Τι απίθανη, αλλά ωραία και αληθινή ιστορία! Σαν από ταινία: Κάποιος (μάλλον Γιάννης, αν κρίνω απ’ αυτό που γράφει στην αρχή και την ημερομηνία) έβαλε ένα μήνυμα σε μπουκάλι, και μια κοπέλα το βρήκε και το διάβασε μήνες μετά.

Και το μοιράζεται με μας – ίσως μάλιστα να φτάσει η αφήγησή της και στ’ αυτιά του Γιάννη, ή στα αυτιά της κοπέλας για την οποία είχε κάνει αυτήν την κίνηση…

Είμαι απο το Ξυλόκαστρο. Σήμερα λοιπόν το μεσημέρι γυρνώντας απο την δουλειά και πριν μπω στο σπίτι κατεβηκα λίγο παραλία. Είχε πολύ ωραία μέρα και δεν μπορούσα να αντισταθώ. Η ηρεμία που μου δίνει μια μικρή βόλτα στη θάλασσα είναι οτι αριβώς χρειάζομαι για να αποβάλλω την πίεση της ημέρας.

Αυτή την ηρεμία όμως γρήγορα μου την χάλασαν διάφορα σκουπίδια κατα μήκος της θάλασσας. Ανάμεσά τους και ενα μικρό μπουκαλάκι, νομίζω απο ούζο, το οποίο “σπαρταρούσε” στην άκρη της θάλασσας. Οσο και αν προσπαθούσε, να μπει μεσα, το μικρό κυματάκι που είχε δεν το αφηνε.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν οτι η φύση αντιστέκεται και δεν πρόκεται να δεχτεί αυτή την βαρβαρότητα. Θέλησα να βοηθήσω. Είναι το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω για την θάλασσα μετά απο τόση γαλήνη μου έχει προσφέρει. Πόσο μάλλον οταν σε λίγα μόλις μέτρα υπάρχουν 2 μπλέ κάδοι ανακύκλωσης.

Σήκωσα λοιπόν το μπουκάλι αλλά πριν προλάβω να κάνω ένα βήμα κατάλαβα οτι δεν πρόκειται για ένα απλό μπουκάλι. Δεν πρόκειται για σκουπίδι. Μέσα του υπήρχε κάτι. Εβγαλα τον φελό και μέσα υπήρχε ενα διπλωμένο χαρτί και τρείς μικρές πετρούλες. Αμέσως το άνοιξα και άρχισα να διαβάζω.

”Σήμερα είναι η γιορτή μου μα δεν γιορτάζω. Το μόνο που σκέφτομαι είναι πως για άλλη μια μέρα δεν θα μιλήσουμε. Η ώρα είναι 5 το πρωί και δεν με πιάνει ύπνος. Σε σκέφτομαι συνέχεια. Παίρνω τον σκύλο μου και κατεβαίνω θάλασσα.

Έχει ξαπλώσει στα πόδια μου και του χαιδεύω το κεφάλι όσο του λέω τον πόνο μου. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνει αλλά έχω ανάγκη να τα πω κάπου. Ξαφνικά σηκώνεται και μου φέρνει 3 πέτρες. Τις αφήνει δίπλα μου και με κοιτάει. Ένιωσα σαν να έτριψα το λυχνάρι και πλέον έχω 3 ευχές.

Η 1η ευχή είναι για σένα : Ευχομαι να έχεις βρεί πραγματικά την ”καλύτερη παρέα” και να είσαι χαρούμενη. Αυτό ήθελα πάντα για εσένα. Αυτό και μόνο.

Η 2η ευχή είναι για μένα : Εύχομαι κάποια στιγμή να σταματήσω να πονάω κάθε φορά που σε σκέφτομαι.

Η 3η ευχή είναι για μάς : Εύχομαι όταν σε μια επόμενη ζωή ξαναβρεθούμε, τότε να με αγαπήσεις αληθινά. Τόσο που δεν θα θέλεις με τίποτα τον κύκλο μας να κλείσεις…”

Πάνω αριστερά έχει ημερομηνία 07/01/2016 και μέσα μου μετράω Φεβρουάριος, Μάρτιος, Απρίλιος. Τρείς μήνες !!! Κόλλησα και δεν ήξερα τι να κάνω. Εντάξει το μπουκάλι θα το πετάξω στην ανακύκλωση αλλά το γράμμα ? Μήπως δεν ήταν τυχαίο που βρέθηκα εκεί ? Μήπως δεν προσπαθούσε η θάλασσα να κρατήσει έξω το ‘σκουπίδι’ αλλά το έβγαλε για να το βρώ εγώ ? Μήπως κατάλαβε οτι δεν μπορούσε να το παραδώσει εκεί που έπρεπε και ζητάει την βοηθειά μου ?

Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει όλο αυτό αλλά θα προσπαθήσω να βοηθήσω. Ζητάω και εγώ απο εσάς όμως να βοηθήσετε να ταξιδέψει αυτό το γράμμα. Ζητάω να βοηθήσετε να γίνουν όλοι σας οι αναγνώστες συνταξιδιώτες τις παραπάνω ιστορίας μήπως και καταφέρει να φτάσει εκεί που πρέπει.

Ευχαριστώ πολύ

Λίγο πριν παντρευτώ μιλούσα με τη μητέρα μιας πολύ καλής μου φίλης. Μου έλεγε για τους γονείς της εκείνα τα χρόνια που ζούσαν πολύ λιτά χωρίς να κάνουν περιττά έξοδα και αυτό η ίδια το απέδιδε στο ότι υπήρχαν οικονομικά προβλήματα.

«Όταν πέθανε η μαμά μου, ο μπαμπάς μου βρήκε πάνω από 50.000 κρυμμένα σε μετρητά. Τα είχε κρύψει σε άδεια κουτιά δημητριακών στο πίσω μέρος των ντουλαπιών, κάτω από το στρώμα, ακόμα και στην κατάψυξη ή κολλημένα πίσω από πίνακες ζωγραφικής».

Η μητέρα της δεν είχε μία μόνιμη δουλειά. Εργαζόταν εδώ και εκεί περιστασιακά, έτσι ο σύζυγός της δεν τη ρώτησε ποτέ πόσα χρήματα έβγαζε.

«Του τα είχε όλα έτοιμα και εκείνος δεν χρειάστηκε ποτέ να μαγειρέψει ή να καθαρίσει το σπίτι. Βρήκε τα χρήματα μόνο όταν αναγκάστηκε να τα κάνει όλα αυτά μόνος του. Θεωρώ πως δεν τη ρώτησε ποτέ πόσα χρήματα έβγαζε γιατί πίστευε πως τα ελάχιστα χρήματα που έπαιρνε τα ξόδευε για τα προσωπικά της έξοδα».

Ίσως η μαμά να έκρυβε τα χρήματα για μία έκτακτη ανάγκη, αλλά η κόρη, η μαμά της φίλης μου δηλαδή πίστευε πως η έκτακτη αυτή η ανάγκη θα ήταν αν ποτέ αποφάσιζε να αφήσει τον άντρα της και να ξεκινήσει μία νέα ζωή.

«Πάντα μου έλεγε να είμαι αυτόνομη και να έχω τα δικά μου χρήματα. Πίστευα ότι μου το έλεγε επειδή το ίδιο ήθελε και για τον εαυτό της αλλά δεν μπορούσε να το έχει και ότι ήθελε να με σώσει από το δικό της λάθος».

Μία άλλη μου φίλη μου είπε ότι η μητέρα της ήταν εκείνη που πλήρωνε πάντα τους λογαριασμούς στο σπίτι. Ο σύζυγός της εργαζόταν, εκείνη έμενε στο σπίτι να μεγαλώνει τα παιδιά και δεν είχε εισόδημα. Όταν έπρεπε να πληρώσει λογαριασμούς ή να ψωνίσει το έκανε με τα χρήματα που της έδινε ο σύζυγός της.

Έχω ακούσει αυτή την ιστορία τόσες πολλές φορές – μία γυναίκα να μένει σε ένα γάμο επειδή δεν έχει δικά της χρήματα ή επειδή αισθάνεται ότι δεν είναι ικανή να εξασφαλίσει τον εαυτό της οικονομικά.

Το ίδιο συνέβη και με τη μαμά μου. Έμεινε με τον πατέρα μου όλα αυτά τα χρόνια για τον ίδιο λόγο.

Όταν παντρεύτηκα δεν άκουσα καμία από τις παραπάνω συμβουλές. Στηρίχτηκα στον άντρα μου, τον εμπιστεύτηκα και αφέθηκα πλήρως. Εκείνος δούλευε, εγώ μεγάλωνα τα παιδιά γιατί αποφασίσαμε αμοιβαία ότι αυτό θέλαμε.

Μέχρι και το διαζύγιό μου δεν είχα μία δεκάρα στην άκρη. Είχαμε από κοινού ένα λογαριασμό, στον οποίο έβαζε ένα μέρος του μισθού του, που τον χρησιμοποιούσα για ψώνια και ποτέ δεν σκέφτηκα τι θα συνέβαινε αν χωρίζαμε ή αν ποτέ πέθαινε. Το σπίτι ήταν στο όνομά του, οι λογαριασμοί στο όνομά του και εγώ για 13 ολόκληρα χρόνια δεν είχα ούτε ένα ευρώ δικό μου.

Ένα βράδυ διάβαζα μία ιστορία και συνειδητοποίησα ότι ο γάμος μας πλησιάζει στο τέλος του. Ήταν η αληθινή ιστορία μιας γυναίκας που εξαρτιόταν οικονομικά 100% από τον άντρα της. Περνούσε χάλια στο γάμο της αλλά τα χρήματα ήταν ένας καλός λόγος για να συνεχίσει να είναι μαζί του. Όταν αποφάσισε να πάρει τη ζωή της στα χέρια της και άρχισε να δουλεύει και να βγάζει τα δικά της χρήματα αισθάνθηκε τέτοια χαρά και σιγουριά για τον εαυτό της που έδωσε η ίδια τέλος στο γάμο της και ξεκίνησε μία εντελώς καινούργια ζωή.

Σε μία στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται: «Αυτό πρέπει να ήταν πολύ δύσκολο». Ήμουν εξαρτημένη οικονομικά από τον άντρα μου εδώ και τόσο καιρό, από πού θα ξεκινούσα; Έπρεπε να μείνω σε αυτό το γάμο γιατί μόνη μου δεν θα μπορούσα να τα καταφέρω.

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι έπρεπε να κάνω κάτι για να πάρω και εγώ τη ζωή μου στα χέρια μου και να εξασφαλιστώ οικονομικά.

Είναι μεγάλο προνόμιο το να βγάζεις τα δικά σου λεφτά και να αποταμιεύεις ένα μέρος. Το κατανοώ ότι δεν είναι όλοι σε θέση να το κάνουν. Το να έχεις 5 δραχμές στην άκρη για τον εαυτό σου σε περίπτωση που εσύ και ο σύντροφός σου δεν τα καταφέρετε, δεν χρειάζεται να είναι το κίνητρο εδώ. Αυτό που λέω είναι ότι μπορείς να ξεκινήσεις από ένα μικρό ποσό και δεν χρειάζεται καν να είσαι συνεπής. Το να έχεις τα δικά σου χρήματα σε περίπτωση που συμβεί κάτι – οτιδήποτε μπορεί να συμβεί – σου προσφέρει σιγουριά και ασφάλεια.

Μπορείς να ξεκινήσεις υπολογίζοντας πόσα χρήματα χρειάζεσαι το μήνα για τους λογαριασμούς του σπιτιού. Γνωρίζω πολλές γυναίκες που δεν έχουν ιδέα πόσο έρχεται ο λογαριασμός του ρεύματος, της κινητής τηλεφωνίας ή του νερού.

Δεν εννοώ να αποταμιεύεις μεγάλα ποσά ή να λες ψέματα στο σύντροφό σου για το τι έχεις στην άκρη. Σημασία έχει να έχεις ένα ικανό πόσο να τα βγάλεις πέρα και να έχεις στο μυαλό σου ένα σχέδιο σε περίπτωση που συμβεί κάτι. Άρχισα να δουλεύω από το σπίτι όσο συχνότερα μπορούσα. Πούλησα κάποια ρούχα που δεν φορούσα ποτέ. Έκανα οικονομία και σιγά-σιγά ο λογαριασμός μου στην τράπεζα άρχισε να φουσκώνει.

Είναι πολύ σημαντικό για τον καθένα να έχει τα δικά του χρήματα ειδικά οι παντρεμένες.

Έχω μία φίλη που ο άντρας της την εγκατέλειψε με δύο μικρά παιδιά, πήρε όλες τις πιστωτικές, πούλησε το σπίτι που ήταν στο όνομά του και την άφησε εντελώς ξεκρέμαστη. Ευτυχώς τη βοήθησαν οι γονείς της αλλά δεν έχουν όλοι αυτό το προνόμιο.

Όταν πήρα διαζύγιο έπρεπε να μάθω να τα βγάζω πέρα ειδικά από τη στιγμή που ήθελα και δικό μου σπίτι. Αν είχα εξοικονομήσει κάτι μόνο για μένα όπως έκανε ο σύζυγός μου τόσα χρόνια θα ήμουν σε πολύ καλύτερη κατάσταση. Θα είχα περισσότερη αυτοπεποίθηση και θα πίστευα στον εαυτό μου περισσότερο. Έπρεπε να τελειώσει ο γάμος μου και να φτάσω σε αυτό το σημείο για να καταλάβω το λάθος που έκανα τόσα χρόνια.

Δεν είναι λάθος να υπάρχει μόνο ένα εισόδημα ή να έχετε κοινό λογαριασμό. Λάθος είναι να μην έχεις επίγνωση των χρημάτων που μπαίνουν σπίτι σου και των χρημάτων που χρειάζεται ένα σπίτι.

Εγώ προσωπικά είμαι η απόδειξη ότι ποτέ δεν ξέρεις πώς θα εξελιχθεί η ζωή. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα χωρίσω και ποτέ δεν σκέφτηκα ότι θα χρειαστεί να ξαναδουλέψω για να τα βγάλω πέρα. Είναι καλύτερα να είσαι προετοιμασμένη για όλα και να αρχίσεις να εξοικονομείς ό, τι μπορείς παρά να παγώσεις και να μην ξέρεις τί να κάνεις όταν τα πράγματα καταρρεύσουν. Το άγχος αυτό που βίωσα δεν το εύχομαι σε κανέναν.