Η αδερφή μου διαγνώστηκε με καρκίνο στον μαστό. Παλέψαμε πολύ με χημειοθεραπείες και πάνω που συνήλθε και είπαμε ευτυχώς το ξεπεράσαμε, έκανε μετάσταση. 3 χρόνια μετά πέθανε αφήνοντας πίσω δύο κοριτσάκια-τις αγαπημένες μου ανιψιές- 7 και 9 ετών.
Ο άντρας της απαρηγόρητος φυσικά. Έκανε τα πάντα για τα παιδιά. Λίγο μετά την κηδεία και το μνημόσυνο, τον εγκατέλειψαν όλοι. Μόνο εμείς νοιαζόμασταν για εκείνον και τα παιδιά, κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας. Ένα χρόνο μετά τον θάνατο της αδερφής μου χώρισα με τον άντρα μου. Προσπαθούσαμε για παιδί και επειδή δεν πιάναμε, αυτό μας τσάκισε. Το παλέψαμε αλλά δεν τα καταφέραμε.
Εκείνο τον καιρό που χώριζα, ο Βασίλης, ο άντρας της αδερφής μου, έκανε σχέση με μια κοπέλα κι ενώ το πράγμα ξεκίνησε χαλαρά, άρχισε να σοβαρεύει. Την έφερε σε επαφή με τα παιδιά, κοιμόταν σπίτι τους και σιγά σιγά άρχισε να παίρνει τη θέση της αδερφής μου στην οικογένεια. Εξαιτίας αυτής της σχέσης, ο Βασίλης αραίωσε μαζί μας. Λογικό θα πει κανείς αλλά δεν ξέρω, μου κακοφάνηκε πολύ.
Στην αρχή πίστευα πως είχα πειραχτεί επειδή ένιωθα πως αντικαθιστούσε την αδερφή μου ή επειδή δεν βλέπαμε τόσο συχνά τα κορίτσια. Με τον καιρό κατάλαβα πως η ζήλια μου ήταν καθαρά ερωτική. Τον αγαπούσα, τον ήθελα. Ήμουν από πάντα ερωτευμένη μαζί του. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει, ούτε καν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό ούτε καν όταν ήταν με την αδερφή μου. Έπρεπε να τον δω με άλλη για να τα καταλάβω όλα, να ενώσω τα κομμάτια. Γα να γλιτώσω από τον πειρασμό και από την απόρριψη που θεωρούσα βέβαιη εκ μέρους του, έφυγα από την Αθήνα και πήγα Μυτιλήνη.
Πέρασαν δυο χρόνια. Ο Βασίλης είχε χωρίσει με την κοπέλα, ο αρραβώνας που έκαναν δεν προχώρησε γιατί εκείνη εύλογα ήθελε παιδιά αλλά ο Βασίλης δεν ήθελε άλλα. Ειρωνικό αν σκεφτεί κανείς ότι εγώ ήθελα και δεν έπιανα και εκείνος έπιανε αλλά δεν ήθελε. Το καλοκαίρι εκείνο ήρθε με τα κορίτσια στη Μυτιλήνη διακοπές οπότε τους φιλοξένησα χωρίς δεύτερη σκέψη. Εκεί έγινε ένα βράδυ και το…μοιραίο! Με ήθελε και αυτός αλλά φοβόταν να το πει, με ήθελε από τότε που γνωριστήκαμε πριν παντρευτεί την αδερφή μου αλλά εγώ είχα σχέση με τον άντρα μου τότε και δεν τόλμησε. Σε ένα βράδυ μέσα τα είπαμε όλα. Πώς όμως θα ήμασταν μαζί; Τί θα λέγαμε στους γονείς μας, στις κόρες του;
Οι κόρες του δεν το πήραν καλά στην αρχή, οι γονείς μας, μας έκραξαν. Με τον καιρό όμως όλοι συμβιβάστηκαν με αυτό, βλέποντας πόσο ευτυχισμένοι είμαστε. Πέρσι παντρευτήκαμε και φέτος περιμένουμε μωρό. Ξέρω ακούγεται παράδοξο, φρικαλέο ίσως, αλλά δεν διαλέγουμε ποιον αγαπάμε.
Ναι νιώθω τύψεις καμια φορά ότι προδίδω την αδερφή μου. Όταν όμως κοιτάζω τις κόρες της, σκέφτομαι ότι καμία δεν θα φρόντιζε και δεν θα αγαπούσε τα παιδιά της καλύτερα από εμένα, τη θεία τους.
Τρίτη μεσημέρι. Έχω τελειώσει τις περισσότερες δουλειές στο γραφείο και κατηφορίζω στη θάλασσα για μια βουτιά ώστε να γυρίσω πίσω και να συνεχίσω.
Απλώνω την πετσέτα μου στην ίδια ξαπλώστρα, παραγγέλνω τον ίδιο καφέ και δίπλα μου κάθεται ο ίδιος κύριος που συναντάω συχνά στην ίδια παραλία. Καλοστεκούμενος, γεροδεμένος, με νεανική όψη παρά το προχωρημένο της ηλικίας του. Ήταν σίγουρα άνω των 60. Βουτάω, επιστρέφω στην ξαπλώστρα και πιάνουμε μια άσχετη κουβέντα για τον γάμο και πώς έχουν γίνει σήμερα οι σχέσεις. Με ρωτάει τί δουλεια κάνω, του λέω ότι έχω το Singleparent.gr και αμέσως τον βλέπω κάπως…ανακουφισμένο και στενόχωρο ταυτόχρονα.
-Σας διαβάζω, βλέπω πόσο πολύ στηρίζετε τους μονογονείς αλλά και εμάς τους ομοφυλόφιλους κορίτσι μου, μπράβο! μου είπε.
Σοκάρομαι. “Δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι είναι γκέι αυτός ο άνθρωπος” σκέφτομαι και αμέσως διακόπτω την εντελώς λάθος σκέψη μου αφού η ομοφυλοφιλία δεν είναι κάτι ορατό, δεν είναι σπυρί και σίγουρα δεν αναβοσβήνει βελάκι πάνω απ’ τα κεφάλια των ανθρώπων.
-Ευχαριστώ πολύ αλλά γιατί το λέτε στενοχωρημένα;
-Άστα μεγάλη ιστορία.
-Δεν μου τη λέτε να τη δημοσιεύσω; (σιγά μην έχανα)
-Μμμμ εντάξει αλλά δεν θα πεις το όνομά μου! μου λέει.
-Καλά και το ρωτάτε; Εννοείται!
-Ωραία άκου. Εγώ είμαι ομοφυλόφιλος και με τη γυναίκα μου παντρευτήκαμε με τη συμφωνία εγώ να της κάνω παιδιά και αυτή να κάνει τα στραβά μάτια, μου είπε βουρκωμένος.
Κι έτσι άρχισα να γράφω…
Συνέντευξη για το Singleparent.gr: Κυριακή Χαριτάκη
-Κύριε Γιώργο, αρχικά πείτε μας, πώς ανακαλύψατε ότι είστε ομοφυλόφιλος;
-Όταν ερωτεύτηκα έναν συμμαθητή μου στη Β Γυμνασίου. Βασανίστηκα πολύ, έκανα πως δεν το αισθανόμουν. Προσπάθησα τότε να τα φτιάξω με ένα κορίτσι της τάξης για να πείσω τον εαυτό μου ότι ήθελε κορίτσια, έτσι σαν άμυνα. Όταν με φίλησε εκείνο το κοριτσάκι μόνο εμετό δεν έκανα. Αηδίασα.
-Και μετά τί κάνατε;
-Μετά έκανα τον μ@κα. Οι γονεις μου δεν ήξεραν τίποτα, ο πατέρας στρατιωτικός εκείνης της εποχής τολμούσες να πεις ότι είσαι ομοφυλόφιλος; Θα με έστηνε στα 3 μέτρα.
-Η μητέρα σας;
-Η μητέρα μου δεν είχε λόγο μέσα στο σπίτι. Ειχε και 4 παιδιά να μεγαλώσει.
-Κατάλαβα…και τελικά τι κάνατε;
-Κοίτα, φάρμακο δεν πήρα! Δεν υπάρχει φάρμακο. Έκανα σχέση με έναν γείτονά μου, 20 εγώ, 32 αυτός, ήταν η πρώτη μου ολοκληρωμένη σχέση. Εννοείται κρυβόμασταν από όλους. Παντρεμένος αυτός με 3 παιδιά.
-Πώς χάλασε αυτή η σχέση;
-Δεν χάλασε ποτέ, απλά σταμάτησε για λίγο. Η μάνα μου κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, κάθε μάνα ξερει το παιδί της. Δεν είναι τυχαίο που μετά από λίγους μήνες σχέσης με αυτόν τον άνθρωπο, έπρηζε τον πατέρα μου να μου προξενέψουν μια κοπέλα, επίσης από τη γειτονιά.
-Και τελικά;
-Τελικά αυτή η κοπέλα έγινε γυναίκα μου. Μεγάλη σε ηλικία, 27 χρονών καταλαβαίνεις θεωρούνταν γεροντοκόρη τότε.
-Καθίστε λίγο. Εσείς ήσασταν 20 και εκείνη 27; Και οι γονείς σας, αν και συντηρητικοί, συμφωνούσαν με αυτή τη διαφορά ηλικίας που τότε ήταν απαγορευτική;
-Πιο απαγορευτική ήταν η ομοφυλοφιλία και επειδή το είχαν καταλάβει , αλλά αν το παραδεχόντουσαν θα έπρεπε και να με διώξουν, με πάντρεψαν άρων αρων να το κουκουλώσουν. Και 52 χρονών να ήταν η κοπέλα πάλι θα μου την έδιναν.
-Εσείς δεν αντιδράσατε; Δεν αρνηθήκατε;
-Όχι βέβαια ήταν μια λύση και για εμένα να μην φαίνομαι. Αλλά δεν την κορόιδεψα την κοπέλα, της μίλησα από την πρώτη στιγμή δεν της πούλησα έρωτες.
-Τί της ειπατε δηλαδή;
-Της είπα ότι μου αρέσουν οι άντρες και πως την παντρεύομαι από ανάγκη αλλά θα της κάνω όσα παιδιά θέλει αρκεί να μη μιλήσει. -Και δέχτηκε; Δεν θύμωσε, δεν το μαρτύρησε;
-Ο ένας χρειαζόταν τον άλλον. Εκείνη ήθελε να γίνει μάνα και εγώ ήθελα να γίνω αόρατος στα μάτια του κόσμου. Ήμασταν ο τέλειος γάμος, αν με εννοείς…
-Πόσα παιδιά κάνατε;
-3 κορίτσια μέσα σε 3 χρόνια.
-Η σχέση σας με τον άλλον άντρα;
-Συνεχίστηκε. Τη μέρα που παντρευόμουν και πηγαίνα γαμπρός με τα όργανα στην εκκλησία, είχε βγει στο μπαλκονι και έκλαιγε κρυφά. Μέσα μου η καρδιά μου σκιζοταν αλλά τί να έκανα; Και εκείνος παντρεμένος, θα τον κατέστρεφα…
-Πώς χωρίσατε;
-Δεν χωρίσαμε. Όταν γεννήθηκε η τρίτη μου κόρη, αποφάσισα να φύγω για τα καράβια. Έτσι και δεν θα πιεζόμουν και η γυναίκα μου δεν θα πιεζόταν. Ξέρω ότι θα ήμουν μακριά από τα παιδιά μου αλλά δεν υπήρχε άλλη λύση. Το παραμικρό λάθος, η παραμικρή διαρροή, θα τους στοίχιζε περισσότερο. Και έτσι έφυγα. Δεν θα ξεχάσω τη μάνα μου στο λιμάνι, που μου ειπε “Εμείς σε αγαπάμε ό,τι και να κάνεις”. Είμαι σίγουρος ότι και αυτό ακόμα γνώριζαν γιατί το έκανα….
-Πόσα χρόνια ήσασταν στα καράβια;
-30 χρόνια. Κάθε 6μηνο πήγαινα σπίτι έβλεπα την οικογένειά μου, έβλεπα και εκείνον και ξαναέφευγα.
-Στα ταξίδια σας, δεν πήγατε με άλλους άντρες ή και γυναίκες όπως άλλοι ναύτες στα λιμάνια;
-Στην αρχή ναι, πήγαινα. Με άντρες όχι με γυναίκες. Μετά που έγινα καπετάνιος , πήγαινα και πάλι αλλά πιο προσεκτικά, δεν ήθελα να ρισκάρω τη θέση μου.
-Τα παιδιά σας κατάλαβαν τίποτα; Τους μιλήσατε πιο μετά;
-Τα παιδιά μου μεγάλωσαν, σπούδασαν και παντρεύτηκαν όλα. Ποτέ δεν τους μίλησα γιατί δεν ήθελα να χαλάσουν την εικόνα που έχουν για τους γονείς τους. Αυτό που έλεγα παντα στα παιδιά μου ήταν να ακολουθούν όχι την καρδιά τους αλλά το ένστικτό τους. Δεν υπάρχει πιο ισχυρό πράγμα, ανώτερο κι από το μυαλό ακόμα.
-Είστε μαζί με τη γυναίκα σας σήμερα;
-Όχι, έχουμε χωρίσει. Πήραμε διαζύγιο το 2015 και τώρα συζεί με τον σύντροφό της με τον οποίο ήταν μαζί από τότε που τα παιδιά ήταν μικρά. Αλλά έκανε και αυτός υπομονή.
-Με λίγα λόγια μου λέτε ότι μαζί με εσάς, πιέστηκαν κι άλλες οικογένειες.
-Εννοείται! Αλλά δεν είχαμε άλλη επιλογή τότε.
-Με τη σχέση εκείνη;
-Μας χώρισε ο θάνατος. Πέθανε τη χρονιά που πήρα διαζύγιο από τη γυναίκα μου. Μεγάλος πόνος δεν τον χάρηκα ποτέ αυτόν τον άνθρωπο.
-Άδικο ε; Να πεθάνει τη στιγμή που εσείς ελευθερωθήκατε και επίσημα!
-Μπα αυτό είναι το λιγότερο. Η αδικία ηταν που δεν ήμασταν πραγματικά ελευθεροι ποτέ να το ζήσουμε. Που αγαπιόμασταν κρυφά, αυτή ήταν η αδικία.
-Τί έχετε να πείτε σε όσους λένε ότι οι ομοφυλόφιλοι και γενικά η κοινωνια, προσπαθούν να μας περάσουν το αφύσικο για φυσιολογικό;
-Έχω να πω ότι επίσης αφύσικο είναι να στερείς τις ελευθερίες των άλλων, αλλά το κάνουν. Αφύσικο είναι και να απατάς τη γυναίκα ή τον άντρα σου αλλά το κάνουν. Πολλά είναι τα “αφύσικα” που κάνει ο άνθρωπος αλλά δεν μιλάει γι’ αυτά. Μιλάει μόνο για την ομοφυλοφιλία ως κάτι αφύσικο για να σκεπάζει τα δικά του και δεν θέλει να καταλάβει πως και η ομοφυλοφιλία μέρος της φύσης είναι.
-Είστε υπέρ να κάνουν ή να υιοθετούν παιδιά οι ομοφυλόφιλοι;
-Όχι δεν είμαι. Ξέρεις γιατί; Γιατί πιστεύω πως ένας ομοφυλόφιλος έχει να αντιμετωπίσει τόσο μίσος και ρατσισμό, που οι ανασφάλειες που του δημιουργούνται, στις περισσότερες περιπτώσεις τον καθιστούν αδύναμο να μεγαλώσει σωστά ένα παιδί. Θέλει να είσαι πολύ ισχυρός χαρακτήρας ή να έχεις το απόλυτο υποστηρικτικό περιβάλλον ή να είσαι αγκαζέ με ψυχίατρο για να μεγαλώσεις σωστά ένα παιδί και να του δώσεις γερή αυτοπεποίθηση ενώ εσένα σου τη σκοτώνουν καθε μέρα.
-Εσείς όμως κάνατε παιδιά.
-Ναι έκανα δεν μετανιώνω αλλά όχι ως ομοφυλόφιλος. Όλοι νόμιζαν ότι μου αρέσουν οι γυναίκες, δεν πολεμήθηκα. Πολέμησα όμως πάρα πολύ τον εαυτό μου χωρίς να το ξέρει ποτέ κανείς. Μόνο αυτός…
Κύριε Γιώργο μου, σας ευχαριστώ πραγματικά για όλα!
Το ραντεβού ήταν κλεισμένο για τις 20,30 το βράδυ, να έχει πέσει λίγο ο ήλιος να τα πούμε με την ησυχία μας. “Θα έρθω εγώ Χαλκίδα να κάνουμε και βόλτα με τα μικρά, να ξεκουραστεί και η γυναίκα μου!” μου ειπε οταν του πρότεινα να κατέβω Αθήνα για τη συνέντευξη. Ο Κώστας παντρεύτηκε την Ηρώ πρόπερσι και μαζί “παντρεύτηκε” και τα 4 παιδιά της από τον πρώτο της γάμο. Ποιος είπε πως μετά τον χωρισμό τελειώνει η ζωή; Τώρα ξαναρχίζει!
-Κώστα καλησπέρα και καλωσόρισες στο Singleparent.gr (του λέω ενώ 4 παιδικά μουτράκια με σκανάρουν από πάνω μέχρι κάτω καθώς ανεβαίνουν στα ποδηλατάκια τους) -Καλώς σας βρήκα, μισό να κατεβάσω λίγο τη σέλα του μικρού, μου λέει γελώντας.
-Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι για έναν ελεύθερο να κάνει σχέση με μια μητέρα με παιδιά; -Δεν υπάρχει δύσκολο και εύκολο. Υπάρχει πολλή αγάπη ή καθόλου αγάπη.
-Είναι δηλαδή θέμα αγάπης; -Για μένα ξεκάθαρα. Όταν αγαπάς έναν άνθρωπο πραγματικά δεν μπορείς μακριά του, ό,τι κι αν έχει αυτός ο άνθρωπος μαζί του, το αγαπάς κι αυτό.
-Με την Ηρώ πώς γνωριστήκατε; -Γνωριστήκαμε στο κάμπινγκ των γονιών μου. Είχα κατέβει για διακοπές και εκείνη είχε κατέβει με τα πιτσιρίκια.
-Εργάζεσαι στο κάμπινγκ; -Σπάνια προλαβαίνω να πάω γιατί η κύρια δουλειά μου είναι υδραυλικός και τρέχω απ’ το πρωί ως το βράδυ. Όμως εκείνο το καλοκαίρι, το πιστεύεις; Κάτι με τράβαγε να πάω νωρίτερα διακοπές. Πράγματι εκεινη τη χρονιά έκλεισα το γραφείο πιο νωρίς.
-Με την Ηρώ ξεκινήσατε σαν σχέση; Ή το πήρατε σαν κάτι ευκαιριακό; -Κοίτα στις ηλικίες μας, 45 εγώ 40 η Ηρώ, από τον πρώτο μήνα καταλαβαίνεις τί είναι ο άλλος και πού πάει το πράγμα, μη γελιόμαστε. Ήξερα από την αρχή ότι θα γινόταν γυναίκα μου, της το είπα από την πρώτη κιόλας εβδομάδα και έβαλε τα γέλια.
-Και μετά; -Και μετά δώσαμε ραντεβού στην Αθήνα και βγήκαμε και ξαναβγήκαμε.
-Με τα παιδια μαζί; -Τις περισσότερες φορές με τα παιδιά. Ραντεβού σε λούνα παρκ και παιδότοπους δεν είχα κάνει ποτέ, ε τα έκανα όλα μαζεμένα (γελάει).
-Μου κάνει εντύπωση που φαίνεται να το έβλεπες τόσο χαλαρά. Δεν δυσανασχέτησες στιγμή; -Κοίτα δεν θα σου πω ψέματα, δυσανασχέτησα γιατί ήθελα περισσότερο χρόνο μόνοι μας οι δυο μας. Όμως δεν το έδειξα για να μην τη φέρω σε δύσκολη θέση. Δεν ήθελα να νομίζει ότι δεν την αγαπώ ή δεν θέλω τα παιδιά.
-Πώς το πήραν τα παιδιά; -Το καλό είναι ότι με το καλησπέρα εκτός από την Ηρώ γνώρισα και τα παιδιά, οπότε τους ήμουν οικειο πρόσωπο εξαρχής. Εντάξει στην αρχή τους είπαμε ότι είμαστε φίλοι και δεν κάναμε τίποτα πονηρό μπροστά τους πχ να φιληθούμε. Ώσπου όταν αποφασίσαμε να συγκατοικήσουμε και να παντρευτούμε, τρελλάθηκαν από τη χαρά τους, σαν να μας έσπρωξαν ακόμα περισσότερο τα παιδιά.
-Με τον πρώην σύζυγο της Ηρώς έχεις επαφές; -Πολύ τυπικές, δεν ανακατεύομαι. Σέβομαι ότι εκείνος είναι ο πατέρας τους, δεν έδειξα ποτέ τη διάθεση να τον αντικαταστήσω, εξάλλου δεν αντικαθίσταται.
-Σε έχει πει μπαμπά κάποιο από τα παιδιά; -Ναι όλα! (γελάει). Αλλά τα διόρθωσα ευγενικά, τους εξήγησα ότι εγώ είμαι ο άνθρωπος που τα αγαπάει και τα φροντίζει αλλά ο πατέρας τους είναι εκείνος που τα γέννησε. Δεν θέλω να μειώσω τον μπαμπά τους, δεν είναι σωστό. Πατέρας είναι ένας για μένα.
-Σκέφτεστε με την Ηρώ να κάνετε ένα παιδάκι οι δυο σας; -Βασικά η Ηρώ θέλει, εγώ δεν θέλω.
-Πώς κι έτσι; Φοβάσαι μήπως νιώσουν άσχημα τα παιδιά; -Όχι κάθε άλλο! Απλά πριν την Ηρώ είχα μια σχέση 5 χρονια, η κοπέλα έμεινε έγκυος και ενώ ήμασταν στα πρόθυρα του γάμου, με άφησε. Το παιδί δεν ήταν δικό μου. Ήταν μεγάλο σοκ για μένα. Είδα τη ζωή πολύ διαφορετικά, σκεφτηκα ότι δεν ήθελα ποτέ ξανά σοβαρή σχέση ή παιδί, ότι μόνο θα πηγαίνω για ένα βράδυ και θα φεύγω. Χάθηκε κάθε εμπιστοσύνη, σαν να τραυματίστηκα ψυχολογικά.
-Ώσπου γνώρισες μια ολόκληρη οικογένεια έτοιμη και θεραπεύτηκες! -Ακριβώς αυτό (χαμογελάει). Νιώθω τυχερός!
Όταν τον ρώτησα τί συμβουλεύει όσους διστάζουν να κάνουν σχέση με μια χωρισμένη ή χήρα μητέρα, μου απάντησε ότι δεν έχει συμβουλή για ανθρώπους που ξεχνάνε πως είναι να είσαι παιδί. “Είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου να έχει κάποια στάνταρντς για τις σχέσεις του. Δεν είναι όμως δικαίωμά του, να κάνει τον άλλον να νιώθει άσχημα για κάτι που υπήρξε και ο ίδιος. Τα παιδιά του άλλου, δεν είναι μειονέκτημα, είναι ευθύνη. Ή την αναλαμβάνεις όταν αγαπάς ή απλά δεν αγαπάς”…
Γέννησα την κόρη μου όταν έγινα 21, τώρα είμαι 30, οπότε μπορώ να μιλήσω για την δεκαετία που είμαι μαμά. Η κόρη μου ήταν ιδιαίτερα αγαπητή και επιθυμητή, και εγώ ήμουν απολύτως τρομοκρατημένη. Θεωρούσα ότι ήμουν μια ενήλικη που μπορούσε να διαχειριστεί τα δικά της θέματα, αλλά όταν γίνεσαι γονιός, η ενήλικη ζωή σου πάει περίπατο και αλλάζει επίπεδο.
Ήμουν ακόμη στη δουλειά όταν γεννήθηκε η κόρη μου, και έπρεπε να γυρίσω σε αυτή, μετά από μια άδεια έξι εβδομάδων. Δεν έχω εξαντληθεί ποτέ ξανά τόσο στη ζωή μου. Η κόρη μου δεν ήταν ένα εύκολο μωρό, και πέρασε τους πρώτους τρείς μήνες της ζωής της κλαίγοντας και χωρίς ύπνο ( δεν είχε κανένα πρόβλημα με την υγεία της, απλά δεν ήταν εύκολο μωρό). Απλά επιβίωνα, και προσπαθούσα βήμα βήμα να τα καταφέρω όλα. Μέχρι που η κόρη μου μεγάλωσε, το ίδιο και εγώ. Συνήθισα την καινούρια μου ζωή, τον ρόλο μου σαν μητέρα, και η κόρη μου κατάφερε να κοιμάται (επιτέλους) και ο ύπνος ξέρεις, κάνει τα πάντα καλύτερα. Η κόρη μου ήταν η μικρή μου φίλη, και πήγαινε παντού μαζί μου. Μετά από λίγο καιρό, δύσκολα μπορούσα να θυμηθώ την παλιά μου ζωή, γιατί ήμουν πολύ ευτυχισμένη σε εκείνη τη φάση με το μωρό μου.
Η κόρη μου γίνεται 10 ετών φέτος το χειμώνα, και το να είμαι η μητέρα της είναι το καλύτερο πράγμα στον κόσμο. Την είδα να μεγαλώνει, να μαθαίνει και να αναπτύσσει την δική της προσωπικότητα. Είναι υπέροχη, και σκάω από περηφάνια για εκείνη.
Σίγουρα αντιμετώπισα δυσκολίες. Υπέφερα από επιλόχειο κατάθλιψη, φρόντιζα την νεογέννητη κόρη μου για έναν ολόκληρο χρόνο εντελώς μόνη, και είμαι σίγουρη ότι ο ύπνος που έχασα, πήρε πέντε χρόνια από τη ζωή μου. Έμαθα όμως να φροντίζω τον εαυτό μου, και η ένταση της μητρότητας με ξεθάρρεψε.
Και οι σχέσεις συνεχίζονται..
Ήμουν μόνη μαμά σχεδόν σε όλη μου την εγκυμοσύνη, μέχρι που η κόρη μου έκλεισε τον πρώτο της χρόνο. Με τον πατέρα της, χώρισα στον τρίτο μήνα της εγκυμοσύνης. Παντρεύτηκα τον σύντροφο μου όταν ήμουν 23, και η κόρη μου 2 ετών, και θεωρώ ότι ήταν η καλύτερη απόφαση που πήρα ποτέ.
Ο σύντροφος μου, μας ερωτεύτηκε και τις δύο πακέτο. Την αγάπησε και έγινε πατέρας της, σαν να ήταν δικό του αίμα. Το να βλέπω εκείνον και την κόρη μου να αναπτύσσουν την σχέση τους μέσα στα χρόνια, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα δώρα της ζωής μου – απλά λατρεύουν ο ένας τον άλλο.
Να θυμάσαι: Μην παντρευτείς κανέναν που δεν θα αγαπήσει το παιδί σου τόσο όσο αγαπά εσένα!
Όταν πέθανε ο άντρας μου ορκίστηκα να μην ξαναπαντρευτώ ποτέ όχι τόσο επειδή με πόνεσε ο χαμός του αλλά επειδή όλο αυτό ήταν κάτι που δεν με ενδιέφερε να κάνω ξανά. Ο γάμος μου ήταν τραυματικός κατά κάποιο τρόπο κάτι που δεν γνώριζα μέχρι που τελείωσε απότομα και η ανάγκη μου να μεγαλώσω τα τέσσερα παιδιά μου σε μία οικογένεια χωρίς τοξικότητα έγινε η πρώτη μου προτεραιότητα.
Ο όρκος μου να παραμείνω ανύπαντρη δεν θα σήμαινε και αιώνια αποχή από το σεξ. Ο γάμος ήταν αυτό που δεν με ενδιέφερε, όχι τα υπόλοιπα. Ήθελα να κάνω σχέση αρκεί να ήταν ελεύθερη. Δεν ήθελα δεσμεύσεις αλλά μια βραχυπρόθεσμη σχέση, στην οποία θα πέρναγα καλά. Ήθελα εραστές και όχι συζύγους.
Γρήγορα ανακάλυψα ότι αυτή μου η απόφαση, η οποία με απομάκρυνε από το είδος των σχέσεων που έπρεπε να αποδεχτώ ως status quo θα οδηγούσε σε λιγότερο τοξικές και περισσότερο ευεργετικές σχέσεις. Δεν ήμουν μονογαμική. Ήμουν κυνηγός και αποζητούσα το σεξ και με περισσότερους από έναν συντρόφους. Δεν ντρέπομαι να το πω. Ήταν ό, τι πιο ειλικρινές έχω κάνει στη ζωή μου γιατί εκτός από ειλικρίνεια μεταξύ μας υπήρχε σεβασμός. Είχαμε θέσει όρια και ένιωθα ασφαλής, απελευθερωμένη και παραδόξως μία σταθερότητα που είχα χρόνια να νιώσω και όλα αυτά… έξω από το σπίτι μου.
Μέσα σε λίγους μήνες όμως ερωτεύτηκα. Ήρθε στο σπίτι μου, γνώρισε τα παιδιά μου αλλά επειδή ζούσε μακριά και δεν βρισκόμασταν συχνά εξακολουθούσα να αισθάνομαι ασφαλής γιατί μεταξύ μας υπήρχε μία απλή σχέση και όχι το δέσιμο που τόσο φοβόμουν. Ήμουν του περιστασιακού και όχι του μόνιμου γι’ αυτό και εγώ και ο σύντροφός μου βλέπαμε παράλληλα και άλλους ανθρώπους, όταν όμως μετακόμισε στην πόλη μου κάτι άλλαξε.
Εκεί είναι που συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν για μία φυσιολογική σχέση και ότι τα όρια που είχαμε βάλει εξαρχής δεν ήταν αρκετά. Η σχέση μας είχε αρχίσει να μοιάζει με αυτό που δεν ήθελα γι’ αυτό και τον χώρισα. Όπως αποδείχθηκε ασφάλεια για μένα σε μία σχέση υπήρχε μόνο όταν υπήρχε απόσταση και όρια. Εραστές και τίποτα παραπάνω. Ελεύθερες σχέσεις και μέχρι εκεί. Από τότε προσπάθησα και τα κατάφερα να κρατήσω κάθε μου σχέση μακριά από τα παιδιά μου.
Τα στερεότυπα λένε το εξής: όταν είσαι γυναίκα και συγκεκριμένα μόνη μαμά λαχτάρας τη σταθερότητα και ψάχνεις να βρεις αυτόν τον ένα και μοναδικό για να αράξεις στο πλευρό του με τη διαφορά ότι αυτού του είδους οι συμβατικές σχέσεις δεν ωφελούν πάντα τις γυναίκες. Στην καραντίνα είδα πολλούς γάμους να διαλύονται.
Οι γυναίκες απομακρύνονται γιατί δεν έχουν την ενέργεια και τη δύναμη να στηρίξουν τις συναισθηματικές απαιτήσεις των συζύγων ειδικά όταν έχουν φορτωθεί το μεγαλύτερο μέρος των οικιακών εργασιών για να μην αναφέρουμε την ενδεχόμενη διακοπή της εργασίας τους.
Πέρα απ’ αυτό υπάρχουν πάρα πολλές μόνες γυναίκες που έχουν πληγωθεί από τις προηγούμενες σχέσεις τους. Γνωρίζουν τι θέλουν και σίγουρα τι δεν θέλουν αλλά φαίνεται να μην είναι σίγουρες για το πώς να το ζητήσουν ή ακόμα και αν είναι, αυτό που ψάχνουν είναι εκεί έξω και πρέπει να το βρουν.
Ξέρω πολύ καλά ότι σε αυτό το στάδιο της ζωής μου χρειάζομαι στήριξη και κάποιον να νιώσω οικεία. Θέλω σεξ, όχι να ξαναπαντρευτώ ή να σπιτώσω το νέο μου σύντροφο. Ξέρω ότι μπορώ να έχω αυτό που θέλω χωρίς να χρειαστεί να ξαναπαντρευτώ.
Είναι σύνηθες φαινόμενο μία γυναίκα να έχει εραστή ή μία βραχυπρόθεσμη σχέση με κάποιον που δεν χρειάζεται να γίνει κάτι περισσότερο απ’ αυτό που είναι, και όμως τα στερεότυπα που θέλουν τις μαμάδες να πηγαίνουν πακέτο με έναν και μόνο άντρα καθιστά σχεδόν αδύνατο να κοιτάξουμε πέρα από τις κοινωνικές προσδοκίες και να δημιουργήσουμε ανθρώπινες σχέσεις που πραγματικά μας ωφελούν.
Η πατριαρχία μας έχει «ρυθμίσει» με τέτοιο τρόπο ώστε να αισθανόμαστε ανασφαλείς αν δεν έχουμε τη μονιμότητα ενός άντρα δίπλα μας αναγκάζοντάς μας να κάνουμε κάτι που δεν θέλουμε μόνο και μόνο για να κερδίσουμε μία υποτιθέμενη σταθερότητα ακόμα και αν αυτός που είναι δίπλα μας είναι αναξιόπιστος. Όταν μία γυναίκα αρνείται να συμμορφωθεί με αυτό συχνά θεωρείται ασταθής, αλλοπρόσαλλη ή πόρνη.
Ήμουν μικρή όταν παντρεύτηκα και απέκτησα παιδιά και το ίδιο μικρή ήμουν όταν έμεινα χήρα. Έχω περάσει τα τελευταία δύο χρόνια μιλώντας με τις ώρες με γυναίκες όλων των ηλικιών, ανύπαντρες και παντρεμένες, που είναι πρόθυμες να πειραματιστούν σεξουαλικά. Όλες τους θέλουν να αφήσουν πίσω τους τους πατριαρχικούς κανόνες που ισχύουν από τότε που γεννήθηκαν για το ποιες είναι και για το τι πρέπει να κάνουν.
Καθώς οι γυναίκες αναλογίζονται τι μπορούν να κάνουν, δίνουν προτεραιότητα στην ευχαρίστησή τους και μαθαίνουν να μην κάνουν πίσω στην επιθυμία τους για μη παραδοσιακές σχέσεις μετά από μακροχρόνιες μονογαμικές σχέσεις. Θέλουν να επενδύσουν χρόνο εκεί που θέλουν εκείνες όσον αφορά τις σχέσεις. Ανέκαθεν υπήρχε η πίεση για μακροχρόνιες, μονογαμικές σχέσεις και χλευασμός απέναντι στο σεξ της μιας βραδιάς.
Μας έμαθαν ότι μία μεγάλη ιστορία αγάπης είναι πιο δυνατή από 12 μικρότερες και ότι για να βρούμε την ευτυχία πρέπει να συνεργαστούμε και να μείνουμε μαζί ακόμα και όταν τα πράγματα γίνονται χειρότερα απ’ ότι μπορούμε να φανταστούμε. Με αυτά τα «πιστεύω» μας πότισαν, ότι η επιμονή και η επιμονή έχει μόνο σημασία, ότι πρέπει να θυσιαστούμε ακόμα και αν δεν είμαστε ευτυχισμένες και ότι αποχώρηση σημαίνει αποτυχία.
Οι εφήμερες σχέσεις ακόμα και αυτές της μιας βραδιάς είναι στην πραγματικότητα ένα απίστευτα απελευθερωτικό συναίσθημα. Αναμφισβήτητα έχω ωριμάσει πολύ μέσα από τις σχετικά μικρές σχέσεις που έχω κάνει από τότε που ο σύζυγός μου πέθανε απ’ ότι ωρίμασα στα 13 χρόνια γάμου μου γιατί τώρα για πρώτη φορά μπορώ να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου. Ζω χωρίς να ντρέπομαι μέσα στα όρια που εγώ έχω θέσει για τον εαυτό μου βάζοντας στην άκρη τα κοινωνικά πρέπει τα οποία με έκαναν πάντα να νιώθω άβολα.
Όταν θέλουμε να δημιουργήσουμε τη δική μας εκδοχή για το τι λειτουργεί καλύτερα για εμάς πρέπει να έχουμε φαντασία. Εκεί βρίσκεται η ομορφιά των βραχυπρόθεσμων σχέσεων, των εραστών και του σεξ της μιας νύχτας. Μπορούμε να δώσουμε ότι θέλουμε ο ένας στον άλλον χωρίς να αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε κάτι παραπάνω.
Αυτή η ελευθερία που σου προσφέρει αυτό το είδος σχέσης ειδικά μετά από μία αποτυχημένη μακροχρόνια σχέση είναι απίστευτη. Η δημιουργία ασφαλών σχέσεων με ακόμα πιο ασφαλή όρια και με τους δικούς μας όρους είναι προτιμότερο από το να ξοδέψουμε πολλά χρόνια με επικίνδυνα άτομα.
Η επιθυμία μου να κάνω ελεύθερες σχέσεις ήταν άκρως αποκαλυπτική, πάνω απ’ όλα όμως έπρεπε να διαχωρίσω το ρόλο μου ως μητέρα και ως ερωμένη και αυτό ήταν κάτι όχι μόνο απαραίτητο αλλά και φυσικό.
Ως μόνη μαμά που είμαι η παραμονή δίπλα στα παιδιά μου είναι αδιαπραγμάτευτη. Όταν είμαι σπίτι είμαι δικιά τους και επειδή είμαι ο μόνος εν ζωή γονέας τους είναι ακόμα πιο σημαντικό για μένα να είμαι κοντά τους και σε αυτό με βοηθάει πάρα πολύ η «αδυναμία» μου στις ελεύθερες σχέσεις γιατί λείπει το στοιχείο της δέσμευσης και το ότι πρέπει να δίνομαι σε κάποιον τόσο όσο δίνομαι στα παιδιά μου.
Κάποιοι μπορεί να πιστέψουν ότι μου λείπει η αγάπη αλλά στην πραγματικότητα ισχύει το αντίθετο. Για πρώτη φορά στη ζωή μου ό, τι κάνω είναι για την αγάπη, για την αγάπη της οικογένειάς μου και για την αγάπη του εαυτού μου. Είμαι σχεδόν 40 ετών και μπορώ επιτέλους να αναγνωρίσω τι είναι αυτό που πραγματικά θέλω και πόσο διαφέρει από αυτό που περίμενα.
Ζω μία ζωή στην οποία οι μόνοι όρκοι που είμαι πρόθυμη να δώσω είναι στον εαυτό μου και στα παιδιά μου, τα οποία είμαι περισσότερο από ικανή να μεγαλώσω μόνη μου με την υποστήριξη των φίλων και της οικογένειάς μου που είναι οι πραγματικοί μου σύντροφοι και συνοδοιπόροι στη ζωή.
Οι ελεύθερες σχέσεις δεν είναι κάτι για το οποίο θα έπρεπε να ντρεπόμαστε αντίθετα θα έπρεπε να είναι μία φυσιολογική επιλογή που δεν θα σνομπάρεται και δεν θα χλευάζεται από κανέναν. Όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να αναζητήσουν το είδος της σχέσης που τους ικανοποιεί. Αυτό που θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει είναι ο εαυτός μας και όχι οι κοινωνικοί κανόνες.
Θεωρώ πως με το γάμο μου έκανα αυτό που λένε κίνηση ματ! Στα 30 μου έχω περιουσία, έτοιμη δουλειά και φυσικά ένα πολύ καλό αμάξι.
Άλλοι άντρες στην ηλικία μου δουλεύουν από εδώ και από εκεί για να βγάζουν φραγκοδίφραγκα.
Ε βέβαια, γιατί όπως έλεγε και η γιαγιά μου όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια.
Εγώ ανήκω στους άντρες που έχουν μυαλό γι’ αυτό και παντρεύτηκα μια γυναίκα 17 χρόνια μεγαλύτερη μου…
Πλούσια και με καμία τύχη στον έρωτα.
Η γυναίκα μου έτσι απελπισμένη όπως ήταν έπεσε πολύ εύκολα στα δίχτυα μου.
Όταν την πλησίασα είχα ψάξει τα πάντα για εκείνη… Δε λέω στη δουλειά της τα είχε καταφέρει πολύ καλά.
Δημιούργησε μια πολύ κερδοφόρα επιχείρηση από το μηδέν και έχει φτάσει σήμερα να βγάζει πολλά λεφτά.
Από εξωτερική εμφάνιση όμως χάλια… Αυτός είναι και ο λόγος που έμεινε τόσα χρόνια ανύπαντρη…
Που να την πλησιάσει άντρας έτσι όπως είναι η κακομοίρα!
Εγώ όμως έκανα τη καρδιά μου πέτρα και την πλησίασα μόνο και μόνο για το πορτοφόλι της.
Βλέπετε αυτή εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ που γύρισε και τη κοίταξε ένας ωραίος νεαρός σαν κι εμένα και μου έκανε όλα τα χατίρια.
Ένα σας λέω από το πρώτο μήνα σχέσης είχα εξασφαλίσει ένα ολοκαίνουργιο, πανάκριβο αμάξι!
Το αντίτιμο φυσικά ήταν να προσποιούμαι τον ερωτευμένο και να κάνω σεξ μαζί της.
Οι φίλοι μου απορούν με το πως μπορώ και κάνω σεξ με μια μεγάλη και άσχημη γυναίκα αλλά τους εξηγώ πως τα λεφτά θέλουν θυσίες.
Δε λέω έχω και τις εξωσυζυγικές μου σχέσεις για να περνάω καλά στο σεξουαλικό κομμάτι και έτσι κάπως ισορροπούν τα πράγματα.
Φίλοι άντρες σας προτείνω να κάνετε και εσείς το ίδιο, Μόνο έτσι θα περάσετε μια όμορφη ζωή!
Παντρεύτηκα μια γυναίκα 17 χρόνια μεγαλύτερή μου, απελπισμένη, με μοναδικό στόχο να εκμεταλλευτώ την περιουσία της. Τώρα, στα 30 μου, είμαι πλούσιος
Ήταν η απόλυτη αντίθεση στη ζωή μου. Εγώ, ένας νέος άντρας με όνειρα και φιλοδοξίες, παντρεύτηκα μια γυναίκα πολύ μεγαλύτερή μου, χωρίς εμφάνιση και γεμάτη ανασφάλειες. Ήξερα ότι η σχέση μας δεν βασιζόταν στην αγάπη, αλλά στα χρήματα. Ήθελα να την εκμεταλλευτώ και το έκανα.
Η γνωριμία με την “χρυσή ευκαιρία”
Η Ελένη ήταν 42 όταν τη γνώρισα, ενώ εγώ μόλις 25. Ήταν επιτυχημένη επιχειρηματίας, αλλά η μοναξιά της ήταν εμφανής. Δεν ήταν εμφανίσιμη, και αυτό την έκανε ακόμα πιο ευάλωτη. Εγώ, με τη γοητεία της νιότης, μπήκα στη ζωή της με σκοπό να κερδίσω χρήματα και άνεση. Όλοι οι φίλοι μου το έβλεπαν ως “χρυσή ευκαιρία” και δεν δίστασα να την εκμεταλλευτώ.
Η Ελένη ήταν απελπισμένη για συντροφικότητα. Της πρόσφερα την ψευδαίσθηση της αγάπης, ενώ εγώ απολάμβανα τα προνόμια της οικονομικής της άνεσης. Οι πρώτες μήνες ήταν γεμάτοι δώρα και ταξίδια. Μου έδωσε ό,τι ήθελα χωρίς δεύτερη σκέψη. Την έκανα να νιώθει ευτυχισμένη και αυτή μου έδινε ό,τι χρειαζόμουν.
Γάμος από …”λεφτά” αισθήματα
Ο γάμος μας ήταν το αποκορύφωμα της εκμετάλλευσης. Το όνειρό της έγινε πραγματικότητα, ενώ εγώ έπαιρνα τη μερίδα του λέοντος. Έζησα μια ζωή γεμάτη πολυτέλεια και ανέσεις. Αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό. Η έλλειψη συναισθηματικής σύνδεσης με έσπρωξε σε άλλες αγκαλιές.
Δεν άργησα να ξεκινήσω σχέσεις εκτός γάμου. Η Ελένη ήταν απορροφημένη με τις δουλειές της και εγώ αναζητούσα την ένταση και την ευχαρίστηση. Είχα πολλές εξωσυζυγικές σχέσεις, χωρίς τύψεις. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν η ικανοποίηση των αναγκών μου.
Οι τύψεις και ο …ψυχολόγος
Η συνείδησή μου άρχισε να με βαραίνει. Κάθε φορά που έβλεπα την Ελένη να προσπαθεί να με ευχαριστήσει, ένιωθα μια γροθιά στο στομάχι. Ήξερα ότι την κορόιδευα, αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω. Τα χρήματά της με κράταγαν, αλλά η ψυχή μου γινόταν όλο και πιο μαύρη.
Απευθύνθηκα σε ψυχολόγο, προσπαθώντας να βρω έναν τρόπο να ξεφύγω από τον φαύλο κύκλο. Κατάλαβα ότι έπρεπε να είμαι ειλικρινής, πρώτα με τον εαυτό μου και μετά με την Ελένη. Οι συζητήσεις με τον ψυχολόγο με βοήθησαν να δω την πραγματική διάσταση των πράξεών μου.
“Νίκο, είσαι δυστυχισμένος επειδή ζεις σε ψέμα. Αν δεν αντιμετωπίσεις την αλήθεια, ποτέ δεν θα βρεις την ηρεμία,” μου είπε μια μέρα.
Σχέσεις και Γάμος
Οι σχέσεις και ο γάμος δεν πρέπει να βασίζονται στην εκμετάλλευση. Η ειλικρίνεια, ο σεβασμός και η αμοιβαία αγάπη είναι τα θεμέλια μιας υγιούς σχέσης. Όταν παντρεύτηκα την Ελένη, δεν είχα καμία από αυτές τις αξίες στο μυαλό μου. Ήμουν εγωιστής και έβαλα τα χρήματα πάνω από την ηθική και την αγάπη.
Η ηθική στις σχέσεις απαιτεί ειλικρίνεια και σεβασμό προς τον σύντροφό μας. Η εκμετάλλευση και η απιστία δεν έχουν θέση σε μια υγιή σχέση. Ίσως είναι καιρός να αναρωτηθώ αν η στάση μου ήταν σωστή. Τι αξία έχουν τα χρήματα αν συνοδεύονται από ενοχές και τύψεις;
Είναι άραγε σωστό να θυσιάζουμε τις ηθικές μας αξίες για υλικά αγαθά; Μήπως η πραγματική ευτυχία κρύβεται στην ειλικρίνεια και την αυθεντικότητα των σχέσεών μας; Αυτές οι ερωτήσεις με βασανίζουν, και ίσως ποτέ δεν θα βρω τις απαντήσεις. Αλλά τουλάχιστον τώρα γνωρίζω ότι η ηθική έχει μεγαλύτερη αξία από οποιαδήποτε περιουσία.
‘Eχουν περάσει έκτοτε 6 ολόκληρα χρόνια. Με τη γυναίκα μου περνάμε θαυμάσια. Γελάμε και κάνουμε όσα κάνει ένα φυσιολογικό ζευγάρι, εκτός από σεξ.
Είμαι βέβαιος πως δε λαμβάνετε συχνά γράμματα από άντρες. Ίσως γιατί είμαστε πιο κλειστοί σε σχέση με σας και δε θέλουμε να εκδηλώνουμε τα συναισθήματά μας.
Η δική μου ιστορία περιλαμβάνει κάτι από υποχρέωση και πολλές τύψεις. Ο λόγος; Γιατί παντρεύτηκα με την προοπτική να χωρίσω σε 3 μήνες.
Το είχα συνεννοηθεί αυτό με την κοπέλα που παντρεύτηκα. Το έκανα για τη μητέρα μου που θα έφευγε λόγω καρκίνου και ήθελε να με δει αποκαταστημένο. Δυστυχώς λόγω δικών μου εσωτερικών ενοχών και μπόλικης ανασφάλειας δεν είχα ομολογήσει πως δεν μου άρεσαν οι γυναίκες.
Πράγμα που μου έκανε τη ζωή τραγικά σύνθετη και δύσκολη. Όμως, επειδή κατάγομαι από μια οικογένεια με πολύ αυστηρές αρχές και ζω σε κωμόπολη ήταν αδύνατο να φανερώσω αυτό το μυστικό.
Έτσι, συμφώνησα με μια πολύ καλή μου φίλη να ανέβουμε τα σκαλιά της εκκλησίας και να κάνουμε ένα γάμο με σύντομη ημερομηνία λήξης. Παντρεύτηκα, λοιπόν με δόξα και τιμή με την προοπτική να χωρίσουμε μέσα σε 3 μήνες και ο καθένας να πάρει το δρόμο του.
Ομολογώ πως στην πορεία μου άρεσε η παρέα της κολλητής μου και όπως δεν είχα σχέση με κάποιον άντρα είπαμε σιωπηλά να παρατείνουμε το γάμο παρωδία.
Για να μην σας πολυλογώ έχουν περάσει έκτοτε 6 ολόκληρα χρόνια.
Με τη γυναίκα μου περνάμε θαυμάσια. Γελάμε και κάνουμε όσα κάνει ένα φυσιολογικό ζευγάρι, εκτός από σεξ.
Την αγαπώ πολύ, είναι καλή σύντροφος και σκεφτόμαστε να υιοθετήσουμε και ένα παιδάκι. Σε ό,τι αφορά στη σεξουαλική μας ζωή έχουμε κάνει τη συμφωνία να λέμε ο ένας την αλήθεια στον άλλο αλλά να μην κάνουμε σχέσεις σοβαρές παρά μόνο σεξουαλικές.
Μεταξύ μας υπάρχει απίστευτη σύμπνοια και αγάπη και βέβαια σεβασμός. Το τι κάνουμε στα κρεβάτια μας αφορά!
Καλησπέρα σας και συγχαρητήρια για τη σελίδα σας. Όλες οι ιστορίες και τα θέματα με αφορούν και με βοηθούν.Με λένε Αγγέλικα και θέλω να σας διηγηθώ την ιστορία μου και τα εμπόδια που πέρασα για να είμαι με τον άνθρωπο που ερωτεύτηκα. Και αυτό το εμπόδιο ήταν το “φάντασμα” της γυναίκας του.
Αυτό το “φάντασμα” δεν το ζωντάνευε ο ίδιος αλλά οι γονείς μου ειδικά η μητέρα μου. Μόλις έμαθε ότι έχουμε σχέση έκανε τα πάντα για να μας χωρίσει. Στην αρχή με γκρίνια. Μεγάλη η διαφορά ηλικίας (εγώ ήμουν 25 αυτός 37), που είσαι παιδί και θα του μεγαλώνεις το παιδί, που θα παρατήσεις τις σπουδές σου για να υπηρετείς τον χήρο επειδή δεν έχει γυναίκα να του μαγειρεύει. Άκουσα πολλές κακίες από την ίδια μου τη μάνα που όσο με έβλεπε ευτυχισμένη τόσο περισσότερα έλεγε. Ακόμα και ο πατέρας μου μάλωνε μαζί της. Σαν η γυναίκα που με γέννησε να ζήλευε τη σχέση μου.
Μου ήταν αδύνατο να αντισταθώ. Ωραίος άντρας, ψηλός, μελαχρινός και γλυκύτατος. Καλόκαρδος. Με ένα αγοράκι μπουμπούκι 3 χρονών τότε. Τον είδα και τον ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα. Σε ένα μήνα μέσα, χώρισα τον αρραβωνιαστικό μου για να είμαι μαζί του και αυτό η μάνα μου δεν μου το συγχώρεσε ποτέ. Και τί να έκανα; Να παντρευόμουν κάποιον και να σκεφτόμουν άλλον; Από τη μέρα που τον γνώρισα έμεινα εκεί, ήταν αδύνατο να συνεχίσω με τον άλλον. Τί σημασία είχε που ήταν χήρος; Σε τί μας εμπόδιζε αυτό να κάνουμε έρωτα, να ταξιδεύουμε, να αγαπιόμαστε, να ζούμε;
Τη γυναίκα του την ειχε χάσει απο καρκίνο. Έκανε τα πάντα για να τη σώσει ακόμα και στο εξωτερικό πήγαν αλλά δεν γινόταν τίποτα. Ο μικρούλης δεν γνώρισε τη μητέρα του, ήταν 14 μηνών όταν την έχασε. Για μητέρα γνώρισε εμένα. Μετά από ένα χρόνο σχέσης ήρθε και η πρόταση γάμου. Τρελή και παλαβή εγώ. Φυσικά όταν πήγα σπίτι και το είπα, η μάνα μου με πέταξε έξω. Η συγκατοίκησή μου με τον άντρα μου άρχισε με τη βία έτσι ξαφνικά σε μια νύχτα και με πολλά προβλήματα. Αλλά έκανε υπομονή και δεν θύμωνε, αντίθετα μίλαγε όμορφα για τη μαμά μου και έλεγε πως άμα τον γνώριζε θα άλλαζε γνώμη και ότι είναι μάνα και ανησυχεί.
Προσπάθησα πολλές φορές να τη πάρω τηλέφωνο, έβαλα την αδερφή της να μεσολαβήσει, πήγε και ο ίδιος από το σπίτι να μιλήσουν. Δεν ήθελε με τίποτα. Έλεγε ότι δεν με γέννησε να με χαραμίσει, ότι ήθελε να με δει να τελειώνω τις σπουδές μου και να μεγαλώνω δικά μου παιδιά, ότι αυτός με έπαιρνε από συμφέρον γιατί που θα έβρισκε γυναίκα με τόσο βεβαρημένο παρελθόν; Εντάξει η γυναίκα το τερμάτισε, μετά δεν ήθελα εγώ να τα ξαναβρούμε με αυτά που έλεγε.
Ο γάμος μας έγινε με 20 καλεσμένους. Ο μπαμπάς μου ήρθε, η μαμά μου φυσικά δεν ήρθε. Ήμουν πολύ ευτυχισμένη εκείνο το βράδυ, πάρα πολύ. Τελείωσα το Πανεπιστήμιο με άριστα και ξεκίνησα μεταπτυχιακό. Στο μεταξύ έμεινα έγκυος και πήγαινα κανονικά στα μαθήματα. Όλα τα έκανα παράλληλα, οικογένεια και σπουδές και ο άντρας μου με στήριξε πολύ. Προβλήματα δεν είχαμε ποτέ, σε σχέση με το θάνατο της γυναίκας του. Μου μιλάει κάποιες φορές για εκείνη αλλά σε λογικά πλαίσια. Εννοείται πως έχουμε φωτογραφίες της στο σαλόνι αγκαλιά μαζί του και με το παιδί. Είναι κομμάτι της οικογένειάς μου και ειδικά κομμάτι του γιου μας (έτσι λέω το αγοράκι του) και το σέβομαι. Αγάπησα μέσα από τα βάθη της ψυχής μου αυτό το αγοράκι. Είναι τα πάντα για μένα και νιώθω καμιά φορά πως το αγαπώ πιο πολύ και από τη κόρη μας!
Η μικρή μου είναι τώρα 4 χρονών και ο μεγάλος μου 8,5 χρονών. Τη γιαγιά τους δεν την έχουν γνωρίσει, ξέρουν μόνο τους γονείς του άντρα μου και τον μπαμπά μου. Το έχω αποδεχτεί πως έτσι θα είναι η ζωή μου από εδώ και πέρα χωρίς μητέρα αλλά η πόρτα μου θα είναι πάντα ανοιχτή όποτε το μετανιώσει να μπει στην οικογένειά μου. Ήθελα να σας πω ότι μπροστά στον έρωτα δεν υπάρχει χωρισμένος ή χήρος. Υπάρχει σ’ αγαπώ ή δεν σ’ αγαπώ, σε θέλω ή δεν σε θέλω. Αν υπάρχουν και άλλες κοπέλες που παντρεύτηκαν χήρους μπαμπάδες θα ήθελα να τις γνωρίσω. Εγώ θα λέω στα παιδιά μου όταν μεγαλώσουν πως αγάπησα τον πατέρα τους και ευτυχώς δεν άκουσα ούτε την ίδια μου τη μητέρα!
Σε ηλικία 20 ετών, υπέστησα σοβαρά εγκαύματα από έκρηξη αερίου στην κουζίνα.
Το πρόσωπό μου, ο λαιμός και η πλάτη μου σημαδεύτηκαν. Από τότε, κανένας άντρας δεν με κοίταξε ποτέ πραγματικά. Τα μόνο βλέμματα που λάμβανα είναι της λύπησης και του φόβου.
Μέχρι που γνώρισα τον Ορέστη — έναν τυφλό δάσκαλο μουσικής.
Δεν είδε ποτέ τις ουλές μου. Άκουσε μόνο τη φωνή μου. Ένιωσε την ψυχή μου. Με αγάπησε γι’ αυτό που είμαι. Βγαίναμε έναν χρόνο. Και μου έκανε πρόταση γάμου.
Όλοι με κορόιδευαν:
«Τον παντρεύτηκες επειδή δεν μπορεί να δει πόσο άσχημη είσαι!»
Αλλά εγώ χαμογελούσα και έλεγα:
«Προτιμώ να παντρευτώ έναν άντρα που βλέπει την ψυχή μου, παρά έναν που κρίνει το δέρμα μου.»
Ο γάμος μας ήταν απλός, όμορφος, γεμάτος ζωντανή μουσική από τους μαθητές του. Φορούσα ένα νυφικό με ψηλό λαιμό που έκρυβε τα πάντα. Αλλά για πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν ένιωσα ντροπή.
Ένιωσα ότι κάποιος με έβλεπε — όχι με τα μάτια, αλλά με την καρδιά. Εκείνη τη νύχτα μπήκαμε στο μικρό μας σπίτι. Έβαλε απαλά τα χέρια του πάνω από τα δάχτυλά μου, το πρόσωπό μου… τα χέρια μου.
Και τότε μου ψιθύρισε:
«Είσαι ακόμη πιο όμορφη απ’ όσο μπορούσα να φανταστώ.»
Έκλαψα.
Μέχρι που οι επόμενες λέξεις του άλλαξαν τα πάντα.
«Έχω ξαναδεί το πρόσωπό σου.»
Πάγωσα.
«Ορέστη… είσαι τυφλός.»
Έγνεψε σιγά.
«Ήμουν. Αλλά πριν τρεις μήνες, μετά από μια πολύ νέα χειρουργική επέμβαση, άρχισα να βλέπω σκιές. Μετά σχήματα. Μετά πρόσωπα. Δεν το είπα σε κανέναν — ούτε σε σένα.»
Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.
«Γιατί;»
Απάντησε:
«Γιατί ήθελα να σε αγαπήσω χωρίς τα κακά λόγια του κόσμου. Χωρίς πίεση. Χωρίς να σε βλέπω όπως σε έβλεπαν οι άλλοι.»
«Και όταν είδα το πρόσωπό σου… έκλαψα. Όχι για τις ουλές σου — αλλά για τη δύναμή σου.»
Τελικά με είχε δει… και με είχε επιλέξει.
Η αγάπη του Ορέστη δεν γεννήθηκε από την τύφλωση — αλλά από το θάρρος.
Σήμερα περπατάω με αυτοπεποίθηση.
Γιατί με είδαν τα μόνα μάτια που μετράνε — αυτά που κοιτούν πέρα από τον πόνο.
Το επόμενο πρωί ξύπνησα ακούγοντάς τον να κουρδίζει απαλά την κιθάρα του. Το φως του ήλιου περνούσε μέσα από το παράθυρο, σχηματίζοντας λεπτές σκιές στον τοίχο. Για μια στιγμή ξέχασα τα πάντα — τον πόνο, τις ουλές, τον φόβο. Ήμουν σύζυγος. Με αγαπούσαν πραγματικά.
Αλλά κάτι συνέχιζε να γυρίζει στο μυαλό μου.
«Έχω ξαναδεί το πρόσωπό σου.»
Εκείνες οι λέξεις. Εκείνος ο τόνος. Η αλήθεια που κουβαλούσε και το μυστικό που έκρυβε.
Σηκώθηκα. «Ορέστη… ήταν όντως η πρώτη φορά που είδες το πρόσωπό μου εκείνη τη νύχτα;»
Σταμάτησε. Τα δάχτυλά του έμειναν πάνω στις χορδές. «Όχι» παραδέχτηκε. «Την πρώτη φορά που σε είδα πραγματικά… ήταν πριν δύο μήνες.»
Δύο μήνες;
«Πού;»
Το βλέμμα του μαλάκωσε.
«Υπάρχει ένας κήπος κοντά στη δουλειά σου. Περίμενα εκεί μετά τις θεραπείες, μόνο για να ακούω τα πουλιά… και μερικές φορές τους ανθρώπους που περνούσαν.»
Θυμήθηκα εκείνο το σημείο. Συχνά κάθισα εκεί μετά τη δουλειά για να κλάψω. Για να αναπνεύσω. Για να μην με βλέπει κανείς.
«Ένα απόγευμα είδα μια γυναίκα να κάθεται σε ένα παγκάκι. Φορούσε μαντήλα. Το πρόσωπό της ήταν στραμμένο στο πλάι. Ένα παιδί πέρασε και του έπεσε ένα παιχνίδι. Εκείνη το σήκωσε και χαμογέλασε.»
Συνέχισε:
«Τότε ο ήλιος άγγιξε τις ουλές της. Αλλά εγώ δεν είδα ουλές. Είδα ζεστασιά. Είδα ομορφιά μέσα στον πόνο. Είδα εσένα.»
Τα δάκρυά μου έπεφταν χωρίς να μπορώ να τα συγκρατήσω. «Οπότε ήξερες;»
«Δεν ήμουν σίγουρος… μέχρι που σε άκουσα να σιγοτραγουδάς. Την ίδια μελωδία που λες όταν αγχώνεσαι. Τότε κατάλαβα ότι ήσουν εσύ.»
«Και γιατί δεν μου είπες τίποτα;»
Άφησε την κιθάρα και κάθισε δίπλα μου. «Γιατί ήθελα να βεβαιωθώ ότι η καρδιά μου θα σε άκουγε δυνατότερα απ’ ό,τι θα σε έβλεπαν τα μάτια μου.»
Λύγισα.
Είχα περάσει χρόνια κρυμμένη από τον κόσμο, πιστεύοντας ότι η αγάπη ήταν ένα φως που δεν μου ανήκε πια.
Κι εκείνος με είδε, όταν εγώ δεν ήθελα να φανώ. Με αγάπησε χωρίς να χρειαστώ να “διορθώσω” τον εαυτό μου.
«Φοβάμαι, Ορέστη» ψιθύρισα.
Κράτησε τα χέρια μου. «Κι εγώ φοβόμουν», είπε. «Αλλά εσύ μου έδωσες έναν λόγο να ανοίξω τα μάτια μου. Άφησέ με να γίνω ο λόγος που θα κρατήσεις και τα δικά σου ανοιχτά.»
Εκείνη τη μέρα περπατήσαμε στον ίδιο κήπο — χέρι με χέρι.
Για πρώτη φορά, έβγαλα τη μαντήλα μου δημόσια.
Και για πρώτη φορά…
δεν τρόμαξα όταν ο κόσμος με κοίταξε.
Το άλμπουμ φωτογραφιών έφτασε μία εβδομάδα μετά τον γάμο.
Ήταν δώρο-έκπληξη από τους μαθητές του Ορέστη — μια συλλογή αυθόρμητων στιγμών από την ημέρα μας, δεμένη με χρυσή κορδέλα και γεμάτη ευχές.
Δίστασα να το ανοίξω.
Δεν ήξερα αν άντεχα να δω τι είδε ο φακός εκείνη τη μέρα. Τι αποτύπωσε πίσω από το νυφικό με τον ψηλό λαιμό και το χαμόγελο που είχα προνοήσει.
Αλλά ο Ορέστη επέμενε. «Ας δούμε την αγάπη μας μέσα από τα μάτια τους.»
Και καθίσαμε στο χαλί του σαλονιού, γυρίζοντας τις σελίδες.
Οι πρώτες φωτογραφίες μου έφεραν χαμόγελο — ο πρώτος μας χορός, τα δάχτυλά του που χάιδευαν την παλάμη μου, το πέπλο μου που ανέμιζε καθώς μου ψιθύριζε κάτι που με έκανε να γελάσω.
Και μετά είδαμε εκείνη τη φωτογραφία.
Την φωτογραφία που μου έκοψε την ανάσα.
Δεν ήταν στημένη. Δεν ήταν ρετουσαρισμένη.
Ήταν αληθινή.
Στεκόμουν δίπλα στο παράθυρο, με κλειστά μάτια και το φως να σχηματίζει μαλακές σκιές στο πρόσωπό μου. Ένα δάκρυ κυλούσε στο μάγουλό μου.
Δεν ήξερα ότι κάποιος με παρακολουθούσε.
Αλλά κάποιος το έκανε.
Κάτω από τη φωτογραφία ήταν γραμμένο με μικρά γράμματα:
«Η δύναμη δεν κρύβει τις ουλές, τις φοράει σαν παράσημα.»
— Ιγνατίδου, Φωτογράφος
Ο Ορέστης άγγιξε τη σελίδα με την φωτογραφια και είπε: «Αυτή θα κορνιζάρω.»
Κατάπια δύσκολα. «Δεν… δεν θέλεις τη φωτογραφία όπου χαμογελώ;»
Με κοίταξε. «Όχι. Εκείνη είναι όμορφη. Αλλά αυτή είναι ειλικρινής. Αυτή μου θυμίζει πόσο μακριά έφτασες. Και πόσο μακριά θα πάμε μαζί.»
Αγκάλιασα το άλμπουμ και κούνησα το κεφάλι μου συμφωνώντας.
Το ίδιο βράδυ κάλεσα τη φωτογράφο. «Ιγνατίδου;» ρώτησα διστακτικά.
Μια ζεστή φωνή απάντησε. «Ναι, εγώ είμαι.»
«Ήθελα απλώς να σε ευχαριστήσω… για αυτό που έγραψες.»
Ακολούθησε παύση και ένας ήρεμος αναστεναγμός.
«Ίσως δεν με θυμάσαι», είπε. «Αλλά πριν τέσσερα χρόνια, με βοήθησες έξω από ένα εμπορικό κέντρο. Ήμουν έγκυος. Λιποθύμησα. Όλοι πέρασαν δίπλα μου… εκτός από εσένα.»
Τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα.
«Δεν είδα το πρόσωπό σου τότε», συνέχισε. «Μόνο τη φωνή σου. Την καλοσύνη σου. Αυτή έμεινε μέσα μου.»
Η τηλεφωνική γραμμή έμεινε σιωπηλή.
Και μετά είπε:
«Γι’ αυτό, όταν σε είδα στον γάμο… ήξερα πως φωτογράφιζα μια γυναίκα που δεν είχε ιδέα πόσο όμορφη, γενναία και μονιαδική ήταν στην πραγματικότητα.»
Έκλεισα το τηλέφωνο και έκλαψα.
Όχι από πόνο.
Αλλά από την ίαση που δεν πίστευα ότι θα ζούσα ποτέ. Γιατί κάθε φορά που πίστευα ότι ήμουν αόρατη… Κάποιος με έβλεπε. Και με θυμόταν.
Ηθικό δίδαγμα: Μην ξεχνάς ότι η αξία σου δεν μετριέται από την εμφάνιση σου, αλλά από τη δύναμη και το βάθος που κουβαλάει η ψυχή σου.
