Ο Άλαν Ρίκμαν, ο αγαπημένος Βρετανός ηθοποιός που έγινε γνωστός στο ευρύτερο ελληνικό κοινό από τον ρόλο του ως καθηγητής Σνέιπ στο «Χάρι Πότερ», πέθανε χτυπημένος από τον καρκίνο, στα 69 του χρόνια.
Η οικογένειά του επιβεβαίωσε το θάνατό του σήμερα, ενώ ολόκληρη η Βρετανία είναι συγκλονισμένη, καθώς πρόκειται για έναν από τους πιο αγαπητούς ηθοποιούς της χώρας με σπουδαίες ερμηνείες στο ενεργητικό του.
Δείτε εδώ μερικές από τις σημαντικότερες σκηνές του Καθηγητή Σνέιπ.
Η περιπέτεια της υγείας του κράτησε λίγες μόνο ημέρες από τη διάγνωση
Έχασε την γενναία μάχη που έδωσε για τη ζωή του ο Δήμαρχος Αιγιαλείας Δημήτρης Καλογερόπουλος.
Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή πριν από λίγο σκορπίζοντας απέραντη θλίψη στην κοινωνία της Αχαϊας.
Ο Δημήτρης Καλογερόπουλος έδινε μάχη στη ΜΕΘ του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Πάτρας από τα ξημερώματα της Κυριακής 29 Σεπτεμβρίου οπότε και εισήχθη εσπευσμένα με βαρύτατο εγκεφαλικό επεισόδιο. Οι γιατροί έκριναν εξ αρχής την κατάσταση της υγείας του μη αναστρέψιμη.
Η περιπέτεια της υγείας του κράτησε λίγες μόνο ημέρες από τη διάγνωση. Η εξέλιξη ήταν ραγδαία και δεν άφηνε περιθώρια ελπίδας. Όταν εισήχθη στο νοσοκομείο, διαγνώστηκε ως κλινικά νεκρός.
Λίγες ημέρες πριν διαγνωστεί με όγκο στον εγκέφαλο, ο Δημήτρης Καλογερόπουλος υπέστη λιποθυμικό επεισόδιο στο γραφείο του στον Δήμο, κάτι που αποδόθηκε στην πίεση της δουλειάς.
Το προηγούμενο διάστημα αισθανόταν μεγάλη κόπωση και ένα μούδιασμα στο πόδι. Υποβλήθηκε σε σειρά αιματολογικών και διαγνωστικών απεικονιστικών εξετάσεων. Τα αποτελέσματα βγήκαν στις 18 Σεπτεμβρίου. Μια εβδομάδα νωρίτερα, στις 11 Σεπτεμβρίου, είχε γιορτάσει τα 67α γενέθλιά του.
Η πρόγνωση για τηνεξέλιξη ήταν απογοητευτική. Στην Ελλάδα οι γιατροί δεν αναλάμβαναν να τον χειρουργήσουν. Βρέθηκε χειρούργος να τον αναλάβει στο Αννόβερο της Γερμανίας και προγραμματίστηκε η εισαγωγή του σε ειδικό ιατρικό κέντρο για να εγχειριστεί στις 7 Οκτωβρίου. Λίγο πριν αναχωρήσει για το Αννόβερο, ο όγκος αιμορράγησε και γράφτηκε το τέλος.
Στο πλευρό του, μέχρι την τελευταία στιγμή βρίσκονταν διαρκώς, η σύζυγός του Σοφία και τα δύο παιδιά του: ο Κώστας και η Ζωή.
Ανακοίνωση Δήμου Αιγιαλείας για τον αδόκητο θάνατο του Δημάρχου Δημήτρη Καλογερόπουλου
Με οδύνη, θλίψη και συντριβή, αποχαιρετούμε τον Άνθρωπο, τον φίλο, τον συνεργάτη, τον Δήμαρχο μας Δημήτρη Καλογερόπουλο ο οποίος έχασε τη μάχη για τη ζωή σήμερα την 11η Οκτωβρίου 2024, μετά από ολιγοήμερη νοσηλεία στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου.
Αποχαιρετούμε τον πρώτο δημότη της πόλης μας.
Τον άνθρωπο που οραματίστηκε, που αγωνίστηκε, που υπηρέτησε με ήθος και αξιοπρέπεια τον τόπο μας. Τον άνθρωπο που πριν από έναν χρόνο ακριβώς πανηγύρισε την πρώτη φορά που εκλέχθηκε Δήμαρχος στην Αιγιάλεια, για δεύτερη συνεχή θητεία.
Αποχαιρετούμε τον δικό μας Δημήτρη Καλογερόπουλο.
Ο Δημήτρης Καλογερόπουλος ήταν απόφοιτος του Τμήματος Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικών Επιστημών της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών,
Στη διάρκεια της μακράς θητείας του στην τοπική αυτοδιοίκηση και στα κοινά γενικότερα είχε διατελέσει:
Διευθυντής της Διεύθυνσης Οικονομικής Επιθεώρησης Δυτικής Ελλάδος
Γενικός Γραμματέας και Αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας των Τελωνειακών Υπαλλήλων Ελλάδος
Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου Τοπικής Ένωσης Δήμων, Νομού Αχαΐας
Μέλος της Επιτροπής θεσμών και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος
Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος
Δήμαρχος Συμπολιτείας. Ο μοναδικός Καποδιστριακός Δήμαρχος στο Δήμο Συμπολιτείας. Την τρίτη τετραετία εκλέχθηκε από την πρώτη Κυριακή πετυχαίνοντας ποσοστό 72% σε επιβράβευση του έργου του
Πρόεδρος της Επιτροπής ΕΣΠΑ ΚΕΔΕ Ελλάδος
Πρόεδρος της Ελεγκτικής Επιτροπής Ε.Δ.Ε.Υ.Α.Α Ελλάδος
Πρόεδρος Δημοτικών Επιτροπών και Διαγωνισμών του Δήμου Αιγιαλείας
Πρόεδρος της ΔΕΥΑ Αιγιαλείας
Γενικός Γραμματέας του Δικτύου Πόλεων “ΒΙΩΣΙΜΗ ΠΟΛΗ”
Μέλος της Ειδικής Επιτροπής του άρθρου 152 του Ν.3463/06
Μέλος του Δ.Σ. της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Δυτικής Ελλάδος
Μέλος του Δ.Σ “ΑΧΑΪΑ-ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ Α.Ε.”
Μέλος της Επιτροπής “ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ”
Ο Δήμαρχος Αιγιαλείας, ήταν ο μοναδικός Δήμαρχος στο Αίγιο που εξελέγη για δύο συνεχόμενες θητείες 2019-2023 & 2024-2028
Πέρα από το ιστορικό του αυτό ρεκόρ, ο Δημήτρης Καλογερόπουλος ήταν ένας μεγάλος ρέκορντμαν της αυτοδιοίκησης στην περιοχή καθώς πέραν των δύο θητειών του στον Δήμο Αιγιαλείας, είχε διατελέσει και επί 3 τριετίες Δήμαρχος Συμπολιτείας, όντας ο μόνος Δήμαρχος επί Καποδιστριακών Δήμων στην περιοχή.
Ο δημοσιογράφος Ντίνος Ροδόπουλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 66 ετών και ενώ νοσηλευόταν στο «Ερρίκος Ντυνάν».
Ο Ντίνος Ροδόπουλος πάλεψε με τον καρκίνο αλλά δεν τα κατάφερε…
Ήταν γιος του δημοσιογράφου Βασίλη Ροδόπουλου. Εργάστηκε για πρώτη φορά στον Ελεύθερο Τύπο, στη συνέχεια ως κοινοβουλευτικός συντάκτης στην εφημερίδα Απογευματινή και μετά στην ΕΡΤ, ενώ τα τελευταία χρόνια διετέλεσε Διευθυντής των περιφερειακών σταθμών της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.
Είχε συνταξιοδοτηθεί πριν από τρία χρόνια.
Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη στις 12 το μεσημέρι στο Νεκροταφείο Καισαριανής.
Κι όμως, έχεις ακούσει και ξέρεις πολλά τραγούδια του.
Η είδηση πέρασε λίγο στα ψιλά, χωρίς δακρύβρεχτα και πολύωρα αφιερώματα, αν και την τελευταία δεκαετία είχε κάνει κάποιες συνεντεύξεις και εμφανίσεις σε εκείνα τα αδηφάγα και πολύωρα τύπου «Στην υγειά μας» και «Κοίτα τι έκανες». Αλλά και αυτές λίγες, διότι δεν του άρεσε πολύ το φαίνεσθαι, συν ότι είχε προβλήματα υγείας.
Όταν πέθανε ήταν μόλις 66 χρονών και οι άνθρωποι που είχαν παρακολουθήσει την πορεία του δάκρυσαν, παρόλο που ήξεραν ότι λόγω ασθένειας ήταν… παροπλισμένος.
Δάκρυσαν όμως γιατί θυμόντουσαν τα τραγούδια και αυτήν τη χαρακτηριστική φωνή με το λυγμό που είχε – και γιατί τις περισσότερες φορές τον συνόδευε η λέξη «άτυχος».
«Αυτοί ήταν πιο έξυπνοι από μένα» είχε πει με φοβερή αυτοσαρκαστική διάθεση ο ίδιος σε συνέντευξή του στον Χρήστο Παπαδόπουλο. Και εννοούσε τους ανθρώπους του χώρου που έμειναν στη μνήμη του κόσμου.
Διαβάζοντας τα λιγοστά πράγματα που έχουν γραφτεί για τον Μπάμπη Τσετίνη, συνέχεια υπάρχει το όνομα του Στέλιου Καζαντζίδη. Και μάλιστα όχι ευμενώς, αφού πολλοί αφήνουν υπόνοιες ακόμα και για κόντρα μεταξύ τους, ή ακόμα χειρότερα ότι λόγω του Καζαντζίδη δεν έκανε την καριέρα που άξιζε.
«Με τον Καζαντζίδη ήμασταν φίλοι και μου είχε πει πολλές φορές πόσο του άρεσε η φωνή μου» είχε δηλώσει, βάζοντας τέλος σε όλη τη συνωμοσιολογία.
Πώς προέκυψε όμως όλη αυτή η ιστορία; Μια απλουστευμένη λογική που έχουν υιοθετήσει αρκετοί είναι η εξής: αφού κυριαρχούσε ο Καζαντζίδης, δεν υπήρχε θέση για άλλους στο λαϊκό τραγούδι. «Ο Καζαντζίδης έκανε καλό, γιατί εξαιτίας του βγήκαν και άλλοι λαϊκοί τραγουδιστές» υποστήριζε ο Τσετίνης.
Το παιδί που γεννήθηκε στη Δράμα και έζησε στη Θεσσαλονίκη μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’60 ήξερε από νωρίς τι ήθελε να κάνει. Και έτσι, σχεδόν ανήλικος ανέβηκε στο πάλκο. Το 1958 κατέβηκε στην Αθήνα και ξεκίνησε εμφανίσεις στο κέντρο «Ρομάντικα» που είχε ο Χρήστος Κολοκοτρώνης με τον Άκη Πάνου. Εκεί, ως… μαθητευόμενος τραγουδιστής, εμφανίστηκε πλάι στους Γιώργο Ζαμπέτα, Πέτρο Αναγνωστάκη και Γρηγόρη Μπιθικώτση (για την ιστορία, μαζί του είχε κατέβει από τη Θεσσαλονίκη και ο νεαρός Στράτος Διονυσίου).
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη δισκογραφία με το τραγούδι «Το κορίτσι μου χορεύει». Τα επόμενα χρόνια γνώρισε την επιτυχία με τραγούδια όπως: «Ο βρεγμένος βροχή δεν φοβάται» (όπου φωνητικά έκανε η νεαρή και άγνωστη τότε Λίτσα Διαμάντη), «Ίσως», «Μπορεί», «Αμφιβολία», «Κι ενώ το ήξερα», «Στο παλιό το μονοπάτι», «Ό,τι αρχίζει ωραίο», «Με ποιο δικαίωμα», «Να χαρείς τα μάτια σου, καλέ», «Η φτωχολογιά θα ζήσει».
Συνεργάστηκε επίσης με τον Χρήστο Λεοντή, τον Γιώργο Κατσαρό, τον Γιώργο Μητσάκη, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο.
Ηχογράφησε γύρω στα 200 τραγούδια και εμφανιζόταν σε μαγαζιά ακόμα και τα τελευταία χρόνια της καριέρας του. Ναι, στα αζήτητα δεν έμεινε, αλλά τη μεγάλη έκρηξη και τα πολλά χρήματα τα γεύτηκαν άλλοι.
Ο ίδιος δεν είχε κρύψει ότι το μεγάλο του πρόβλημα ήταν η δισκογραφική στην οποία ανήκε κατά τα χρυσά χρόνια. Και μόνο η χαρά του, αλλά και οι προοπτικές που του ανοίγονταν, τον έκαναν να μην κοιτάξει το συμβόλαιό του σε επίπεδο ποσοστών. Και έτσι, σύμφωνα με τον Τσετίνη, η εταιρεία κέρδιζε πολλά και ο ίδιος ψίχουλα.
Και όταν το λαϊκό τραγούδι πήγε σε άλλους δρόμους, η εταιρεία του τον αγνόησε – και απλά δεν του ανανέωσε το συμβόλαιο.
Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Για λόγους δικαιωμάτων –που υπήρχαν και τότε–, πολλοί συνθέτες ήθελαν να του δώσουν τραγούδια τους, αλλά υπήρχαν οι δεσμεύσεις και τα συμβόλαια.
Ένας από αυτούς ήταν και ο Μανώλης Χιώτης, ο οποίος όταν γύρισε ύστερα από πολλά χρόνια από την Αμερική, ήταν ξεχασμένος στη χώρα του και έψαχνε καινούργιες φωνές και διεξόδους για να βγει μπροστά. Είχε τάξει κάποιες νέες του συνθέσεις στον Τσετίνη, αλλά η συνεργασία δεν έγινε ποτέ λόγω του θανάτου του συνθέτη.
https://www.youtube.com/watch?v=2oSybyfnnhM
Όπως έλεγε και ο ίδιος ο Τσετίνης, τα καλά λεφτά ήρθαν από το εξωτερικό – και δη από την Αμερική.
«Δεν είναι όπως σήμερα που ο άλλος μπορεί να βγάζει κάτι εκατομμύρια τη βραδιά και με τέσσερις χρονιές αν τα κρατήσεις, να την βγάλεις καθαρή για μια ζωή» είχε πει σε τηλεοπτική του συνέντευξη. Ούτως ή άλλως το λαϊκό τραγούδι είχε αρχίσει να αλλάζει.
Κάτι που είναι και δίκαιο, όσο ο κόσμος προχωράει, να υπάρχει μια ανανέωση. Το αν είναι καλή ή όχι, κρίνεται στην πορεία.
Τον Τσετίνη τον θυμήθηκαν τη δεκαετία του 1980 οι κομπανίες και τα συγκροτήματα που ανακάλυπταν εκ νέου το λαϊκό τραγούδι. Η επιστροφή έγινε, αλλά όχι με νέο υλικό, ούτε με τις πλάτες μιας δισκογραφικής. Και ναι, οι νεο-κριτικοί έγραφαν ύμνους γι’ αυτήν τη σπουδαία φωνή, αλλά ήταν άλλοι που κυριαρχούσαν.
Από την άλλη, και ο ίδιος απ’ όσο φαίνεται δεν ήταν των δημοσίων σχέσεων, και έτσι σιγά-σιγά άρχισε να δουλεύει σε μικρότερα μαγαζιά, πιο οικογενειακά, πιο κοντά στη νέα του ζωή. «Οι παλιοί ήμασταν απροστάτευτοι. Να σας θυμίσω πού έφτασε να τραγουδάει πριν από το τέλος του ένας Ζαμπέτας», είχε πει ο τραγουδιστής.
Ηχογράφησε κι ένα τραγούδι του Άκη Πάνου τη δεκαετία του 1990, και μετά η λήθη. Τα τελευταία χρόνια υπέφερε από προβλήματα υγείας. Το 2005 έγινε συναυλία για οικονομική βοήθεια προς τον ασθενή τότε Τσετίνη. Ναι, τον είχαν θυμηθεί ξανά, μόνο που ο ίδιος πρακτικά πλέον δεν μπορούσε να το χαρεί.
Οι παλαιότεροι πάντως εκθείαζαν το ήθος και το χαρακτήρα του. Ούτε καβγάδες, ούτε ίντριγκες, μόνο καλά λόγια από τους συναδέλφους του, ειδικά από τους συνοδοιπόρους. Όσον αφορά τους άλλους τραγουδιστές, είχε παράπονο από τους νέους του χώρου που απαξίωναν την παλιά φουρνιά.
Ως τις τελευταίες του εμφανίσεις διατηρούσε τη φωνή του. Και αξίζει κάποιος να ανακαλύψει αυτόν τον λαϊκό λυγμό των τραγουδιών του. Έστω και σήμερα, κι ας μην συμβαδίζει με τα trends της εποχής.
Ο Πόλυς Κερμανίδης γεννήθηκε στη Ξάνθη, στα Κομνηνά, στις 20 Απριλίου 1946. Υπήρξε ένας από τους πιο ξεχωριστούς Έλληνες λαϊκούς τραγουδιστές, με φωνή που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή και τραγούδια που παραμένουν μέχρι σήμερα βαθιά χαραγμένα στη μνήμη του κοινού.
Παρά τη σημαντική του πορεία και την απήχηση που είχε στο λαϊκό τραγούδι, το όνομά του δεν είναι τόσο γνωστό στην ιδιαίτερη πατρίδα του όσο θα άξιζε, ενώ δεν έχει πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα κάποια εκδήλωση στη γενέτειρά του προς τιμήν του, ακόμη και μετά τον θάνατό του.
Από τα πρώτα του βήματα στη μουσική, ο Πόλυς Κερμανίδης ξεχώρισε για το ιδιαίτερο ηχόχρωμα της φωνής του. Είχε μια ερμηνεία άμεση και αυθεντική, με λαϊκή έκταση και δύναμη, που κατάφερνε να μεταδίδει το συναίσθημα χωρίς περιττές τεχνικές επιδείξεις. Η φωνή του χαρακτηριζόταν από τις πολυκύμαντες αναπνοές, την εσωτερική ένταση και μια ερμηνευτική προσέγγιση που συνδύαζε την κλασική λαϊκή σχολή με μια ιδιότυπη «αναρχική» ελευθερία στην απόδοση. Αυτό το ιδιαίτερο ύφος ήταν που τον έκανε να ξεχωρίζει και να αγαπηθεί από το κοινό.
Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν το τραγούδι «Τα πλοία πεθαίνουν στα λιμάνια», ένα κομμάτι που έγινε διαχρονικό και ταυτίστηκε με τη φωνή του. Το τραγούδι αυτό, γεμάτο νοσταλγία και εικόνες από τη ζωή των ναυτικών και των λιμανιών, εκφράζει την ψυχή του λαϊκού τραγουδιού και παραμένει μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς για τους φίλους του είδους. Η ερμηνεία του Κερμανίδη σε αυτό το κομμάτι θεωρείται από πολλούς μοναδική, καθώς συνδυάζει την ευαισθησία με την αυθεντικότητα που χαρακτήριζε τη φωνή του.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, συνεργάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς και εμφανίστηκε σε γνωστά νυχτερινά κέντρα της εποχής, κερδίζοντας την εκτίμηση τόσο των συναδέλφων του όσο και του κοινού. Αν και δεν υπήρξε από τους τραγουδιστές που κυριάρχησαν στα πρωτοσέλιδα ή στη δημοσιότητα, είχε μια σταθερή και ουσιαστική παρουσία στον χώρο του λαϊκού τραγουδιού, με ποιοτικές συνεργασίες και τραγούδια που άφησαν το αποτύπωμά τους.
Παρά την καλλιτεχνική του αξία, το όνομά του δεν έχει τιμηθεί όσο θα έπρεπε στον τόπο καταγωγής του. Πολλοί Ξανθιώτες δεν γνωρίζουν ότι ο Πόλυς Κερμανίδης γεννήθηκε στα Κομνηνά, ενώ ακόμη λιγότεροι γνωρίζουν ότι έφυγε από τη ζωή στις 6 Αυγούστου 2012. Μέχρι σήμερα, δεν έχει πραγματοποιηθεί κάποια εκδήλωση ή αφιέρωμα προς τιμήν του στην περιοχή όπου γεννήθηκε, γεγονός που προκαλεί απορία, αν αναλογιστεί κανείς την καλλιτεχνική του προσφορά.
Η μνήμη του, ωστόσο, παραμένει ζωντανή μέσα από τα τραγούδια του και κυρίως μέσα από τη χαρακτηριστική φωνή του, που εξακολουθεί να συγκινεί. Ο Πόλυς Κερμανίδης ανήκει σε εκείνη τη γενιά των λαϊκών τραγουδιστών που δεν στηρίχθηκαν σε εντυπωσιασμούς, αλλά σε αυθεντικό συναίσθημα και προσωπικό ύφος. Γι’ αυτό και η φωνή του παραμένει διαχρονική, οικεία και βαθιά ανθρώπινη.
Ίσως στο μέλλον η πόλη που τον γέννησε να αναγνωρίσει πιο έμπρακτα την αξία του και να τιμήσει τη μνήμη του με έναν τρόπο αντάξιο της καλλιτεχνικής του πορείας. Γιατί καλλιτέχνες σαν τον Πόλυ Κερμανίδη δεν ανήκουν μόνο στη δισκογραφία ή στο παρελθόν, αλλά αποτελούν κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου.
Μόλις στα 63 του χρόνια χτυπημένος από τον καρκίνο -Ποιος ήταν, οι συμμετοχές του σε θέατρο και τηλεόραση
«Έφυγε» σήμερα από τη ζωή ο γνωστός ηθοποιός Νίκος Χύτας σε ηλικία 63 ετών έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο. Άνθρωπος απλός, προσηνής ο Νίκος υπηρέτησε την τέχνη στο θέατρο, την τηλεόραση, τον κινηματογράφο. Είχε συμμετάσχει σε δεκάδες τηλεοπτικά σίριαλ, ταινίες και θεατρικές παραστάσεις όπως οι Μήδεια, Κρείσσων των Εμών Βουλευμάτων (2016), Το τρίτο στεφάνι (2011), «Μυστικά της Εδέμ», 7 θανάσιμες πεθερές, Γκασταρμπάιτερ, Μαντώ Μαυρογένους (1983), Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα, Δανεικός πατέρας, Σοφία… Ορθή, Σύνορα αγάπης, Φάκελος Πολκ στον αέρα (1992), Η μικρή μας πόλη (2003), Ποντικοπαγίδα (1995), Η γυνή να φοβείται τον άνδρα (2003) κ.ά.
Λάτρευε τη γη και το χωριό του
Εκτός από την τέχνη, ο Νίκος Χύτας λάτρευε τη γη, το χωριό του και την ακριτική Κάσο, νησί από το οποίο κατάγεται η σύζυγός του Βιργινία Βιντιάδη με την οποία απέκτησε τον 23χρονο σήμερα Μάνο, και στο οποίο πέρασε το τελευταίο καλοκαίρι απολαμβάνοντας την αύρα και το νερό της θάλασσας παρά την καταπόνηση της υγείας του. Είχε επιλέξει να κατοικεί μακριά από το κέντρο, κοντά στο βουνό, καλλιεργώντας στον κήπο του λαχανικά και φρούτα που μοίραζε στους φίλους του πάντα μαζί με το χαμόγελο της ικανοποίησης που τον γέμιζε η χαρά της προσφοράς. Ο Νίκος Χύτας συμμετείχε στα «Μυστικά της Εδέμ» και παρότι ο ρόλος του δεν ήταν και τόσο συμπαθής στο κοινό, οι τηλεθεατές τον εκτίμησαν ιδιαίτερα ως ηθοποιό.
«Προσπαθώ αν είμαι άνθρωπος της ουσίας»
Ιδού πως είχε αποκαλύψει ο ίδιος στοιχεία του εαυτού του στο περιοδικό «Τηλέραμα»: Παρακολουθώ περισσότερο ταινίες και αθλητικά που μου αρέσουν. Όταν ήμουν μικρός κι επειδή ο πατέρας μου ήταν ιερέας ήθελα να ασχοληθώ με τα εκκλησιαστικά. Βλέποντας όμως ότι υπήρχε περιορισμός και δεν υπήρχε ελευθερία στη σκέψη το απαρνήθηκα. Θα ήθελα όμως να ασχοληθώ με τη γη. Αγαπώ ιδιαίτερα τη φύση και γι’ αυτό επέλεξα να μείνω μακριά από το κέντρο κοντά σε δάσος. Το μότο της ζωής μου είναι «πάλευε και φέρε αποτελέσματα». Ότι έχω φτιάξει μέχρι τώρα είναι αποτέλεσμα πολλής δουλειάς. Γενικά προσπαθώ να είμαι άνθρωπος της ουσίας» δήλωσε ο ηθοποιός.
Ασχολήθηκε και με τα κοινά
Εκτός από ηθοποιός, ο Νίκος ασχολήθηκε και με τα κοινά ως δημοτικός σύμβουλος Παιανίας συμβάλλοντας στην καλλιτεχνική ανάδειξη της περιοχής μόνιμης κατοικίας του.
Πρωτοστάτησε στην ίδρυση και διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής ενός νέου πολιτιστικού σωματείου, ενός διαρκούς φεστιβάλ, τη «Θύρα Τέχνης» Παιανίας, με στόχο να δώσει νέα πνοή στα Μεσόγεια.
«Δεν ταλαιπωρούμαι γιατί δεν θέλω να είμαι ο πρώτος», έλεγε για την ηθοποιία
Την πραγματική αίσθηση για τον κόσμο του Νίκου Χύτα διαπιστώνει κανείς ανατρέχοντας σε μια παλιά συνομιλία του με την ηθοποιό, συγγραφέα και δημοσιογράφο Μαρία Κυριάκη δίπλα στη Λίμνη Πλαστήρα όπου συναντήθηκαν και δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο, στο site www.episkinis.gr (Επί σκηνής: Το Θέατρο στο Διαδίκτυο):
– Tι θα έλεγες σ’ ένα νέο ηθοποιό για την τέχνη που διάλεξε να υπηρετήσει;
Αφού αυτό θέλει να το κάνει, αλλά πρέπει να το αγαπήσει πάρα πολύ. Γιατί θα τον πονέσει πάρα πολύ και θα του δώσει και πάρα πολλές χαρές. Όταν αγαπάμε κάτι πάρα πολύ του επιτρέπουμε και να μας πονάει και να μας ευχαριστεί. Όταν όμως δεν το αγαπάμε, απλά μας ταλαιπωρεί. Δεν μ’ αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους να ταλαιπωρούνται. Ωραίο είναι να αφοσιώνονται, να ταξιδεύουν μέσα από την τέχνη τους. Αλλά οι καιροί είναι δύσκολοι όπως βλέπεις και συ, δύσκολα παίρνει τα λεφτά του ένας καλλιτέχνης, σχεδόν τα περισσότερα πράγματα γίνονται με εκπτώσεις, πρέπει κανείς να αγαπάει πάρα πολύ το θέατρο για να αντέξει όλο αυτό που συμβαίνει γύρω μας.
– Εσύ πως το αντέχεις;
Δόξα τω θεώ δεν υποφέρω μ’ αυτή τη δουλειά. Με τιμάει, την τιμάω κι εγώ. Δεν ταλαιπωρούμαι γιατί δεν θέλω να είμαι ο πρώτος. Μ’ ενδιαφέρει μόνο ο ρόλος που θα υποδυθώ να είναι κάτι ιδιαίτερο, να κάνω κάτι που να με εξιτάρει, κάτι που να με ταξιδεύει, κάτι που να το θυμάμαι μετά σαν ένα όμορφο σταθμό στην πορεία μου. Το να θέλω να είμαι πρώτος το είχα παλιά, όταν ήμουν μικρός, τώρα το έχω αφήσει πίσω μου.
– Ποια είναι η γνώμη σου για την σημασία της σωστής θεατρικής παιδείας όχι μόνο για τους καλλιτέχνες του θεάτρου αλλά και για τους θεατές του. Διότι και αυτοί την χρειάζονται εξ ίσου. Αν δεν έχεις θεατρική παιδεία είναι μοιραίο να προτιμήσεις από το θέατρο, ένα σκυλάδικο.
Έχεις δίκιο σ’ αυτό. Το να έχεις θεατρική παιδεία δεν είναι απαραίτητο μόνο όταν σκέφτεσαι να ακολουθήσεις τον κλάδο του ηθοποιού ή κάποιο ανάλογο επάγγελμα. Όταν όμως είσαι γνώστης του αντικειμένου και να το κριτικάρεις μπορείς και να το εξελίξεις. Το πιο βασικό είναι κατά τη γνώμη μου πως ένας πάρα πολύ καλός θεατής και γνώστης του αντικειμένου, μπορεί να πετάξει το άχρηστο και να κρατήσει το καθαρό. Αυτό είναι αρκετό. Να διώξει τον παρείσακτο που έρχεται να μπει σε μια δουλειά και να αποδεχτεί εκείνον που παράγει κάτι ιδιαίτερο, κάτι που να μπορεί να κρατήσει και την κοινωνία και τη μονάδα σ’ ένα αξιόλογο επίπεδο.
– Στη χώρα μας όμως…
Η άποψή μου είναι ότι λίγο τυχάρπαστα γίνονται τα πράγματα στη χώρα κι αυτό είναι ένας πόνος. Είναι κάτι άσχημο που περνάει από πάνω μας, μας ταλαιπωρεί και μας βρoμίζει. Το χειρότερο για μένα είναι πως πολλοί σημαντικοί άνθρωποι κρύφτηκαν γιατί δεν τους δόθηκε η δυνατότητα να αρθρώσουν κι αυτοί λόγο. Αυτά είναι τα άσχημα που συμβαίνουν στη χώρα. Μακάρι οι μέρες που έρχονται να φέρουν κάτι καλύτερο. Άμα δεν φέρουν τι να κάνουμε, δεν θα αυτοκτονήσουμε κιόλας…
– Μια ανάμνηση που φέρνεις συχνά στο μυαλό σου;
Όταν ξεκινούσα την καριέρα μου ο πατέρας μου, μου είπε μια μέρα. Θα πας ψηλά εσύ παιδάκι μου. Σ’ είχα δει στον ύπνο μου και ήσουν σ’ ένα αεροπλάνο και πήγες να πέσεις και τρόμαξα. Αλλά μετά σηκώθηκες και πήγες ψηλά στον ουρανό κι έκανες βόλτες εκεί πάνω. Αυτή η ανάμνηση για μένα είναι συχνά ένα σπρώξιμο. Στόχει πει ένας γονιός, λες λοιπόν «θα τα καταφέρω. Αφού το ΄χει πει αυτός που αγαπάω, αφού αυτός πιστεύει σε μένα, θα τα καταφέρω».
Υπέρταλαντούχα ηθοποιός αλλά παράλληλα και μια γοητευτική γυναίκα, η Μαίρη Λαλοπούλου υπήρξε ένα από τα μυθικά πρόσωπα του Ελληνικού κινηματογράφου, με συμμετοχή μόλις σε δώδεκα ταινίες.
Η Μαίρη Λαλοπούλου υπήρξε μία ηθοποιός, πού καθιερώθηκε ως μία ντάμα της σκηνής και της οθόνης. Επίσης υπήρξε μία ηρωίδα της εθνικής αντίστασης, που πλήρωσε βαρύ τίμημα και αυτή και η οικογενεια της.
Ωστόσο όλοι θα τη θυμόμαστε από το ρόλο της στην ταινία του Ντίνου Δημόπουλου “Τζένη Τζένη”, ως κυρία Κασσανδρή που αναρωτιέται:“Τρεις γάμοι είναι πολλοί σε μια σεζόν;”.
Γεννημένη στην Αθήνα το 1926 πρωτοεμφανίστηκε στο σανίδι το 1949 και στον κινηματογράφο μερικά χρόνια αργότερα, το 1952, στην κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου “Ένα Βότσαλο στη Λίμνη”. Θεατρικά συνεργάστηκε με τον Κώστα Μουσούρη, την Έλλη Λαμπέτη, την Κυβέλη και το Γιώργο Παππά. Ιδιαίτερα σχολιάστηκε η παρουσία της στο ΚΘΒΕ το 1970, πρωταγωνιστώντας στο “Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας” του Σαίξπηρ, με σκηνοθέτη το Σπύρο Ευαγγελάτο.
Ο κινηματογράφος για τη Μαίρη Λαλοπούλου υπήρξε ότι για τους περισσότερους ηθοποιούς του Θεάτρου: μέσο επιβίωσης. Εμφανίστηκε σε 12 ταινίες με πιο αξιόλογες τις τέσσερις που γύρισε στη Φίνος Φιλμ: “Τζένη – Τζένη”, “Οι Κυρίες της Αυλής“, “Νύχτα Γάμου” και “Επαναστάτης Ποπολάρος“.
Μαζί με τους Κώστα Πρέκα, Ελένη Προκοπίου, Ντίνο Ηλιόπουλο και Κατερίνα Γιουλάκη στην ταινία “Οι Κυρίες της Αυλής”.
Η Μαίρη Λαλοπούλου ανήκε στην ΕΠΟΝ, όπως και τα τρία αδέλφια της (δυο αδελφές και ένας αδελφός). Στις 24 Ιουνίου του 1944 η ηθοποιός βρέθηκε μαζί με άλλα μέλη της ΕΠΟΝ, στο εργοστάσιο της «Ελληνικής Εριουργίας» στον Περισσό, με σκοπό να ενημερώσουν τους εργάτες για το τι συνέβαινε στο Κάιρο με τις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα αστικά κόμματα και το συνασπισμό του ΕΑΜ, που είχαν ως θέμα τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας.
Η χαμογελαστή ηθοποιός κρύβει μια πολύ στενάχωρη ιστορία. Οι ΕΠΟΝίτες που συγκεντρώθηκαν ήταν άοπλοι και δεν περίμεναν να χτυπηθούν. Μόλις ξεκίνησε η συγκέντρωση άρχισαν οι πυροβολισμοί. Η Λαλοπούλου περιέγραψε τη σκηνή με λεπτομέρεια: «Η όλη ενέργεια ήταν προδομένη. Μας άφησαν να προχωρήσουμε σε μια αίθουσα με μηχανήματα και μεγάλες μπάλες από μπαμπάκια, στην οποία είχαν πιάσει δουλειά οι εργάτες. Μόλις ετοιμαζόμαστε να αρχίσουμε, άρχισε το πιστολίδι. Ήταν ήδη μέσα στο εργοστάσιο τα Τάγματα και μπουκάρισαν με τα πιστόλια χτυπώντας μας μέσα στην αίθουσα. Έγινε πανικός, κυρίως από τις εργάτριες. Όλοι άοπλοι. Προσπαθούσαμε να κρυφτούμε πίσω από το μπαμπάκι, αλλά έναν-έναν μας ανακάλυπταν και με κλωτσιές και χτυπήματα στα κεφάλια με τις μπερέτες, μάς έβγαλαν έξω στην αυλή. Σπρωγμένη με κλωτσιές, μ’ έβγαλε και μένα ο Μπέλκας, ένας κόκκινος στα μούτρα, κοντός, ίδιο τέρας. Ο Κωστάκης στην Ελπίδος [το κέντρο βασανιστηρίων της Ειδικής Ασφάλειας, στο ξενοδοχείο «Κρυστάλ» της οδού Ελπίδος 3] έτρωγε ξύλο όλη μέρα. Δε μαρτύρησε. Άλλωστε κανένας απ’ όσους πέθαναν από το ξύλο ή βασανίστηκαν ολόκληρη εκείνη τη μέρα δε μαρτύρησε. Εκείνος ή μάλλον εκείνη που μαρτύρησε, δεν έφαγε ούτε μία. Δείλιασε και τα ξέρασε όλα, όταν είδε στη Νέα Ιωνία να δέρνουν γυναίκες και άντρες οι Γερμανοί και οι “αιμοχαρείς τσολιάδες”. Και φυσικά την άλλη μέρα ήτανε σπίτι της. Ο Ρέππας δερνόταν ολόκληρη την ημέρα. Νύχτα πια, κάποια στιγμή που η πόρτα του δωματίου που με είχαν, ίσως και επίτηδες, είχε μείνει μισάνοιχτη από έναν ταγματασφαλίτη που βγήκε μετά από “ανάκριση” που μου έκανε, είδα απέναντι την πόρτα του καμπινέ ανοιχτή, και έναν Ρέππα πεσμένο με τα μούτρα στη λεκάνη. Τον έσυραν δυο χαφιέδες σκοτωμένο πια. Τα όργανά του ήταν γεμάτα αίματα και μαύρα. Τα είδα όλα, όπως τα λέω. Αφού με βασάνισε απάνθρωπα η ομάδα βασανιστών της οδού Ελπίδος, ένας από τους βασανιστές μου βούτηξε το χέρι του στο αίμα του κορμιού μου και γλείφοντάς το μου είπε: “Να! κοίτα μωρή, είμαι ο αιμοχαρής τσολιάς και σου πίνω το αίμα”. Μουσκεμένη στο αίμα, με κολλημένα τα ξεσκισμένα ρούχα μου στις ξεσκισμένες σάρκες μου, με μεταφέρανε στις φυλακές Χατζηκώστα. Εκεί είχανε μεταφέρει από την οδό Ελπίδος και την Καλλισθένη Σμπαρούνη-Κύρκου και από διάφορα άλλα αστυνομικά τμήματα πολλές άλλες κοπέλες χτυπημένες».
Η Μαίρη Λαλοπούλου γλίτωσε και επέζησε. Την εμπειρία αυτή όμως, σύμφωνα με ανθρώπους του περιβάλλοντος της δεν μπόρεσε να την ξεπεράσει ποτέ και της δημιουργούσε κατά καιρούς ψυχολογικά προβλήματα. Άλλωστε αυτό δεν ήταν το μόνο χτύπημα στην οικογένειά της. Η μία της αδελφή πέθανε σε ηλικία μόλις 22 ετών από την ταλαιπωρία, τα συνεχή βασανιστήρια και τις κακουχίες, ενώ η άλλη συνελήφθη στα 15 της και οδηγήθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, από το οποίο κατάφερε να επιζήσει. Παρόμοια τύχη είχε και ο αδελφός της που οδηγήθηκε στην εξορία.
Στις 25 Ιουλίου 1995, πέθανε, νικημένη από τον καρκίνο η ηθοποιός Αλίκη Γεωργούλη.
Η Αλίκη Γεωργούλη δεν ήταν μία ακόμα ηθοποιός, μία… απλή ηθοποιός. Για πολλούς ήταν η επιτομή της ηθοποιού.
Ήταν αυτή που μπορούσε με άνεση να παίξει την υπηρετριούλα στον «Ηλία του 16ου» όπου στην πλάτη της τα πλούσια αλλά εθισμένα στον τζόγο αφεντικά στήνουν μία πλεκτάνη και με την ίδια άνεση να παίξει στον «Θίασο» του Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Και είναι ο ίδιος άνθρωπος που οραματίστηκε να γυρίσει μαζί με τον (πρώην) σύζυγό της Αλέκο Αλεξανδάκη την εμβληματική ταινία «Συνοικία το Όνειρο».
Η Αλίκη Γεωργούλη γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1931 στην Αθήνα. Στην πλατεία Αμερικής. Μπορεί σήμερα να είναι μία υποβαθμισμένη περιοχή αλλά τότε ήταν μία συνοικία που ζούσαν μεγαλοαστικές οικογένειες.
Από μικρή λάτρευε την υποκριτική. Ήξερε τι ήθελε να κάνει. Προσπάθησε να μπει στο Θέατρο Τέχνης και στο Εθνικό Θέατρο αλλά δεν τα κατάφερε. Δεν τα παράτησε, όμως. Ήταν η πρώτη μαθήτρια στη σχολή του Δημήτρη Ροντήρη, στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών.
Εκεί έδειξε γρήγορα το ταλέντο της και το 1953 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο «σανίδι» στο έργο του Τζορτζ Μπέρναρ Σο «Ο άνθρωπος του Διαβόλου», δίπλα στον Μάνο Κατράκη.
Επόμενος μεγάλος σταθμός της καριέρας της αλλά και της ζωής της ήταν ο Αλέκος Αλεξανδράκης. Έπαιξαν μαζί για πολλά χρόνια αλλά κυρίως ήταν ζευγάρι και στη ζωή από το 1956 έως το 1960. Για εκείνη ήταν ο ένας και μοναδικός γάμος που έκανε, για εκείνον ο τρίτος από τους τέσσερις.
Ήταν τέτοιο το δέσιμο που είχαν οι δυο τους που ένα χρόνο μετά τον χωρισμό τους δημιούργησαν την εμβληματική ταινία «Συνοικία το Όνειρο» που τάραξε τα πολιτικά νερά της εποχής αφού θεωρήθηκε… κομμουνιστική!
Στην πραγματικότητα, μάλιστα, υπήρξαν πολλοί που έλεγαν πως ο Αλεξανδράκης δεν ήταν κομμουνιστής μέχρι που γνώρισε τη Γεωργούλη η οποία και τον… «παρέσυρε»!
Η Αλίκη Γεωργούλη συνεργάστηκε με σπουδαία ονόματα της εποχής εκείνης όπως η Κατίνα Παξινού και ο Αλέξης Μινωτής.
Στον κινηματογράφο (εκτός από τη «Συνοικία») η Γεωργούλη στο ιστορικό δράμα του Ντίνου Κατσουρίδη «Είμαι αθώος», έργο το οποίο είναι βασισμένο στην υπόθεση Ντρέιφους και βέβαια στις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Ο θίασος», «Οι κυνηγοί» (με εκείνον τον φοβερό σε ποιότητα και πάθος μονόλογο μέσα στο αυτοκίνητο) και «Τοπίο στην ομίχλη».
Συνολικά, πάντως, στον κινηματογράφο η Αλίκη Γεωργούλη έπαιξε σε λιγότερες από 15 ταινίες, γεγονός ενδεικτικό της επιλεκτικότητας που έδειχνες στους ρόλους που αναλάμβανε.
Μετά τον χωρισμό της με τον Αλεξανδράκη η Γεωργούλη γνωρίστηκε και ερωτεύτηκε τον πολίστα Πέτρο Καλφαμανώλη με τον οποίο απέκτησαν ένα γιο, τον Γιώργο τον φωτογράφο των… celebrities.
Με την επιβολή της χούντας, η Αλίκη Γεωργούλη (χαρακτηρισμένη ως «κόκκινη») αντιμετώπισε πολλά προβλήματα τα οποία στην πραγματικότητα την άφησαν εκτός χώρου αφού εξαιτίας της ιδεολογίας της δεν μπορούσε να βρει δουλειά.
Αυτό που έκανε εκείνη την περίοδο προκειμένου να βγάζει τα προς το ζην ήταν να μεταφράζει θεατρικά έργα και να δουλεύει ως καθηγήτρια υποκριτικής.
Μετά την πτώση της επτάχρονης δικτατορίας, η Γεωργούλη προσπάθησε να βρει ξανά τον βηματισμό της και το έκανε με τρόπο εντυπωσιακό. Αφενός, όπως ήδη αναφέρθηκε, συμμετέχει στις ταινίες του Θεόδωρου Αγγελόπουλου και αφετέρου παίρνοντας την τύχη της στα χέρια της δημιουργώντας το δικό της θέατρο!
Μία εποχή που η περιοχή του Ψυρρή ήταν κακόφημη και γεμάτη βιοτεχνίες, εκείνη αποφάσισε να συγκεντρώσει κάποια χρήματα για να αγοράσει ένα παλιό και σχεδόν ρημαγμένο εργοστάσιο ξυλείας και με προσωπική δουλειά και κόπο να το μεταμορφώσει στο εμβληματικό θέατρο «Αποθήκη»!
Το πρώτο έργο που ανέβασε εκεί ήταν το «Όλο σπίτι, κρεβάτι, εκκλησία» της Φράνκα Ράμε και του Ντάριο Φο.
Η επιτυχία ήταν μεγάλη και γρήγορα το θέατρο «Αποθήκη» έγινε κάτι σαν σύμβολο για το ελληνικό θέατρο που, πλέον, είχε και αυτό ένα χώρο που ήταν περισσότερο underground απ’ ότι συνηθιζόταν εκείνη την εποχή.
Το θέατρο άνοιξε τις πύλες του το 1981 και παρά το γεγονός ότι έζησε μεγάλες στιγμές, δεν έλειψαν και τα οικονομικά προβλήματα που έφερναν σε δύσκολη θέση την Αλίκη Γεωργούλη η οποία, ωστόσο, κατάφερε και το κράτησε «όρθιο».
Το 1995, κυκλοφόρησε το μοναδικό βιβλίο της Γεωργούλη με τίτλο Από τον Λένιν στον Βερσάτσε από τις εκδόσεις Κάκτος.
Ξεκίνησε να το γράφει λίγο πριν αρρωστήσει και όταν την «χτύπησε» ο καρκίνος αγωνιούσε αν θα προλάβει να «να τα πει όλα, να μην αφήσει κανέναν και τίποτε απέξω».
Τελικά, το έγραψε και λίγο καιρό αργότερα πέθανε σε ηλικία μόλις 64 ετών. Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στο νεκροταφείο Ζωγράφου.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1936 και έφυγε από τη ζωή τον Ιανουάριο του 1997. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Πέλου Κατσέλη, έναν από τους σημαντικότερους θεατρικούς πυρήνες της εποχής, και απέκτησε άδεια άσκησης επαγγέλματος ηθοποιού ως «εξαιρετικό ταλέντο», διάκριση που αποτύπωνε από νωρίς τις δυνατότητές της.
Για σειρά ετών υπήρξε θιασάρχης στο Ρωμέικο Θέατρο, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον σύζυγό της, τον ηθοποιό Μπάμπη Τιμοθέου. Παράλληλα, ήταν μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, γεγονός που μαρτυρά τη στενή της σχέση με το θεατρικό γίγνεσθαι και τη δημιουργική πλευρά της σκηνής.
Στον κινηματογράφο συμμετείχε κυρίως σε χαρακτηριστικές ταινίες της «χρυσής εποχής» του ελληνικού σινεμά, συχνά σε δευτερεύοντες αλλά απολύτως λειτουργικούς ρόλους, που έδιναν ζωντάνια και αλήθεια στην αφήγηση. Με φυσικότητα, λεπτό χιούμορ και θεατρική παιδεία, άφησε το δικό της στίγμα σε αγαπημένες ταινίες.
Μαρία Πενταγιώτισσα (1957)
Ψιτ… κορίτσια! (1959)
Έξω οι κλέφτες (1961)
Ο Μιχαλιός του 14ου Συντάγματος (1962) – Στέλλα
Ο θαλασσόλυκος (1964)
Η γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965) – γραμματέας Κωνσταντίνου
Μοντέρνα Σταχτοπούτα (1965) – γειτόνισσα
Το βλακόμουτρο (1965)
Ευτυχώς… τρελάθηκα! (1966) – Βούλα
Ο εξυπνάκιας (1966) – Ζέτα
Ο αχόρταγος (1967)
Τρελός, παλαβός και Βέγγος (1967)
Η θυρωρίνα (1968)
Η μεγάλη Ανάσταση (1969) – πελάτισσα μπαρ
Η Ντόρα Αναγνωστοπούλου ανήκει σε εκείνη τη γενιά ηθοποιών που, χωρίς κραυγαλέα προβολή, στήριξαν με επαγγελματισμό και ήθος το ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο. Η παρουσία της παραμένει συνδεδεμένη με μια εποχή όπου ο ρόλος, όσο μικρός κι αν ήταν, αντιμετωπιζόταν με σεβασμό και αφοσίωση.
Εν αρχή είναι το όνομα, οπότε ο Πρόδρομος Κουλούμπας (όπως ήταν το πραγματικό του όνομα), όταν αποφασίζει να βγει στο θέατρο, βαφτίζεται σε Μάκη Δεμίρη.
Η ψιλόλιγνη φιγούρα του κυριαρχεί στις ταινίες που έπαιξε. Αλλά δεν ήταν ένας αλεξιπτωτιστής του χώρου. Είχε σπουδάσει στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη και στο Ωδείο Αθηνών, άρα το θέατρο τον ενδιέφερε. Το γεγονός ότι (κυρίως στο σινεμά) του έδιναν δεύτερους ρόλους και κωμικούς, ήταν όπως φαίνεται κάτι που δεν τον ενοχλούσε.
Βέβαια, στο κλισάρισμα εκείνης της περιόδου δεν είχε πολλές εναλλαγές χαρακτήρων. Από μάγκας μέχρι… τραυλός.
Αλλά νά που στο πέρασμα του χρόνου ο Δεμίρης όχι μόνο δεν ξεχάστηκε, αλλά πέρασε και στην γενιά των ανθρώπων που είδε και αγάπησε αυτές τις ταινίες από την τηλεόραση. Και φυσικά το ότι έγινε αγαπητός στο κοινό με αυτό το ρεπερτόριο, του πιστώνεται ως επιτυχία.
Αρχές δεκαετίας 1970 και η τηλεόραση πια έχει εισβάλει στη χώρα. Οι δε ελληνικές σειρές κυριαρχούν, έστω και αν υπάρχουν μόνο δύο κανάλια. Τα πρώτα ονόματα του κινηματογράφου –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων– δεν τα πήγαν καλά στη μικρή οθόνη.
Αντιθέτως, ηθοποιοί που ήταν κυρίως δευτεραγωνιστές στο σινεμά, γνώρισαν τεράστια επιτυχία. Έστω και με μία σειρά.
24 Φεβρουαρίου 1972 κάνει πρεμιέρα στην ΥΕΝΕΔ η σειρά «Η γειτονιά μας». Όπως καταλαβαίνει κανείς από τον τίτλο, ήταν μια λαϊκή σειρά. Έφερε όμως την υπογραφή ενός σπουδαίου: Του Κώστα Πρετεντέρη.
O περιβόητος γάμος (φωτ.: mixanitouxronou.gr)
Ένας από τους ηθοποιούς που ήθελαν οι συντελεστές ήταν ο Γιάννης Βογιατζής. Ο ηθοποιός όμως, καθώς ήταν δεσμευμένος με κινηματογραφικό συμβόλαιο, δεν μπορούσε να συμμετάσχει, με αποτέλεσμα ο σεναριογράφος να προτείνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον Μάκη Δεμίρη. Και από εδώ ξεκινάει ο θρίαμβος.
Ο Δεμίρης υποδυόταν τον καφετζή Μάκη Κατσαούνη, που είχε χρόνια σχέση με την κομμώτρια Σάσα (που υποδυόταν η Σάσα Καστούρα).
Η σειρά όχι απλώς γνωρίζει επιτυχία, αλλά μπαίνει στην κατηγορία που όταν προβαλλόταν άδειαζαν οι δρόμοι. Το δε ζευγάρι λατρεύεται από τον περισσότερο κόσμο. Μάλιστα πολλοί πίστευαν ότι ήταν ζευγάρι και στην πραγματική ζωή. Και όταν τελικά ύστερα από πολλά εμπόδια το ζευγάρι παντρεύτηκε στη σειρά, τότε οι φήμες πήραν φωτιά.
Μπορεί η «Γειτονιά» να τελείωσε το 1977, όμως τον Δεκέμβριο του 1975 υπήρξαν ριζικές αλλαγές. Αρκετοί από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους (ανάμεσά τους και ο Δεμίρης με την Καστούρα) αποχώρησαν. Η βασική αιτία ήταν ότι το αρχικό (και βασικό) καστ της σειράς πληρωνόταν με τους χαμηλούς μισθούς που πληρωνόταν και όταν ξεκίνησε η σειρά, και παρά την τεράστια επιτυχία της «Γειτονιάς» και τις πολλές ώρες των γυρισμάτων, οι ηθοποιοί αυτοί εξακολουθούσαν να αμείβονται λίγο.
Παράλληλα, ορισμένοι γνωστοί ηθοποιοί που έκαναν κάποιο πέρασμα (guest) από τη σειρά, αμείβονταν με νέους, ευνοϊκότερους όρους από ό,τι το παλιό καστ. Και επειδή υπήρχαν και συμβόλαια, όταν ήρθε η ώρα της ανανέωσής τους, οι ηθοποιοί δεν υπέγραψαν.
Ο Μάκης Δεμίρης βίωσε τη μετάβαση από τα εξώφυλλα στην ηρεμία, αλλά δεν έμεινε άνεργος. Ούτως ή άλλως στο θέατρο –και ειδικά στην επιθεώρηση– ήταν από τους υπολογίσιμους ηθοποιούς. Συν το ότι η μίνι ανάκαμψη του εγχώριου εμπορικού σινεμά τού έδωσε και μια προσωπική επιτυχία στο ρόλο του καθηγητή Θεολογίας στα δύο πρώτα Ρόδα τσάντα και κοπάνα.
Με Στάθη Ψάλτη και Παναγιώτη Σουπιάδη (φωτ.: facebook / Ελληνικό σινεμά)
Την περίοδο των 80ς ταινιών και των βιντεοκασετών, έρχονται τα δυσάρεστα: Ο ηθοποιός είχε καρκίνο στον φάρυγγα. Εκείνη την περίοδο στο πλευρό του στέκεται (και εμπράκτως) ο καλός του φίλος, Στάθης Ψάλτης. Ο μεγάλος κωμικός τού έδωσε χρήματα για να ταξιδέψει στη Ρωσία σε εξειδικευμένους γιατρούς, οι οποίοι του έδωσαν δεκαπέντε χρόνια ζωής.
Σώζεται μεν, αλλά τα πρόβλημα μόλις έχουν αρχίσει αφού είχε προβλήματα με την άρθρωσή του. Κι αυτό για έναν ηθοποιό είναι πολύ σοβαρό.
Λιγοστεύουν οι εμφανίσεις του στο χώρο και κάνει κι άλλες δουλειές παράλληλα. Και παρόλο που είχαν βγει άλλοι ηθοποιοί και δεν ήταν στην πρώτη γραμμή, το σινάφι και οι φίλοι του δεν τον ξέχασαν. Έτσι δούλευε και περιστασιακά.
Η τελευταία του δουλειά ήταν σε μια περιοδεία. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής μόλις είχε επιστρέψει στην Αθήνα ο ηθοποιός, και άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του στα Πατήσια στις 14 Οκτωβρίου 1999 από ανακοπή καρδιάς. Ήταν μόλις 60 χρόνων.
(Φωτ.: facebook / Ελληνικό σινεμά)
Αν δεν το βρείτε εδώ, δεν είναι είδηση
© Tilestwra.com