Κληρονομική διαδοχή χωρίς διαθήκη: ποιος κληρονομεί και με ποια σειρά;

Πολλοί πολίτες απευθύνονται πλέον σε συμβολαιογράφους με ερωτήματα όπως «Πώς μοιράζεται η περιουσία όταν δεν υπάρχει διαθήκη;» ή «Ποιοι έχουν δικαίωμα κληρονομιάς σε περίπτωση ελεύθερης συμβίωσης».

Οι ειδικοί εξηγούν ότι η λεγόμενη «κληρονομική πυραμίδα» περιλαμβάνει έξι διαδοχικές τάξεις, σύμφωνα με τον νόμο, που ξεκινούν από τα στενά μέλη της οικογένειας. Αν δεν υπάρχει κανένας συγγενής οποιουδήποτε βαθμού, τότε η περιουσία περιέρχεται στο Δημόσιο.

Με τη συνδρομή ειδικών, παρουσιάζονται αναλυτικά τα βήματα για το πώς καθορίζεται η σειρά των κληρονόμων όταν δεν υπάρχει διαθήκη, καθώς και πρακτικά παραδείγματα περιπτώσεων όπου ο κληρονομούμενος δεν είχε αφήσει καμία μορφή διαθήκης – ούτε δημόσια, ούτε μυστική, ούτε ιδιόχειρη.

Με βάση το νόμο λοιπόν, η κληρονομική διαδοχή έχει ως εξής:

1η τάξη: Στην πρώτη τάξη ανήκουν ο σύζυγος και τα παιδιά του θανόντος. Εάν υπάρχουν και τα δύο, η περιουσία κατανέμεται ως εξής: ο επιζών σύζυγος θα κληρονομεί το 1/3 όταν υπάρχει ένα παιδί, το οποίο θα λαμβάνει τα υπόλοιπα 2/3, ενώ αν υπάρχουν περισσότερα παιδιά, ο σύζυγος θα διατηρεί το 1/4 και τα υπόλοιπα 3/4 θα μοιράζονται ισομερώς μεταξύ των παιδιών.

2η τάξη: Στη δεύτερη τάξη ανήκουν οι γονείς, τα αδέλφια και οι απόγονοι των αδελφών του θανόντος.

3η τάξη: Στην τρίτη τάξη περιλαμβάνονται οι παππούδες και οι γιαγιάδες του κληρονομουμένου, καθώς και οι κατιόντες τους. Οταν δεν υπάρχουν συγγενείς προηγούμενων τάξεων, κληρονομούν οι παππούδες και οι γιαγιάδες.

4η τάξη: Στην τέταρτη τάξη ανήκουν οι προπαππούδες και οι προγιαγιάδες του αποβιώσαντος.

5η τάξη: Αν δεν υπάρχουν συγγενείς από τις προηγούμενες τάξεις, η πέμπτη τάξη προβλέπει ότι ολόκληρη η περιουσία περιέρχεται στον επιζώντα σύζυγο, ο οποίος καθίσταται μοναδικός εξ αδιαθέτου κληρονόμος.

Ο επιζών σύζυγος δικαιούται επίσης, ανεξάρτητα από την τάξη, να λάβει ως εξαίρετο τα έπιπλα, σκεύη, ενδύματα και λοιπά αντικείμενα κοινής χρήσης. Οι σύντροφοι σε ελεύθερη ένωση θα μπορούν, υπό αυστηρές προϋποθέσεις, να εντάσσονται στην πέμπτη τάξη των κληρονόμων. Αναγκαία προϋπόθεση να έχει προηγηθεί τριετής συμβίωση και να μπορεί να αποδειχθεί στην πράξη με δικαστική απόφαση.

6η τάξη: Σε περίπτωση που δεν υπάρχει κανείς συγγενής από τις προηγούμενες τάξεις, το Δημόσιο καλείται ως εξ αδιαθέτου κληρονόμος. Το Δημόσιο αποδέχεται πάντοτε την κληρονομιά με το ευεργέτημα της απογραφής.

Παραδείγματα για περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει κανενός τύπου διαθήκη

1ο ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Ο Κ απεβίωσε χωρίς να έχει συντάξει διαθήκη. Κατά τον χρόνο του θανάτου του ζει η σύζυγός του Σ και τα πρώτα του ξαδέλφια, Α και Β, παιδιά του προαποβιώσαντος αδελφού του πατέρα του, με τα οποία τα τελευταία 20 χρόνια δεν είχε καμία επαφή. Πώς κληρονομείται ο Κ;

Κατά το ισχύον δίκαιο: Η Σ θα κληρονομήσει το 1/2 της περιουσίας του και το υπόλοιπο 1/2 θα περιέλθει κατ’ ισομοιρία στους Α (1/4) και Β (1/4), που εμπίπτουν στην τρίτη τάξη. Η Σ θα λάβει επιπλέον και το εξαίρετο (οικοσκευή κ.λπ.).

Κατά το προτεινόμενο σχέδιο: Στη Σ θα περιέλθει το σύνολο της περιουσίας του Κ.

2ο ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Ο 85χρονος Κ, χήρος, συζούσε εδώ και 20 έτη με τη σύντροφό του, την Α, 75 ετών, την οποία γνώρισε μετά τον θάνατο της συζύγου του Σ. Τα τελευταία 5 έτη ο Κ αντιμετώπιζε σημαντικά προβλήματα υγείας, νοσηλευόταν συχνά στο νοσοκομείο, και όταν ήταν σπίτι χρειαζόταν σημαντική υποστήριξη για την κάλυψη των βιοτικών του αναγκών. Ο Κ είχε αποκτήσει με την αποβιώσασα σύζυγό του, τη Σ, δύο γιους, τους Γ1 και Γ2, που είναι πλέον ενήλικοι. Οι Γ1 και Γ2 έχουν συχνή επικοινωνία με τον πατέρα τους και ενδιαφέρονται για εκείνον, αλλά ζουν σε διαφορετικές πόλεις και δεν μπορούν να τον συνδράμουν. Επίσης, ποτέ δεν αποδέχθηκαν τη σχέση του πατέρα τους με την Α. Ο Κ απεβίωσε χωρίς να έχει συντάξει διαθήκη. Πώς κληρονομείται;

Κατά το ισχύον δίκαιο: Μοναδικοί κληρονόμοι του Κ είναι οι γιοι του Γ1 και Γ2. Οι Γ1 και Γ2 μπορούν άμεσα να αξιώσουν από την Α να τους αποδώσει το διαμέρισμα στο οποίο έμενε με τον Κ.

Κατά το προτεινόμενο σχέδιο: Οι γιοι του μοιράζονται την κληρονομιά. Η Α έχει δικαίωμα να λάβει το εξαίρετο, δηλαδή την οικοσκευή, καθώς επίσης και να συνεχίσει να κατοικεί στο διαμέρισμα του Κ για χρονικό διάστημα ενός έτους από τον θάνατο του Κ. Επίσης, επειδή η Α είχε συντρέξει ουσιωδώς και χωρίς αντάλλαγμα τον Κ στην κάλυψη των αναγκών του, και εφόσον ο Κ δεν είχε προβλέψει διαφορετικά, έχει συσταθεί υπέρ της Α εκ του νόμου κληροδοσία, με βαρυνόμενους τους Γ1 και Γ2 και αντικείμενο χρηματικό ποσό ανάλογο των υπηρεσιών που παρείχε στον Κ.

3ο ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Ο Κ, άγαμος και άτεκνος, ο οποίος συζούσε με την Α εδώ και 10 χρόνια, πεθαίνει αιφνίδια σε αυτοκινητικό δυστύχημα, χωρίς να έχει συντάξει διαθήκη. Κατά τον χρόνο θανάτου του δεν ζει κανένας από τους συγγενείς που θα καλούνταν εκ του νόμου στην κληρονομική του διαδοχή (κατιόντες, γονείς, αδέλφια, ανίψια, μικρανίψια, παππούδες, γιαγιάδες, θείοι/ες και πρώτα ξαδέλφια). Πώς κληρονομείται ο Κ;

Κατά το ισχύον δίκαιο: Η κληρονομία του Κ περιέρχεται στο Δημόσιο.

Κατά το προτεινόμενο σχέδιο: Η Α μπορεί, εντός προθεσμίας 4 μηνών αφού πληροφορηθεί τον θάνατο του Κ και το ότι δεν υπάρχουν συγγενείς του που καλούνται στην κληρονομική του διαδοχή, να υποβάλει αίτηση στο δικαστήριο προκειμένου να περιέλθει σε εκείνη η κληρονομία. Εφόσον το δικαστήριο πεισθεί ότι πράγματι η Α συζούσε με τον Κ σε ελεύθερη ένωση για χρονικό διάστημα άνω των 3 ετών πριν από τον θάνατό του, δέχεται την αίτηση και η Α καθίσταται μοναδική κληρονόμος του Κ αναδρομικά (ήδη από τον χρόνο του θανάτου του Κ). Αν η αίτηση της Α απορριφθεί η κληρονομία περιέρχεται στο Δημόσιο.

Ο συνδυασμός φρούτων με ξηρούς καρπούς δεν είναι απλώς γευστικός, αλλά και ιδιαίτερα ωφέλιμος για την υγεία.

Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι όταν καταναλώνουμε φρούτα μαζί με ξηρούς καρπούς, επιτυγχάνεται καλύτερη ρύθμιση του σακχάρου στο αίμα, μεγαλύτερος κορεσμός και πιο σταθερή παροχή ενέργειας.

Τα φρούτα παρέχουν βιταμίνες και φυσικά σάκχαρα, ενώ οι ξηροί καρποί προσφέρουν καλά λιπαρά, πρωτεΐνη και φυτικές ίνες.

Aυτός ο συνδυασμός βοηθά στην αποφυγή απότομων αυξομειώσεων της γλυκόζης και μπορεί να συμβάλει στον έλεγχο της πείνας. Δείτε γιατί αξίζει να τα καταναλώνετε μαζί και πώς να το κάνετε σωστά στην καθημερινότητά σας.

Οι έρευνες δείχνουν ότι ο συνδυασμός τους μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερα οφέλη για την καρδιά, το σάκχαρο και τον μεταβολισμό από ό,τι η κατανάλωση κάθε τροφής ξεχωριστά.

Λίγα φρούτα και μια χούφτα ξηροί καρποί αποτελούν ένα εύκολο και υγιεινό σνακ. Ωστόσο, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ο συνδυασμός αυτός δεν είναι απλώς πρακτικός, αλλά μπορεί να προσφέρει και σημαντικά οφέλη για την υγεία.

Τα φρούτα παρέχουν φυτικές ίνες, βιταμίνες, μέταλλα και αντιοξειδωτικές ουσίες, ενώ οι ξηροί καρποί είναι πλούσιοι σε καλά λιπαρά, φυτική πρωτεΐνη και βιοδραστικές ενώσεις. Όταν καταναλώνονται μαζί, φαίνεται ότι δημιουργούν ένα διατροφικό «δίδυμο» που υποστηρίζει την καρδιομεταβολική υγεία.

Τι προσφέρουν τα φρούτα στον οργανισμό

Η κατανάλωση φρούτων συνδέεται με χαμηλότερο κίνδυνο καρδιαγγειακών νοσημάτων, διαβήτη τύπου 2 και πρόωρου θανάτου. Οι ειδικοί αποδίδουν τα οφέλη αυτά στις φυτικές ίνες, στις πολυφαινόλες και στα αντιοξειδωτικά συστατικά που περιέχουν.

Ιδιαίτερα τα φρούτα συμβάλλουν στην καλύτερη λειτουργία του εντέρου, στη ρύθμιση του σακχάρου και στη μείωση του οξειδωτικού στρες. Μιας διαδικασίας που συνδέεται με τη γήρανση και πολλές χρόνιες παθήσεις. Μελέτες έχουν δείξει ότι τα άτομα που καταναλώνουν περισσότερα φρούτα τείνουν να ακολουθούν συνολικά πιο ποιοτικά διατροφικά πρότυπα.

Οι ξηροί καρποί είναι κάτι περισσότερο από ένα σνακ

Τα τελευταία χρόνια, οι ξηροί καρποί έχουν βρεθεί στο επίκεντρο της έρευνας για την καρδιαγγειακή υγεία. Σύμφωνα με δεδομένα από μεγάλες πληθυσμιακές μελέτες, όσοι καταναλώνουν τακτικά ξηρούς καρπούς εμφανίζουν χαμηλότερο κίνδυνο εμφράγματος, στεφανιαίας νόσου και καρδιαγγειακού θανάτου.

Τα καρύδια, τα αμύγδαλα, τα φιστίκια και τα φουντούκια περιέχουν μονοακόρεστα και πολυακόρεστα λιπαρά οξέα, τα οποία συμβάλλουν στη βελτίωση των επιπέδων χοληστερόλης. Παράλληλα, παρέχουν μαγνήσιο, κάλιο και φυτικές ίνες που φαίνεται να ωφελούν την καρδιά και τον μεταβολισμό.

Πρόσφαρη μελέτη σε μεγαλύτερους ενήλικες έδειξε ότι η καθημερινή κατανάλωση μεικτών ξηρών καρπών συνδέθηκε με βελτίωση σημαντικών δεικτών καρδιαγγειακού κινδύνου.

Γιατί ο συνδυασμός φαίνεται να είναι ακόμη καλύτερος

Μια ανασκόπηση που δημοσιεύθηκε στο Nutrition Journal εξέτασε τα διαθέσιμα στοιχεία για τη συνδυασμένη κατανάλωση ξηρών καρπών και αποξηραμένων φρούτων. Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα δύο τρόφιμα διαθέτουν συμπληρωματικά θρεπτικά συστατικά και μπορεί να λειτουργούν συνεργιστικά προς όφελος της καρδιομεταβολικής υγείας.

Σύμφωνα με τα ευρήματα, ο συνδυασμός τους μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου, στη μείωση παραγόντων κινδύνου για διαβήτη και στην υποστήριξη της καρδιαγγειακής υγείας. Οι φυτικές ίνες των φρούτων επιβραδύνουν την απορρόφηση των σακχάρων, ενώ τα καλά λιπαρά των ξηρών καρπών αυξάνουν το αίσθημα κορεσμού και περιορίζουν τις απότομες αυξομειώσεις του σακχάρου.

Έτσι, ένα μήλο με λίγα αμύγδαλα, ένα αχλάδι με καρύδια ή λίγες σταφίδες με φιστίκια δεν αποτελούν απλώς ένα χορταστικό σνακ. Με βάση τα σημερινά επιστημονικά δεδομένα, πρόκειται για έναν από τους πιο απλούς τρόπους να ενισχύσει κανείς την ποιότητα της καθημερινής του διατροφής.

Μικρές αλλαγές στη διατροφή μπορούν να κάνουν μεγάλη διαφορά στην ενέργεια και την υγεία σας.

Δοκιμάστε να συνδυάζετε φρούτα με ξηρούς καρπούς μέσα στην ημέρα και παρατηρήστε πώς επηρεάζει τον κορεσμό και τη διάθεσή σας.

Αν έχετε ειδικές διατροφικές ανάγκες ή προβλήματα υγείας, συμβουλευτείτε έναν ειδικό για εξατομικευμένες οδηγίες.

Σύμφωνα με nmed.gr

Το παρακάτω κείμενο αφορά εκείνους που γεννήθηκαν μέχρι το 1985 και έζησαν ανέμελα παιδικά χρόνια σε παραλίες, πλατείες και στη φύση. Αφορά εκείνα τα παιδιά που έζησαν «ελεύθερα» μακριά από τα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Τι αναφέρει το κείμενο: «H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε… Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή, περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να…μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».

Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε οτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.

Πώς έπαιζαν τα παιδιά που γεννήθηκαν πριν από τη δεκαετία του ’90

Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάζαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους».

Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε. Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.

Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντας μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstation, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο!

Πώς τα καταφέραμε; Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..

Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας «;) :P». Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…»!

Βασίλης Λογοθετίδης: Ο αναμφίβολα μέγιστος των Ελλήνων κωμικών – Πέθανε στην Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 1960, σε ηλικία 62 ετών

Εκείνες οι εξήντα χιλιάδες Αθηναίοι που καταπλημμύρισαν τα πεζοδρόμια και στάθηκαν ορθοί, δυο ώρες ολόκληρες, για να χειροκροτήσουν τον νεκρό Λογοθετίδη, ποιον είχαν έρθει να τιμήσουν;

Τον ηθοποιό ή τον κωμικό; Τον καλλιτέχνη της σκηνής ή τον βιρτουόζο του παλκοσένικου που τους έκανε σαράντα χρόνια να γελούνε; Με ένα λόγο: τι εκπροσωπούσε ο Βασίλης Λογοθετίδης γι’ αυτές τις έξη μυριάδες θεατές που παρακολούθησαν δακρυσμένοι τη θανή του, και πέρα απ’ αυτούς, για ολόκληρο τον ελληνικό λαό που συγκλονίσθηκε απ’ το χαμό του;

Αυτά τα ερωτήματα εδόνησαν προχθές τον κόσμο του θεάτρου, μόλις αντίκρυσε εκείνη τη λαοθάλασσα που είχε απλωθή σε όλη την πλατεία του μητροπολιτικού ναού, και στας οδούς Μητροπόλεως, Όθωνος, Αμαλίας, Αναπαύσεως, και πάνω στα μπαλκόνια, και ψηλά στις ταράτσες, και στα μεγάλα προαύλια του Νεκροταφείου, και στους στενούς δρομίσκους που ωδηγούσαν στο νεοσκαμμένο τάφο — παντού, ολούθε, ένας κόσμος αμέτρητος, βουβός και πονεμένος, που έβλεπες καθαρά ότι δεν είχε τρέξει να χαζέψη μια πένθιμη παράτα, παρά είχε προσέλθει με ειλικρινή οδύνη για να κατευοδώση έναν πολυαγαπημένο του, και μαζί έναν επιφανή άνδρα της γενιάς μας.

Ελέχθησαν πολλά για τον Λογοθετίδη. Και μπροστά στον νεκρό του κι’ απ’ τις στήλες των εφημερίδων. Αλλά κανένας απ’ τους λόγους που εξεφωνήθησαν, και κανένα από τα άρθρα που εγράφησαν για να μοιρολογήσουν την απώλειά του, δεν περιείχε την απάντηση που ζητάνε τώρα τα ερωτήματα αυτά. Και τούτο επειδή και οι λόγοι οι επικήδειοι και τα άρθρα τα μνημονευτικά εγράφησαν πριν από την παλλαϊκή εκδήλωση του πένθους που είδαμε το απόγευμα της Δευτέρας.

 Αν οι ομιληταί και οι γράφοντες είχαν δη πρωτύτερα εκείνον τον παναθηναϊκό συναγερμό, θα εύρισκαν εκ των υστέρων άλλους τόνους, πολύ πιο υψηλούς, πολύ πιο δονούμενους, για να εξάρουν τη σημασία του απελθόντος καλλιτέχνη. Γιατί το πρωτοφανές γεγονός της τόσης κοσμοσυρροής θα τους έβαζε αμέσως μπροστά στο μεγάλο ερώτημα που ζητούμε τώρα την απάντησή του.

Ας μας επιτραπή να δοκιμάσουμε, με τις μικρές δυνάμεις μας, να δώσουμε μια πρώτη απάντηση σ’ αυτό το μέγιστο ερώτημα, με την ελπίδα ότι οι λίγες σκέψεις μας μπορεί ν’ αποτελέσουν απαρχή για μια ευρύτερη έρευνα του καταπληκτικού φαινομένου που απεκαλύφθη σ’ όλους μας το αξιομνημόνευτο δειλινό της Δευτέρας. Και λέμε «απεκαλύφθη», επειδή —λόγια καθαρά!— κανείς, κανένας απολύτως, δεν προέβλεπε ότι ο θάνατος του Λογοθετίδη θα είχε τόσο τεραστία απήχηση στη λαϊκή ψυχή. Περιμέναμε όλοι μια ευρεία λαϊκή συμμετοχή σ’ αυτό το βαρύ πένθος του ελληνικού θεάτρου, αλλ’ ούτε ένας δεν μπορούσε να προΐδη εκείνη την απίστευτη προσέλευση των εξήντα χιλιάδων δακρυσμένων ανθρώπων κάθε τάξεως και ηλικίας, που έσφιγγαν τα χείλη τους για να πνίξουν μια κραυγή οδύνης και χτυπούσαν εκείνα τα συγκλονιστικά παλαμάκια, που έμοιαζαν με ένα ύστατο χειροκρότημα, αλλά στο βάθος δεν ήταν παρά ένα ξέσπασμα πόνου: το ένα χέρι χτύπαε το άλλο, από την απελπισιά!

Αυτός ο βαθύς, ο πανελλήνιος πόνος ήταν άραγε μόνο για τον τρανό καλλιτέχνη; Δεν το πιστεύουμε. Δεν είναι πολλά χρόνια που η Αθήνα εκήδευσε και δυο άλλους, εξ ίσου μεγάλους πρωταγωνιστές της Σκηνής. Την Κοτοπούλη, τον Βεάκη. Τους θρήνησε κι’ εκείνους, αλλά όχι με τούτη την παλλαϊκή συμμετοχή που είδαμε προχθές.

Ήταν για τον κοσμαγάπητο ηθοποιό; Μα κι’ ο Γιώργος Παππάς ήταν ένας από τους πιο αγαπημένους του αθηναϊκού κοινού. Και εν τούτοις, στην κηδεία του, η προσέλευση του πλήθους, του ανώνυμου αλλά μεγαλοδύναμου πλήθους, δεν συγκρινόταν με τον προχθεσινό συναγερμό.

Ήταν μήπως για τον μεγάλο κωμικό; Μια ύστατη, δηλαδή, ανταπόδοση στον άνθρωπο που σκόρπιζε το γέλιο επί σαράντα χρόνια σε δυο αλλεπάλληλες γενεές Ελλήνων; Μα κι’ ο Αργυρόπουλος ήταν εξ ίσου μεγάλος κωμικός, και είχε ευφράνει με την απαράμιλλη γελαστική τέχνη του τους δύσθυμους Ρωμηούς επί τριάντα πέντε, επίσης, χρόνια. Και όμως στην κηδεία του δεν είχαν προσέλθει τόσες χιλιάδες ευγνωμονούντων θεατών. Πολύς λαός και τότε, μα όχι η προχθεσινή κοσμοπλημμύρα.

Ώστε αλλού πρέπει να βρίσκεται η εξήγηση. Κι’ αυτό το «αλλού» —νομίζουμε— δεν είναι παρά η φανατική αφοσίωση του Βασίλη Λογοθετίδη στο ελληνικό θεατρικό έργο. Μια προσήλωση που άγγιζε τα όρια της πίστεως, της θρησκείας. Και στην πρώτη περίοδο της σταδιοδρομίας, αλλά προπαντός κατά τη δεύτερη περίοδο, αυτήν που άρχισε το 1947, όταν ίδρυσε δικό του θίασο, έδειξε για το ελληνικό έργο μια ουσιαστική κι’ όχι πλατωνική στοργή, μια υποστήριξη, μια αγάπη, που έμοιαζε με λατρεία αδελφού, πατέρα. Μα ναι, γιατί να τσιγκουνευόμαστε τα λόγια;

Πατέρας των Ελλήνων συγγραφέων στάθηκε ο Λογοθετίδης σ’ όλη τη διάρκεια της θιασαρχικής ζωής του. Βοηθούσε, αυτούς τους γυιους του, και τους πρεσβύτερους και τους νεώτερους, και τους ικανούς και τους πρωτόβγαλτους, με μια απλοχεριά που θύμιζε τον στοργικό γονιό που μοιράζει τα πλούτη του στα παιδιά του, όταν εκείνα προσπαθούνε να σταδιοδρομήσουν. Τα πλούτη αυτά ήταν η ανεξάντλητη υποκριτική του τέχνη. Και την ξόδεψε χωρίς φειδώ για να υπάρξη, για να επιζήση η ελληνική κωμωδία — και κάτι περισσότερο: για να επιβληθή η εγχώρια θεατρική παραγωγή στον δυσκολότατο αγώνα της με τα σπουδαία και διαλεγμένα έργα του ξένου δραματολογίου.

Όταν ανέλαβε ο Λογοθετίδης τη σκληρή τούτη προσπάθεια —που την είχε αρχίσει παράλληλα ο Αργυρόπουλος μερικά χρόνια πρωτύτερα— το ελληνικό έργο ήταν περίπου ο αποδιοπομπαίος τράγος των υπολοίπων θιάσων. Σήμερα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή προτιμήσεως. Τούτη η αποφασιστική μεταβολή, που θα δώση, ελπίζουμε, πολλούς καρπούς στο μέλλον, που δίνει ήδη μια γενναία στροφή στο νεοελληνικό θέατρο, είναι έργο του Λογοθετίδη, το μεγάλο του έργο, που θα του προσυπογράψη η ιστορία του τόπου. Γιατί, όπως το έχουμε τονίσει επανειλημμένως, νεοελληνικό θέατρο σημαίνει κατά πρώτον λόγον ελληνικό θεατρικό έργο. Και όποιος το υπηρετεί, όποιος το βοηθά να ζη και ν’ αναπτύσσεται, να προκόβη και να μεγαλώνη, αυτός είναι που δικαιούται να περηφανεύεται ότι βοηθά ουσιαστικά το θέατρο της Ελλάδας. Από την άποψη αυτή ο Λογοθετίδης το βοήθησε όσο κανένας άλλος, απείρως περισσότερο από κάθε άλλον. Θα του το επαινέση με χρυσά λόγια ο τίμιος ιστορικός, όπως προχθές του το ανεγνώρισε ο λαός μας. Γιατί —κι’ εδώ θέλουμε να καταλήξουμε— οι εξήντα χιλιάδες Αθηναίοι που προσέτρεξαν να κηδεύσουν τον μεγάλο μας νεκρό, πέρα από τον καλλιτέχνη, πέρα από τον κωμικό, πέρα από τον άνθρωπο, τιμούσαν τον ηθοποιό που ανάλωσε την τέχνη του και τη ζωή του στην εξυπηρέτηση της θεατρικής παραγωγής του τόπου. Το λαϊκό ένστικτο έχει το δικό του αλάθευτο αισθητήριο. Διαισθάνεται αυτά που οι λεγόμενοι κριτικοί της τέχνης, μέσα στη μονομερή σοφία τους, δεν καταφέρνουν πια να νοιώσουν.

Ένοιωσε ο λαός μας τη μεγάλη προσφορά του Λογοθετίδη στη θεατρική τέχνη του έθνους. Τη διαισθάνθηκε όταν παρακολουθούσε τον εθνικό μας καλλιτέχνη, επί χρόνια ολόκληρα, να παίζη αυτά τα 110 ελληνικά έργα που αναφέρει η σταδιοδρομία του. Εκατόν δέκα Ρωμηούς τον είδε να ζωντανεύη επί σκηνής. Να ζωντανεύη τα παθήματα και τα πάθη τους τα κωμικά, κάτω από τα οποία ωστόσο ενυπήρχε, σχεδόν πάντοτε, το δραματικό στοιχείο. Οι καημοί του κοσμάκη, τα βάσανα του Νεοέλληνα, τα μεράκια του, οι πίκρες του, όλα αυτά που αποτελούνε τον ψυχικό βίο του Ρωμηού, τα ενεφάνιζε ο Λογοθετίδης στη σκηνή του, κάτω από το χαρούμενο προσωπείο του γέλιου. Μας έκανε να γελούμε, για να μην κλάψουμε, να γελούμε με τις τόσες κακομοιριές μας, με τα εθνικά μας ελαττώματα, με τις κακοριζικές και τις τζαναμπετιές μας. Μέσα από το γέλιο, όπου μας παρέσυρε, λυτρωνόμαστε. Και συγχρόνως φρονηματιζόμαστε. Βλέπαμε τα κουσούρια μας, ανάγλυφα, έντονα, στις διαστάσεις της καρικατούρας, και ντρεπόμαστε για λογαριασμό μας. Και βγαίναμε από το θέατρο με την απροσδιόριστη απόφαση να διορθωθούμε — σαν Ρωμηοί και σαν άνθρωποι.

Από την άποψη αυτή, λοιπόν, ο Λογοθετίδης ήταν ένας δάσκαλος της ελληνικής κοινωνίας. Με βιβλίο του το ελληνικό έργο και με εκπαιδευτική του μέθοδο το γέλιο, εμάθαινε στις χιλιάδες των θεατών του τα ελαττώματά τους, τα εθνικά και τα ανθρώπινα, και τους καλούσε έμμεσα να τα κόψουν, να τα θεραπεύσουν. Και οι διδασκόμενοι έφευγαν με το αίσθημα της ευγνωμοσύνης για τον καλοκάγαθο δάσκαλο, μιας ευγνωμοσύνης που γινόταν σιγά-σιγά λατρεία. Αυτή η λατρεία ήταν που ξέσπασε σε δάκρυα το μαύρο δειλινό της περασμένης Δευτέρας. Ο λαός, που του χρωστούσε μαζί με την ευφροσύνη του γέλιου και την ωφέλιμη διδαχή, εθρήνησε, έτσι πάνδημα, και έτσι εγκάρδια, όχι πια τον κωμικό, αλλά προπαντός τον μεγάλο ερμηνευτή των ελληνικών θεατρικών έργων, της ελληνικής ζωής, της ζωής της δικής του.

*Κείμενο του διαπρεπούς δημοσιογράφου, ιστορικού ερευνητή και θεατρικού συγγραφέα Γεωργίου Ρούσσου (1910-1984) για τον Βασίλη Λογοθετίδη. Έφερε τον τίτλο «Ο μεγάλος κωμικός που πέθανε» και είχε δημοσιευτεί στον «Ταχυδρόμο» το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 1960, μία εβδομάδα μετά το θάνατο και πέντε ημέρες μετά την κηδεία του Λογοθετίδη.

Ο Γεώργιος Ρούσσος

Ο σπουδαίος ηθοποιός Βασίλης Λογοθετίδης απεβίωσε το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 1960, στις 5:40 μ.μ., συνεπεία καρδιακής συγκοπής. Ο δημοφιλής κωμικός ετοιμαζόταν να μεταβεί στο θέατρο.

Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη κατόπιν εντολής τού τότε πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Η γυναίκα του Βασίλη Λογοθετίδη είχε σκοτωθεί μαζί με τον εραστή της

Ο τότε διάδοχος του Θρόνου Κωνσταντίνος και ο φίλος του Μιχάλης Αρναούτης παρακολούθησαν κρυφά την κηδεία του κορυφαίου Έλληνα κωμικού.

Τέτοιες ημέρες πριν από 66 χρόνια (20-2-1960), έφυγε ξαφνικά από τη ζωή ο μεγαλύτερος Έλληνας κωμικός Βασίλης Λογοθετίδης.

Γεννήθηκε στο Μυριόφυτο της Ανατολικής Θράκης το 1900, πήγε στην Κωνσταντινούπολη και στα 20 του χρόνια ήρθε στην Αθήνα και άρχισε την επαγγελματική του καριέρα δίπλα στη Μαρίκα Κοτοπούλη.

Όμως, έτυχε να ζήσει προδομένος από ένα δραματικό γεγονός, άγνωστο στο ευρύ κοινό, στο οποίο θα αναφερθούμε…

Στο απόγειο της δόξας του βρήκε το μεγάλο έρωτα που τον πλήγωσε και τον καταρράκωσε…

Παντρεύτηκε στην Αθήνα τη γυναίκα που γνώρισε και αγάπησε νέος στην Πόλη, αλλά η ευτυχία και η δόξα τον φθόνησαν όταν έφτασε η είδηση στα γραφεία των εφημερίδων.

«Σκοτώθηκε η γυναίκα του με τον εραστή της!». Ο σκοτωμένος ήταν ένας νεαρός δάσκαλος Σχολής Οδηγών, στον οποίο ο Βασίλης είχε εμπιστευθεί την εκμάθηση του βολάν στην αγαπημένη του…

Κι εκείνη τον ερωτεύθηκε! Πάνω σ’ έναν «ερωτικό ή και αισθησιακό σπασμό» –όπως διέγνωσαν τότε οι ιατροδικαστές– δάσκαλος και μαθητευόμενη αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν…

Πήγαν οι δημοσιογράφοι στο θέατρο «Κεντρικόν», στην πλατεία Κολοκοτρώνη, όπου έπαιζε ο Λογοθετίδης και του το είπαν… Τους κοίταξε στα μάτια, κι εκείνοι κατάλαβαν τι τους ζητούσε…!

Την επομένη οι δημοσιογράφοι σε συνεννόηση μεταξύ τους, έγραψαν το πατρικό της επίθετο, Τζεδάκη, παραποιημένο στα ψιλά… Ο Τύπος τον σεβάστηκε.

Για τις μεγάλες του υπηρεσίες στο Θέατρο, ο βασιλιάς Παύλος είχε απονείμει στον Λογοθετίδη τον Χρυσό Σταυρό του Φοίνικος. Πετούσε απ’ τη χαρά του, και σε κάποια στιγμή αστειευόμενος, λέει του βασιλιά: «Το παράσημο μεγαλειότατε, θα παίξει ρόλο στη σύνταξή μου; Θα τη μεγαλώσει;».

Και σε μία θριαμβευτική περιοδεία του στις ΗΠΑ, ο δήμαρχος του Πίτσμπουργκ τού παρέδωσε το «χρυσό κλειδί» της πόλης και ένα μετάλλιο. Και ο Βασίλης, με το χιούμορ που τον διέκρινε, τα δάγκωσε λέγοντας αστειευόμενος: «Άσε να δω αν είναι από χρυσό, γιατί οι σύμμαχοι πολλές φορές κάνουν και λάθη…».

Κάποτε στο θέατρο, μόλις έβγαινε στη σκηνή ο Λογοθετίδης, ένας θαυμαστής του καθισμένος στην πρώτη σειρά, παρακολουθούσε κάθε του κίνηση λέγοντας «μπράβο Βασιλάκη!».

Παράλληλα, φρόντιζε να τον προφυλάσσει από κακοτοπιές, που ο συγγραφέας είχε βάλει να παθαίνει επί της σκηνής. Έτσι, όταν ο Λογοθετίδης ήταν έτοιμος να πέσει θύμα, ο θαυμαστής του τον ειδοποιούσε με νοήματα αγωνιωδώς: «Πρόσεχε Βασιλάκη!» Αλλά επειδή ο Βασιλάκης δεν έπαιρνε χαμπάρι, του φώναζε πιο έντονα. Και όταν ο «κακός» τού έμπηξε το μαχαίρι στην καρδιά, ο θαυμαστής σηκώθηκε αγανακτισμένος: «Στο είπα βρε Βασιλάκη, πρόσεχε, κάτι σου σκαρώνουν!…».

Ένα βράδυ, σε αθηναϊκή ταβέρνα, βρέθηκαν από σύμπτωση και συνέτρωγαν ο Βασίλης Λογοθετίδης, ο Βασίλης Αργυρόπουλος, ο Βασίλης Αυλωνίτης και ο θεατρικός επιχειρηματίας Βασίλης Μπουρνέλης. Καρέ των Βασίληδων! Μπαίνει κάποια στιγμή με την παρέα του ο Αιμίλιος Βεάκης, γνωστός για τα αριστερά του φρονήματα. Τους βλέπει και λέει στους δικούς του, δυνατά και πειραχτικά, για να ακουστεί: «Παιδιά, πάμε να φύγουμε. Εδώ απόψε έχουν συνάθροιση οι βασιλόφρονες!». Και το γέλιο πήγε σύννεφο…

Ο Λογοθετίδης έσβησε ξαφνικά το πρωινό της 20ής Φεβρουαρίου 1960 στο σπίτι του στο Παλαιό Φάληρο. Την επομένη, πάνδημη έγινε η κηδεία του από το Α’ Νεκροταφείο.

Η αείμνηστη, η γλυκιά φίλη Ίλια Λιβυκού (έφυγε από τη ζωή το 2002), που στάθηκε δίπλα του συμπρωταγωνίστρια σε πολλές ταινίες, σε μία παλιά συνάντησή μας, στο σπίτι του ζωγράφου Μπότη Θαλασσινού στην Πατησίων, μου είχε αποκαλύψει:

«Επειδή το πρωτόκολλο δεν επέτρεπε σε μέλη της βασιλικής οικογένειας να παραστούν σε κηδείες, ο νεαρός διάδοχος Κωνσταντίνος συγκινημένος από το χαμό του, μαζί με τον φίλο του Μιχάλη Αρναούτη, πήγε χωρίς να γίνει αντιληπτός. Παρακολούθησε την τελετή της ταφής από το μικρό λοφίσκο, και όταν ο κόσμος έφυγε, κατέβηκε στον τάφο και άναψε ένα κεράκι. Τον εθαύμαζε, τον εκτιμούσε, θα έλεγα τον ελάτρευε τον Λογοθετίδη, όπως φυσικά κι εκείνος».

«Η Τέχνη δεν φθείρεται, ούτε οξειδώνεται» έλεγε ο Βασίλης Λογοθετίδης. Και αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι παλιές ποιοτικές ταινίες του είναι Τέχνη και γι’ αυτό δεν φθείρονται στο πέρασμα του χρόνου. Ψυχαγωγούν, διασκεδάζουν, συγκινούν: «Ένας ήρως με παντούφλες», «Δεσποινίς ετών 39», «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», «Ο ζηλιαρόγατος», «Κάλπικη λίρα», «Oύτε γάτα ούτε ζημιά» κ.ά.

Νιώθετε αυτή την ενοχλητική φαγούρα που φαίνεται να εμφανίζεται από το πουθενά και χειροτερεύει καθώς περνάει η μέρα;

Συνήθως είναι το τριχωτό της κεφαλής σας που προσπαθεί να σας στείλει ένα μήνυμα.

Είτε πρόκειται για άγχος, ανισορροπία στα έλαια του τριχωτού της κεφαλής ή σκληρά προϊόντα για τα μαλλιά, υπάρχουν πολλές πιθανές αιτίες – αλλά μην ανησυχείτε, υπάρχουν και λύσεις.

Σε αυτό το άρθρο, θα εξερευνήσουμε τους διαφορετικούς λόγους πίσω από τον κνησμό του τριχωτού της κεφαλής και θα προσφέρουμε συμβουλές για την ανακούφιση και την πρόληψη της ενόχλησης. Είστε έτοιμοι να αποχαιρετήσετε τον κνησμό;

Οι κύριες αιτίες του κνησμού του τριχωτού της κεφαλής

Πιτυρίδα και σμηγματορροϊκή δερματίτιδα: Οι συνήθεις ύποπτοι

Η πιτυρίδα – αυτές οι ενοχλητικές λευκές νιφάδες – εμφανίζονται συχνά λόγω υπερβολικής λιπαρότητας ή υπερβολικά σκληρών προϊόντων μαλλιών. Προκαλούν φαγούρα, ερεθισμένο τριχωτό της κεφαλής και όσο περισσότερο ξύνετε, τόσο χειρότερα γίνεται.

Η σμηγματορροϊκή δερματίτιδα πηγαίνει τα πράγματα παραπέρα. Είναι μια χρόνια φλεγμονή που προκαλεί κόκκινες κηλίδες με παχιές, κιτρινωπές νιφάδες. Δεν επηρεάζει μόνο το τριχωτό της κεφαλής – μπορεί επίσης να εμφανιστεί στα φρύδια, πίσω από τα αυτιά και γύρω από τα πλάγια της μύτης.

Πώς να το αντιμετωπίσετε:

Χρησιμοποιήστε εξειδικευμένα σαμπουάν που περιέχουν κετοκοναζόλη, σαλικυλικό οξύ ή πυριθειόνη ψευδαργύρου.

Εάν τα συμπτώματα επιμένουν για περισσότερο από δύο εβδομάδες, συμβουλευτείτε έναν δερματολόγο για μια εξατομικευμένη θεραπεία.

Ψωρίαση: Όταν το σώμα επιτίθεται στον εαυτό του

Η ψωρίαση του τριχωτού της κεφαλής είναι μια αυτοάνοση πάθηση που προκαλεί παχιές, κόκκινες, φολιδωτές πλάκες. Αυτές οι πλάκες προκαλούν φαγούρα και το ξύσιμο τους μπορεί να οδηγήσει σε αιμορραγία.

Οι αποτελεσματικές θεραπείες περιλαμβάνουν:

• Τοπικές λοσιόν κορτικοστεροειδών και φαρμακευτικά σαμπουάν
• Στοματική φαρμακευτική αγωγή για σοβαρές εξάρσεις
• Διαχείριση του στρες, το οποίο συχνά επιδεινώνει τα συμπτώματα

Πιτυρίαση: Ξηρές, φολιδωτές πλάκες

Λιγότερο γνωστή, η ροδόχρους πιτυρίαση μπορεί επίσης να επηρεάσει το τριχωτό της κεφαλής. Συνήθως ξεκινά με ένα μεγάλο ξηρό σημείο που ακολουθείται από αρκετά μικρότερα.

Πώς να το καταπραΰνετε:

• Χρησιμοποιήστε καταπραϋντικές, ενυδατικές λοσιόν
• Αποφύγετε το ξύσιμο για να αποτρέψετε περαιτέρω ερεθισμό
• Στις περισσότερες περιπτώσεις, η πιτυρίαση υποχωρεί μόνη της μέσα σε λίγες εβδομάδες

Μυκητιασικές Λοιμώξεις: Όταν η ερυθρότητα παραμένει

Οι μυκητιασικές λοιμώξεις προκαλούν κνησμό, ερυθρότητα, απολέπιση και μερικές φορές σπασμωδική τριχόπτωση.

Τι να κάνετε:

• Συμβουλευτείτε έναν δερματολόγο για σωστή διάγνωση
• Ακολουθήστε μια αγωγή με από του στόματος αντιμυκητιασικά φάρμακα και χρησιμοποιήστε συγκεκριμένα σαμπουάν
• Συνεχίστε τη θεραπεία ακόμα και μετά την υποχώρηση των συμπτωμάτων για να αποτρέψετε την υποτροπή

Χημικές αντιδράσεις: Κίνδυνοι από βαφές μαλλιών

Η βαφή μαλλιών μπορεί να προκαλέσει αλλεργικές αντιδράσεις, όπως κνησμό, ερυθρότητα, κάψιμο ή ακόμα και φουσκάλες. Ένας συνηθισμένος ένοχος είναι η παρα-φαινυλενοδιαμίνη (PPD), ένα συχνό συστατικό στις βαφές.

Πώς να αποτρέψετε μια αντίδραση:

• Πάντα να κάνετε ένα τεστ σε μια μικρή περιοχή πριν εφαρμόσετε τη βαφή μαλλιών
• Επιλέξτε φυσικές ή χωρίς αμμωνία βαφές εάν έχετε ευαίσθητο τριχωτό της κεφαλής

Ηλιακό έγκαυμα: Το τριχωτό της κεφαλής σας δεν είναι άτρωτο

Ο ήλιος μπορεί να κάψει το τριχωτό της κεφαλής σας – ειδικά εάν έχετε λεπτά μαλλιά ή έχετε φαλάκρα. Το ηλιακό έγκαυμα οδηγεί σε κνησμό, ερυθρότητα και μερικές φορές ξεφλούδισμα.

Προστατέψτε τον εαυτό σας:

• Φορέστε καπέλο ή σκουφάκι σε άμεσο ηλιακό φως
• Χρησιμοποιήστε ένα αντηλιακό σπρέι ειδικά για το τριχωτό της κεφαλής, εάν χρειάζεται
• Εφαρμόστε αλόη βέρα για να καταπραΰνετε το ηλιακό έγκαυμα

Στρες και άγχος: Το νευρικό ξύσιμο

Το στρες μπορεί να προκαλέσει την απελευθέρωση φλεγμονωδών χημικών ουσιών από το σώμα που προκαλούν κνησμό – γνωστό ως συναισθηματικό κνησμό.

Πώς να το ηρεμήσετε:

• Δοκιμάστε τεχνικές χαλάρωσης όπως διαλογισμό, γιόγκα ή βαθιές αναπνοές
• Χρησιμοποιήστε απαλά, ενυδατικά προϊόντα για το τριχωτό της κεφαλής
• Επισκεφθείτε έναν δερματολόγο εάν ο κνησμός γίνει ανεξέλεγκτος

Ψείρες: Ναι υπάρχουν

Ναι, ακόμη και οι ενήλικες μπορούν να κολλήσουν ψείρες, ειδικά αν βρίσκονται κοντά σε παιδιά. Ο κνησμός είναι συνήθως έντονος γύρω από τα αυτιά και το πίσω μέρος του λαιμού.

Πώς να αντιμετωπίσετε τις ψείρες:

• Χρησιμοποιήστε σαμπουάν ειδικά για ψείρες και χτενίστε τις κόνιδες με μια χτένα με λεπτά δόντια
• Απολυμάνετε τα κλινοσκεπάσματα και τα ρούχα για να αποτρέψετε την επαναμόλυνση

Πρακτικές συμβουλές για την ανακούφιση από τον κνησμό στο τριχωτό της κεφαλής

• Χρησιμοποιήστε απαλά σαμπουάν και αποφύγετε το πολύ ζεστό νερό
• Μην ξύνετε με τα νύχια σας – μπορεί να βλάψει το τριχωτό της κεφαλής σας
• Διατηρήστε το τριχωτό της κεφαλής σας ενυδατωμένο, ειδικά σε ξηρό καιρό
• Διατηρήστε μια ισορροπημένη διατροφή για να υποστηρίξετε την υγεία των μαλλιών και του τριχωτού της κεφαλής

Πότε να δείτε έναν επαγγελματία

Εάν ο κνησμός συνεχίζεται ή συνοδεύεται από ερυθρότητα, πλάκες, πυκνές νιφάδες ή τριχόπτωση, ήρθε η ώρα να συμβουλευτείτε έναν δερματολόγο. Ο εντοπισμός της αιτίας είναι το κλειδί για τη σωστή θεραπεία.

Ο κνησμός στο τριχωτό της κεφαλής μπορεί να είναι δυσάρεστος – ακόμη και να δυσκολεύει την καθημερινότητά σας. Αλλά ενώ υπάρχουν πολλές πιθανές αιτίες, υπάρχει και μια λύση για σχεδόν κάθε περίπτωση. Μην υποφέρετε σιωπηλά: με τη σωστή διάγνωση και φροντίδα, μπορείτε να ξανανιώσετε άνετα και ήρεμα.