Ο Απόστολος Γκλέτσος έχει απίστευτη αδυναμία στην κόρη του, Βαλίσια, την οποία απέκτησε από τη σχέση του με την ενδυματολόγο, Μαρία Μαγγίνα.
Όπως έχει υπογραμμίσει ο ηθοποιός για την κόρη του «είναι το πιο σπουδαίο κομμάτι στη ζωή μου. Αν δεν υπήρχε, δεν είχα λόγο να υπάρχω. Θέλω να της αφήσω μια παρακαταθήκη, ένα όνομα. Θέλω όπου πηγαίνει, γι’ αυτό και φροντίζω την υστεροφημία μου, όταν λέει “είμαι η κόρη του Γκλέτσου”, να τη σέβονται».
Οι γυναίκες του Απόστολου Γκλέτσου ποζάρουν μαζί
Πρόσφατα, η Βαλίσια πόζαρε με την αδερφή του ηθοποιού, Άννα Γκλέτσου και η θεία της δημοσίευσε τη φωτογραφία στο προφίλ της στο facebook, γράφοντας «Βασίλισα, λατρεία».
Ο Απόστολος Γκλέτσος έχει αδυναμία στην κόρη και την αδερφή του
Ο κόσμος είναι γεμάτος από όμορφους ανθρώπους που βρίσκονται σε κάθε χώρα της κάθε ηπείρου σε ολόκληρο τον κόσμο. Στην πραγματικότητα, το κάθε άτομο είναι όμορφο με τον δικό του τρόπο.
Παρακάτω θα δείτε εικόνες πανέμορφων ανθρώπων από όλες τις ηπείρους, όπου φαίνεται πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η ομορφιά. Ρίξτε μια ματιά και απολαύστε!
Οι κινηματογραφικές ταινίες του Χόλιγουντ καθορίζουν τα πρότυπα ομορφιάς για όλο τον κόσμο και οι άνθρωποι από τις ΗΠΑ ξέρουν πραγματικά πώς να φαίνονται καταπληκτικοί
Οι Ιταλοί ξέρουν πώς να απολαμβάνουν τη ζωή, και αυτό σίγουρα τους βοηθά να φαίνονται φοβεροί. Πιστεύουν επίσης ότι οι άνθρωποι μπορούν να φαίνονται όμορφοι σε οποιαδήποτε ηλικία.
Η Άννα Βίσση είναι ιδιαίτερα ενεργή στα social media, δημοσιεύοντας συχνά φωτογραφίες και βίντεο από την καθημερινότητά της, τις περιοδείες και το νυχτερινό κέντρο όπου εμφανίζεται.
Το τελευταίο διάστημα, η τραγουδίστρια επιλέγει το TikTok για να μοιράζεται διάφορα βίντεο με τους ακόλουθούς της, μεταξύ των οποίων και πολλά χιουμοριστικά.
Το χιουμοριστικό βίντεο της Άννας Βίσση
Έτσι, σε μία πρόσφατη δημοσίευση, ανάρτησε ένα βίντεο, στο οποίο συνομιλεί με τον καθρέφτη της, φορώντας μία ολόσωμη μαύρη vinyl φόρμα, μαύρα γάντια και μπότες στα χρώματα της ζέβρας.
Η Άννα Βίσση συνομιλεί με τον καθρέφτη της
Στην πορεία του σύντομου κλιπ, στέκεται μπροστά στον καθρέφτη και τον ρωτά «Καθρέφτη καθρεφτάκι μου, πες μου, ποια είναι ομορφότερη; Αυτή μου η μεριά ή αυτή;», με το βίντεο να αποσπά χιλιάδες likes και σχόλια.
Με κουταβάκια εμφανίστηκαν οι παίκτες του Άρη πριν από την έναρξη της αναμέτρησης με τη Λαμία στο “Κλεάνθης Βικελίδης”.
Οι παίκτες του Άρη βγήκαν στο γήπεδο κρατώντας στην αγκαλιά τους κουταβάκια σε μία ομολογουμένως πολύ όμορφη σκηνή για όσους την παρακολούθησαν είτε δια ζώσης είτε μέσω της τηλεοπτικής κάλυψης του αγώνα.
Η κίνηση αυτή είχε ως σκοπό την προώθηση του έργου φιλοζωικής οργάνωσης.
Πολύ όμορφη η σύζυγος του Άρη Πορτοσάλτε, Δέσποινα
O δημοσιογράφος, Άρης Πορτοσάλτε με την σύζυγο του Δέσποινα, παρακολούθησαν την θεατρική παράσταση Η Θεία από το Σικάγο της μη κερδοσκοπικής εταιρείας ARTE.
Το ζευγάρι έχει αποκτήσει μια κόρη, την Αλίκη, η οποία αρθρογραφεί κι αρκετές φορές συνοδεύει τους γονείς της σε δημόσιες εμφανίσεις τους.
Μετά την τεράστια επιτυχία της σειράς «Τα φιλαράκια», η αγαπημένη μας Φοίβη – κατά κόσμον Lisa Kudrow – δοκίμασε την τύχη της σε αρκετές ταινίες κάποτε με επιτυχία, κάποτε όχι…
Τώρα, όμως, η Kudrow επανέρχεται για τα καλά, μέσα από μία συνεργασία που ετοιμάζει με το HBO, το δίκτυο μεγάλων τηλεοπτικών επιτυχιών.
Πόσο, όμως, έχει αλλάξει το τηλεοπτικό «Φιλαράκι»; Όπως μαρτυρούν και οι πρόσφατες φωτογραφίες της, πολύ πιο γοητευτική από το ξανθό – όμορφο μεν, αλλά κάπως άχαρο – κορίτσι που κάποτε υπήρξε!
… πού ’ν’ τα χρόνια που ξηγιόμαστε αλάνικα και που σέρναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα». Το 1960 το τραγούδι ήταν ήδη παλιό. Μίλαγε για μια Αθήνα που είχε ήδη χαθεί. Ομορφη, ανθρώπινη, με τα λεφτά τόσο αβέρτικα που τα σκυλιά δεν καταδεχόντουσαν να φάνε τα λουκάνικα που τα είχαν δέσει. Πότε ήταν αυτή η Αθήνα;
Το τραγούδι δεν το έλεγε, αλλά όταν ήμουν μικρός πίστευα ότι πρέπει να ήτανε κάπου στο 1920. Την εποχή που περπατούσαν στο Ζάππειο και βλέπανε μακρυμαλλούσες, που ο μπάρμπα-Γιάννης ο κανατάς πρόσεχε να μην τον γελάσει κάποια εύμορφη κυρά και του πάρει το γαϊδούρι και του μείνει η ουρά…
Ωστόσο, αν και τότε είχανε απατεώνες που προσπαθούσαν να πάρουν το γαϊδούρι, είμαι σίγουρος ότι είχανε κι ένα τραγούδι που έλεγε ότι σε μια παλιότερη Αθήνα οι κανατάδες μπορούσαν να παρκάρουν το γαϊδούρι χωρίς να φοβούνται ότι θα βρουν την ουρά. Είναι σίγουρο ότι υπήρχε, γιατί είναι στη φύση του ανθρώπου να σκέφτεται έτσι. Να σκέφτεται ότι υπήρχε μια εποχή χωρίς προβλήματα, που οι δρόμοι ήταν σαν από εικονογράφηση παραμυθιού. Κάτι σαν τη φωτογραφία της Αθήνας τα Χριστούγεννα του 1960 που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο και έχει μαγέψει όλο τον κόσμο. Το 1960 ήμουνα 12 χρονών. Αρκετά μεγάλος για να θυμάμαι.
Εάν η φωτογραφία -όπως αναφέρεται- είναι τραβηγμένη στα Χαυτεία, είναι η πλευρά της Πατησίων προς τη μεριά των Εξαρχείων. Ακριβώς εκεί που ήτανε η «Αλάσκα», δίπλα στο «Ροζικλαίρ», τα δύο λούμπεν σινεμά του κέντρου, όπου ταμπέλες «έλεγαν» στους λούστρους να αφήνουν τα κασελάκια τους στην είσοδο ή άλλες υπενθύμιζαν ότι απαγορεύεται το ψήσιμο της ρέγκας με εφημερίδες. Τότε που οι θεατές της πλατείας δεν καθόντουσαν ποτέ ακριβώς κάτω από τον εξώστη, καθώς δεν ήταν σίγουροι ότι κάποιος δεν θα τους έφτυνε από ψηλά ή δεν θα τον έβγαζε και θα τους κατούραγε.
Το πιθανότερο, όμως, είναι να έχει τραβηχτεί από την πρώτη πολυκατοικία της Ομόνοιας επί της Σταδίου, που μόλις είχε γίνει μονόδρομος. Αντίθετα με την Αθηνάς, που ήταν για τους βλάχους, την Αιόλου, που ήταν για τους εργάτες – μικροαστούς, και την Ερμού, που ήταν μόνο για γυναίκες, η Σταδίου ήταν ο πρώτος μοντέρνος εμπορικός δρόμος.
Με ανδρική μόδα και κουστούμια prêt a porte, με το βιβλιοπωλείο της «Εστίας» και την «Ατλαντίδα» στην Κοραή, τη στοά του κουρείου του Σολεϊμέζη με 14 καρέκλες και πεντικιουρίστα, το ουζάδικο του Απότσου για το μεσημεριανό ουζάκι και το -ω θεοί του Ολύμπου- μοναδικό παιχνιδάδικο της «Πανελλήνιας Αγοράς», όπου πάντα ζαχάρωνα το κάστρο με τα στρατιωτάκια στη βιτρίνα, γνωρίζοντας όμως ότι ποτέ δεν θα το αποκτούσα.
Γιατί στη Σταδίου του ’60 ο κόσμος πέρναγε, κοίταζε και γύρναγε σπίτι γιατί με το δώρο έπρεπε να πληρώσει το ηλεκτρικό ή το νερό. Και αναπολούσε το παρελθόν κοιτάζοντας φωτογραφίες του ’20, όταν σέρνανε τα σκυλιά με τα λουκάνικα.
Το δέντρο
Το 1960 τα δώρα -γνωστά σαν μποναμάδες- δεν δίνονταν τα Χριστούγεννα αλλά την Πρωτοχρονιά. Η συνήθεια να δίνονται τα Χριστούγεννα ήρθε με την αμερικανική κουλτούρα. Τα δέντρα όμως είχαν έρθει και με τα φωτάκια τους στήνονταν στα παράθυρα των μονοκατοικιών ως τεκμήριο μόδας και πλούτου
H «Σιβηρία»
Τα Χριστούγεννα -και ιδιαίτερα η Πρωτοχρονιά- ήταν οι μέρες που άνοιγε ένα από τα πιο άγνωστα δωμάτια των σπιτιών του ’60, το σαλόνι, το οποίο δεν υπήρχε για κανέναν άλλο λόγο παρά επειδή κάθε σπίτι έπρεπε να έχει σαλόνι.
Αυτό το δωμάτιο άνοιγε σε ονομαστικές εορτές, γάμους, αρραβώνες, Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, ενώ ανάμεσα σε Νοέμβριο και Απρίλιο όποιος επισκεπτόταν το σαλόνι το έκανε έχοντας υπόψη του τους θανάσιμους κινδύνους: να πεθάνει από το κρύο και να τον βρουν στην επόμενη εορτή καταψυγμένο σαν τον Σκοτ στην Ανταρκτική.
Στα σπίτια του ’60 η θέρμανση περιοριζόταν στην κουζίνα. Οι κρεβατοκάμαρες θερμαίνονταν με την ηλεκτρική σόμπα στο ένα σπιράλ και δέκα λεπτά πριν από τον ύπνο. Τα σαλόνια είχαν το παρατσούκλι «Σιβηρία» επειδή δεν θερμαινόντουσαν εκτός από τις γιορτές και θεωρούνταν επίσημα σφραγισμένα όταν μετά του Αγίου Δημητρίου στις χαραμάδες από τις πόρτες τους στρώνονταν σεντόνια για να μην πηγαίνει το κρύο και στο υπόλοιπο σπίτι.
Η γαλοπούλα
Μου είναι αδύνατον να θυμηθώ αν πριν από τη γεμιστή γαλοπούλα υπήρχε άλλο παραδοσιακό χριστουγεννιάτικο πιάτο. Υποθέτω ότι κάποτε υπήρχε. Την ελληνική γαλοπούλα, όμως, όπως τουλάχιστον τη φτιάχναμε σπίτι, θα προτιμούσα να μην τη θυμάμαι. Για κάποιον μυστήριο λόγο, η κυρά Λένη, η μακαρίτισσα η μάνα μου, είχε κατατάξει τη σάλτσα ταξικά.
Πίστευε ότι μόνο οι κατώτερες τάξεις τρώνε σάλτσα. Ενώ λοιπόν τα Χριστούγεννα η μπασκλασαρία της εργατικής τάξης απολάμβανε τη γαλοπούλα με τη σάλτσα και τη γέμισή της, εμείς, η ανερχόμενη αστική τάξη, σφίγγαμε τα δόντια, τρώγαμε τη γαλοπούλα αλά κόντρα πλακέ με τη γέμιση στεγνή σε ένα μπολ, να μοιάζει και να έχει τη γεύση από χαρμάνι για μπετόν.
Τα ζώα αγαπούν, ερωτεύονται και εκδηλώνουν την αγάπη τους με έναν μοναδικό τρόπο. Άγρια, κατοικίδια, πτηνά ή ψάρια δεν έχει καμία απολύτως σημασία, αφού τα συναισθήματα είναι ίδια σε όλα.
Είναι πιστά στο σύντροφό τους και φροντίζουν με κάθε τρόπο για την ασφάλεια και την προστασία του.
Είναι αγαπησιάρικα και τρυφερά, ενίοτε ρομαντικά και απρόσμενα συναισθηματικά.
Όπως κι αν έχει, πάντως, δίνουν κι αυτά με τη σειρά τους τα καλύτερα μαθήματα στον έρωτα, αφού είναι πέρα για πέρα αληθινά!
Γιατί η φύση φρόντισε και με το παραπάνω να ξεπερνούν τις περισσότερες φορές σε αγάπη εμάς τους ανθρώπους, αφού τη δίνουν αφειδώς σε όλους, ακόμη και στους εχθρούς τους!
Η απώλεια των μαλλιών είναι αποτέλεσμα της χημειοθεραπείας. Οι περισσότεροι άνθρωποι κρύβουν τα κεφάλια τους κάτω από περούκες, μαντίλια και καπέλα αλλά αυτά τα εκπληκτικά χένα τατουάζ κορόνας μπορούν να τα μετατρέψουν σε όμορφα έργα τέχνης.
Η Francis Darwin από το Henna Heals χρησιμοποιεί 100% φυσική και σπιτική πάστα χένας. Τα έργα τέχνης της ξεκινούν ως έντονα σκούρα και σταδιακά εξαφανίζονται με τον χρόνο. Η ίδια εξηγεί: «Για τους ασθενείς του καρκίνου, οι κορόνες χένα αποτελούν μια πραγματικά θεραπευτική εμπειρία. Όλα γίνονται για αυτό το σκοπό: την ανάκτηση ενός μέρους του εαυτού τους που φυσιολογικά θα τους έκανε να το βλέπουν ως άρρωστο ή κατεστραμμένο, να το κοιτούν και να το μετατρέψουν σε πιο θηλυκό και όμορφο.»
Δείτε παρακάτω μερικές από αυτές τις κορόνες σε πραγματικούς ανθρώπους.
Δείτε στο βίντεο τη δημιουργία μιας κορόνας-χένα:
Η απώλεια των μαλλιών μπορεί να είναι αβάσταχτη για έναν άνθρωπο που πρέπει να αντιμετωπίσει τον καρκίνο. Αυτή είναι μια πραγματικά όμορφη ιδέα. Οι γυναίκες στις φωτογραφίες μοιάζουν εντυπωσιακές με τις κορόνες-χένα τους. Δεν συμφωνείτε;
