Aυτη η ιστορία έχει έρωτα καρμικό, 2 άμεσους χωρισμους, εκείνος γιατι δεν άντεχε την άρνηση μου να κάνω διπλή ζωή.

Χωρίζει πρώτος με μωρο μηνών, αμέσως μετά εγω με παιδια 3 και 5 ετών.

Είχε άσχημο τελος αλλά θα πω μόνο πως ευχομαι να ζήσει κάθε γυναίκα όσα ένιωσα, την απόλυτη καρμικη αγαπη.

Το να πονάει και να πονάω, να ζούμε σε δύο διαφορετικές χώρες, Έλληνας του εξωτερικού εκείνος. 15 χρόνια μετά, αν και τα 3 τελευταία ορκίστηκα ότι δεν θα τον ξαναδώ κ το έχω κρατήσει δεν έχει σβήσει η φλόγα ούτε λεπτό, είμαι σίγουρη και γι αυτόν.

Η αγάπη αυτή ήταν απόλυτα μοναδική, έρωτας πάθος ταξίδια ευτυχία αλλά και ζηλεια άρρωστη ζηλεια από εκείνον.

10 μέρες καλά 15 χωριστά και ξανά επιστροφές καταστροφές. αναμονές σαν 15χρονη στο αεροδρομιο, αναχωρησεις με κλάμματα.

Ταξίδια αστραπη. Σιφνος. Καλαβρυτα… Αγαπη δυνατη και καταστροφική. Είναι βιβλίο αυτά που σιγα θα αφηγηθω, ήρθε στην ζωή μου ετσι ξαφνικά… ξερει αυτος.

Θα χωρίσουμε όταν θέλω εγώ λέει.. παρανοια..είσαι κτήμα μου … άρρωστη παρανοια.

ΥΠΑΡΧΩ κι όσο υπάρχεις θα υπαρχω. το ξερει . το τραγικό είναι πως είναι αμοιβαίο τόσο έντονα αλλά οι μεγάλοι έρωτες δεν φοράνε νυφικό… αν το διαβάσει είμαι σίγουρη ότι ξερει… εκεί μακρια.

15 χρόνια δεν υπήρξε μέρα που να μην δηλώσει την παρουσία του.

Τα υπόλοιπα έχουν πολύ πόνο.

Αυτό που έχει μείνει είναι η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΓΑΠΗ
Φιλη Γ.

Αποφάσισα να σας πω την ιστορία μου γιατί θέλω να βοηθήσω και άλλες μανούλες που ειναι στη θέση μου. Που μακάρι να μην έρχονταν ποτέ.

Είχα γνωρίσει πολλούς άντρες αλλά αυτός ήταν ο ένας. Γνωριστήκαμε έξω από την εκκλησία (τί ειρωνία!) στον γάμο ενός παιδικού μου φίλου.
Παντρευτήκαμε, κάναμε 3 παιδιά μαζί. Μεγάλος έρωτας. 25 ετών εγώ τότε, 32 ο άντρας μου.

10 χρόνια παντρεμένοι, την κακή του την κουβέντα δεν την άκουσα. Μέσα στη γλύκα, στην αγάπη και την τρυφερότητα ο ένας για τον άλλον, όλοι μας ζήλευαν και μας είχαν υπόδειγμα οικογένειας. Αυτό που θα σας διηγηθώ συνέβη εντελώς ξαφνικά σαν σήμερα, μεσημέρι ήταν και ενώ ετοιμαζόμασταν για διακοπές.

Εκείνο τον καιρό να σας πω ότι είχα δει κάποια σημάδια αλλά δεν είχα δώσει σημασία, νόμιζα ότι ήταν στρεσαρισμένος. Δεν κοιμόταν καλά, ήταν μονίμως εκνευρισμένος, άλλες φορές κλεινόταν στον εαυτό του ενώ ήταν γενικά εξωστρεφής. Σκεφτόμουν ότι η επιλογή μας να κάνουμε διακοπές ήταν η σωστή, αφού φαινόταν τόσο πιεσμένος.

Ήμουν στο μπάνιο και μάζευα κάποια τελευταία πράγματα για να πάμε με τα παιδιά στο εξοχικό μας να κάνουμε διακοπές. Τα παιδιά ευτυχώς τα είχε η μαμά μου, δεν θέλω να σκέφτομαι τί θα συνέβαινε αν δεν τα είχε η μητέρα μου. Ξαφνικά ακούω κραυγές από την κρεβατοκάμαρα και πράγματα να σπάνε. Τρέχω ανοίγω την πόρτα και τι να δω…

Βλέπω τον άντρα μου να ουρλιάζει με φωνή λύκου, άγρια, υπόκωφη, σπαρακτική, σαν να μην ήταν δική του, να σπάει ό,τι υπήρχε στο δωμάτιο, να αυτοτραυματίζεται με έναν σουγιά μπροστά από μια ιερή εικόνα που έχουμε, και να βρίζει αισχρά. “Παιδί μου τί κάνεις εκεί τί έπαθες;” τόλμησα να ψελλίσω. Γύρισε και με κοίταξε με το πιο σκοτεινό και τρομακτικό βλέμμα του κόσμου. Σαν να με διαπέρασε ένα ρίγος από πάνω ως κάτω. “Καριόλα θα πεθάνεις, πιάσε με αν τολμάς!” μου φώναξε και σχεδόν έβγαζε αφρούς και ατμούς. Το σώμα του έβγαζε ατμούς.

Αρχίζει να με κυνηγάει με τον σουγιά να με χτυπήσει, τρέχω σαν τρελλή μέσα στο σπίτι και προσπαθώ να βγω. Τρέχει κι αυτός πίσω μου, βρίζοντας και ουρλιάζοντας σαν αγρίμι, σαν να ήταν άλλος. Βγήκαν οι γείτονες από κάτω που ακουσαν τη φασαρία, ευτυχώς κατάφερα να φύγω και να κλειδώσω πίσω μου. Κατεβαίνοντας τρεχάλα τα σκαλιά, άκουγα κι άλλα πράγματα να σπάνε κι αυτός να ουρλιάζει σε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα που δεν έχω ακούσει ποτέ μου. Πήρα την Αστυνομία δεν ήρθε ποτέ. Πήρα τη μάνα μου, της είπα τί είχε γίνει και της ζήτησα να κρατήσει τα παιδιά μέχρι να δούμε τί θα κάνουμε. Είχε φτάσει απογευμα, από κάποια ώρα και μετά δεν ακουγόταν τίποτα μέσα από το σπίτι, αλλα φοβόμουν να μπω. Κάλεσα γνωστό ψυχιατρείο και πράγματι ήρθαν.

Μπήκαμε σπίτι, σπασμένα τα πάντα μέσα. Αυτός άφαντος. Ξαφνικά τον βλέπουμε μπροστά μας, έβγαζε πράσινα σάλια απ’ το στόμα του, χαρακιές στα μάγουλά του. Αρχίζει να ουρλιάζει και να βρίζει, τον κρατάνε 4 και ένας του κάνει μια ένεση. Τον πήραν αμέσως και τον πήγαν στο ψυχιατρείο. Από τότε ξεκίνησε ο Γολγοθάς μου. Διάγνωση: Σχιζοφρένεια.

Πάνε 3 χρόνια. 3 χρόνια στα οποία έκανα τα πάντα. Μέχρι Εξορκισμό. Οι ψυχίατροι εννοείται δεν παραδέχονται ότι είναι δαιμονισμένος. Όμως ο άντρας μου ήταν πάντα ψυχικά υγιής, δεν μπορεί έτσι ξαφνικά να τρελλάθηκε. Στην οικογένειά του δεν έχει κανένας τέτοιο ιστορικό. Είμαι σίγουρη ότι είναι δαιμονισμένος, όλα τα σημάδια ταιριάζουν αλλά στο όνομα της επιστήμης, δεν με ακούει κανείς.

3 χρόνια τώρα πηγαίνω κάθε μέρα στην εκκλησία και προσεύχομαι να γίνει καλά.
3 χρόνια τώρα, πηγαίνω στο ψυχιατρείο και τον βλέπω. Άλλες φορές μου χαμογελάει, άλλες δεν με αναγνωρίζει, άλλες απλά με κοιτάζει ή μουρμουρίζει. Είναι συνεχώς με χάπια, οι γιατροί βλέπουν μια σταθερότητα στην κατάστασή του αλλά καμία βλετίωση.
3 χρόνια προσπαθώ να εξηγήσω στα κορίτσια μας, γιατί δεν ζει μαζί μας ο πατέρας τους.
3 χρόνια τώρα οι δικοί μου και οι δικοί του, μου ζητούν να προχωρήσω τη ζωή μου αλλά δεν μπορώ. Ναι έβγαλα χαρτιά διαζυγίου για να μπορέσω να παίρνω έστω λίγα παραπάνω χρήματα από επιδόματα μιας που καταστραφήκαμε οικονομικά με αυτή την ιστορία, αλλά μέσα μου, δεν θα τον χωρίσω ποτέ.

Θα είναι πάντα ο άντρας μου και τον περιμένω κάθε μέρα να γυρίσει.

Να ανοίξει την πόρτα του σπιτιού μας, να μου χαμογελάσει, να μας πάρει όλες αγκαλιά και όλα αυτά να είναι ένα κακό όνειρο.

Δεν θα πάψω να τον αγαπώ και να προσεύχομαι γι’ αυτόν.

Αθανασία

Είμαι 45χρονών

Στα 30 μου γνώρισα μια γυναίκα, 12 χρόνια μεγαλύτερή και κάναμε σχέση. Ήταν ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μου. Με κάλυπτε σε όλα και το κρεβάτι ήταν το καλύτερο που είχα κάνει ποτέ. Ακόμα και οι διαφωνίες μας ήταν λογικές και πολιτισμένες.

Λόγω όμως της διαφοράς ηλικίας μας, όλοι οικογένεια και φίλοι ήταν εναντίον. Σε εκείνη έλεγαν ότι είναι τεκνατζού, την παρότρυναν να με παρατήσει και να βρει έναν 50 κάτι χρονών με το σκεπτικό ότι εγώ στην πορεία θα βρω κάποια μικρούλα και θα την παρατήσω. Σε εμένα έλεγαν τα γνωστά: όταν θα είσαι 38 αυτή θα είναι 50, θα τη βαρεθείς, μετά από κάποια ηλικία δε θα θέλει σεξ κι ότι άλλη μ………α λένε όλοι.

Οι παρέες μας, μας έκαναν πέρα. Εγώ για να μην κουβαλάω μια τόσο “μεγάλη” μαζί κι αυτή για να μη σέρνει τον πιτσιρικά.

Ο κολλητός μου μόνο ήταν μαζί μου σε όλα. Εκείνη έμεινε έγκυος κάποια στιγμή, κι από την κακή ψυχολογία έχασε το παιδί. Της είπα να ξανά προσπαθήσουμε και δεν ήθελε. Δεν ήθελε να με βλέπει αποκομμένο από φίλους και οικογένεια. Χωρίσαμε. Δεν την ξεπέρασα ποτέ. Με το πες πες, μετά από 3 χρόνια κι αρκετές”επαφές” με διάφορες γυναίκες, γνώρισα μια κοπέλα, 5 χρόνια μικρότερη.

Ευχάριστος χαρακτήρας και πολύ εμφανίσιμη. Ταιριάζαμε σε πολλά. Ένιωσα ενθουσιασμό, αλλά δεν την ερωτεύτηκα. Ωστόσο τα φτιάξαμε κι έμεινε έγκυος. Μετά από λίγο καιρό παντρευτηκαμε. Δεν ήμουν όμως ευτυχισμένος. Το μυαλό μου ήταν στην άλλη. Τη “μεγάλη”. Εκείνη εμαθα ότι είχε παντρευτεί με κάποιον, έκανε παιδί, αλλά είχε χωρίσει. Πήγα και τη βρήκα , βρεθήκαμε αρκετές φορές ερωτικά και ήταν πάντα σαν την πρώτη φορά. Ένιωθα ότι ήταν το άλλο μου μισό . Ένιωθα άσχημα για τη γυναίκα μου και προσπάθησα πολλές φορές να αποφύγω αυτό που ένιωθα για την άλλη γυναίκα.

Κι επειδή έκανα αρκετές προσπάθειες για να την αγαπήσω και να νιώσω ευτυχισμένος δίπλα της, διαπίστωσα ότι μόνο κακό της έκανα , επειδή έπρεπε να προσποιούμαι.

Το παιδί είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί , ο μεγαλύτερος έρωτας , η ζωή και η αναπνοή μου.
Όμως έχω καταλάβει ότι με να το κοροϊδεύω και να προσποιούμαι ότι είμαι ευτυχισμένος δεν κάνω καλό ούτε σε μένα ούτε σε εκείνο.

Η γυναίκα μου κρατώντας την αξιοπρέπειά της και βλέποντας ότι δεν μπορώ να λειτουργήσω μαζί της μου ζήτησε να χωρίσουμε κι εγώ πλέον είμαι ξανά σε σχέση με τη γυναίκα της ζωής μου η οποία είναι τώρα 57 χρόνων παρόλο που δεν φαίνεται πάνω από 45 ( δεν έχει σπάσει και φροντίζει εξαιρετικά την εμφάνισή της όπως έκανε πάντα) και είμαστε ευτυχισμένοι και οι δύο.

Καλύπτουμε ο ένας τον άλλο τόσο ερωτικά όσο και σαν σύντροφοι. Με την πρώην σύζυγο οι σχέσεις είναι καλές και είμαι πάντα εντάξει στις υποχρεώσεις μου χωρίς να είμαι βέβαια ο πατέρας του σαββατοκύριακου.

Συμπέρασμα;
– Καλό είναι να μην καταδικάζουμε όταν ακούμε για σχέσεις με διαφορά ηλικίας. Έτσι έκαναν και οι “δικοί μας” άνθρωποι και καταδίκασαν δύο ανθρώπους που αγαπήθηκαν στη δυστυχία, σε λάθος επιλογές και σε συντρόφους δυστυχισμένους γιατί απλούστατα δεν μπορέσαμε να ξεπεράσουμε ο ένας τον άλλο . Και εμείς κάναμε τη μεγαλύτερη βλακεία της ζωής μας που τους ακούσαμε γιατί όλοι αυτοί που τα λένε αυτά σε καμία περίπτωση δεν νοιάζονται για την ψυχολογία και την ευτυχία μας , αλλά μόνο για το τι θα πει ο κόσμος.
– Πολλοί θα σκεφτούν ότι αποτελούμε την εξαίρεση ποιος όμως είναι ο κανόνας και ποιος είναι αυτός που μπορεί να τον καθορίσει ;

Ανώνυμη δημοσίευση από τη δημόσια ομάδα Φίλοι Ψυχολογίας