Εξασφάλισαν σε όλους τους κατοίκους ενός μικρού χωριού ένα βασικό εισόδημα, που θα τους έφτανε να ζήσουν άνετα χωρίς να χρειάζεται να συμπληρώνουν εισόδημα με εργασία

Τη δεκαετία του 70 στον Καναδά, έγινε ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα.

Εξασφάλισαν σε όλους τους κατοίκους ενός μικρού χωριού ένα βασικό εισόδημα, που θα τους έφτανε να ζήσουν άνετα χωρίς να χρειάζεται να συμπληρώνουν εισόδημα με εργασία.

Τους είπαν ότι δεν χρειαζόταν να κάνουν κάτι, ούτε να δώσουν κάποιο αντάλλαγμα για αυτό. Το σκεπτικό που περίμεναν οι ερευνητές να επιβεβαιώσουν, ήταν ότι οι κάτοικοι θα σταματούσαν τις δουλειές τους, αφού θα είχαν χρήματα πια για να ζουν.

Τα αποτελέσματα μετά από μερικά χρόνια ήταν ανατρεπτικά. Σχεδόν κανένας δεν εγκατέλειψε τη δουλειά του, περισσότεροι άνθρωποι σπούδαζαν, τα ποσοστά θνησιμότητας των νεογνών μειώθηκαν, οι άνθρωποι ενθαρρύνθηκαν και έγιναν πιο διεκδικητικοί, δηλαδή δεν συμβιβάζονταν πλέον με άθλιες συνθήκες δουλειάς, αλλά αναζητούσαν καλύτερες προοπτικές για τον εαυτό τους.

Το κυριότερο; Η ποιότητα ζωής βελτιώθηκε. Τα ποσοστά ψυχικής διαταραχής μειώθηκαν δραματικά, με το άγχος την κατάθλιψη και άλλες νόσους να βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση. (Για άγνωστους λόγους τα πορίσματα αυτού του πειράματος με την πανανθρώπινη αξία, ποτέ δεν εκδόθηκαν επίσημα και δεν επαναλήφθηκε ποτέ κάτι ανάλογο.)

Κάτσε, μισό λεπτό: Αν η κατάθλιψη είναι βιολογική αρρώστια, όπως μας λένε οι φαρμακοβιομηχανίες εν χορώ με τους επικεφαλής της ψυχικής υγείας των υπουργείων και των κυβερνήσεων, πως συνέβη αυτό; Δεν βγαίνει νόημα. Τα Ηνωμένα Έθνη μας έχουν πάντως προειδοποιήσει ότι προσπαθούμε να απαντήσουμε λάθος στο ζήτημα της κατάθλιψης.

Τι δεν έχουμε καταλάβει καλά;

Υπάρχει λοιπόν, από τη μία, η θεωρία ότι η κατάθλιψη είναι θέμα δυσλειτουργίας του εγκεφάλου, διαταραχής ορμονών και νευροδιαβιβαστών, όπως η ντοπαμίνη και η σεροτονίνη. (Τέλεια τα νέα για της Φαρμακοβιομηχανίες, που βγάζουν περί τα 15 δισεκατομμύρια ανά έτος από τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα και μόνο.)

Αλλά από την άλλη, οι εξέχοντες γιατροί των Ηνωμένων Εθνών, μας προειδοποιούν ότι αυτή η θεωρία είναι “επιλεκτική χρήση των ερευνών, που κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό και πρέπει να εγκαταλειφθεί.” Στην έκθεση που εξέδωσαν τα Ηνωμένα Έθνη τον Απρίλιο του 2017 διαβάζουμε ότι:

Η υγεία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ψυχική υγεία, και ότι όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται να ζήσουν σε ένα περιβάλλον με ευημερία, υγεία και αξιοπρέπεια. Ότι τα υψηλά ποσοστά κατάθλιψης συνδέονται άμεσα με τις διακρίσεις ,τις αδικίες, την ανισότητα, την βία, ψυχολογική και σωματική, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τη φτώχεια.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας επίσης τονίζει ότι:

” Η ψυχική υγεία παράγεται κοινωνικά. Η παρουσία ή απουσία της ψυχικής υγείας είναι ένας κοινωνικός δείκτης και απαιτεί κοινωνικές μαζί με τις ατομικές λύσεις”.

Δηλαδή σε δυσμενείς κοινωνικές συνθήκες, σε συνθήκες φτώχειας, ανεργίας και ανασφάλειας ευδοκιμεί η κατάθλιψη. Bingo.

Το να πούμε λοιπόν ότι η κατάθλιψη είναι μια ασθένεια αποκλειστικά βιολογική, είναι λανθασμένο και επικίνδυνο. Χρειάζεται να παραδεχτούμε ότι ο σύγχρονος πολιτισμός απέτυχε να απαντήσει στα ανθρώπινα προβλήματα και, αναβιώνοντας έναν ιδιότυπο ανιμισμό, έβαλε στο επίκεντρο την ψυχική υγεία των παντοδύναμων Αγορών. Υπερβολή; Όχι και τόσο αν ανακαλέσουμε στη μνήμη μας μια φράση που ακούμε πολύ συχνά τα τελευταία χρόνια:

“Η πολιτική/οικονομική αστάθεια προκαλεί ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΟ στις αγορές”.

Όταν οι πρωταρχικές κρατικές προσπάθειες είναι προσπάθειες για να μην διαταραχθεί η ψυχική υγεία των αγορών, βάζουν σε δεύτερη μοίρα και σε κίνδυνο την υγεία των πολιτών.

Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν;

«Το γεφύρωμα του χάσματος ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, θα σώσει εκατομμύρια ζωές» έρχεται να δώσει την απάντηση η μη κυβερνητική οργάνωση Save the Children.

Χμ. Απίθανο σενάριο. Γιατί; Όταν επί χρόνια οι απολογητές των μνημονίων και της λιτότητας προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι καταθλιπτικοί είναι ψυχιατρικά περιστατικά και βιολογικά διαταραγμένοι άνθρωποι, και ότι οι αυτοκτονίες δεν έχουν καμία ή μικρή σχέση με την κρίση, όταν έχει στηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία πολιτική και μιντιακή, για να μας πείσει ότι το να κόψουμε βασικά είδη διατροφής, να ζούμε χωρίς θέρμανση, χωρίς εργασία και εισόδημα, χωρίς υγεία και ελπίδα για το μέλλον, μας αξίζει γιατί αμαρτήσαμε ως λαός, δεν διαφαίνεται στο άμεσο μέλλον να μας δώσει άφεση και να αλλάξει προσανατολισμό.

1. www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/depression

2. www.ohchr.org/EN/NewsEvents/Pages/DisplayNews.aspx?NewsID=21480&LangID=E>

3. www.who.int/mental_health/publications/gulbenkian_paper_social_determinants_of_mental_health/en/

4. en.wikipedia.org/wiki/Mincome

5. www.vice.com/amp/en_ca/article/a3akm4/why-basic-income-is-a-mental-health-issue?__twitter_impression=true

6. www.marketresearchstore.com/news/global-depression-drug-market-215

7. www.apa.org/monitor/2015/04/money-stress.aspx

8. www.cnbc.com/2018/05/29/heres-why-markets-are-so-scared-of-the-latest-italian-political-drama.html & https://www.marketwatch.com/story/heres-why-markets-are-worried-about-italian-politics-again-2018-05-29

9. “Δεν είναι το οικονομικό το μείζον πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. Δεν οφείλεται, δηλαδή, η αλματώδης αύξηση των αυτοκτονιών σε οικονομικούς λόγους. Αλλοι αυτοκτονούν επειδή έχασαν τα λεφτά τους στο καζίνο κι άλλοι από ερωτική απογοήτευση» δήλωση του Γρηγόρη Ψαριανού.” Πηγή: H Aυγή επιτίθεται στον Ψαριανό: Πρόκειται για έναν κυνικό, συναισθηματικά απονεκρωμένο άνθρωπο | iefimerida.gr

10. www.onmed.gr/ygeia/story/347175/aytoktonies

11. fortune.com/2017/03/30/depression-rate/

12. www.ohchr.org/EN/NewsEvents/Pages/DisplayNews.aspx?NewsID=21480&LangID=E

13. edition.cnn.com/2018/05/31/health/children-report-conflict-poverty-intl/index.html

Aπό την ψυχολόγο Εύη Νικολοπούλου

nostimonimar.gr

Τραβεστί μεταφέρθηκαν σε δημόσιους παιδικούς σταθμούς έτσι ώστε να μπορούν να ενημερωθούν τα παιδιά από μικρή ηλικία για τα θέματα των τρανσέξουαλ.

Άτομα που φορούν ρούχα του αντίθετού τους φύλου διαβάζουν ποιηματάκια και τραγουδούν στιχάκια ειδικά μελετημένα «για να διδάξουν στα παιδιά να αποδέχονται τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα».

Οι ιδιοκτήτες των παιδικών σταθμών λένε ότι τα μαθήματα αυτά είναι απαραίτητα ώστε τα παιδιά να μπορούν να «βλέπουν ανθρώπους που αψηφούν τους αυστηρούς περιορισμούς των φύλων» με σκοπό την καταπολέμηση των εγκλημάτων μίσους.

Όπως αναφέρουν, θέλουν να επηρεάσουν από νωρίς τα παιδιά των δύο και τριών ετών γιατί, όπως λένε, σε αυτή την ηλικία, τα παιδιά δεν κάνουν ακόμη διακρίσεις.

Οι «παραστάσεις» είναι ιδέα του Thomas Canham, πτυχιούχου του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ.

Η κορυφαία ψυχοθεραπεύτρια παιδιών Dilys Daws, συγγραφέας του βιβλίου Finding Your Way With Your Baby, φοβόταν ότι τα μαθήματα θα μπορούσαν να προκαλέσουν σύγχυση στα μικρά παιδιά και να μπερδέψουν μακροπρόθεσμα τη δική τους σεξουαλική ταυτότητα.

Είπε: “Επικρατεί αυτή η άποψη τελευταία ότι ο όρος “τρανσέξουαλ” είναι μια “συνήθης κατάσταση.” Ακούγεται τόσο πολύ που ίσως κάνει τα παιδιά να σκέφτονται ότι μπορεί να είναι τρανσέξουαλ, ενώ διαφορετικά δεν θα τους περνούσε από το μυαλό.”

“Αλλά είναι απολύτως φυσιολογικό τα περισσότερα μικρά παιδιά να σκεφτούν ότι θα μπορούσαν να ανήκουν στο αντίθετο φύλο. Ίσως επειδή ταυτίζονται με έναν γονέα ή έναν αδελφό.”

Ο Norman Wells, διευθυντής της Family Education Trust, δήλωσε: “Ένα από τα πιο ενοχλητικά πράγματα σχετικά με αυτό το θέμα είναι ο τρόπος με τον οποίο προσπαθεί να στρεβλώσει την αντίληψή μας για το φυσιολογικό και το ότι αρνείται κάτι τόσο θεμελιώδες όσο η διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών.”

Η οργάνωση Drag Queen Story Time (DQST) με επικεφαλής τον κ. Canham πραγματοποιεί επισκέψεις σε παιδικούς σταθμούς στο Λονδίνο.

Ο κ. Canham, 26 ετών, ξεκίνησε την οργάνωσή του νωρίτερα αυτό το χρόνο απ’ όταν είδε μια παρόμοια καμπάνια στις ΗΠΑ. Είπε: “Ενθουσιάστηκα όταν σκέφτηκα πως θα μπορούσαν τραβεστί να διαβάζουν σε παιδιά.”

“Τελικά, είναι καλλιτέχνες, είναι καλύτεροι από επαγγελματίες! Είναι ακριβώς αυτό που θέλουν τα παιδιά.”

Είπε ότι ήθελε να δημιουργήσει έναν «ασφαλή χώρο» όπου οι ενήλικες ή τα παιδιά δεν θα επικρίνονταν επειδή «φορούσαν φόρεμα».

“Οι γονείς το αγαπούν- και το αγαπούν επίσης και τα παιδιά, ειδικά όταν υπάρχουν αγόρια που ενώ θέλουν να φορέσουν φόρεμα δεν μπορούν επειδή δεν το επιτρέπει ο πατέρας τους.”

“Οι τραβεστί είχαν επίσης μια βιβλιοθήκη με βιβλία που επικεντρώνονται στα δικαιώματα των ΛΟΑΤ, με φεμινιστικά παραμύθια και ζητήματα των δικαιωμάτων των μεταναστών,” δήλωσε ο κ. Canham.

“Στα παραμύθια έχουμε ένα βιβλίο που ονομάζεται Introducing Teddy όπου το αρκουδάκι συνειδητοποιεί ότι είναι κορίτσι αρκουδάκι και όχι αγόρι και ανησυχεί ότι ο ιδιοκτήτης της δεν θα τη θέλει πια. Είναι ένα χαριτωμένο βιβλίο,” είπε.

Η June O’Sullivan, διευθύντρια της LEYF, δήλωσε: “Παρέχοντας χώρους όπου τα παιδιά είναι σε θέση να δουν ανθρώπους που αψηφούν τους αυστηρούς περιορισμούς των φύλων, τους επιτρέπει να φανταστούν έναν κόσμο στον οποίο οι άνθρωποι μπορούν να παρουσιαστούν όπως αυτοί θέλουν.”

Είπε επίσης στο ραδιόφωνο του BBC London ότι είναι καλό να φέρνουμε τα πολύ μικρά παιδιά σε επαφή με άνδρες που φορούν γυναικεία ρούχα, γιατί τα παιδιά είναι πολύ δεκτικά μέχρι τα τρία τους χρόνια.

Τόσο ο κ. Canham όσο και η κυρία O’Sullivan ανέφεραν ότι οι συνεδρίες ήταν επίσης ένας τρόπος για να καταλάβουν οι γονείς ότι οι τρανς άνθρωποι είναι άνθρωποι “σαν κι εμάς.”

Ο Greg Stewart Lane, διευθυντής του βρεφονηπιακού σταθμού Soho στο κεντρικό Λονδίνο, ο οποίος φιλοξένησε την πρώτη συνεδρία την ημέρα του Halloween, δήλωσε ότι ταρακουνήθηκε από την πρόσφατη αύξηση του αριθμού εγκλημάτων μίσους στην Αγγλία και την Ουαλία.

Τα αναφερθέντα εγκλήματα μίσους αυξήθηκαν κατά 29% το τελευταίο έτος.