Η Κροατία είναι ένα από τα φετινά φαβορί της φετινής Eurovision 2024.
Ο Baby Lasagna, εκπροσωπεί την Κροατία με το ethnic/rock «Rim Tim Tagi Tim» από την πρώτη στιγμή φιγουράρει στις πρώτες θέσεις των στοιχημάτων.
Τις τελευταίες ημέρες μάλιστα, έχει καταφέρει να ανοίξει τη ψαλίδα και ο λόγος ήταν προφανής, αφού κατά την εμφάνισή του στη σκηνή το Malmo Arena το βράδυ της Τρίτης 7/5 γέμισε ενέργεια με την εκρηκτική χορογραφία του.
Οι θεατές στην αρένα δεν σταματούσαν να χειροκροτούν σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισης και στο τέλος σηκώθηκαν όλοι όρθιοι.
“Έχει να κάνει με το να γίνονται όλα μπροστά στα μάτια του κόσμου χωρίς cuts και μοντάζ” περιγράφει η Μαρίνα Σάττι.
Λίγο πριν την εμφάνισή της στον δεύτερο ημιτελικό της Eurovision 2024 με το «Ζάρι», η Μαρίνα Σάττι παραχώρησε δηλώσεις στην κάμερα της ΕΡΤ και μίλησε για την ιδέα του μονοπλάνου, που χρησιμοποιείται για πρώτη φορά στην ιστορία του διαγωνισμού και όσα θέλει να πετύχει η ελληνική αποστολή με αυτήν την τακτική.
Δείτε το βίντεο:
Από τις χορογραφίες της μέχρι τις υψηλές νότες που αγγίζει, η Μαρίνα Σάττι ξέρει να δημιουργεί την δίκη της αισθητική μέσα από την μουσική της και να παντρεύει σύγχρονα έθνικ και παραδοσιακά στοιχεία. Κάτι που αναμένουμε να δούμε στον τελικό της Eurovision. Ωστόσο, η ίδια, ποτέ δεν φανταζόταν τον εαυτό της στον διαγωνισμό.
«Σε μικρότερη ηλικία, στο σχολείo, παρακολουθούσαμε (Γιουροβίζιον) οικογενειακά και με φίλους κάθε χρόνο και μάλιστα μας επηρέαζε τόσο πολύ που θυμάμαι, ανάλογα με το ποιος έβγαινε και τι έκανε πάνω στη σκηνή, μετά το κάναμε όλοι στο σχολείο. Στο S.A.G.A.P.O, πηγαίναμε όλοι σαν ρομπότ, my Secret Combination, κτλ. Δεν είχα φανταστεί ότι θα ανέβω στη σκηνή της Eurovision, τουλάχιστον δε μεγάλωσα καθόλου με αυτό το όνειρο, ούτε καν με το όνειρο να γίνω τραγουδίστρια», εξηγεί.
Το κομμάτι υπογράφουν 9 καταξιωμένοι καλλιτέχνες Έλληνες και μη, με σημαντικές επιτυχίες στο βιογραφικό τους, κάτι που για την Μαρίνα Σάττι σημαίνει ένα πράγμα: Αδρεναλίνη. «Το γεγονός ότι υπήρχαν τόσο διαφορετικοί άνθρωποι και με διαφορετικό background, ο ένας από τη Βουλγαρία, η άλλη από την Ελλάδα, ο άλλος παραγωγός, ο άλλος στιχουργός, ο άλλος song writer, οι άλλοι από την Αμερική, ο καθένας σίγουρα έφερε κάτι άλλο. H εμπειρία στο στούντιο – ειδικά όταν μιλάμε για τέτοια dance κομμάτια με μεγάλη ενέργεια – είναι σαν ένα γλέντι», αναφέρει.
Προσθέτει πως: «Υπάρχει τρομερή αδρεναλίνη και δεν μπορώ να φανταστώ ένα τραγούδι σαν το “Ζάρι”, με αυτήν ενέργεια και με αυτή την τη δύναμη, να γραφόταν σε μια στιγμή που θα ήμουν μόνη στο σαλόνι μου. Χρειάζεται αυτή η ενέργεια, η επικοινωνία, η διάδραση και η αδρεναλίνη που προκύπτει από πολλούς ανθρώπους όταν μαζεύονται μαζί και δίνει ο ένας στον άλλον έμπνευση».
Η συμμετοχή της Ελλάδας πρόκειται να παρουσιαστεί στη σκηνή της Eurovision με μονοπλάνο, προσδίδοντας μεγαλύτερη αμεσότητα στην παρουσίαση του Ζαριού. Σύμφωνα με την Μαρίνα: «Ήταν μία ιδέα του κ. Φωκά Ευαγγελινού, ίσως και βασισμένη σε εκείνο το βίντεο που είχα κάνει της Μάντισσας που ήταν επίσης μονοπλάνο. Έχει να κάνει με το να γίνονται όλα μπροστά στα μάτια του κόσμου, χωρίς κατ, χωρίς μοντάζ, χωρίς κοψίματα. Ό,τι συμβαίνει, αυτοί είμαστε, τραγουδάμε στα ελληνικά, χορεύουμε με ζουρνά, είμαστε όμως και μοντέρνοι, είμαστε και rap, είμαστε και σύγχρονοι, έχουμε όμως και όλη αυτή την κουλτούρα πίσω μας και μέσα μας. Οπότε, νομίζω ότι η ιδέα του μονοπλάνου, το οποίο δεν έχει υλοποιηθεί ξανά στη Eurovision, δίνει αυτή την αίσθηση της συνέχειας και της ειλικρίνειας μπροστά στα μάτια του κόσμου, τα βλέπουν όλα να πάσα στιγμή».
Και μπορεί το πολυσυζητημένο βίντεο κλιπ να είχε το στοιχείο του χιούμορ έντονο σε όλη τη διάρκεια του… στην σκηνή της Eurovision όμως, τα πράγματα θα είναι λίγο διαφορετικά. «Σίγουρα υπάρχουν στιγμές ανάλαφρες και παιχνιδιάρικες και κάποιες τσαχπινιές, αλλά όχι δεν στηρίζεται σε αυτό το βάιμπ», τονίζει η ίδια.
Τα διαφορετικά στοιχεία που συνιστούν το τραγούδι, δεν θα μπορούσαν να μην αποτυπωθούν και στο ρούχο που θα φορέσει η Μαρίνα Σάττι στη σκηνή του Μάλμε.
«Κάναμε πολλές δοκιμές. Διαφορετικά χρώματα και διαφορετικές υφές. Αυτό στο οποίο καταλήξαμε νομίζω ότι ταιριάζει πιο πολύ και στο χαρακτήρα μου. Έχει όλα τα στοιχεία τα διαφορετικά που συνιστούν και το τραγούδι. Νομίζω αυτές τις ίδιες ποιότητες μπορεί να τις δει κάποιος και στο ρούχο. Είναι και αθλητικό και θηλυκό και σέξι και cute», εξηγεί στο ΕΡΤNews.
Η ίδια επισημαίνει πως το ρίσκο στις καλλιτεχνικές της δημιουργίες είναι κάτι που αποζητά. «Tο ρίσκο είναι ζητούμενο. Και πάλι δεν γνωρίζω αν είναι ζητούμενο, απλώς προσωπικά μου αρέσει όχι μόνο σαν αποτέλεσμα, αλλά σαν δημιουργική διαδικασία, το μονοπάτι μέχρι να ολοκληρωθεί το κομμάτι, να ρισκάρω και να πειραματίζομαι με πράγματα τα οποία μου φαίνονται πιο περίεργα και κάπως να εξερευνώ καινούργιες γεύσεις και καινούργιες συνταγές», ισχυρίζεται.
Από πού όμως αντλεί η ίδια έμπνευση για κάθε της δημιουργία; «Το παρελθόν, το παρόν, το παλιό, το κλασσικό, το σύγχρονο και το μοντέρνο, το πιο μαλακό, το πιο σκληρό, το πιο επιθετικό, το πιο ατμοσφαιρικό και λυρικό και δραματικό. Aπό τη ζωή».
Με έμπνευση από τη ζωή λοιπόν, και λίγο πριν ολόκληρο το στάδιο του Μάλμε φωνάξει ρυθμικά «πόνος μη μας έρθει μακάρι», η Μαρίνα Σάττι ετοιμάζεται να δηλώσει με την παρουσία της, πως εδώ είναι Βαλκάνια… και όχι μόνο.
Eurovision 2024: Η Ιρλανδία σίγουρα δεν περνά απαρατήρητη.
Μετά από πολλά χρόνια η Ιρλανδία φιγουράρει πολύ υψηλά στα στοιχήματα και ο λόγος είναι η αμφιλεγόμενη στιγμή της. Το Bambie Thug με το «Doomsday Blue» ανέβηκε στη σκηνή και προκάλεσε πανικό στην αρένα. Η καλλιτέχνιδα μεταμφιεσμένη σε μάγισσα, επιδίδεται σε διάφορες κινήσεις σαν να κάνει μία τελετή live και γύρω της επικρατούν φωτιές και χάος. Στο τέλος βγάζει ατελείωτα ουρλιαχτά με το κοινό να παραληρεί που κάτι τόσο ανατρεπτικό έλαβε χώρα στη σκηνή της Eurovision.
Δείτε το βίντεο:
Μετά το τέλος του perfomance, οι σχολιαστές της ΕΡΤ ο Θανάσης Αλευράς και ο Ζερόμ Καλούτα δεν μπόρεσαν να κρύψουν το σοκ που υπέστησαν και να καλέσουν επειγόντως για ένα τρισάγιο.
«Χριστέ και Παναγία τι λόγια είναι αυτά; Πάμε για ένα διαφημιστικό τριών λεπτών για να προσευχηθούμε. Ή ένα τρισάγιο ή ό,τι θέλει ο καθένας» ήταν τα σχόλια που έκαναν.
Βαρύ πένθος βιώνει η Ελεονώρα Μελέτη, καθώς με μία ανάρτηση ενημέρωσε τους διαδικτυακούς της φίλους πως η γιαγιά της έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών.
«Τη θυμάστε? Πολλές φορές σας είχα μιλήσει για εκείνη. Για την ομορφιά της. Το χιούμορ της. Τα κόκκινα νύχια. Τη κοκεταρία της. Την αξιοπρέπεια της. Το γέλιο της. Τα τηγανητά αυγά της. Τα καλλιτεχνικά ταλέντα της. Το πάθος της για το ασταμάτητο κάπνισμα. Karelia lights κάπνισε. Πακέτα την ημέρα.
Η γιαγιούλα μου, αυτή η μικρή θέα που όταν έβγαζε ωραίες φωτογραφίες ήθελε να της ανεβάζω στο instagram, «έφυγε» τα ξημερώματα της Κυριακής του Πάσχα. Δεν το ήξερα. Το έμαθα σήμερα, γιατί η μητέρα μου, κ κόρη της, δεν ήθελε να μου χαλάσει τις οικογενειακές ολιγοήμερες διακοπές.
Η γιαγιά μου η Ελένη , «έφυγε» στον ύπνο της, παθολογικά υγιής, με τέλειες εξετάσεις. 92 χρόνια δεν είχε αρρωστήσει ποτέ! ΠΟΤΕ! Κ παρά την ηλικία της , τον τελευταίο χρόνο άντεξε δυο ορθοπεδικά χειρουργεία κ μια νοσηλεία Covid! Τα τελευταία χρόνια όμως είχε άνοια. Αυτό το ανεξήγητο φαινόμενο που μαγαρίζει την ύπαρξη πατώντας σιγά σιγά delete σε όλα όσα την όριζαν σε βάθος χρόνου.
Μας αναγνώριζε, αλλά είχε κενά. Ήμουν πάντα η εγγονή της, είτε με έβλεπε είτε με άκουγε. Απλά μέχρι το τέλος, ανησυχούσε για το αν θα βρω επιτέλους ένα καλό παιδί να παντρευτώ. Βέβαια όταν έκανε face time με τον Θοδωρη, όλο «αγόρι μου κ αγόρι μου» ήταν, ρωτούσε όμως μετά αν θα κάνουμε κ κανένα παιδάκι! Την Αλεξάνδρα ωστόσο τη λάτρευε κ συχνά ρωτούσε για εκείνη. Όταν θυμόταν την ύπαρξη της.
Την έχω πενθήσει τη γιαγιά μου, εδώ κ μήνες. Όταν έκλαιγα μετά τις όλο κ πιο Αραιές επισκέψεις που της έκανα μη μπορώντας να διαχειριστώ τη Δύση της, ή όταν μιλούσαμε στο τηλ κ πλέον ο κόπος που έκανε να βγάλει φωνή ακούγοντας επιβαρυντικός.
Την πρόκριση του στο Final Four της Euroleague, έπειτα από 12 χρόνια, πανηγύρισε ο Παναθηναϊκός.
Η ομάδα του Εργκίν Αταμάν έλιωσε τη Μακάμπι Τελ Αβίβ στην κόλαση του ΟΑΚΑ, επικράτησε με 81-72 στο πέμπτο παιχνίδι της σειράς των πλέι οφ και έγινε η δεύτερη ομάδα που έκλεισε θέση στο μεγάλο μπασκετικό ραντεβού της Ευρώπης, μετά τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Τι κι αν ο Ματίας Λεσόρ βρέθηκε σε εφιαλτικό βράδυ από τη γραμμή των βολών, τι κι αν ο Σλούκας αγωνιζόταν με πρόβλημα τραυματισμού από τη δεύτερη περίοδο, ο Παναθηναϊκός απλά δεν γινόταν να χάσει μπροστά σ’ αυτή την ασύλληπτη ατμόσφαιρα που δημιούργησαν 20.000 φίλοι του.
Και δεν γινόταν να χάσει κι όταν είχε τον απίθανο Κέντρικ Ναν σε ονειρικό βράδυ. Ο Αμερικανός γκαρντ ισοπέδωσε τους Ισραηλινούς με 26 πόντους και 6 τρίποντα (!), ενώ είχε ακόμα 5 ριμπάουντ και 4 ασίστ σε μία εμφάνιση βγαλμένη από το NBA, όπου μεγαλουργούσε τα προηγούμενα χρόνια.
Τον ακολούθησε σε απόδοση ο σπουδαίος Κώστας Σλούκας, ο οποίος αγωνιζόταν με πρόβλημα στο πόδι, αλλά μέτρησε 15 πόντους και 6 ασίστ. Πολύτιμες βοήθειες έδωσε στην επιστροφή του στη δράση ο Χούαντσο με 11 πόντους, ενώ ο Λεσόρ αν και τελείως άστοχος στις βολές, μέτρησε 9 πόντους και 11 ριμπάουντ.
Από πλευράς Μακάμπι, διασώθηκε ο Λορέντζο Μπράουν και ο Τζος Νίμπο, με τον Κάτας να βλέπει τον Κόλσον να κινείται σε ρηχά νερά και γενικότερα να αδυνατεί να καλύψει το μεγάλο κενό του Μπόλντγουιν.
Στο Final Four του Βερολίνου, ο Παναθηναϊκός θα αντιμετωπίσει στον ημιτελικό τον νικητή του ζευγαριού Μονακό – Φενέρμπαχτσε.
Ο αγώνας
Η Μακάμπι Τελ Αβίβ ήταν η ομάδα που μπήκε πιο δυνατά στο παρκέ. Ο Νίμπο έκανε σ’ ακόμα ένα παιχνίδι ζημιά στην πράσινη ρακέτα και έβαλε τους Ισραηλινούς μπροστά με 7 πόντους (8-15) στο 6′. Ο Παναθηναϊκός αντέδρασε και κατάφερε να μειώσει στο καλάθι (19-21) στο τέλος της πρώτης περιόδου.
Με τον Κώστα Σλούκα να βγαίνει μπροστά και τον Χουάντσο Ερνάνγκομεθ να δίνει πολύτιμες λύσεις και στις δύο πλευρές του παρκέ, ο Παναθηναϊκός πήρε το προβάδισμα (32-30) στο 15′, ωστόσο η Μακάμπι κατάφερε και πάλι να ξεφύγει με 5 πόντους (34-39) για να έρθουν οι Σλούκας και Παπαπέτρου να φέρουν το παιχνίδι στα ίσια (41-41) στο ημίχρονο.
Η εικόνα του αγώνα άλλαξε τελείως στο τρίτο δεκάλεπτο, με τις άμυνες των δύο ομάδων να βγαίνουν μπροστά και τα καλάθια να έρχονται με πολύ… ιδρώτα. Ο Λεσόρ δεν σταματούσε να χάνει βολές, με αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός να μην μπορεί να ξεφύγει στο σκορ.
Με αιχμή του δόρατος τον Νίμπο, η Μακάμπι ξέφυγε με 49-53, ωστόσο ο Χουάντσο βγήκε και πάλι μπροστά και παρέα με τον Κώστα Αντετοκούνμπο έδωσαν το προβάδισμα στον Παναθηναϊκό (58-56) στο φινάλε του τρίτου δεκαλέπτου.
Με τον Παναγιώτη Καλαϊτζάκη να βγάζει μεγάλες άμυνες, o Παναθηναϊκός ξέφυγε με 61-56 στο ξεκίνημα της τέταρτης περιόδου, ενώ ο Ναν έστειλε τη διαφορά στους 8 πόντους (64-56) στο 33′.
Η Μακάμπι χρειάστηκε τέσσερα λεπτά για να πετύχει το πρώτο καλάθι της στην τέταρτη περίοδο, έχυσε τόνους ιδρώτα γενικότερα για να βρει τον διάδρομο προς το πράσινο καλάθι κι όταν ο Ναν πήρε… φωτιά, η διαφορά έφυγε σε διψήφια επίπεδα!
Ο Λορέντζο Μπράουν προσπάθησε να κρατήσει ζωντανή τη Μακάμπι, αλλά το ποτάμι δεν γύρισε πίσω. Ο Παναθηναϊκός δεν άφησε κανένα περιθώριο στους Ισραηλινούς και επέστρεψε στο Final Four της Euroleague ύστερα από 12 χρόνια!
Αντιδράσεις για το βίντεο που έγινε viral στα social media τα τελευταία 24ωρα, καθώς είναι και άκρως επίκαιρο…
Αντίστροφα μετράει η Μαρίνα Σάττι για να ανέβει στη σκηνή της Eurovision και να εκπροσωπήσει την Ελλάδα!
Η τραγουδίστρια με το ιδιαίτερο στυλ έγινε πάντως viral τις τελευταίες ημέρες με ένα βίντεο που κυκλοφόρησε στα social media και το οποίο προκάλεσε αρκετά αρνητικά σχόλια, καθώς τη βλέπουμε να σχολιάζει κάνοντας πλάκα την παρουσία των πιστών στην εκκλησία την Ανάσταση.
Αν η Ελένη Βουλγαράκη ήταν τραγουδίστρια ποια θα ήθελε να είναι; Με ποια celebrity είχε πάθει crush σε νεαρή ηλικία;
Ποια εκπομπή δεν θα μπορούσε να παρουσιάσει με τίποτα; Πότε θα απέρριπτε ένα διήμερο με φίλες για να δει τον Παναθηναϊκό;
Η γνωστή παρουσιάστρια και ραδιοφωνική παραγωγός, απαντά στις quick fire ερωτήσεις της Χριστίνας Βραχάλη και μπαίνει σε μεγάλα διλήμματα στην εκπομπή ΟΠΑΠ Game Time.
Δείχνει τις φωνητικές της ικανότητες ερμηνεύοντας Γιώργο Μαζωνάκη και δίνει το δικό της στίγμα για τον σημερινό ημιτελικό αγώνα του Conference League, Άστον Βίλα-Ολυμπιακός.
Στο εκπληκτικό σπίτι του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου και της συζύγου του Λίνας Πρίντζου στο μαγευτικό Πήλιο πέρασαν το Πάσχα πλήθος γνωστών ηθοποιών.
Ο ηθοποιός και η σύζυγός του είχαν καλέσει συναδέλφους τους για να περάσουν μαζί το Πάσχα στις Μηλιές Πηλίου, όπου διατηρούν ένα πανέμορφο σπίτι. Εκεί λοιπόν βρέθηκαν η Σμαράγδα Καρύδη με τον Θοδωρή Αθερίδη, η Βίκυ Σταυροπούλου με την κόρη της Δανάη Μπάρκα και τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, ο Γιάννης Μπέζος, η Δήμητρα Παπαδοπούλου, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, η Ευδοκία Ρουμελιώτη, η Βίκυ Βολιώτη, η Μαρία Καβογιάννη.
«Ήταν πάνω από 50 άτομα» αποκάλυψε σήμερα στην εκπομπή της η Δανάη Μπάρκα αναφερόμενη στην εκδρομή τους στο Πήλιο, στο σπίτι των Χαραλαμπόπουλου-Πρίντζου.
Πολλοί, αν όχι όλοι όσοι βρέθηκαν σε αυτή τη μαγική αυλή με την εκπληκτική θέα πόσταραν φωτογραφίες και βίντεο.
Μεταξύ άλλων, πόσταρε η Σμαράγδα Καρύδη. Και ανάμεσα στις φωτό υπήρχαν δύο βίντεο με την ίδια και τη Βίκυ Σταυροπούλου -σε ένα από αυτά και με τη Δανάη Μπάρκα- να χορεύουν το Ζάρι της Μαρίνας Σάττι, που πηγαίνει στη φετινή Eurovision.
Τα βίντεο με τους χορούς είναι το 7ο και το 10ο κατά σειρά στην παρακάτω ανάρτηση της Σμαράγδας Καρύδη. Και οι τρεις είναι υπέροχες, μοναδικές και το διασκεδάζουν με την ψυχή τους!
Δείτε το βίντεο:
Τι είπε ο Γιάννης Μπέζος για τον χορό Μπάρκα, Καρύδη, Σταυροπούλου
Οι δημοσιογράφοι της εκπομπής της τη ρώτησαν σε κάποια στιγμή τι είχε να πει ο… Γιάννης Μπέζος όταν τις είδε να χορεύουν το Ζάρι, με την ίδια να αποκαλύπτει:
«Κάποια στιγμή, πριν το Ζάρι, ήρθε η μαμά μου και άρχισε να κάνει τα δικά της και εγώ μιλούσα εκείνη την ώρα με τον Γιάννη Μπέζο. Λέγαμε πολύ σοβαρά θέματα, για το θέατρο, για το τι θα κάνει, αναλύαμε πράγματα… Μαγεμένη εγώ, όπως πάντα, από τον ίδιο, έρχεται η μαμά μου, αρχίζει να κάνει σαν τη ζουρλή και της λέω “σεβάσου το ότι είναι ένας άνθρωπος που με έχει σκηνοθετήσει και θέλω να με σκηνοθετήσει ξανά. Σε παρακαλώ, πήγαινε και χόρεψε στην άλλη γωνία”. Τι να κάνει, πήγε λίγο πιο κει».
Oι αναρτήσεις των ηθοποιών από το υπέροχο Πάσχα που πέρασαν στο Πήλιο:
Οργή προκαλούν οι δηλώσεις αγρότη από την επαρχία Λαγκαδά για την τιμή του αρακά από τον παραγωγό προς τις εταιρείες και πόσο καταλήγει να είναι στα ράφια του σούπερ μάρκετ και τον τελικό καταναλωτή.
Αγρότης: «Πουλάω 0,43 ευρώ το 1 κιλό αρακά και τον πουλάνε 3,85 τα 850γραμ. στο σούπερ μάρκετ»
Ο κος Αλμπάνης, αντιπρόεδρος του αγροκτηνοτροφικού συνεταιρισμού Λαγκαδικίων μίλησε στην εκπομπή «Καλημέρα Ελλάδα» και δήλωσε:
«Αυτήν τη στιγμή, υπάρχει μία σύμβαση για να πουλήσεις το λαχανικό στην εταιρεία, ένα κιλό αρακά 43 λεπτά. Και όταν στο σούπερ μάρκετ βλέπω τα 850 γραμμάρια 3,85 (ευρώ), πιστεύω ότι και εγώ είμαι μαζί με το σύνολο. Έχει ένα πλύσιμο και ένα πάγωμα».
Οι αγρότες μίλησαν στην εκπομπή του ΑΝΤ1 με αφορμή τις κινητοποιήσεις που είναι σε εξέλιξη στη ΔΕΘ και τόνισαν ότι ζητούν αφορολόγητο πετρέλαιο και φθηνότερο ρεύμα, και να καθίσουν στο τραπέζι των συζητήσεων με τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Για κάποιους άλλους όμως, τα νησιά είναι ολόκληρη η ζωή τους. Είναι το σπίτι τους, η καθημερινότητά τους, το μέρος που για τρεις μήνες κάθε χρόνο γεμίζει τουρίστες, οι οποίοι το εγκαταλείπουν με τα πρώτα κρύα.
Πώς είναι η ζωή σε ένα νησί όταν πια το καλοκαίρι έχει περάσει και οι τουρίστες έχουν επιστρέψει στα σπίτια τους; Αυτήν την απορία ήθελα να λύσω και βρέθηκα Νοέμβρη μήνα στη Σύρο.
Εκ των υστέρων, βέβαια, ίσως η Σύρος να μην ήταν το καταλληλότερο νησί για αυτόν τον ερευνητικό σκοπό, γιατί δεν είναι κανένα μικρό ακριτικό νησάκι που το χειμώνα ερημώνει, αλλά η πρωτεύουσα των Κυκλάδων με πληθυσμό που στην τελευταία απογραφή του 2011 ξεπερνούσε τους 20.000 κατοίκους. Και η Ερμούπολη θυμίζει περισσότερο πόλη, παρά πρωτεύουσα νησιού. Όμως και πάλι, δεν παύει να έχει τα προβλήματα ενός νησιού.
Κι αν σου κάτσει;
Το πιο προφανές πρόβλημα του να ζεις σε νησί είναι οι μεταφορές. Όχι μόνο ανθρώπων, αλλά και αγαθών. Γιατί το καλοκαίρι όλο και κάποιο πλοίο θα βρεθεί να σε εξυπηρετήσει, ακόμα κι αν προκύψει κάποια έκτακτη ανάγκη, και να μεταφέρει εσένα ή το εμπόρευμά σου σε κάποιο μεγάλο λιμάνι, ή από κάποιο μεγάλο λιμάνι στο νησί σου. Ειδικά αν αυτό το νησί είναι η Σύρος, που συνήθως αποτελεί την πρώτη στάση των πλοίων από Πειραιά προς Κυκλάδες. Το χειμώνα, όμως, τα δρομολόγια αραιώνουν. Και αν τύχει και εμφανιστούν τίποτα αέρηδες 8 μποφόρ, τα πλοία καθηλώνονται στα λιμάνια και δεν πάνε πουθενά. Και τότε τι γίνεται; Τότε μένεις αποκλεισμένος μέχρι να αποφασίσει ο Αίολος να κλείσει τον ασκό. Το ίδιο συμβαίνει και αν κηρύξουν απεργία οι ναυτεργάτες. Με απλά λόγια, αν σου «κάτσει» η στραβή, βρίσκεσαι ξαφνικά αποκομμένος από τον υπόλοιπο κόσμο.
Ένα άλλο θέμα είναι οι υποδομές. Ρεύμα, νερό, νοσοκομεία, δημόσιες υπηρεσίες – όλα αυτά που ένας Αθηναίος ή ένας Θεσσαλονικιός θεωρεί δεδομένα, σε ένα νησί ίσως να μην είναι. Το νερό, για παράδειγμα, είναι ένα μόνιμο πρόβλημα στα νησιά. Τα περισσότερα σπίτια έχουν τις στέρνες τους για να μαζεύουν το βρόχινο νερό, που δεν είναι και πολύ, ενώ μονάδες αφαλάτωσης και υδροφόρες παρέχουν ποσότητες νερού, που όμως συχνά είναι «αλμυρό» – όχι επειδή είναι θαλασσινό, αλλά επειδή είναι κάπως ακριβό. Επίσης, σε μικρότερα νησιά το να έχεις ιατρική περίθαλψη μπορεί να εξελιχθεί σε μία ολόκληρη περιπέτεια – ευτυχώς η Σύρος, όπως διαπίστωσα ιδίοις όμμασι, διαθέτει ένα πολύ καλό δημόσιο νοσοκομείο και δεν έχει τέτοιο πρόβλημα. Το ίδιο ισχύει και για τις δημόσιες υπηρεσίες, από τις οποίες καμία δε λείπει από την Ερμούπολη.
Και πάλι, βέβαια, δεν μπορείς ποτέ να ξεχάσεις ότι βρίσκεσαι στην επαρχία. Οι ρυθμοί ζωής είναι πιο χαλαροί, ο κόσμος στους δρόμους είναι πολύ λιγότερος, η φασαρία πολύ πιο ανεκτή. Για κάποιον λοιπόν που φεύγει από την Αθήνα και πηγαίνει να ζήσει μόνιμα σε ένα νησί, σίγουρα υπάρχουν κάποια αρνητικά, όμως να που υπάρχουν και θετικά.
Το θέμα είναι: αξίζει να εγκαταλείψεις την πόλη σου και να πας να μείνεις σε ένα νησί;
Ο Λευτέρης και η Βαρβάρα
Οι (εξωπραγματικά φιλόξενοι) οικοδεσπότες μας στη Σύρο, ο Λευτέρης και η Βαρβάρα, ζουν στη Σύρο εδώ και 35 χρόνια. Αρχικά στην Ερμούπολη και εδώ και πάνω από δέκα χρόνια σε ένα χωριό έξω από την Ερμούπολη. Η πρώτη τους γνωριμία με το νησί έγινε όταν παρουσιάστηκε στον Λευτέρη η ευκαιρία να δουλέψει στη Σύρο. Και τότε κλήθηκαν να πάρουν τη μεγάλη απόφαση: αφήνεις τη βολή της Αθήνας για να κυνηγήσεις μία ευκαιρία σε ένα ξένο νησί;
Η Βαρβάρα στην αρχή ήταν πολύ διστακτική. Ανησυχούσε ότι από την πολύβουη Αθήνα με τους φίλους και τις παρέες της, θα πήγαινε σε ένα έρημο νησί που το χειμώνα θα άδειαζε από κόσμο και ζωή και θα βρισκόταν μακριά από τους φίλους της, σε ένα μέρος όπου δεν θα είχε τι να κάνει. Όμως οι ανησυχίες της διαλύθηκαν όταν έφτασε για πρώτη φορά στη Σύρο και είδε ότι είναι ένα νησί γεμάτο ζωή, γεμάτο πράγματα να κάνεις. Και τελικά πήραν την απόφαση να ζήσουν εκεί.
Εκεί δούλεψαν, εκεί γέννησαν και μεγάλωσαν το παιδί τους, χωρίς να του λείψει τίποτα, από ξένες γλώσσες μέχρι πιάνο, εκεί αγόρασαν τελικά σπίτι για να στεριώσουν για πάντα, εκεί έκαναν φίλους για μια ζωή. Όχι πως δεν υπήρξαν δυσκολίες, όμως η προσαρμογή σε έναν νέο τόπο είναι πολύ πιο εύκολη όταν ξέρεις τι θες από τη ζωή σου και όταν είσαι ανοιχτός στην αλλαγή. Άρα ναι, το να φύγεις από την πόλη και να πας να ζήσεις σε ένα νησί, αν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες, μπορεί να είναι όχι απλά εφικτό, αλλά ακόμα και λυτρωτικό.
Αθήνα ή Σύρος;
Όπως είπα, έμεινα τέσσερις μέρες στη Σύρο. Τη γύρισα ολόκληρη, είδα όλα αυτά τα μέρη που λέει ο Βαμβακάρης στη «Φραγκοσυριανή» (την οποία σιγοτραγουδούσα σε όλη τη διάρκεια της διαμονής μου, αλλά στην εκτέλεση των Locomondo για να είμαι ειλικρινής), τον Φοίνικα, την Παρακοπή, τον Γαλησσά, την Ντελαγκράτσια (Ποσειδωνία), την Αληθινή, το Πισκοπειό. Μπήκα στο εντυπωσιακό δημαρχείο, στο ιστορικό θέατρο «Απόλλων», στον επιβλητικό Άγιο Γεώργιο των Καθολικών στην Άνω Σύρο. Περπάτησα στα στενά της Ερμούπολης και της Άνω Σύρου, χάζεψα στο μουσείο του Βαμβακάρη.
Είναι ένα όμορφο νησί. Και ίσως να κάνω λάθος, αλλά με αυτήν την ψύχρα και τα σύννεφα, αντί για τη ζέστη και τον ήλιο του καλοκαιριού, είναι ακόμα πιο όμορφο. Σαν να ταιριάζει το γκρίζο με αυτήν την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική των κτιρίων, αυτόν τον «αέρα» που αποπνέει η Σύρος, ενός νησιού που κάποτε ήταν ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα της Ελλάδας.
Τώρα, αναρωτιέμαι: αν μου δινόταν η ευκαιρία να πάω να ζήσω μόνιμα στη Σύρο, θα το έκανα; Θα άφηνα την Αθήνα όπου γεννήθηκα, μεγάλωσα και δεν έχω φύγει πάνω από μήνα παρά μόνο για να πάω φαντάρος, για να πάω να ζήσω σε ένα νησί, αν ήξερα ότι εκεί θα είχα «στρωμένη» δουλειά; Θα ήταν ένα δύσκολο δίλημμα. Δεν εγκαταλείπεις έτσι εύκολα την πόλη σου. Ακόμα κι αν ξέρεις ότι μπορεί να είναι, όντως, λυτρωτικό, να σου προσφέρει μία ποιότητα ζωής που ποτέ δεν ήξερες ότι μπορείς να έχεις, μία ηρεμία που στην Αθήνα δε βρίσκεις πουθενά.
Αλλά ναι, θα το σκεφτόμουν. Σίγουρα θα ήταν μια εμπειρία. Κι ας είσαι στο έλεος των καιρικών φαινομένων και των διαθέσεων των ναυτεργατών. Κι ας πρέπει να περιμένεις μέχρι το μεσημέρι για να έρθουν οι εφημερίδες. Κι ας πρέπει να υποστείς το σμήνος των τουριστών που καταφθάνουν κατά εκατοντάδες με κάθε πλοίο το καλοκαίρι ως περαστικοί και φέρνουν μαζί τους τη φασαρία των Αθηναίων.
Για διαφορετικούς ανθρώπους, η ζυγαριά γέρνει προς διαφορετική μεριά, ακόμα κι αν της βάλουν πάνω τα ίδια πράγματα…
