Κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ακροβατικής Γυμναστικής που διεξήχθη στην Πολωνία το 2010, τρεις αθλήτριες από τη Ρωσία παρουσίασαν μια εξαιρετική παράσταση μετά από χρόνια εξάσκησης που άφησε άφωνους τους κριτές.
Στο παρακάτω βίντεο οι αθλήτριες ξεκινούν χορεύοντας αλλά στο 21 δευτερόλεπτο η λιλιπούτια αθλήτρια στροβιλίζεται στον αέρα αψηφώντας τη βαρύτητα χωρίς να δυσκολεύεται και προκαλεί έκπληξη και θαυμασμό.
Η χορογραφία, τους δίνει τη δυνατότητα να δείξουν την απίστευτη ισορροπία που διαθέτουν κάνοντας άλματα, στροφές και άλλες κινήσεις με εξαιρετική ελαστικότητα.
Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι κατέκτησαν την πρώτη θέση, παίρνοντας το χρυσό μετάλλιο και νικώντας τη Μεγάλη Βρετανία και την Ουκρανία.
Παρακολουθείστε τη χορογραφία τους, που σίγουρα θα σας εντυπωσιάσει!
Δείτε το βίντεο:
Η ζωγραφική του σου αφήνει μια μαγική αίσθηση. Με τον τρόπο του ο Μονέ ζωγράφιζε ένα ροζ ηλιοβασίλεμα, ένα ζεστό στιγμιότυπο, αισθάνεσαι να σε σπρώχνει μέσα στην ψύχρα του χειμώνα.
“Ο δρόμος προς το Giverny το χειμώνα” δημιουργήθηκε στα μέσα της σταδιοδρομίας του Μονέ, πριν προλάβει να εκφράσει πλήρως το ύφος του, αλλά ήδη υπάρχει εκείνη η αφθονία των χρωμάτων, χαρακτηριστικό του Ιμπρεσιονισμού.
Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή έργα ζωγραφικής του και βρίσκεται στο Παρίσι, στο «Μουσείο Ορσέ. Είναι επίσης μια από τις πρώτες ζωγραφιές του με χιονισμένα τοπία. Από το έργο αυτό, βλέπουμε πόσο άλλαξε αναπτύσσοντας το ιμπρεσιονιστικό στιλ του. Ζωγράφισε την καρακάξα μεταξύ 1868-1869, πριν από την πρώτη έκθεση των Ιμπρεσιονιστών του 1873.
Ζωγράφισε τον πίνακα αυτό περίπου 5 χρόνια μετά. Οι νιφάδες του χιονιού είναι μεγάλες, ίσως να εμπνεύστηκε από τον Ιάπωνα καλλιτέχνη Χοκουσάι. Το λευκό εξακολουθεί να είναι πολύ φωτεινό, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του πίνακα είναι γκρι ή σταχτί, με πινελιές από βαθύ πράσινο ως βαθύ μοβ, για να αναπληρώσει μάλλον τα σκούρα χρώματα. Υπάρχει μια αίσθηση ότι το περπάτημα σ εκείνο το χιόνι, είναι κάτι εξαιρετικό, παρόλο που κάνει κρύο. Υπάρχουν πινελιές του μπλε στον ουρανό κι ένα καταπράσινο δάσος με γρασίδι ή και πευκοβελόνες.
Το “Χιόνι στο Argenteuil” – πίνακας του 1875-, θα μπορούσε να είναι “η ημέρα μετά από το χιόνι”. Θα ήταν ζωγραφισμένο στο παραπάνω ίδιο χωριό, αλλά μπορεί κι ένα χρόνο αργότερα. Επίσης, βλέπουμε μια σταδιακή εξέλιξη του στυλ του. H αξία της αντίθεσης μειώνεται, αλλά ο Μονέ αγαπά να δημιουργεί μια αίσθηση βάθους. Το μαύρο απομακρύνεται σχεδόν ολοκληρωτικά, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν κάποιες πινελιές από σκοτεινά χρώματα. Η πόλη, η φύση και οι άνθρωποι είναι ζωντανοί, υπάρχει μια κίνηση, παρά το κρύο. Το μπλε στη ζωγραφική, και τα κόκκινα τούβλα που έχουν θαμπώσει προς το ροζ, μας δείχνουν ότι υπάρχει αρκετό κρύο έξω.
Στον “επιπλέοντα πάγο κοντά στο Vertheuil”, βλέπουμε τους τόνους του μπλε: βαθύ μπλε, πράσινο-μπλε, μοβ-μπλε και μπλε για τον ουρανό. Σχεδόν ο μισός πίνακας είναι μια αντανάκλαση στο νερό. Δεν είναι μόνο οι καιρικές συνθήκες κι ο τρόπος που χρωματίζει με τα φωτεινά εφέ, αλλά ο Μονέ ασχολήθηκε επίσης πολύ και με το μοτίβο. Οι πινελιές του μοιάζουν σαν σταγόνες χρώματος.
Οι σκιές δεν είναι χρωματισμένες με μαύρο ή γκρι, αλλά μόνο με ψυχρά χρώματα (τα μπλε, πράσινο και μοβ είναι τα ψυχρά χρώματα, ενώ κίτρινο, πορτοκαλί και κόκκινο θεωρούνται σαν θερμά).
Ο Μονέ ταξίδεψε στη Νορβηγία το 1895 και ζωγράφισε αρκετά τοπία. Στον πίνακα “Sandviken, χωριό στο χιόνι”, είναι προφανές ότι το ενδιαφέρον του στο χωρικό βάθος (τόσο εμφανή σε παλαιότερες ζωγραφιές) έχει εκλείψει, και η επικάλυψη στα σχήματα είναι οι μόνες μορφές για να πλαισιώσει το χώρο. Χρησιμοποιώντας ελαφρύτερες παστέλ αποχρώσεις, διαφοροποιεί το χρώμα, που ρέει με τη φωτεινότητα του χιονιού, ή τη λευκότητα του χρώματος. Φαίνεται ότι το χιόνι είναι παντού στο χώρο κι αυτό πραγματικά τον μετατρέπει σε μια χειμερινή χώρα των θαυμάτων.
η επίδραση του χιονιού στο δρόμο για το Argentuil- Claude Monet 1875
Κλοντ Μονέ – Τρένο στο χιόνι
Μονέ – Η οδός Saint Denis στο Argenteuil το χειμώνα
Κλοντ Μονέ- η λεωφόρος των Καπουκίνων 1873
Άμαξα στο χιόνι στο Ονφλέρ – Claude Monet 1865
Επιμέλεια: 
