«Λύγισε» ο Ορφέας Αυγουστίδης στο «Ενώπιος ενωπίω» με τα τρυφερά λόγια της Ελένης Ράντου γι’ αυτόν. «Αν είχα ένα παιδί, θα ήθελα να ήταν ο Ορφέας» ανέφερε χαρακτηριστικά η ηθοποιός με τον καλεσμένο να συγκινείται.

«Μετά από τόσα χρόνια νιώθω μεγάλη συγκίνηση που έχει γίνει ένας από τους νεότερους θιασάρχες και ονειρεύεται θεατρικά, είμαι πάρα πολύ περήφανη για αυτό. Νιώθω ότι έχω βάλει και γω λιθαράκι στο να αγαπήσει το θέατρο».

Δείτε το βίντεο

«Είναι το καμάρι μου ο Ορφέας! Καμαρώνω και ξέρω ότι έχει διαλέξει τον δύσκολο δρόμο, αυτό είναι σπουδαίο. Εννοώ πως θα μπορούσε να κάνει μια εύκολη επιλογή και καριέρα. Είναι πάρα πολύ εμφανίσιμος και αρέσει πάρα πολύ στα κορίτσια, έχει ένα γκελ σκηνικό φοβερό και θα μπορούσε να κάνει την καριέρα του σταρ. Δεν την κάνει όμως, κάνει δύσκολα πράγματα, ψάχνει πάρα πολύ και μου είχε κάνει εντύπωση η κρίση του από όταν τον γνώρισα και ήταν 20 κάτι χρονών. Έχει μια νηφαλιότητα και μια ωριμότητα σκέψης που τροφοδοτούν εξαιρετικά το ταλέντο του».

Λίγο πριν την αποδέσμευση της σύνδεσης από τον οικοδεσπότη, δε, η Ελένη Ράντου έμελλε να συγκινήσει τον Ορφέα Αυγουστίδη με ένα της ιδιαίτερο σχόλιο. «Δεν ξέρω, είναι το πρότυπο μου. Αν είχα ένα παιδί θα ήθελα να ήταν ο Ορφέας».

Αμέσως μετά, λοιπόν, ο Ορφέας Αυγουστίδης σημείωσε χαρακτηριστικά τα εξής στη βραδινή εκπομπή του ΑΝΤ1. «Αν έκανε και άλλο παιδί, εννοεί. Έχει την Νικολέττα, εννοείται. Η Ελένη δεν έβαλε απλώς λιθαράκι, ήταν ο πρώτος άνθρωπος που με εμπιστεύθηκε στο θέατρο αλλά πρέπει να πω και το εξής. Επειδή ακόμα δεν ήξερα, γιατί άφησα τα χρόνια και την γνωριμία μου με το θέατρο, αν δεν ήταν η Ελένη και δεν είχε αυτό το προστατευμένο περιβάλλον, με αυτή την αγάπη και τον τρόπο που συνδέεται με αυτό που κάνει, νομίζω ότι θα είχα φύγει τρέχοντας εάν έπεφτα σε άλλους θιάσους, με άλλους ανθρώπους και άλλον θιασάρχη, σε άλλα είδη. Αν έμεινα στο θέατρο, ήταν επειδή η Ελένη είχε τόση αγάπη και αφοσίωση που σκεφτόμουν ότι και γω κάπως έτσι ήθελα να συνδεθώ με αυτή την δουλειά».

«Ψυχολογική υποστήριξη; Εδώ βιώνουμε το αδιανόητο: Να φωνάζουμε για απροκάλυπτη συγκάλυψη. Υπάρχει χειρότερη ψυχολογική πίεση από το να βλέπεις να κυκλοφορούν οι δολοφόνοι του παιδιού σου ελεύθεροι και την δικαιοσύνη να κωφεύει και να εθελοτυφλεί;»

«Το σημείο της τραγωδίας είναι πιο σημαντικό από το μνήμα της κόρης μου στο κοιμητήριο. Εκεί τελείωσε ο κόσμος μου» ανέφερε, μεταξύ άλλων, η Μαρία Καρυστιανού σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Reader.

Η Μαρία Καρυστιανού, που έχασε την 20χρονη κόρη της, Μάρθη Ψαροπούλου, είναι πρόεδρος του Συλλόγου Οικογενειών Θυμάτων και ηγείται της προσπάθειας, που στόχο έχει να χυθεί άπλετο φως στην υπόθεση και να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Βρεθήκατε στη Βουλή και συγκλονίσατε την κοινή γνώμη με τον λόγο και τη στάση σας. Άραγε σας κοίταξε κάποιος από τους βουλευτές στα μάτια; Σας είπαν κάτι;

Όλες οι ερωτήσεις καθώς και η συζήτηση έγινε μόνο με τους βουλευτές της αντιπολίτευσης. Προφανώς, αυτά που είπα ήταν γνωστά ή δικαιολογημένα για τους βουλευτές της πλειοψηφίας. Αναμενόμενη αντίδραση… Ναι, είχα οπτική επαφή με τους περισσότερους, παρόλο που αντανακλαστικά κοιτούσα προς τη μεριά την αντιπολίτευσης. Υπήρχε περισσότερη θέρμη προς τα εκεί… Μου έδινε κουράγιο.

Θα αποδοθούν τελικά ευθύνες σε πολιτικά πρόσωπα; Ποια είναι η εκτίμησή σας;

Νομίζω πως τελικά, ναι. Είναι τόσο μεγάλες οι παραβάσεις και οι παραλήψεις που θα αναγκαστούν να πράξουν τα δέοντα. Εξάλλου, ακόμα και το πόρισμα Γεραπετρίτη, αναφέρει, σε 1-2 σειρές βέβαια, ότι υπήρχαν υπουργικές ευθύνες. Τίποτα δεν λειτουργούσε καλά. Απολύτως τίποτα. Ούτε στο λειτουργικό – μηχανικό κομμάτι, ούτε σε ό,τι αφορούσε το ανθρώπινο δυναμικό. Η απόλυτη εγκατάλειψη.

Από την πρώτη στιγμή, μέχρι και σήμερα, βλέπουμε μια προσπάθεια επίρριψης ευθυνών αποκλειστικά στον σταθμάρχη. Πώς σχολιάζετε αυτό το γεγονός;

Αυθόρμητη, αντανακλαστική κίνηση όσων γνωρίζουν ότι είναι ένοχοι. Ασχολίαστο και απαράδεκτο για εμάς. Οι βαρύγδουπες δηλώσεις άγνοιας και δήθεν θλίψης για ότι συνέβη, δεν συγκινούν πλέον κανένα. Ίσως, μόνο τους ίδιους. Οι ευθύνες θα αποδοθούν σε όλους όσοι εγκλημάτησαν και μας παραπλανούσαν τόσα χρόνια.

Το Πόρισμα του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Σιδηροδρόμων για το έγκλημα στα Τέμπη ήταν καταπέλτης. Τι πρέπει να συμβεί στην Ελλάδα για να αντιμετωπιστεί ανάλογα η υπόθεση;

Συμφωνώ απόλυτα με τη λέξη που χρησιμοποιήσατε. Καταπέλτης! Πραγματικά, δεν ξέρω αν λειτουργούσε κάτι σωστά. Ακόμα και τα χειροκίνητα συστήματα είτε είχαν καεί είτε υπολειτουργούσαν. Χαώδης κατάσταση. Αν η ανακριτική διαδικασία γινόταν όπως έπρεπε, θα είχε καταλήξει στα ίδια συμπεράσματα μέσα σε λίγο καιρό. Εξάλλου, το πρώτο πόρισμα Γεραπετρίτη επιβεβαιώνει ότι δεν λειτουργούσε τίποτα. Επίτηδες, όμως αγνοείται από ανακριτές και εισαγγελείς. Τους υπεύθυνους της τραγωδίας τους γνωρίζουν πλέον όλοι. Έχουν ονοματεπώνυμο και τους αναφέρουμε στη μήνυσή μας που κατατέθηκε στην Βουλή, τον Μάιο. Αναμένουμε τις κατηγορίες για κακουργήματα με δόλο, προς τους υπευθύνους.

Είδαμε ότι ο πολιτικός υπεύθυνος για την τραγωδία, όπως ο ίδιος χαρακτήρισε τον εαυτό του, παραιτήθηκε και στη συνέχεια έθεσε και πάλι υποψηφιότητα στις εθνικές εκλογές. Τελικά, στην Ελλάδα, τι σημαίνει ευθύνη;

Ευθύνη σημαίνει ευθύνη όπως την αντιλαμβάνεστε εσείς και όλοι μας. Βαριά λέξη, χρειάζεται ήθος για να την υποστηρίξεις… Ευκολότερο να την αποφύγεις. Όπως ακριβώς κάνουν οι πολιτικοί και μάλιστα με τη βούλα του νόμου. Είναι αδιανόητο πως έχει περάσει στην ελληνική πραγματικότητα πως οι πολιτικοί μαζί με την εκλογή τους αυτόματα δικαιούνται και το ακαταδίωκτο για οτιδήποτε μεμπτό ή παράνομο ακόμα και εγκληματικό, όχι μόνο από τον κόσμο, αλλά από τη Δικαιοσύνη. Ατιμωρησία δηλαδή. Και εκεί είναι το πρόβλημα. Αν η Δικαιοσύνη ήταν ανεξάρτητη από την Κυβέρνηση, ελάχιστα πράγματα θα περνούσαν στο απυρόβλητο. Και θα είχε προβλεφθεί το έγκλημα των Τεμπών, διότι είχαν επιδοθεί σχετικά εξώδικα για την ακαταλληλότητα λειτουργίας του συρμού στην εισαγγελία του Αρείου Πάγου, τα οποία όμως «αναγκάστηκαν» να αγνοήσουν. Τακτική απαράδεκτη και αδικαιολόγητη που σε καμία περίπτωση δεν τους απαλλάσσει των ευθυνών τους.

Γίνεται να καταλαγιάσει η οργή που αισθάνεται η πλειοψηφία του κόσμου και φυσικά οι οικογένειες των θυμάτων;

Σε καμία περίπτωση. Είναι ανήθικη ακόμα και η σκέψη για κάτι τέτοιο. Όλοι χρησιμοποιούσαν το τρένο. Έτυχε να σκοτωθούν 57 επιβάτες του συγκεκριμένου δρομολογίου. Το έγκλημα όμως της έκθεσης σε κίνδυνο απώλειας ζωής ήταν διαχρονικό και συνεχές. Ήταν έγκλημα κατά του συνόλου! Κατά της κοινωνίας!

Ζήσατε και ζείτε τον απόλυτο εφιάλτη. Υπάρχει ψυχολογική στήριξη από την πολιτεία;

Ψυχολογική υποστήριξη; Εδώ βιώνουμε το αδιανόητο: Να φωνάζουμε για απροκάλυπτη συγκάλυψη. Υπάρχει χειρότερη ψυχολογική πίεση από το να βλέπεις να κυκλοφορούν οι δολοφόνοι του παιδιού σου ελεύθεροι και την δικαιοσύνη να κωφεύει και να εθελοτυφλεί; Να αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για την δικαίωση του άδικου θανάτου του; Δεν μπορέσαμε να αποτρέψουμε τον θάνατό τους, υπάρχει περίπτωση να αφήσουμε το έγκλημα χωρίς τιμωρία; Αν είναι δυνατόν!

Έχετε απαντήσει με θαυμαστή αξιοπρέπεια σε ατυχέστατες, αν όχι χυδαίες τοποθετήσεις, ακόμα και υψηλά ιστάμενων προσώπων. Πώς το καταφέρνετε αυτό;

Οι σκέψεις, τα λεγόμενα και οι πράξεις και του καθενός, τον χαρακτηρίζουν. Χαρακτηρίζουν την ψυχή μας, το ποιον μας. Δεν μπορούν όλοι να είναι απατεώνες. Δεν μπορούν όλοι να είναι εγκληματίες. Όπως αντίστοιχα δεν μπορούν όλοι να έχουν ηθική και αξιοπρέπεια. Ο καθένας μας, αντιδρά με βάση αυτό που έχει η ψυχή του. Ακόμα και όταν οι «μάσκες» κάποτε πέφτουν, η ψυχή αποκαλύπτεται. Αυτή δεν ψεύδεται ποτέ.

Έχετε επισκεφθεί το σημείο της τραγωδίας;

Πολλές φορές. Για εμένα είναι πιο σημαντικό σημείο από το μνήμα της στα κοιμητήρια. Είναι εκεί που ίσως είπε το τελευταίο αστείο, που έκανε την τελευταία σκέψη, που είχε την τελευταία εικόνα ζωής, που πήρε την τελευταία ανάσα… Εκεί… Εκεί που τελείωσε ο κόσμος μου.

Πώς μπορεί ο απλός πολίτης να σταθεί αρωγός στην προσπάθειά σας για την «δικαίωση» των θυμάτων; Τι μπορεί να κάνει δηλαδή ο απλός κόσμος για να σας βοηθήσει ουσιαστικά;

Θέλουμε να ενωθούν μαζί μας στον Σύλλογο. Να μας δώσουν φωνή στην Ελλάδα, στις Βρυξέλλες, να μας ακούσει όλος ο πλανήτης. Όσες πιο πολλές εγγραφές, τόσο μεγαλύτερη δύναμη. Στο site σε λίγες ημέρες θα μπορεί να γίνει εγγραφή. Είναι το www.tempi2023.gr. Αυτό ήταν ένα έγκλημα προς την κοινωνία. Η δικαίωση θα είναι για όλους.

Καλεσμένος στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, Ενώπιος Ενωπίω, βρέθηκε το βράδυ της Πέμπτης 1/2, ο Ορφέας Αυγουστίδης.

Ο γνωστός ηθοποιός παραχώρησε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη ενώ σε ζωντανή σύνδεση μίλησε με πολύ τρυφερά λόγια για εκείνον και η μητέρα του Μαρία Τζομπανάκη.

Υπενθυμίζουμε ότι η γνωστή ηθοποιός η οποία φέτος πρωταγωνιστεί τόσο εκείνη όσο και ο γιος της στον Σασμό, είχε παραχωρήσει μία αποκαλυπτική συνέντευξη για την οικογένειά της και τη λατρεία στον εγγονό της.

Τα συγκινητικά λόγια της Μαρίας Τζομπανάκη για τον Ορφέα Αυγουστίδη

«Εξαιτίας της μητρικής αγάπης όφειλα να προστατεύσω στο παιδί μου, στην περίπτωση που ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά του μπορεί να είναι γεμάτος παγίδες, όχι εκ των άλλων αλλά εκ της έλλειψης ταλέντου, ανθεκτικότητας, λογικής, καλλιέργειας. Ήμουν σιωπηλή, περίμενα. Ο Ορφέας ήθελε να γίνει σκηνοθέτης όχι ηθοποιός.

Πήγα στο θέατρο, στην πρώτη παράσταση που έκανε με την Ελένη Ράντου. Είχα πολύ μεγάλη αγωνία, δεν ήθελα να εκτεθεί το παιδί μου. Ήθελα να βιώσει την αντικειμενική πραγματικότητα του εκτίθεμαι. Όταν έχεις μπροστά σου τους θεατές, δεν είναι παίξε, γέλασε. Είσαι εσύ ο ίδιος με τη ψυχή σου.

Όταν τέλειωσε η παράσταση έκλαιγα με λυγμούς, γιατί είδα το ταλέντο του. Ακόμη άγουρο, αλλά το είδα, δεν ξεγελιέμαι. Ήξερα ότι τον περιμένει μια διαδρομή αφοσίωσης, συνεχούς εκπαίδευσης, θα ζούσε της δικής του εποχής τα μικρά ή μεγάλα αγκάθια. Μιλάω αντικειμενικά. Ο Ορφέας είναι ένας ηθοποιός που θα αφήσει αποτύπωμα στον χώρο μας, που θα το θυμούνται. Είναι φοβερό, έχει μεγάλη σημασία» ανέφερε.

«Από μικρό παιδί είχε μια παράξενη ψυχραιμία για την ηλικία ενός παιδιού. Ήταν πολύ τρυφερός, πολύ τακτικός, του άρεσε να διαλέγει τα ρούχα του. Είχε και μεγάλη τρυφερότητα και μεγάλη αποφασιστικότητα και ταυτόχρονα ήταν πολύ διεισδυτικός. Έτσι είναι και ο γιος του. Ήταν τόσο ωραία αυτά που έζησα με τον γιο μου. Θα τα ξαναπερνούσα όλα. Δεν ήταν δύσκολο παιδί. Είναι τίμιος άνθρωπος και ψυχή, είναι ξεκάθαρο. Τον αγαπώ ρε Νίκο» εξομολογήθηκε η Μαρία Τζομπανάκη.

Δείτε εδώ το βίντεο: