολύ φιλτραρισμένα τα πράγματα. Το διασκεδάζω λίγο. Νομίζω ότι αυτή μας η αντίδραση είναι ενιαία και προς όλα τα πράγματα. Υπάρχουν αυτοί που θα πάνε με τους κανόνες και αυτοί που πάνε αντίθετα… Δεν εκπλήσσομαι… Δεν βλέπω δελτία ειδήσεων…» είπε ο ηθοποιός για τους αρνητές του κορονοϊού.
Και συνέχισε: «Πιστεύω ότι είναι σοβαρό το θέμα του κορονοϊού. Πολύ σοβαρό το θέμα. Ανυπομονώ να έρθει το εμβόλιο… ναι θα το κάνω… Το να αρχίσουμε να αμφιβάλλουμε για όλα και να κατασκευάζουμε θεωρίες συνωμοσίας για όλα είναι μεγάλο πρόβλημα. Έλεγε ένας γιατρός που τον ρώτησαν πολύ σοβαρός για το ποιο θεωρεί πως είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της ιατρικής τα τελευταία χρόνια. Είπε “τα εμβόλια. Αν σας πω στατιστικά πόσες ζωές έχουν σώσει τα εμβόλια και πόσες ζωές έχουν σώσει όλες οι θεραπείες και οι τεράστιες εκρήξεις της ιατρικής μαζί, θα σας φύγει το κεφάλι από τη διαφορά”».
Και μία τελευταία ερώτηση: Τι σας απασχολεί, τι σας ανησυχεί περισσότερο, όταν αναλογίζεστε το μέλλον;
«Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις.
Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.
Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ.
Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό.
Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό.
Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας -και της εποχής μας.»
Από τη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1979, στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία με αφορμή την αναγγελία για τη βράβευση του έλληνα ποιητή με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Από το βιβλίο «ΣΥΝ ΤΟΙΣ ΑΛΛΟΙΣ» των εκδόσεων «Ύψιλον» σελίδες 149 και 150
Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία;
Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Μούτρα. Νʼ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σʼ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.
Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα ʽναι αργά δεύτερη ζωή δεν έχει.
Σε κλίμα συγκίνησης τελέστηκε το Σάββατο (28/1) στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου, στα Κοιμητήρια Βεροίας το μνημόσυνο για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του 19χρονου φοιτητή Άλκη Καμπανού.
Η οικογένειά του, φίλοι και συγγενείς συγκεντρώθηκαν από νωρίς το πρωί στα κοιμητήρια Βεροίας για να τιμήσουν τον αδικοχαμένο Άλκη.
Η οικογένειά του επανέλαβε την ευχή της να δικαιωθεί η μνήμη του παιδιού τους με την καταδίκη όλων όσων ενεπλάκησαν στη δολοφονία του, όπως αναφέρει το GRTIMES.
Υπενθυμίζεται ότι στις 6 Φεβρουαρίου συνεχίζεται η δίκη για τους 12 κατηγορούμενους για την υπόθεση που προκάλεσε σοκ στο πανελλήνιο.
Θρήνος στην Καλαμπάκα καθώς τρία κορίτσια, οι δίδυμες 20χρονες Θώμη και Χρύσα και η πρώτη τους εξαδέλφη, φοιτήτριες, συγκαταλέγονται μεταξύ των νεκρών του τραγικού δυστυχήματος με τα τρένα στα Τέμπη.
Τα παιχνίδια της μοίρας είναι τραγικά καθώς ο μπαμπάς των δίδυμων φοιτητριών ήταν από τους πρώτους που έφτασαν στο σημείο της τραγωδίας και αναζητούσε εναγωνιωδώς τις κόρες του. Δυστυχώς τα χειρότερα νέα και οι φόβοι επιβεβαιώθηκαν.
Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι τα 3 νεαρά κορίτσια πέταξαν για τη γειτονιά των αγγέλων και έφυγαν τόσο πρόωρα από τη ζωή. Στα χείλη όλων ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ …
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΞΑΔΕΡΦΕΣ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΡΕΝΟ
Τραγική ειρωνεία είναι ότι οι τρεις τους ταξίδευαν για πρώτη φορά με το τρένο. Πάντα πήγαιναν με το ΚΤΕΛ ή με ΙΧ. Τώρα πήραν το τρένο από την Καλαμπάκα και έγινε αυτό. Είναι τραγικό».
Οι τρεις αδικοχαμένες κοπέλες ηλικίας – 19 και 20 ετών – ήταν φοιτήτριες στο ΑΠΘ και επέστρεφαν στη Θεσσαλονίκη, μετά το τριήμερο της Αποκριάς, και την ώρα της μεγάλης σύγκρουσης των συρμών, σύμφωνα με τον δήμαρχο Μετεώρων, «οι νεαρές πρέπει να βρίσκονταν στο 2ο βαγόνι ή στο κυλικείο».
ΣΚΗΝΕΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΣΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥΣ
Η οικογένεια του Νίκου Πλακιά έχασε τις δυο δίδυμες κόρες της (Θώμη και Χρύσα ετών που σπούδαζαν φαρμακευτική και αισθητική) και η οικογένεια του αδερφού του Δημήτρη, την Αναστασία όπως διαβάζουμε στο e-thessalia.gr.
“ΛΥΓΙΣΕ” Η ΓΙΑΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΤΗΣ
Όπως μετέδωσε ο δημοσιογράφος της ΕΡΤ Μάκης Νασιάδης, οι δυο αδερφές Θώμη και Χρυσά που είχαν μεταβεί μαζί με την ξαδέρφη τους Αναστασία στην γενέτειρα τους στο Καστράκι Καλαμπάκας για να περάσουν τις ημέρες της Αποκριάς ταξίδεψαν χθες με την μοιραία αμαξοστοιχία, ώστε να επιστρέψουν στην Θεσσαλονίκη όπου σπούδαζαν.
Τραγικές φιγούρες οι γονείς αλλά και οι παππούδες των τριών κοριτσιών και ειδικά η γιαγιά Αναστασία που έχασε τις τρεις εγγονούλες της και μετέβη απο την Λάρισα στο Καστράκι Καλαμπάκας, όπου επικρατεί βουβός πόνος και σιωπή από όλη την τοπική κοινωνία καθώς κανείς δεν θέλει να πιστέψει οτι χάθηκαν οι τρεις νεαρές κοπέλες.
Αυτήν την ώρα τελείται τρισάγιο στον Ιερό Ναό των Αποστόλων Πέτρου και Παύλο στο Καστράκι στην μνήμη των τριών αδικοχαμένων κοριτσιών.
Έφυγε από τη ζωή το Σάββατο, χτυπημένη από την επάρατο, με την οποία έδινε «μάχη» πάνω από 10 χρόνια, σε ηλικία 52 χρονών, η Αφροδίτη Παπασπύρου, σκορπίζοντας θλίψη στην οικογένειά της, στην Τροχαία Βόλου που υπηρετούσε και στη Διεύθυνση Αστυνομίας Μαγνησίας.
Η άτυχη γυναίκα, που συνταξιοδοτήθηκε πριν ένα χρόνο περίπου, λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζε, ήταν παντρεμένη με αστυνομικό και μητέρα δύο ενήλικων αγοριών και άφησε την τελευταία της πνοή ενώ βρισκόταν στο σπίτι της στο Βόλο.
Η 52χρονη ήταν εξαίρετος χαρακτήρας και άνθρωπος, ήταν ιδιαίτερα αγαπητή ανάμεσα στους συναδέλφους της και η είδηση του θανάτου της σκόρπισε συγκίνηση μεταξύ των συναδέλφων της.
Στις 25 Οκτωβρίου 2020 που η Διεύθυνση Αστυνομίας Μαγνησίας είχε φωταγωγηθεί σε ροζ χρώμα, για την Παγκόσμια Ημέρα καρκίνου του μαστού, η εκλιπούσα είχε βρεθεί στο επίκεντρο της εκδήλωσης, αν και απούσα με αναρρωτική άδεια, στην είσοδο του Αστυνομικού Μεγάρου υπήρχε φωτογραφία της και αναγνώστηκε συγκινητικό μήνυμα που έγραψε η ίδια για δύναμη και αγώνα απ’ όλες τις γυναίκες.
«Βάλτε ροζ παντού… Ο καρκίνος είναι μια ίωση που αντιμετωπίζεται με αισιοδοξία και χαμόγελο… Ποτέ δε λες γιατί σε εμένα… Δεν φοβάσαι τον θάνατο, απλά αγωνίζεσαι, γιατί ο αγώνας είναι αυτός που μετράει… Ποτέ δεν το βάζεις κάτω και δεν μοιρολατρείς… Ζεις την κάθε στιγμή και προχωράς. Δύναμη σε όλες τις γυναίκες…», είχε γράψει η άτυχη γυναίκα.
