Ποιοι καλλιτέχνες και ηθοποιοί πολέμησαν το 1940 για την ελευθερία της Ελλάδας μας;
Πολλοί πνευματικοί άνθρωποι της εποχής έδωσαν το «παρών» στην πρώτη γραμμή του μετώπου του του Ελληνοϊταλικού Πολέμου του 1940-1941.
Ο Οδυσσέας Ελύτης πολέμησε στο Αλβανικό Έπος 1940-41, στην πρώτη γραμμή του μετώπου.
Προσβλήθηκε από τύφο και τελικά διασώθηκε από θαύμα, όπως ο ίδιος ομολογεί. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 ο Ελύτης κατατάσσεται ως ανθυπολοχαγός στη Διοίκηση του Στρατηγείου του Α’ Σώματος Στρατού.
Στις 26 Φεβρουαρίου 1941 μεταφέρεται με βαρύ κοιλιακό τύφο στο νοσοκομείο Ιωαννίνων κι έπειτα από περιπετειώδη πορεία καταλήγει στην Αθήνα.
Πολύ αργότερα, όταν ο πόλεμος ήταν μια μακρινή ανάμνηση από το παρελθόν, ο ηθοποιός, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος είχε πει σε συνέντευξή του:
“Δεν ξεχνιούνται όσα χρόνια και αν περάσουν. Πώς να σβήσει από τη μνήμη μου η εξόρμησις στο ύψωμα του Αγ. Αθανασίου στη Χειμάρα;
Ανεβήκαμε με χέρια και πόδια, πολεμώντας με πέτρες. Είχα, θυμάμαι, πέντε φυσίγγια επί 20 ώρες. Εκεί που είχαμε σκαρφαλώσει, δεν μπορούσαν να μας φτάσουν τα μεταγωγικά. Κι εμείς πολεμούσαμε με πέτρες”.
Ο Παπαγιανόπουλος βγήκε ζωντανός από την πρώτη γραμμή του μετώπου και μετά τη συνθηκολόγηση επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Διακοφτό, με το μόνο διαθέσιμο μέσο. Τα πόδια του.
Ο ηθοποιός, Λάμπρος Κωσταντάρας τραυματίστηκε σε μάχη το 1940 και όταν έγινε καλά στα μετόπισθεν, ζήτησε να τον ξαναστείλουν στην πρώτη γραμμή.
Από το Μέτωπο, από αριστερά στη φωτογραφία όρθιοι: Δ. Γαλερίδης (δημοσιογράφος), Γεώργιος Καρτάλης (υπουργός), Δ. Θιβαδόπουλος ( καθηγητής), Γεώργιος Θεοτοκάς ( συγγραφέας), Συμεόνογλου (βιομήχανος) Κώστας Μάγερ (δημοσιογράφος).
Η φωτογραφία απεικονίζει τον Γιάννη Τσαρούχη με στρατιωτικά ρούχα να κρατά εικόνα της Παναγίας το 1941.
Σύμφωνα με μαρτυρία του ίδιου του Γ. Τσαρούχη, ο οποίος πολέμησε στο ελληνοαλβανικό μέτωπο του 1940, τις τελευταίες μέρες του πολέμου της Αλβανίας, ακούστηκε ένα περίεργο νέο, η Παναγία παρουσιάστηκε σ’ έναν ανθυπασπιστή και αυτός την νόμισε για Αλβανίδα κατάσκοπο, και πήγε να την πυροβολήσει.
Αυτή σήκωσε την παλάμη της να τον σταματήσει και τού είπε: ”Μη χτυπάς. Ένα έχω να σου πω: τη Λαμπρή θα είσαστε στα σπίτια σας”. Αμέσως δόθηκε διαταγή να χτιστεί εκκλησία στο μέρος που παρουσιάστηκε η Παναγία, ή μάλλον να επισκευαστεί ένας γκρεμισμένος μύλος.
Ο διοικητής της μονάδας είπε σε έναν ανθυπολοχαγό να βγάλει τη συγκεκριμένη φωτογραφία. Η εικόνα που κρατά στα χέρια του ο Γ. Τσαρούχης απεικονίζει την Παναγία με το Χριστό και στο κάτω μέρος τα θαύματά της.
Αριστερά τον ανθυπασπιστή που πάει να πυροβολήσει την Παναγία και τους στρατιώτες που πάνε να χτίσουν το μύλο για να τον κάνουνε εκκλησία. Την ζωγράφισε μετά από διαταγή του διοικητή για να κοσμήσει το τέπλο της εκκλησίας.
Ο Λοχίας Ίτσιος αντιμετώπισε μόνος του την πολεμική μηχανή των Ναζί και θυσιάστηκε για την πατρίδα. Ηταν ο πρώτος που εκτελέστηκε εν ψυχρώ από τους Γερμανούς.
Ο ήρωας της ιστορίας μας ήταν ένα πρόσωπο πιο απλό και πιο θαυμαστό. Ένας Έλληνας λοχίας που απέναντι στην πολεμική υπερδύναμη των Ναζί συνέχισε να πολεμάει ακόμη και όταν έμεινε μόνος του σε ένα πολυβολείο στην κορυφογραμμή του Μπέλες.
Με τα όπλα του σκότωσε 232 Γερμανούς πριν παραδοθεί και εκτελεστεί εν ψυχρώ, κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών για τους αιχμαλώτους πολέμου.
Οταν άρχισε η εισβολή
Τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου οι Γερμανοί προσπαθούν να διασπάσουν τη γραμμή Μεταξά, στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο, ενώ παράλληλα, έχοντας καταλάβει σχεδόν αμαχητί την Γιουγκοσλαβία, επιχειρούν κύκλωση των ελληνικών δυνάμεων στην Μακεδονία και εξουδετέρωση των μεραρχιών που είχαν καταλάβει σχεδόν την μισή Αλβανία, διασύροντας την ιταλική πολεμική μηχανή.
Στην εποποιία των οχυρών της ανατολικής Μακεδονίας ξεχωρίζει η ιστορία του έφεδρου λοχία Δημήτρη Ίτσιου, ο οποίος ήταν επικεφαλής στο πολυβολείο Π8 στο όρος Μπέλες πάνω από το χωριό Άνω Πορρόια Σερρών.
Ο Ίτσιος αν και ήταν μόνο με πέντε φαντάρους δεν παραδόθηκε και οι Γερμανοί είχαν μόνο μια λύση για να τους αφοπλίσουν. Να πάνε οι ίδιοι να πάρουν τα όπλα τους. Το συγκεκριμένο πολυβολείο κάλυπτε την υποχώρηση των Ελλήνων στρατιωτών και η αποστολή του ήταν να αντέξει όσο περισσότερο χρόνο μπορούσε.
38.000 σφαίρες εναντίον των Γερμανών
Ο έφεδρος λοχίας άντεξε μέχρι να του τελειώσουν τα πυρομαχικά. Περίπου 38 χιλιάδες σφαίρες ανάγκασαν τους Γερμανούς να θυσιάσουν πάνω από 230 άνδρες και να χάσουν έναν αντισυνταγματάρχη, τον Έμπελινγκ. Ο Ίτσιος έχει εντολή να υποχωρήσει και αυτός, όταν κερδίσει τον απαιτούμενο χρόνο, αλλά οι Γερμανοί τον εγκλωβίζουν.
Δίνει εντολή στους στρατιώτες να φύγουν και να τον αφήσουν μόνο του να συνεχίσει την αντίσταση. Οι άνδρες υπάκουσαν εκτός από δυο φαντάρους, συντοπίτες του από το διπλανό χωριό. Οι τρεις άνδρες μένουν για να πεθάνουν αγωνιζόμενοι, αλλά ούτε οι βολές των Στούκας τους εξοντώνουν, ούτε το πυροβολικό, ούτε οι επιθέσεις των επίλεκτων χερσαίων δυνάμεων της Βέρμαχτ.
Ο διάλογος με τον γερμανό στρατηγό Σόρνερ
Τελικά τους νίκησε το αναπόφευκτο. Η εξάντληση δηλαδή των πυρομαχικών τους. Παραδόθηκαν όταν δεν είχαν άλλες σφαίρες. Οι Γερμανοί με προφυλάξεις τους πλησίασαν και ο επικεφαλής τους άνοιξε διάλογο με τον λοχία:
Στρατηγός Σόρνερ: Που είναι ο αξιωματικός σου;
Λοχίας Δημήτρης Ίτσιος: Δεν υπάρχει, εγώ είμαι επικεφαλής
Στρατηγός Σόρνερ: Εσύ;
Λοχίας Δημήτρης Ίτσιος: Ναι;
Στρατηγός Σόρνερ: Συγχαρητήρια, με την αντίσταση σου ζωντάνεψες το πνεύμα των προγόνων σου
Λοχίας Δημήτρης Ίτσιος: Εκανα το καθήκον μου
Στρατηγός Σόρνερ: Και τώρα πρέπει να κάνω και εγώ το δικό μου. Μου στοίχισες πάνω από διακόσιους άνδρες.
Απόδοση τιμών και εν ψυχρώ εκτέλεση
Ο Διοικητής διέταξε να τον εκτελέσουν. Ο Ίτσιος με απορία ρώτησε γιατί, αλλά ο Γερμανός δεν είχε άλλες απαντήσεις. Έβαλε τους άνδρες του να παρουσιάσουν όπλα. Τον τίμησε και αμέσως μετά με το όπλο του πυροβόλησε τον ηρωικό λοχία στο κεφάλι. Τους άλλους δύο φαντάρους δεν τους πείραξε. Μετά από λίγο τους άφησε ελεύθερους και αυτοί διηγήθηκαν την ιστορία τους και τη θυσία του Ίτσιου. Μετά τον πόλεμο η γυναίκα του ξέθαψε τα οστά του και τον έθαψε στο χωριό τους που ήταν κάτω από το πολυβολείο, την Άνω Πορρόια Σερρών.
Ο Ίτσιος παρασημοφορήθηκε και το στρατόπεδο πήρε το όνομα του. Ο Λοχίας με την ανδρεία του κέρδισε χρόνο για τους συμμαχητές του.
Με τη θυσία του όμως, κέρδισε και τον Γερμανό στρατηγό, ο οποίος δεν κατάφερε να προσπεράσει τη ναζιστική χυδαιότητα. Έτσι κάθε φορά που θα θυμόμαστε τον ήρωα θα μνημονεύουμε και τον εγκληματία. Αυτή την αθανασία κέρδισε ο καθένας με τα έργα του.
Το πυροβολείο Π8
Ο Ίτσιος παρασημοφορήθηκε και το στρατόπεδο πήρε το όνομα του.
Το σπίτι έμοιαζε παράξενα ήσυχο όταν γύρισα νωρίτερα από το πρωινό μάθημα πιλάτες μου. Ήταν εκείνη η σιωπή που σου σφίγγει το στομάχι.
Άφησα τα κλειδιά μου στον πάγκο, όταν άκουσα το ελαφρύ τρίξιμο του πατώματος στον επάνω όροφο.
Αφού έβγαλα τα αθλητικά μου, ανέβηκα τη σκάλα. Η πόρτα του δωματίου ήταν μισάνοιχτη και άκουσα χαμηλές φωνές.
Σταμάτησα να προσποιούμαι ότι περπατούσα αθόρυβα. Έσπρωξα δυνατά την πόρτα, κάνοντας τον άντρα μου και τη νεαρή γυναίκα δίπλα του να πεταχτούν όρθιοι.
«Έλενα, να εξηγήσω σου!» ψέλλισε ο Μάνος, πετάχτηκε όρθιος σαν παιδί που τον έπιασαν στα πράσα. Η φωνή του λύγισε όταν είπε το όνομά μου.
Αλλά δεν τρόμαξα. Γιατί να το κάνω; Το περίμενα εδώ και χρόνια.
Αντί να φωνάξω, γύρισα ήρεμα και είπα:
«Θα φτιάξω ένα καφέ….»
Έπρεπε να δείτε τα πρόσωπά τους.
Περίμεναν έναν τυφώνα. Αντί γι’ αυτό, τους ήρθε ένα απαλό αεράκι.
Μπορούσα σχεδόν να ακούσω τις σκέψεις τους:
Τι είδους γυναίκα πιάνει τον άντρα της με άλλη στο κρεβάτι και φτιάχνει καφέ;
Η αλήθεια; Βαθιά μέσα μου ήξερα πάντα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον Μάνο.
Ακόμα και την ημέρα του γάμου μας — όταν όλοι μου έλεγαν πόσο τυχερή ήμουν που παντρευόμουν έναν τόσο γοητευτικό και φιλόδοξο άντρα — κάτι μέσα μου ψιθύριζε προειδοποιητικά. Το αγνόησα.
Όταν ήμασταν αρραβωνιασμένοι, είχε πει μια φορά ότι προτιμά την ασφάλεια μια ήρεμης σχέσης από το πάθος και τον έρωτα.
Αυτό έπρεπε να με είχε ανησυχήσει.
Αλλά ήμουν… ερωτευμένη. Ήθελα το «για πάντα».
Όταν γνώρισα τον Mάνο, είχα ήδη μια επιτυχημένη εταιρεία στο κέντρο της Πάτρα, έβγαζα περισσότερα χρήματα απ’ όσα είχα ονειρευτεί ποτέ και ζούσα σε ένα υπέροχο σπίτι στα προάστια.
Είχα κουραστεί από άντρες που ένιωθαν απειλή από την ανεξαρτησία μου.
Το είχα καταλάβει μέσα μου πως ο Μάνος με παντρεύτηκε για τη σταθερότητα και για τα λεφτά και όχι από αγάπη.
Αλλά έπεισα τον εαυτό μου ότι μπορούσαμε να χτίσουμε μια ζωή μαζί.
Δεν ήμουν όμως καμία αφελής ερωτοχτυπημένη… είχα προγαμιαίο συμβόλαιο και μάλιστα βαρβάτο.
Δεν έφερε ποτέ αντίρρηση για το προγαμιαίο συμβόλαιο, και αυτό με έκανε να καταλάβω πολλά από τότε.
Για δεκαεννέα χρόνια παίζαμε τον ρόλο του «τέλειου ζευγαριού».
Κυριακές με φίλους, διακοπές σε Μύκονο και Αράχωβα, δείπνα σε γκουρμέ εστιατόρια.
Οι άλλοι μας έλεγαν «σταθερούς», «ώριμους», «τέλειο ζευγάρι».
Αλλά πίσω από το χαμόγελο του Μάνου, πάντα ένιωθα την άνεση της ζωής που το πρόσφερα.
Κάτω, στην κουζίνα, έφτιαξε καφέ σαν να είχα καλεσμένους.
Ο Μάνος στεκόταν πίσω μου, αγχωμένος γιατί δεν μπορούσε να πιστέψει ότι η γυναίκα που παντρεύτηκε και τον έπιασε με άλλη δεν φώναζε.
Η νεαρή γυναίκα — ανήσυχη, νευρική — κοιτούσε γύρω σαν ποντίκι που ψάχνει έξοδο.
Έβαλα τρεις κούπες στον πάγκο. Ο ήχος της καφετιέρας και η αναπνοή του Μάνου ήταν τα μόνα που ακούγονταν.
«Κάθισε», είπα γλυκά. «Πώς σε λένε, κορίτσι μου; Πόσο είσαι;»
«Εε… Μαρία. Είμαι είκοσι επτά.»
Χαμογέλασα. «Είσαι παντρεμένη, Μαρία;»
«Όχι… χώρισα πέρσι.» είπε. Το χέρι της έτρεμε καθώς έπιανε την κούπα.
«Παιδιά;» της λέω.
«Μια κόρη. Είναι τριών.»
Η καρδιά μου μαλάκωσε. Τριών χρονών. Πραγματικές ευθύνες.
«Όμορφη ηλικία, αλλά δύσκολη κιόλας,» είπα απαλά. «Με ποιον είναι τώρα;»
«Με τη μαμά μου.»
«Καλώς. Τότε πιες. Κανείς εδώ δεν πρόκειται να σε πειράξει.»
Δίστασε κι ύστερα είπε:
«Με κοροϊδεύεις; Πρέπει να με μισείς.»
Ο Μάνος της έριξε ένα προειδοποιητικό βλέμμα, αλλά ήταν αργά. Ήρθε η ώρα για την πρώτη μου μαχαιριά.
«Όχι, γλυκιά μου. Δεν σε μισώ. Στην πραγματικότητα, σε λυπάμαι.»
Το πρόσωπο του Μάνου άλλαξε — από πανικό σε τρόμο.
Ήμασταν παντρεμένοι σχεδόν 20 χρόνια. Ο γιος μας σπουδάζει στην Αγγλία με υποτροφία — ο Μάνος δεν είχε καμία συμβολή.
Ενώ εκείνος κυνηγούσε νεότερες γυναίκες, εγώ ανέπτυσσα την εταιρεία μου σε πάνω από 300 υπαλλήλους.
«Ο Μάνος δεν έχει τίποτα…» είπα ψύχραιμα.
«Ούτε αυτό το σπίτι, ούτε τα αυτοκίνητα, ούτε καν το κρεβάτι που ήσασταν. Όλα εδώ είναι δικά μου.»
Τα μάτια της Μαρίας άνοιξαν διάπλατα.
«Μα… μου είπε ότι όλα ήταν δικά του. Ότι είναι στο όνομά του.»
Γέλασα. Μάλλον δεν της ανέφερε το προγαμιαίο.
«Το μόνο που έχει ένα παλιό αυτοκίνητο Honda Civic και 3.000 ευρώ στην τράπεζα» της είπα.
Το πρόσωπο του Μάνο έγινε άσπρο σαν το γάλα.
Όλη η ψευδαίσθησή του κατέρρευσε.
«Είπες ότι θα φτιάχναμε μια ζωή μαζί, Έλενα,» μουρμούρισε.
Τον σταμάτησα με ένα χέρι.
«Εγώ έχτισα μια ζωή. Εσύ νόμιζες ότι θα μπεις σε αυτή τσάμπα. Έκανες λάθος.»
Γυρίζοντας προς τη Μαρία, της είπα ήρεμη:
«Θα φύγει τώρα. Οι δικηγόροι μου θα επικοινωνήσουν»
Η ατμόσφαιρα πάγωσε.
Το πρόσωπο της Μαρίας άδειασε — όχι από ντροπή, αλλά από συνειδητοποίηση.
«Έχεις δυνατότητες» της είπα ήσυχα. «Αλλά όχι με αυτόν. Εσύ και η κόρη σου αξίζετε καλύτερα»
Έσφιξε τα δόντια, έγνεψε και του έριξε ένα βλέμμα κοφτερό σαν γυαλί πριν βγει από την πόρτα.
Ο Μάνος έμεινε παγωμένος, με το στόμα να ανοιγοκλείνει σαν ψάρι έξω απ’ το νερό.
«Με ξεγέλασες» ψιθύρισε.
Τον κοίταξα στα μάτια.
«Όχι, Μάνο. Εσύ ξεγέλασες τον εαυτό σου. Νόμιζες ότι παντρεύτηκες μια αφελή γυναίκα που δεν θα σε καταλάβαινε. Αλλά σε παρακολουθούσα χρόνια. Τα ξενύχτια, τα κρυφά τηλεφωνήματα, τα ντους πριν κοιμηθείς. Πίστεψες στ’ αλήθεια πως δεν έβλεπα;»
«Νόμιζα πως δεν σε ένοιαζε» μουρμούρισε.
«Νόμιζες ότι η αδιαφορία σήμαινε άγνοια. Απλώς σταμάτησα να με νοιάζουν όσα δεν μπορούσα να ελέγξω — όπως η πίστη σου. Αλλά ποτέ δεν σταμάτησα να προστατεύω ό,τι έχτισα.»
Έφυγε λίγα λεπτά αργότερα, σέρνοντας μια μισογεμάτη βαλίτσα σαν παιδί που το μάλωσαν.
Μόλις έκλεισε η πόρτα, γέμισα ένα ποτήρι κρασί, έβγαλα τα παπούτσια μου και άνοιξα όλα τα παράθυρα του σπιτιού.
Ο δροσερός αέρας του φθινοπώρου μπήκε μέσα.
Η σιωπή δεν με βάραινε πια — μου ανήκε.
Χωρίς ψέματα. Χωρίς υποχωρήσεις. Μόνο ηρεμία.
Και για πρώτη φορά μετά από δεκαεννέα χρόνια, ένιωσα πραγματικά σαν στο σπίτι μου — μέσα στο δικό μου σπίτι.
Πέρασαν μήνες από εκείνο το φριχτό πρωινό.
Το σπίτι είχε αλλάξει — πιο φωτεινό, πιο ζωντανό, πιο αληθινό.
Η Έλενα είχε πουλήσει τα περισσότερα έπιπλα, εκείνα που της θύμιζαν τη ζωή που δεν υπήρχε πια.
Κράτησε μόνο λίγα πράγματα: ένα παλιό ρολόι, ένα φυτό που πάντα αγαπούσε και μια φωτογραφία του γιου της.
Είχε αρχίσει να γελά ξανά.
Το γραφείο της πήγαινε καλύτερα από ποτέ — όχι γιατί δούλευε περισσότερο, αλλά γιατί δούλευε ελεύθερη.
Έκανε ταξίδια, γνώριζε ανθρώπους, βοηθούσε γυναίκες να σταθούν στα πόδια τους, όπως είχε σταθεί κι εκείνη.
Κι όμως, υπήρχε πάντα ένα κομμάτι μέσα της άδειο.
Είχε ονειρευτεί να γίνει μητέρα, αλλά τα χρόνια είχαν περάσει.
Μια μέρα, επισκέφτηκε ένα ίδρυμα υιοθεσίας στην Πάτρα.
Εκεί την πλησίασε ένα κοριτσάκι γύρω στα επτά.
Είχε μεγάλα καστανά μάτια και κρατούσε ένα σκισμένο κουκλάκι.
«Είσαι η κυρία που φέρνει τα δώρα;» τη ρώτησε.
Η Έλενα γονάτισε, χαμογέλασε και της απάντησε:
«Όχι, μικρή μου. Αλλά μπορώ να σου φέρω κάτι καλύτερο — μια αγκαλιά.»
Το κοριτσάκι χώθηκε στην αγκαλιά της χωρίς δισταγμό.
Και τότε η Έλενα ένιωσε κάτι που δεν είχε νιώσει ποτέ με τον Μάνο:
Πραγματική αγάπη. Αγνή. Χωρίς ανταλλάγματα.
Ένα χρόνο αργότερα, η μικρή Σοφία είχε πια το δικό της δωμάτιο στο σπίτι.
Τα παράθυρα ήταν πάντα ανοιχτά, και οι κουρτίνες χόρευαν με τον άνεμο.
Γέλια αντηχούσαν εκεί που κάποτε υπήρχε μόνο σιωπή.
Η Έλενα τη βοηθούσε με τα μαθήματα, της διάβαζε ιστορίες τα βράδια, κι εκείνη τη φώναζε «μαμά».
Κάθε φορά που την άκουγε, η καρδιά της φτερούγιζε.
Κάποιες φορές σκεφτόταν τον Μάνο.
Όχι με μίσος — με κατανόηση.
Ίσως έπρεπε να τον συναντήσει, για να μάθει να αγαπά πρώτα τον εαυτό της.
Ένα απόγευμα, καθώς καθόταν με τη Σοφία στη βεράντα, εκείνη γύρισε και τη ρώτησε:
«Μαμά, γιατί δεν παντρεύτηκες ξανά;»
Η Έλενα γέλασε απαλά.
«Γιατί, μικρή μου, δεν χρειάζεται πάντα να παντρευτείς για να έχεις οικογένεια.»
Η μικρή έγειρε πάνω της και ψιθύρισε:
«Εγώ είμαι η οικογένειά σου;»
«Εσύ είσαι το σπίτι μου», απάντησε εκείνη.
Και για πρώτη φορά στη ζωή της, ήξερε πως δεν της έλειπε τίποτα.
Όχι χρήματα, όχι έρωτας, όχι άνθρωποι — μόνο αλήθεια.
Και τώρα την είχε.
Μάνα και κόρη. Δυο ψυχές που βρήκαν η μία την άλλη, όχι από τύχη, αλλά από μοίρα.
Ηθικό Δίδαγμα
Μερικές φορές, η ζωή μας γκρεμίζει όχι για να μας τιμωρήσει — αλλά για να μας ξυπνήσει. Η Έλενα έχασε έναν άντρα που δεν την άξιζε, αλλά βρήκε κάτι πολύ πιο αληθινό: τον εαυτό της.
Η ευτυχία δεν είναι να έχεις κάποιον δίπλα σου· είναι να έχεις ειρήνη μέσα σου. Και όταν αγαπήσεις ειλικρινά τον εαυτό σου, η ζωή φέρνει κοντά σου ανθρώπους που σε αγαπούν το ίδιο καθαρά.
Η Έλενα το έμαθε με τον πιο δύσκολο τρόπο — αλλά και τον πιο όμορφο: ότι οι πληγές μπορούν να γίνουν ρίζες, κι από τον πόνο μπορεί να ανθίσει μια νέα αρχή.
Η ζωή καμιά φορά σου παίρνει κάτι, για να σου χαρίσει κάτι πολύ πιο σπουδαίο.
Η Έλενα πίστευε πως δεν θα γινόταν ποτέ μητέρα, όμως η καρδιά δεν γνωρίζει από βιολογία — γνωρίζει μόνο από αγάπη.
Η υιοθεσία δεν είναι πράξη λύπησης, είναι πράξη θάρρους και καρδιάς.
Είναι η στιγμή που δύο ψυχές που έψαχναν η μία την άλλη, συναντιούνται επιτέλους.
Η Έλενα δεν γέννησε τη Σοφία από το σώμα της·
την γέννησε από την καρδιά της.
Και εκεί βρίσκεται η αληθινή μητρότητα —
όχι στο αίμα, αλλά στην αγάπη που δεν ζητά τίποτα πίσω. 💞
Μπορείτε να αποκαλύψετε το μυστικό πίσω από το γρίφο που σας παρουσιάζουμε;
Τα παιχνίδια μυαλού είναι ένας φανταστικός τρόπος για να εκπαιδεύσετε το μυαλό σας, να αναπτύξετε λογική σκέψη και να βελτιώσετε τις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων.
Πριν αποκαλύψουμε τη λύση, θέλουμε να σας ενθαρρύνουμε να επανεξετάσετε την πρόκληση και να προσπαθήσετε να βρείτε την απάντηση. Σκεφτείτε διαφορετικές στρατηγικές και προσεγγίσεις που θα μπορούσαν να είναι το κλειδί για την επίλυσή του.
Αν έχετε ήδη δοκιμάσει και νομίζετε ότι βρήκατε τη λύση ή αν απλώς είστε περίεργοι και θέλετε να μάθετε την απάντηση, ετοιμαστείτε! Η λύση σε αυτό το ενδιαφέρον πρόβλημα μπορεί να βρεθεί στο υπόλοιπο άρθρο. Είτε λύσατε το παζλ μόνοι σας είτε χρειάζεστε λίγη βοήθεια, ελπίζουμε να απολαύσατε αυτή την νοητική πρόκληση και να είστε έτοιμοι για την επόμενη!
Η πιο ισχυρή προσευχή του Αγίου Όρους, όπως διδάσκουν παλαιοί γέροντες κι ο γέροντας Παΐσιος, είναι το το ψαλτήρι του Δαυϊδ.
Η προσευχή που διώχνει μακριά κάθε κακό
Μάλιστα, ο ισχυρός αυτός ψαλμός, όταν λέγεται κάθε πρωί, αποτελεί πανίσχυρο όπλο κατά οποιουδήποτε κακού, όπως αναφέρουν οι άγιοι πατέρες, μεταξύ των οποίων και ο γέροντας Παΐσιος.
Τα λόγια της προσευχής που πρέπει να λέμε κάθε πρωί
“Ο Θεός εις την βοήθειάν μου πρόσχες, Κύριε, εις το βοηθήσαι μοι σπεύσον. Αισχυνθήτωσαν και εντραπήτωσαν οι ζητούντες την ψυχήν μου. Αποστραφήτωσαν εις τα οπίσω, και καταισχυνθήτωσαν οι βουλόμενοί μοι κακά. Αποστραφήτωσαν παραυτίκα αισχυνόμενοι, οι λέγοντές μοι: Εύγε, εύγε.
Αγαλλιάσθωσαν και ευφρανθήτωσαν επί Σοί, πάντες οι ζητούντες σε, ο Θεός. Και λεγέτωσαν δια παντός. Μεγαλυνθήτω ο Κύριος, οι αγαπώντες το σωτήριόν Σου. Εγώ δε πτωχός ειμί και πένης, ο Θεός, βοήθησόν μοι. Βοηθός μου, και ρύστης μου ει Συ, κύριε, μη χρονίσης.
Αμην”
Προσευχές για παιδιά
Ω Παναγιά μου Δέσποινα και Του Χριστού μητέρα σε σένα παραδίνομαι τη νύχτα και τη μέρα. Να σου ανάψω ένα κερί μετάνοια να σου κάνω είμαι μικρό και δε μπορώ τι άλλο να σου κάνω;
Πέφτω, κάνω το σταυρό μου κι άγγελο έχω στο πλευρό μου.
Δούλος του Θεού λογιούμαι και κανένα δε φοβούμαι.
Σ’ ευχαριστούμε, Άγιε Θεέ, που μας φύλαξες όλη αυτή τη μέρα.
Σ’ ευχαριστούμε και Σε δοξάζουμε, που μας αξίωσες να φθάσουμε στην ώρα αυτή τη βραδινή.
Και τώρα, Σε παρακαλούμε να στείλεις κοντά μας άγγελο φύλακα, να φυλάξει την ψυχή και το σώμα μας από κάθε κακό.
Αξίωσε μας, Κύριε, να περάσουμε τη νύχτα καλά.
Αξίωσε μας να σηκωθούμε το πρωί με υγεία και χαρά, για να Σε ευχαριστήσουμε και να δοξάσουμε το άγιο όνομα Σου.
«Παρών» και πάλι στο Σύνταγμα ήταν απόψε (26.10.2025) ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του Ντένις που σκοτώθηκε στα Τέμπη, και μαζί με την ομάδα «Μέχρι Τέλους» καθάρισε την περιοχή γύρω από το μνημείο με τα 57 ονόματα των θυμάτων της σιδηροδρομικής τραγωδίας.
Σκούπες, σφουγγαρίστρες και σφουγγάρια πήρε η ομάδα «Μέχρι Τέλους», ο Πάνος Ρούτσι, αλλά και η δικηγόρος του και πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου. Φόρεσαν κίτρινα γιλέκα και μαζί, έστειλαν το δικό τους μήνυμα σχετικά με την τροπολογία που ψηφίστηκε στη Βουλή για το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.
Πλήθος κόσμου βρέθηκε μπροστά από τη Βουλή, ως ένδειξη υποστήριξης στον χαροκαμένο πατέρα, όπως ακριβώς είχε συμβεί και κατά την, επί 23 μέρες απεργίαπείνας του, πριν ένα μήνα.
Το μήνυμά του ήταν ξεκάθαρο: «Θα είμαστε εδώ κάθε βράδυ». Ο Πάνος Ρούτσι σε δηλώσεις του, ζήτησε από τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, και την ΕΛ.ΑΣ «να μην πειράξετε αυτά τα παιδιά».
«Κύριε πρωθυπουργέ, σας εκλιπαρώ, μη κάνετε κάτι σε αυτό τον κόσμο, σε αυτά τα παιδιά. Και στην αστυνομία λέω το εξής: Λίγο σκεφτείτε εάν ήταν τα παιδιά σας εδώ πέρα. Τι θα κάνατε; Τι θα κάνατε και βαράτε όλο τον κόσμο χωρίς λόγο; Μην το κάνετε, σας παρακαλώ πάρα πολύ. Είμαστε εδώ ειρηνικά. Τιμούμε τα παιδιά μας. Αυτοί οι άνθρωποι που έρχονται εδώ κάθε βράδυ, δεν κάνουμε κάτι. Δεν είμαστε εμείς η απειλή. Άλλοι είναι».
«Αυτό που έκανε ο πρωθυπουργός μας φάνηκε από το πόσο ενοχλήθηκε με όλη αυτή την πράξη, με την απεργία πείνας που έκανα 23 μέρες, και αποφάσισε να τιμωρήσει αυτά τα παιδιά, αυτόν τον κόσμο, με αυτή την τροπολογία που έβγαλε. Αυτό δεν θα περάσει. Εγώ και όλοι οι γονείς, όλη αυτή η ομάδα που είναι εδώ κάθε μέρα, δεν θα το αφήσω έτσι» τόνισε αρχικά ο Πάνος Ρούτσι.
Και πρόσθεσε: «Αυτά τα παιδιά δολοφονήθηκαν. Δεν γίνανε θυσία, όπως μας είπε ο πρωθυπουργός στην αρχή. Θυσία θα είναι από δω και πέρα εμείς που είμαστε εδώ. Εμείς θυσιαζόμαστε για αυτά τα παιδιά, για να κρατηθεί η μνήμη ζωντανή. Γιατί δεν καταλαβαίνουμε γιατί ενοχλεί τόσο πολύ να υπάρχει αυτό το μέρος εδώ πέρα, να μπορούμε κάθε μέρα να φωνάζουμε τα ονόματα των παιδιών μας; Γιατί τους ενοχλεί;
Ας μας είχαν πει την αλήθεια απ’ την αρχή, να γίνονταν όλα σωστά απ’ την αρχή, δεν θα ήμασταν εδώ. Γι’ αυτό και νιώθω την ευθύνη να είμαι μαζί τους, γιατί όλο αυτό ξεκίνησε από μένα και δεν θα τους αφήσω έτσι, μέχρι τέλους. Θα είμαι εδώ μαζί τους μέχρι να μπει και ο τελευταίος φυλακή. (Τα παιδιά αυτά) εννοείται, από την πρώτη στιγμή. Είναι τα παιδιά μου, είναι η οικογένειά μου και έτσι θα παραμείνουμε, ενωμένοι. Και ο κόσμος που έρχεται εδώ, τους καλώ πάλι, όσοι ήταν μαζί μου 23 μέρες, να είμαστε εδώ κάθε βράδυ. Δεν φοβόμαστε. Ζητάμε δικαιοσύνη, ζητάμε την αλήθεια και θα είμαστε εδώ κάθε βράδυ».
Ο Πάνος Ρούτσι, είχε κάνει παρέμβαση στην εκπομπή Εξελίξεις τώρα και δήλωσε ότι θα παρευρεθεί στο Σύνταγμα, για να σιγουρέψει ότι τα ονόματα των θυμάτων δε θα σβηστούν. Μάλιστα, έκανε έκκληση και στον κόσμο που τόσο καιρό τον έχει υποστηρίξει να σπεύσει στο κέντρο της Αθήνας ξανά σαν ένδειξη αλληλεγγύης και συμπαράστασης.
Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου είναι μια πολύ οδυνηρή εμπειρία, αλλά η ζωή και ο θάνατος είναι αμετάβλητοι νόμοι της φύσης που πρέπει να αντιμετωπίσουμε στη ζωή μας. Όταν ένα αγαπημένο πρόσωπο πεθαίνει, υπάρχουν τέσσερα κειμήλια που δεν πρέπει ποτέ να αφήσουμε στους απογόνους μας.
1. Ρούχα
Τα φθαρμένα ρούχα είναι ένα από τα κειμήλια που συχνά δυσκολευόμαστε να αφήσουμε πίσω μας. Κουβαλούν τη ζεστασιά και τις αναμνήσεις όσων έχουν φύγει, σχεδόν σαν να συνεχίζουν να υπάρχουν γύρω μας. Ωστόσο, τα απομεινάρια που κρατάμε μπορούν να έχουν αρνητικό αντίκτυπο σε εμάς και τους απογόνους μας.
Πρώτον, τα φθαρμένα ρούχα μπορεί να φέρουν το προσωπικό άρωμα του αποθανόντος, γεγονός που μπορεί να μας δυσκολέψει να αποδεχτούμε την πραγματικότητα της απουσίας του. Δεύτερον, η υπερβολική προσκόλληση στη θλίψη της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου μπορεί να εμποδίσει την ικανότητά μας να επεξεργαστούμε τη θλίψη και να θεραπευτούμε αποτελεσματικά. Το πιο σημαντικό, η διατήρηση αυτών των αντικειμένων μπορεί να διαταράξει την καθημερινότητά μας και ακόμη και να οδηγήσει σε υπερβολική ψυχολογική δυσφορία.
2. Αγαπημένα αντικείμενα
Τα αγαπημένα αντικείμενα του αποθανόντος μπορεί να είναι τα πιο πολύτιμα υπάρχοντά του, αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι η διατήρηση αυτών των αντικειμένων μπορεί να αποτελέσει ένα επιπλέον βάρος για εμάς και τους απογόνους μας. Τα αγαπημένα αντικείμενα συχνά έχουν βαθιές συναισθηματικές συνδέσεις και αναμνήσεις που σχετίζονται με τον αποθανόντα, κάτι που μπορεί να μας κάνει υπερβολικά εξαρτημένους και να μας κάνει να νιώθουμε λύπη για την απουσία του.
Επιπλέον, αυτά τα αντικείμενα μπορούν να καταλάβουν περιορισμένο χώρο και πόρους, εμποδίζοντάς μας να προχωρήσουμε στη ζωή. Ενώ μπορεί να επιλέξουμε να κρατήσουμε ένα ή δύο ιδιαίτερα πολύτιμα αντικείμενα για να θυμόμαστε τον αποθανόντα, η υπερβολική συσσώρευση μπορεί να εμποδίσει την ικανότητά μας να αποδεχτούμε και να χτίσουμε μια νέα ζωή.
3. Φθαρμένα Παπούτσια
Τα φθαρμένα παπούτσια συχνά θεωρούνται σημαντικά υπάρχοντα, καθώς μαρτυρούν κάθε βήμα που γίνεται στο ταξίδι της ζωής του αποθανόντος. Ωστόσο, η διατήρηση αυτών των φθαρμένων παπουτσιών μπορεί να συνοδεύεται από πρόσθετους κινδύνους και αρνητικές συνέπειες. Πρώτον, τα φθαρμένα παπούτσια μπορούν να συσσωρεύσουν βρωμιά και προσωπικά βακτήρια, θέτοντας μια πιθανή απειλή για την υγεία μας. Εάν εμείς ή οι απόγονοί μας φορέσουμε κατά λάθος αυτά τα παπούτσια, αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε δερματικές μολύνσεις ή άλλα προβλήματα υγείας.
Δεύτερον, η διατήρηση παλιών παπουτσιών μπορεί να μας εμποδίσει να συνεχίσουμε την κανονική μας ζωή και να επιδιώξουμε νέες ευκαιρίες. Βυθιζόμενοι υπερβολικά σε αναμνήσεις του παρελθόντος, μπορεί να μην μπορέσουμε να προσαρμοστούμε στις αλλαγές της πραγματικότητας και στην προσωπική μας ανάπτυξη. Το πιο σημαντικό είναι ότι το πνεύμα και οι αναμνήσεις όσων έχουν πεθάνει δεν εμπιστεύονται σε αντικείμενα, αλλά παραμένουν στις καρδιές μας. Θα πρέπει να μάθουμε να απελευθερώνουμε και να αγαπάμε αυτές τις αόρατες συνδέσεις αντί να βασιζόμαστε σε φυσικά αντικείμενα για να τις διατηρήσουμε.
4. Καπέλα
Ένα φθαρμένο καπέλο μπορεί να έχει συμβολικό νόημα, αντανακλώντας την ταυτότητα και την προσωπικότητα του αποθανόντος. Ωστόσο, η διατήρηση αυτών των καπέλων μπορεί να έχει ψυχολογική και συναισθηματική βλάβη για εμάς και τους απογόνους μας.
Πρώτον, τα καπέλα που έχουμε φορέσει μπορούν να πυροδοτήσουν τις σκέψεις και τις τύψεις μας για τον αποθανόντα, εμβαθύνοντας τον πόνο και τα άλυτα συναισθήματά μας.
Δεύτερον, τα καπέλα που έχουμε φορέσει μπορούν να γίνουν ένα ψυχολογικό βάρος, υπενθυμίζοντάς μας ότι δεν μπορούμε πραγματικά να αντιμετωπίσουμε και να αποδεχτούμε την απώλεια του αποθανόντος. Αντί να βασιζόμαστε σε αντικείμενα για να διατηρήσουμε μια συναισθηματική σύνδεση, θα πρέπει να μάθουμε να θυμόμαστε τον αποθανόντα θετικά, όπως διατηρώντας φωτογραφίες, γράμματα και κοινές αναμνήσεις.
Αυξήσεις με τις συντάξεις του Ιανουαρίου, που προκαταβάλλονται στο τέλος του έτους θα δουν οι συνταξιούχοι τον Δεκέμβριο.
Από τον Ιανουάριο του 2026 και σεμόνιμηβάσηόλοι οι συνταξιούχοι θα βλέπουν στις συντάξεις τους αυξήσεις με βάση το ΑΕΠ και τον πληθωρισμό, όπως ξεκαθαρίστηκε κατά τη σημερινή εξειδίκευση των μέτρων που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός από το βήμα της 89ης ΔΕΘ.
Συγκεκριμένα αυξάνονται περαιτέρω οι συντάξεις βάσει πληθωρισμού και ΑΕΠ. Με τις παρούσες μακροοικονομικές προβλέψεις η αύξηση υπολογίζεται με τα σημερινά δεδομένα κοντά στο 2,4%.
Για παράδειγμα, συνταξιούχος που παίρνει αυτή τη στιγμή σύνταξη 1.000 ευρώ, με την αύξηση αναμένεται να πάρει επιπλέον 24 ευρώ και να φτάσει τα 1.024. Αν η σύνταξη αυτή τη στιγμή είναι 1.500 ευρώ, τότε με την αύξηση αναμένεται να πάρει επιπλέον 36 ευρώ και να πάει στα 1.536. Σε περίπτωση που η σύνταξη είναι 1.800 ευρώ, με την αύξηση θα πάει την επόμενη χρονιά στα 1.843,2 ευρώ.
Στις περιπτώσεις συνταξιούχων που εργάζονται ο υπολογισμός της Εισφοράς Αλληλεγγύης Συνταξιούχων θα γίνεται χωρίς να προσμετράται η προσαύξηση της σύνταξης λόγω της εργασίας του συνταξιούχου.
Κερδισμένοι είναι 671.000 συνταξιούχοι με Προσωπική Διαφορά, που θα δουν αυξήσεις από τη νέα χρονιά. Ειδικότερα, από τον Ιανουάριο του 2026 και σε μόνιμη βάση όλοι οι συνταξιούχοι θα λαμβάνουν αύξηση βάσει πληθωρισμού και ΑΕΠ, καθώς δεν θα συμψηφίζεται το 50% της Προσωπικής Διαφοράς με την αύξηση της σύνταξης. Από τον Ιανουάριο του 2027 καταργείται πλήρως ο συμψηφισμός της Προσωπικής Διαφοράς με την αύξηση της σύνταξης.
Με βάση το 2,4%, οι συνταξιούχοι θα δουν τις αποδοχές τους να αυξάνονται από 12 ευρώ τον μήνα (μεικτά) για συντάξεις των 500 ευρώ ως 65 ευρώ τον μήνα για συντάξεις ως 2.700 ευρώ. Σε ετήσια βάση, οι αυξήσεις θα είναι 150 ευρώ για συντάξεις των 500 ευρώ, 350 ευρώ για συντάξεις των 1.250 ευρώ και 780 ευρώ για συντάξεις των 2.700 ευρώ.
Ανάλογα με το ποσό της σύνταξης, η μέση καθαρή αύξηση θα είναι:
Από 12 ευρώ ως 20 ευρώ το μήνα για τις συντάξεις από 500 ευρώ έως 850 ευρώ.
Έως 31 ευρώ το μήνα για συντάξεις από 800 ευρώ ως 1.300 ευρώ.
Έως 36 ευρώ το μήνα για συντάξεις από 1.300 ευρώ ως 1.500 ευρώ.
Έως 45 ευρώ το μήνα για συντάξεις από 1.500 ευρώ ως 1.800 ευρώ.
Έως 65 ευρώ το μήνα για συντάξεις από 1.800 ευρώ ως 2.700 ευρώ.
Παραδείγματα
Συνταξιούχος με 14.000 ευρώ φορολογητέο εισόδημα και μηνιαίο καθαρό εισόδημα 1.080 ευρώ θα λάβει 263 ευρώ καθαρά από την αύξηση βάσει ΑΕΠ και πληθωρισμού, 250 ευρώ από την ενίσχυση του Νοεμβρίου και 80 ευρώ από τη μείωση του φόρου εισοδήματος. Το σύνολο είναι 593 ευρώ καθαρά. Αν υπόκειται σε Προσωπική Διαφορά, ειδικά για το 2026 θα λάβει 462 ευρώ καθαρά.
Συνταξιούχος με 20.000 ευρώ φορολογητέο εισόδημα και μηνιαίο καθαρό εισόδημα 1.460 ευρώ, θα λάβει 376 ευρώ καθαρά από την αύξηση βάσει ΑΕΠ και πληθωρισμού και 200 ευρώ μείωση φόρου εισοδήματος, σύνολο 576 ευρώ καθαρά. Αν υπόκειται σε Προσωπική Διαφορά θα λάβει 388 ευρώ καθαρά.
Όλα τα μέτρα σε ισχύ και αυτά που έρχονται
• Αύξηση των συντάξεων βάση ΑΕΠ και πληθωρισμού κατά 7,75% το 2023, 3,0% το 2024 και 2,4% το 2025. Σωρευτική αύξηση 2023-2025 13,6%, με συνολικό ετήσιο κόστος 1,9 δισ. ευρώ.
• Κατάργηση της μείωσης του 30% επί των συντάξεων των απασχολούμενων συνταξιούχων από το 2024.
• Αναπροσαρμογή των ορίων της Εισφοράς Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΑΣ) ετησίως, έτσι ώστε να αυξάνεται ετησίως το κατώφλι κάθε κλιμακίου ανάλογα με το ετήσιο ποσοστό αύξησης των συντάξεων από το 2025, έτσι ώστε και οι συνταξιούχοι που υπόκεινται σε ΕΑΣ να λαμβάνουν ετησίως το πλήρες ποσό της αύξησης.
• Επέκταση απαλλαγής φαρμακευτικής δαπάνης στους χαμηλοσυνταξιούχους από το 2025.
• Επίδομα ύψους 250 ευρώ κάθε Νοέμβριο σε συνταξιούχους άνω των 65 ετών με ετήσιο οικογενειακό εισόδημα έως 14.000 ευρώ για άγαμους και έως 26.000 ευρώ για έγγαμους/ΜΣΣ, καθώς και των ανασφάλιστων υπερήλικων και όλων των ατόμων με αναπηρία. Το ετήσιο κόστος ανέρχεται 360 εκατ. ευρώ.
Τραγωδία στη Σαρδηνία: Νεκρός 25χρονος σε τροχαίο, ο πυροσβέστης που έσπευσε σε βοήθεια ήταν ο πατέρας του
Το αυτοκίνητο, στο οποίο επέβαιναν πέντε νέοι που πήγαιναν σε πάρτι, έπεσε από γέφυρα σε βάθος περίπου 15 μέτρων
Τροχαίο δυστύχημα σημειώθηκε το βράδυ του Σαββάτου (25/10) στη Σαρδηνία, με έναν 25χρονο να χάνει τη ζωή του.
Σύμφωνα με τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης, ο πατέρας του, πυροσβέστης της περιοχής, ήταν ανάμεσα στους πρώτους που έφτασαν για να απεγκλωβίσουν τα θύματα.
Δείτε βίντεο από το σημείο:
Gravissimo incidente stradale in #Gallura. Per cause ancora da accertare un'auto con a bordo 5 ragazzi diretti a una festa precipita da un ponte. Muore un 25enne. A soccorrerlo, il padre vigile del fuoco pic.twitter.com/zz1VKXYSYj
Το δυστύχημα συνέβη στο Τέμπιο όταν το όχημα, στο οποίο επέβαιναν πέντε φίλοι που κατευθύνονταν σε πάρτι, εξετράπη από την πορεία του για άγνωστους μέχρι στιγμής λόγους και έπεσε από γέφυρα, σε βάθος περίπου 15 μέτρων.
Σύμφωνα με την εφημερίδα La Nuova Sardegna, ο οδηγός κατάφερε να βγει μόνος του από το όχημα και να τρέξει μέχρι ένα κοντινό σπίτι για να ζητήσει βοήθεια, καθώς στην περιοχή δεν υπήρχε σήμα κινητής τηλεφωνίας.
Οι πυροσβέστες χρειάστηκαν να επιχειρήσουν σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, σε απόκρημνο έδαφος, προκειμένου να προσεγγίσουν το αυτοκίνητο και να απεγκλωβίσουν τους επιβαίνοντες. Οι τέσσερις τραυματίες διακομίστηκαν σε νοσοκομείο της περιοχής, ενώ η αστυνομία διερευνά τα αίτια του δυστυχήματος.
Στην προσαγωγή μίας κοπέλας προχώρησε η αστυνομία νωρίτερα σήμερα (26/10) το απόγευμα στο Σύνταγμα, καθώς η ίδια επέλεξε να καθίσει πάνω στο κενοτάφιο του Αγνώστου Στρατιώτη, προκειμένου, όπως είπε, να διαμαρτυρηθεί για την τραγωδία στα Τέμπη.
Το απόγευμα της Κυριακής 26 Οκτωβρίου 2025, σημειώθηκε ένα ασυνήθιστο περιστατικό στο κέντρο της Αθήνας, όταν μία νεαρή γυναίκα κάθισε πάνω στο κενοτάφιο του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη, μπροστά από τη Βουλή, στο Σύνταγμα. Η ίδια, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, προχώρησε σε αυτή την πράξη ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την τραγωδία των Τεμπών, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να εκφράσει τη δυσαρέσκεια και τη θλίψη της για όσα συνέβησαν.
Δείτε το βίντεο:
Αρχικά, αστυνομικοί που βρίσκονταν στο σημείο την πλησίασαν και της ζήτησαν να απομακρυνθεί από το μνημείο, καθώς ο χώρος θεωρείται ιδιαίτερα ιερός και προστατευμένος. Η κοπέλα αποχώρησε προσωρινά, ωστόσο λίγα δευτερόλεπτα αργότερα επέστρεψε και κάθισε ξανά οκλαδόν πάνω στο κενοτάφιο, με αποτέλεσμα οι αστυνομικές δυνάμεις να προχωρήσουν τελικά στην προσαγωγή της.
Μάρτυρες που βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στην πλατεία, μεταξύ των οποίων και συγγενείς θυμάτων από τα Τέμπη, φέρονται να αντέδρασαν έντονα, εκφράζοντας την ενόχλησή τους. Κάποιοι φώναξαν «τι κάνεις; το κάνεις στοχευμένα; εμείς είμαστε εδώ από τις 28 Φλεβάρη», υποδηλώνοντας την ευαισθησία του θέματος και την οργή που ακόμη κυριαρχεί στην κοινωνία για την ανείπωτη εκείνη τραγωδία.
Δείτε το βίντεο:
Το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη αποτελεί έναν από τους πιο ιερούς και συμβολικούς χώρους της χώρας, αφιερωμένο στη μνήμη όλων όσοι έπεσαν μαχόμενοι για την πατρίδα. Για τον λόγο αυτό, φυλάσσεται συνεχώς και προστατεύεται από αυστηρή νομοθεσία που απαγορεύει οποιαδήποτε προσβολή ή ενέργεια που μπορεί να θεωρηθεί ασέβεια.
Δείτε το βίντεο:
Το περιστατικό αυτό έφερε στο προσκήνιο τον προβληματισμό για το πώς μπορούν να συνδυαστούν τα δικαιώματα στη διαμαρτυρία με τον απαραίτητο σεβασμό σε εθνικά σύμβολα και μνημεία. Παράλληλα, αναδεικνύει τη συνεχιζόμενη κοινωνική ευαισθησία και οργή γύρω από την υπόθεση των Τεμπών, που εξακολουθεί να αποτελεί ανοιχτή πληγή για την ελληνική κοινωνία.
