Η συγκλονιστική ζωή και η σπουδαία πορεία της Έλενας Κυρανά της φωνής του νέου κύματος

Η είδηση του θανάτου της Έλενα Κυρανά βύθισε στη θλίψη όσους τη γνώρισαν μέσα από το τραγούδι, τον κινηματογράφο και το θέατρο. Η σπουδαία ερμηνεύτρια άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 74 ετών, ύστερα από πολυετή προβλήματα υγείας και νοσηλεία στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», κλείνοντας έτσι ένα σημαντικό κεφάλαιο της ελληνικής καλλιτεχνικής ιστορίας. 

Η Έλενα Κυρανά υπήρξε μία από τις πιο ιδιαίτερες παρουσίες του ελληνικού Νέου Κύματος, μιας εποχής που σημάδεψε βαθιά το ελληνικό τραγούδι τις δεκαετίες του ’60 και του ’70. Με ευγενική παρουσία, χαρακτηριστική φωνή και καλλιτεχνική ευαισθησία, κατάφερε να ξεχωρίσει σε μια περίοδο όπου η μουσική, οι μπουάτ και οι ποιητικές μελοποιήσεις γνώριζαν τεράστια άνθηση.

Γεννημένη το 1943, έκανε τα πρώτα της βήματα πολύ νωρίς στον χώρο της τέχνης. Σε ηλικία μόλις 18 ετών εμφανίστηκε στο θεατρικό σανίδι, χρησιμοποιώντας τότε το όνομα Ελένη Κυρανά. Η πρώτη μεγάλη της συμμετοχή ήταν στην παράσταση «Γέρμα» του σπουδαίου σκηνοθέτη Αλέξης Σολομός, γεγονός που φανέρωνε ήδη από τότε το υποκριτικό της ταλέντο και τη δυναμική της παρουσία. 

Δείτε το βίντεο:

Στη συνέχεια στράφηκε στον κινηματογράφο, όπου άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό. Το ντεμπούτο της πραγματοποιήθηκε το 1966 στην ταινία «Ένοχοι» του Κώστας Ασημακόπουλος, ενώ ακολούθησαν συμμετοχές σε κινηματογραφικές παραγωγές και τηλεοπτικές σειρές της εποχής. Ανάμεσα στις πιο γνωστές εμφανίσεις της συγκαταλέγεται η σειρά «Φάρος» του Γιώργος Σκαλενάκης, στην οποία υποδύθηκε τη Νταίζη. Το συγκεκριμένο σίριαλ, παρότι είχε αγαπηθεί από το κοινό, δεν προβλήθηκε ποτέ ξανά σε επανάληψη και θεωρείται σήμερα σχεδόν χαμένο τηλεοπτικό υλικό. 

Ωστόσο, η μεγάλη της αγάπη ήταν πάντα το τραγούδι. Η Έλενα Κυρανά συνδέθηκε άρρηκτα με το Νέο Κύμα και τις μπουάτ της Πλάκας, συνεργαζόμενη με σημαντικούς συνθέτες και ερμηνευτές της εποχής. Η δισκογραφική της παρουσία μπορεί να μην υπήρξε τεράστια σε όγκο, όμως άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα χάρη στην ποιότητα και τη μοναδικότητα των τραγουδιών της.

Δείτε το βίντεο:

Το 1969 συμμετείχε στον ιστορικό δίσκο «12 Τραγούδια Του F.G. Lorca», έργο του Γιάννης Γλέζος πάνω σε ποιήματα του Federico García Lorca, μεταφρασμένα από τον Λευτέρης Παπαδόπουλος. Εκεί ερμήνευσε τα τραγούδια «Πρώτο Φιλί» και «Κεφαλοδέσι», δίπλα στον σπουδαίο Γιάννης Πουλόπουλος. Τα τραγούδια αυτά θεωρούνται μέχρι σήμερα διαχρονικά διαμάντια της ελληνικής δισκογραφίας και πολλοί λάτρεις του Νέου Κύματος συνεχίζουν να τα αναζητούν και να τα ακούν με συγκίνηση. 

Δύο χρόνια αργότερα, το 1971, συμμετείχε και στον δίσκο «Ο Κήπος» των Λίνος Κόκοτος και Άκος Δασκαλόπουλος, έναν ακόμα σημαντικό σταθμό του ελληνικού έντεχνου τραγουδιού. Παράλληλα, κυκλοφόρησε και αρκετά τραγούδια σε δισκάκια 45 στροφών την περίοδο 1967-1976, ενώ είχε τραγουδήσει και σε έξι ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες. 

Παρά το ταλέντο και την αναγνωρισιμότητά της, η Έλενα Κυρανά απομακρύνθηκε σχετικά νωρίς από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν επιδίωξε ποτέ τον έντονο προβολέα ούτε τις κοσμικές εμφανίσεις, επιλέγοντας μια πιο ήρεμη και διακριτική ζωή. Όσοι τη γνώρισαν μιλούσαν πάντα για έναν χαμηλών τόνων άνθρωπο, με ποιότητα, ευγένεια και βαθιά αγάπη για την τέχνη.

Παρότι είχε χαθεί από τη δισκογραφία μετά τις αρχές της δεκαετίας του ’70, οι άνθρωποι της μουσικής δεν την ξέχασαν ποτέ. Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές των τελευταίων χρόνων της ζωής της ήταν η εμφάνισή της δίπλα στον Ορφέας Περίδης στον «Σταυρό του Νότου», όταν ανέβηκε ξανά στη σκηνή και τραγούδησε το «Κεφαλοδέσι», συγκινώντας το κοινό και συστήνοντας ξανά τη φωνή της στη νεότερη γενιά. 

Δείτε το βίντεο:

Η προσωπική της ζωή παρέμεινε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν απέκτησε δική της οικογένεια, όμως είχε τεράστια αδυναμία στη βαφτιστήρα της, κόρη της αδελφής της, την οποία θεωρούσε σαν παιδί της. Οι δικοί της άνθρωποι στάθηκαν στο πλευρό της μέχρι το τέλος, κατά τη δύσκολη μάχη που έδωσε με τα προβλήματα υγείας που την ταλαιπωρούσαν τα τελευταία χρόνια. 

Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε στο νεκροταφείο Περιστερίου, μέσα σε κλίμα συγκίνησης. Καλλιτέχνες, φίλοι και άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί της αποχαιρέτησαν μία γυναίκα που μπορεί να μην είχε τη δημοσιότητα άλλων μεγάλων ονομάτων της εποχής, όμως άφησε πίσω της ένα ξεχωριστό καλλιτεχνικό αποτύπωμα. 

Δείτε το βίντεο:

Η Έλενα Κυρανά ανήκε σε εκείνη τη γενιά καλλιτεχνών που υπηρέτησαν την τέχνη με σεμνότητα και ποιότητα. Η φωνή της, τα τραγούδια της και η παρουσία της στις μπουάτ και στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο εξακολουθούν να προκαλούν νοσταλγία και συγκίνηση σε όσους αγαπούν το αυθεντικό ελληνικό τραγούδι. Μπορεί να έφυγε μακριά από τα φώτα, όμως το «Κεφαλοδέσι» και οι υπόλοιπες ερμηνείες της θα θυμίζουν πάντα μια εποχή ρομαντική, γεμάτη ποίηση, μουσική και αληθινό συναίσθημα.

Γιώργος Mάζης: Η σιωπηλή δύναμη της υποκριτικής που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή και οι μεταγλωττίσεις που μεγάλωσε γενιές και γενιές

Ο Γιώργος Μάζης υπήρξε μία από εκείνες τις μορφές της ελληνικής υποκριτικής που δεν επιδίωξαν ποτέ τον εύκολο εντυπωσιασμό, αλλά άφησαν βαθύ και ουσιαστικό αποτύπωμα μέσα από τη συνέπεια, το ταλέντο και την αφοσίωσή τους στην τέχνη.

Γεννημένος στην Ελευσίνα το 1938, σε μια εποχή δύσκολη για την Ελλάδα, μεγάλωσε με τα βιώματα μιας κοινωνίας που άλλαζε ραγδαία και αυτά τα στοιχεία φαίνεται πως διαμόρφωσαν την καλλιτεχνική του ευαισθησία. Η αγάπη του για το θέατρο τον οδήγησε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, έναν από τους σημαντικότερους θεσμούς καλλιτεχνικής εκπαίδευσης στη χώρα, όπου έθεσε τα θεμέλια για μια μακρά και πολυσχιδή πορεία.

Από τα πρώτα του βήματα, ο Μάζης έδειξε πως ανήκει σε εκείνη την κατηγορία ηθοποιών που υπηρετούν το ρόλο και όχι την προσωπική προβολή. Στο θέατρο, όπου χτυπούσε η καρδιά της καλλιτεχνικής του έκφρασης, συμμετείχε σε πλήθος παραστάσεων, ερμηνεύοντας ρόλους που απαιτούσαν βάθος, εσωτερικότητα και πειθαρχία. Δεν ήταν ο ηθοποιός των μεγάλων τίτλων, αλλά εκείνος που στήριζε τις παραστάσεις με την παρουσία του, προσδίδοντας αυθεντικότητα και δύναμη σε κάθε σκηνή.

Παράλληλα, η παρουσία του στον κινηματογράφο και την τηλεόραση υπήρξε εξίσου σημαντική, αν και πιο διακριτική. Σε μια εποχή που η ελληνική τηλεόραση άρχιζε να διαμορφώνει τη δική της ταυτότητα, ο Μάζης συμμετείχε σε σειρές και παραγωγές που άφησαν εποχή, συμβάλλοντας στη δημιουργία ενός πολιτιστικού αρχείου που παραμένει ζωντανό μέχρι σήμερα. Η υποκριτική του χαρακτηριζόταν από φυσικότητα και μέτρο, στοιχεία που τον έκαναν να ξεχωρίζει ακόμη και σε μικρότερους ρόλους.

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στη συμβολή του ως ηθοποιός φωνής. Σε μεταγλωττισμένες παιδικές παραγωγές της τηλεόρασης, η φωνή του συντρόφευσε γενιές παιδιών, χαρίζοντας ζωή σε αγαπημένους χαρακτήρες. Αν και συχνά αφανής, αυτή η πλευρά της δουλειάς του υπήρξε εξαιρετικά σημαντική, καθώς απαιτούσε διαφορετική τεχνική και εκφραστικότητα, χωρίς τη βοήθεια της εικόνας. Ο Μάζης κατάφερε να μεταφέρει συναισθήματα μόνο μέσα από τον ήχο, αποδεικνύοντας την πολυδιάστατη φύση του ταλέντου του.

Δείτε το βίντεο:

Σημαντική ήταν επίσης η παρουσία του στο ραδιόφωνο, έναν χώρο που σήμερα μοιάζει ξεχασμένος, αλλά κάποτε αποτελούσε βασικό μέσο ψυχαγωγίας και πολιτισμού. Μέσα από θεατρικές παραγωγές του ραδιοφώνου, ο Μάζης ανέδειξε τη δύναμη της φωνής και της αφήγησης, δημιουργώντας εικόνες στο μυαλό των ακροατών και κρατώντας ζωντανή μια παράδοση που σημάδεψε την ελληνική καλλιτεχνική ιστορία.

Δείτε το βίντεο:

Σε προσωπικό επίπεδο, η ζωή του ήταν δεμένη με την τέχνη, αλλά και με ανθρώπους που μοιράζονταν το ίδιο πάθος. Ο γάμος του με την επίσης ηθοποιό Ελπίδα Μπραουδάκη από τη δεκαετία του ’70 αποτέλεσε μια σταθερή βάση στη ζωή του, σε έναν χώρο συχνά απαιτητικό και ασταθή. Μαζί πορεύτηκαν για δεκαετίες, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο.

Ο Γιώργος Μάζης έφυγε από τη ζωή στην Αθήνα σε ηλικία 84 ετών, αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή γεμάτη συνέπεια, ήθος και ουσιαστική προσφορά. Μπορεί να μην υπήρξε ποτέ από τα πρόσωπα που μονοπωλούσαν τα φώτα της δημοσιότητας, ωστόσο η παρουσία του υπήρξε καταλυτική για τη διαμόρφωση ενός ποιοτικού καλλιτεχνικού χώρου.

Η παρακαταθήκη του δεν μετριέται μόνο σε ρόλους ή εμφανίσεις, αλλά στην αίσθηση επαγγελματισμού και σεβασμού που μετέδιδε σε κάθε του συνεργασία. Σε μια εποχή όπου η εικόνα συχνά υπερισχύει της ουσίας, ο Γιώργος Μάζης υπενθυμίζει τι σημαίνει να υπηρετείς την τέχνη με αφοσίωση και αξιοπρέπεια. Και αυτό, τελικά, είναι που τον καθιστά μια μορφή διαχρονική και ουσιαστική για το ελληνικό θέατρο και όχι μόνο.

Νικήτας Πλατής: Ο ανεπανάληπτος κωμικός που οι γυναίκες έβρισκαν ακαταμάχητο

Ο ανεπανάληπτος κωμικός δευτερορολίστας Νικήτας Πλατής.

Ως ένας από τους πιο αναπάντεχους γυναικοκατακτητές του ελληνικού σινεμά, ο Νικήτας Πλατής κόσμησε παλκοσένικο και πανί με την ευγενική παρουσία και την καλλιτεχνική του ιδιοσυστασία.

Οι παλιότεροι τον θυμούνται πάντα στον αξέχαστο ρόλο που ερμήνευσε σε μια από τις μακροβιότερες και πιο πετυχημένες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης, τον «Μεθοριακό σταθμό», που προβαλλόταν από το 1974-1981. Ο λατρεμένος «κύριος σουρ» του «Μεθοριακού σταθμού», Παναγής Κούτελος στο σίριαλ, είχε βέβαια χρόνια στο πανί και αποτελούσε σταθερά στους δεύτερους ρόλους, δεν περίμενε λοιπόν την τηλεόραση για να γίνει γνωστός. Κι όταν μιλάμε εξάλλου για δεύτερους ρόλους, το εννοούμε αποκλειστικά ως προς τον χρόνο συμμετοχής! Ποιος μπορεί άλλωστε να τον ξεχάσει στον «Φίλο μου το Λευτεράκη» (1963) που ήθελε να χειρουργήσει τον Ντίνο Ηλιόπουλο πάνω από τα ρούχα;

Μήτση Κωνσταντάρα και Νικήτας Πλατής

Μια κλασική σκηνή ανθολογίας του ελληνικού κινηματογράφου έφερε την υπογραφή του αλησμόνητου Πλατή. Πρόεδρος κατόπιν του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, ο Πλατής ήταν ένα πολύπλευρο ταλέντο του καλλιτεχνικού χώρου, αφού εκτός από ηθοποιός ήταν και συγγραφέας πέντε θεατρικών έργων, 200 περίπου επιθεωρησιακών σκετς και πολλών στίχων και ποιημάτων, τα περισσότερα αφιερωμένα στην πατρίδα του την Αμοργό. Υπέροχος ηθοποιός, καταξιωμένος θεατρικός συγγραφέας και πρωτίστως καταπληκτικός άνθρωπος, όπως μας παραδίδουν τα θεατρικά πηγαδάκια και οι βιογραφίες όσων τον γνώρισαν από κοντά, ο Πλατής απολάμβανε την αγάπη και την εκτίμηση όλων.

Νικήτας Πλατής, ηθοποιός του θεάτρου και κινηματογράφου κατάφερε να παίξει σε πάνω 100 ταινίες. Ήταν επίσης και επιθεωρησιογράφος

Και κυρίως του κοινού, που λάτρευε τις απότομες υφολογικές αλλαγές του και τη γλυκύτητα που εξέπεμπε ως ηθοποιός. Άλλη μια ξεχωριστή μορφή του ελληνικού κινηματογράφου, έγραψε τη δική του ιστορία ερμηνεύοντας ιδανικά καμιά εκατοσταριά δεύτερους ρόλους που βλέπουμε και ξαναβλέπουμε και δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τους πρωταγωνιστικούς. Ολότελα αναγνωρίσιμος και μια εξέχουσα κωμική φυσιογνωμία πανιού και γυαλιού, ο γοητευτικός Πλατής μετατράπηκε σε αγαπημένο του ωραίου φύλου, το οποίο τον έβρισκε ακαταμάχητο. Ο ίδιος ήταν πάντως παντρεμένος για χρόνια με την ηθοποιό Γκόλφω Μπίνη και δεν φαινόταν να νοιάζεται για το ασύστολο φλερτ…

Δείτε το βίντεo:

Πρώτα χρόνια

Ο Νικήτας Πλατής γεννιέται το 1912 στη Χώρα της Αμοργού ως γιος του δασκάλου Μάρκου Πλατή. Ο Νικήτας μεγαλώνει στο νησί και κάνει από μικρός όνειρα για θεατρική καριέρα. Η οποία δεν μπορεί προφανώς να περιμένει, κι έτσι στα 16 του κατεβαίνει στην Αθήνα με όχημα την πένα του!

Έτσι ξεκίνησε τη θεατρική του σταδιοδρομία το 1928, ως επιθεωρησιογράφος στα μπουλούκια του ελληνικού παλκοσένικου. Και ήταν ακριβώς το ταλέντο του στη γραφή που θα του δώσει κάποια στιγμή τη δυνατότητα να αναμετρηθεί με το σανίδι και να δουν όλοι, και κυρίως ο ίδιος, ότι ήταν και εξίσου καλός ηθοποιός…

Πολυσχιδής καριέρα

Η Φίνος Φιλμ μάς λέει ότι πήρε μέρος σε 112 ταινίες, οι 13 εκ των οποίων για λογαριασμό του Φίνου. Αν πρέπει να ξεχωρίσουμε κάποιες, χαρακτηριστικές ήταν οι εμφανίσεις του στις ταινίες «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» (1963), «Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης» (1963), «Οι κληρονόμοι» (1964), «Η χαρτοπαίχτρα» (1964), «Τέντυ μπόι, αγάπη μου» (1965), «Φωνάζει ο κλέφτης» (1965), «Υπάρχει και φιλότιμο» (1965), «Ο Μελέτης στην Άμεσο Δράση» (1966), «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» (1966), «Ο εξυπνάκιας» (1966) «Μιας πεντάρας νιάτα» (1967), «Ο τρελός τα ‘χει 400» (1968), «Η ωραία του κουρέα» (1969), «Ησαΐα μη χορεύεις» (1969), «Ένας τρελός γλεντζές» (1970), «Ο αρχιψεύταρος» (1971), «Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση;» (1971), «Υπέροχες νύφες, κορόιδα γαμπροί» (1972), «Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα» (1972), «Τα χρόνια της οργής» (1973) και τόσες ακόμα… Τελευταία του ταινία ήταν τα «Μονά ζυγά δικά μου» του 1979. Οι σκηνές που γύρισε μάλιστα με τον Ντίνο Ηλιόπουλο θεωρούνται δικαιολογημένα ορόσημα στην ελληνική κωμωδία. Όπως, για παράδειγμα, στην ταινία «Φωνάζει ο κλέφτης» (1965), όταν ως διοικητής του αστυνομικού τμήματος ανακρίνει τον κρατούμενο λογιστή…

Δείτε το βίντεο:

Εξίσου μεγάλη καριέρα έκανε και στην τηλεόραση, αρχής γενομένης από τις σειρές της κρατικής «Μπολσόι Ιβάν» και «Μπιγκ Τζων» το 1972. Ευρύτερα γνωστός θα γίνει βέβαια με την αξέχαστη συμμετοχή του στο σίριαλ της ΥΕΝΕΔ «Μεθοριακός σταθμός», το οποίο έκανε πρεμιέρα τον Νοέμβριο του 1974 και σταμάτησε να παίζεται τον Δεκέμβριο του 1981! Ο «Μεθοριακός σταθμός» χάρισε στο ελληνικό κοινό τον «κύριο σουρ», από αυτό το αγγλικό «sure» που επαναλάμβανε συνεχώς ο Πλατής για να δείξει την ευρύτατη γλωσσομάθειά του. Η διακοπή της σειράς έπειτα από τόσα χρόνια κυριαρχίας στους τηλεοπτικούς δέκτες έφερε μελαγχολία στον Πλατή, όπως εξομολογήθηκε ο ίδιος στο βιβλίο του. Διανύοντας τα τελευταία πια χρόνια της ζωής του, στράφηκε στην ποίηση, ολοκληρώνοντας μια πολυσχιδή καριέρα που απλώθηκε πάνω από πολλά…

Προσωπική ζωή

Ο γυναικοκατακτητής Νικήτας Πλατής περιπλανήθηκε από κρεβάτι σε κρεβάτι μέχρι να κατασταλάξει στον έρωτα της ζωής του. Παντρεύτηκε δύο φορές, την πρώτη με την Αγγελική και τη δεύτερη με την ηθοποιό Γκόλφω Μπίνη, με την οποία απέκτησε και τον μοναχογιό του Σωτήρη. Ο οποίος πρόλαβε να του χαρίσει δύο εγγονάκια πριν φύγει πρόωρα από τη ζωή.

Δείτε το βίντεο:

Το 1982 κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Τα Παραπονεμένα», μια ανθολογία στιχουργημάτων του που δεν είχαν ευτυχήσει να μελοποιηθούν όπως άλλοι στίχοι του, οι οποίοι έπαιξαν ως τραγούδια σε αξέχαστες κινηματογραφικές κωμωδίες και θεατρικές παραστάσεις. Στον πρόλογο του βιβλίου περιγράφει πώς άρχισε να γράφει μετά το κόψιμο του «Μεθοριακού σταθμού», που τον έβαζε στα σπίτια εκατοντάδων χιλιάδων, όντας πια σε οριστική απραξία.

Δείτε το βίντεο:

Τον Πλατή τον αγαπούσαν όλοι οι συνάδελφοί του κι εκείνος αρεσκόταν πολύ να βοηθά τους νέους καλλιτέχνες, σε όποιον χώρο κι αν δραστηριοποιούνταν. Η πιο γνωστή σχετική ιστορία είναι αυτή με τον γιο του Στελλάκη Περπινιάδη, Βαγγέλη, τον οποίο έβγαλε ο Πλατής στο θέατρό του «Αύρα» το 1948 για να αρχίσει να τραγουδάει.

Για το πώς τον βοήθησε ο Πλατής στα πρώτα του βήματα, ο λαϊκός βάρδος Βαγγέλης Περπινιάδης θυμόταν: «Ήταν αρχές Ιουνίου 1947 όταν βρέθηκα ανάμεσα σε πολλά νέα παιδιά στο Άλσος του Πεδίου του Άρεως, εκεί που παρουσίαζε τα νέα ταλέντα ο Μίμης Τραϊφόρος. Όταν τον πλησίασα μπροστά στο μικρόφωνο, με ρώτησε: ”Τι τραγούδι θα μας πεις, μικρέ μου;”. Το ”Λίγες καρδιές αγαπούνε”, του απάντησα. Ο Τραϊφόρος ενθουσιάστηκε από τη φωνή μου αλλά και γιατί το τραγούδι αυτό ήταν γνωστή μεγάλη επιτυχία της συζύγου του, της Σοφίας Βέμπο. Ενώ όλα τα παιδιά στο διαγωνισμό εκείνο το βράδυ έλεγαν από ένα ή μισό τραγούδι, εμένα όταν τελείωσα μου πρότεινε να πω και δεύτερο.

Και πράγματι είπα κι άλλο τραγούδι, επιτυχία κι αυτό της Βέμπο: ”Σβήσε το φως κι έλα κοντά μου”. Κατεβαίνοντας από τη σκηνή, ο Τραϊφόρος μου είπε να μη φύγω. Ακολουθώντας τον στα παρασκήνια, χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσε, αντάλλαξε μερικές κουβέντες με τον συνομιλητή του και όταν τελείωσαν, μου είπε: “Μικρέ μου, είσαι πολύ τυχερός”. Στο τηλέφωνο ήταν ο Νικήτας Πλάτης, θιασάρχης στο θέατρο ”Αύρα” του Κορυδαλλού. Πριν προλάβει να μου εξηγήσει ο Τραϊφόρος, ο Πλάτης ήταν μπροστά μου και μου είπε: “Από αύριο το βράδυ θα έρχεσαι στο θέατρο, θα λες τρία-τέσσερα τραγούδια ενδιάμεσα από τα σκετς της παράστασης και θα παίρνεις 30 δραχμές”». Τόσο απλά…

Δύο χρόνια μετά την έκδοση των «Παραπονεμένων» ο Νικήτας Πλατής θα έφευγε από τη ζωή ξαφνικά, στον καναπέ του την ώρα που έβλεπε τηλεόραση. Κηδεύτηκε στον Κόκκινο Μύλο.

Γκέλυ Μαυροπούλου: Η ζωή και το μοναχικό τέλος μίας κυρίας του θεάτρου

Ο γάμος, οι απιστίες και το διαζύγιο με τον άντρα της ζωής της.

Στις 21 Οκτωβρίου του 1932 γεννήθηκε η Γκέλυ Μαυροπούλου, μία καταξιωμένης ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, που άφησε εποχή με το μοναδικό υποκριτικό της ταλέντο. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 χρόνων, στο σπίτι της, έχοντας ως συντροφιά μόνο το σκυλάκι της.

Γεννήθηκε σε οικογένεια καλλιτεχνών

Η Γκέλυ Μαυροπούλου γεννήθηκε το 1932 σε ένα περιβάλλον όπου το απαρτούσαν καλλιτέχνες. Ήταν γέννημα θρέμμα ηθοποιός. Η προγιαγιά της, η γιαγιά της, η μητέρα, Μαρίκα Κρεβατά, ο πατέρας της, Άγγελος Μαυρόπουλος, ήταν όλοι ηθοποιοί. Ακόμη και όταν οι γονείς της αποφάσισαν να χωρίσουν και η μητέρα της σχετίστηκε με τον ηθοποιό, Γιώργο Γαβριηλίδη, η Γκέλυ δε θα μπορούσε να ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο, παρά αυτόν την υποκριτικής, ένας κόσμος που θαύμαζε και την είχε συνεπάρει.

Έτσι, το 1953 πρωτοεμφανίστηκε επίσημα στον κινηματογράφο συμμετέχοντας στην κωμωδία του Γιώργου Λαζαρίδη «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται» και συνέχισε με τον ρόλο που κυριολεκτικά εκτόξευσε στα ύψη τη δημοφιλία της, πρωταγωνιστώντας στην «Ωραία των Αθηνών». Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1955, και συγκεκριμένα στο θέατρο Κοτοπούλη, συμμετέχοντας στην πολύ πετυχημένη παράσταση «Επτά χρόνια φαγούρα».

Στο θέατρο έγινε γρήγορα πρωταγωνίστρια, είτε ως θιασάρχης είτε συμπράττοντας με άλλους θιάσους, παίζοντας από νεοελληνική κωμωδία έως κλασικό ρεπερτόριο, αλλά και αρχαίο δράμα.

Ο γάμος, οι απιστίες και το διαζύγιο με τον άντρα της ζωής της

Η Γκέλυ Μαυροπούλου παντρεύτηκε μόνο μία φορά στη ζωή της και ερωτεύτηκε έναν άντρα τον οποίο όταν πρωτοσυνάντησε, αντιπάθησε αμέσως, τον Στέφανο Στρατηγό. Η μοίρα, όμως είχε άλλα σχέδια για τους δυο τους, έτσι αγαπήθηκαν πολύ και ενώθηκαν με τα ιερά δεσμά του γάμου το 1955.

Στην αρχή το ζευγάρι ήταν πάρα πολύ αγαπημένο. Στην πορεία, όμως η σχέση τους είχε πολλά προβλήματα. Έτσι, αποφάσισαν να χωρίσουν από κοινού το 1967. Αργότερα, αποκαλύφθηκε ότι ο Στρατηγός είχε σχέση με μια άλλη γυναίκα. Αλλά και η Μαυροπούλου, σε μια από τις τελευταίες της συνεντεύξεις, είχε εξομολογηθεί πως ήταν άπιστη.

Οι σχέσεις τους μετά το διαζύγιό τους, ήταν ανύπαρκτες. Παρ’ όλα αυτά όταν ο Στέφανος Στρατηγός πληροφορήθηκε ότι είχε καρκίνο, εκείνος την αναζήτησε και εκείνη του συμπαραστάθηκε έως το τέλος. Όπως είχε δηλώσει η Γκέλυ Μαυροπούλου: «Μετά τον χωρισμό μας παντρεύτηκε και έκανε έναν γιο, που είναι ίδιος ο Στέφανος. Όταν τον συνάντησα στην κηδεία, του είπα: “Αν πάρεις και τον χαρακτήρα του πατέρα σου, θα είσαι ο τέλειος άνθρωπος…”».

Η Μαυροπούλου δεν ξαναπαντρέυτηκε και δεν απέκτησε ποτέ παιδιά. Μάλιστα, η μεγάλη πρωταγωνίστρια είχε μιλήσει το 2019 στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα» στο Star και είχε συγκλονίσει με όσα είπε για την πολυτάραχη ζωή της:

Όπως είχε αναφέρει, ο πρώτος μεγάλος έρωτας της ζωής της ήταν ο Αλέκος Αλεξανδράκης, για τον οποίο το έσκαγε από το παράθυρο του σπιτιού της προκειμένου να πάει να τον συναντήσει, ενώ είχε αναφερθεί με πολύ κολακευτικά λόγια και στο μοναδικό σύζυγό της, τον Στέφανο Στρατηγό. «Τον Στέφανο τον αγάπησα πάρα πολύ. Οι γονείς δεν χάρηκαν καθόλου για τη σχέση μας αυτή. Ήταν πολύ καλό παιδί, όμως χωρίσαμε πολύ γρήγορα».

Το μοναχικό τέλος της σπουδαίας ηθοποιού του ελληνικού θεάτρου

Στην ίδια συγκλονιστική συνέντευξη είχε μιλήσει και για τη μοναξιά: «Δεν έχω μοναξιά… Έχω ένα σκυλάκι που με λατρεύει και το λατρεύω. Μπορεί να έχω πολλούς συγγενείς και φίλους, ωστόσο κανείς δεν παίρνει ένα τηλέφωνο. Το τηλέφωνο δεν χτυπάει ποτέ».

Το 1991 ήταν η τελευταία φορά που ανέβηκε στο σανίδι. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η μεγάλη κυρία του θεάτρου ζούσε μόνο με το σκυλάκι της, την Ιόλη. Η σύνταξη των 630 ευρώ δεν της επέτρεπε να προσλάβει κάποιον άνθρωπο να τη βοηθάει στην καθημερινότητα.

Τη Δευτέρα 19 Ιουλίου 2021, χωρίς να έχει επαφή με το περιβάλλον λόγω της άνοιας που την ταλαιπωρούσε, έφυγε από τη ζωή. Στα χέρια της κρατούσε μια φωτογραφία με τους γονείς της

Με τον Ντίνο Ηλιόπουλο και τη μητέρα της, Μαρίκα Κρεβατά, στην ταινία «Ο Ανακατωσούρας» / Φωτογραφία: Facebook – Eλληνικός Κινηματογράφος

Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα:

https://www.youtube.com/watch?v=2syoKkRwAj0

Στέλλα Γκρέκα: Η ντίβα της ελαφράς μουσικής – Το αφιέρωμα στην μακροβιότερη ως τώρα τραγουδίστρια και ηθοποιός της Ελλάδας

Yπήρξε μία από τις σημαντικότερες φωνές του ελαφρού τραγουδιού, ενώ εμφανίστηκε περιστασιακά και στον κινηματογράφο.

Η Στέλλα Γκρέκα (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Στυλιανής Λαγκαδά) υπήρξε μία από τις σημαντικότερες φωνές του ελαφρού τραγουδιού, ενώ εμφανίστηκε περιστασιακά και στον κινηματογράφο ως ηθοποιός.

«Όνειρο ήταν και πάει», «Έλα γι’ απόψε», «Σαν κι απόψε», «Χτες το βράδυ», «Πού να ‘σαι τώρα», «Ας ερχόσουν για λίγο», «Πάμε στο άγνωστο», «Ήρθες σαν την άνοιξη», «Γύρισε σε περιμένω, γύρισε», «Σκληρή καρδιά γιατί να σ’ αγαπήσω», ήταν μερικές από τις μεγάλες επιτυχίες της που άφησαν εποχή, παρά το γεγονός ότι η δισκογραφική της παρουσία περιορίστηκε, ουσιαστικά, στη διετία 1946-1947.

Ο συνθέτης Χρήστος Χαιρόπουλος χαρακτήρισε τη φωνή της «βιολοντσέλο», η Μαρίκα Κοτοπούλη λάτρευε τη φωνή της, οι σπουδαιότεροι συνθέτες της εμπιστεύτηκαν τα τραγούδια τους που μέσα από τις ερμηνείες της γίνονταν επιτυχίες.

Η Στέλλα Γκρέκα γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Απριλίου του 1922 και ήταν ένα από τα εννέα παιδιά μιας φτωχής οικογένειας. Από πολύ μικρή εξοικειώθηκε με τον καλλιτεχνικό χώρο, καθώς ο πατέρας της ήταν σκηνογράφος και είχε φιλικές σχέσεις με σημαντικούς ανθρώπους του χώρου, όπως ο θεατρικός συγγραφέας Παντελής Χορν.

Δείτε το βίντεο:

Οι ημέρες της δόξας

Σε ηλικία 20 ετών, το 1942, παντρεύτηκε τον σκηνοθέτη και λογοτέχνη Ορέστη Λάσκο (1907-1992), ο οποίος ήταν ήδη γνωστός από την ταινία του «Δάφνις και Χλόη» (1931). Κουμπάρος στο γάμος της ήταν ο φίλος του γαμπρού Φιλοποίμην Φίνος, ο μετέπειτα κινηματογραφικός παραγωγός.

Δύο χρόνια αργότερα, η Στέλλα Γκρέκα έπαιξε στην ταινία «Ραγισμένες Καρδιές» του συζύγου της, ο οποίος επέλεξε και το ψευδώνυμό της. Αρχικά, επρόκειτο να πρωταγωνιστήσει στην ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα «Χειροκροτήματα», πλάι στον Αττίκ και τον Δημήτρη Χορν, αλλά ο Λάσκος την απέτρεψε, ώστε να συμμετάσχει στο δικό του φιλμ. Με τον Τζαβέλλα συνεργάστηκε το 1946 στην ταινία του «Πρόσωπα λησμονημένα», έχοντας στο πλευρό της τον Αιμίλιο Βεάκη, τον Γιώργο Παππά και τον Λάμπρο Κωνσταντάρα.

Τη διετία 1946-1947 ηχογράφησε μια σειρά από επιτυχίες γνωστών δημιουργών, όπως του Χρήστου Χαιρόπουλου, του Κώστα Γιαννίδη (Γιάννη Κωνσταντινίδη), του Μιχάλη Σουγιούλ, του Μενέλαου Θεοφανίδη, του Τάκη Μωράκη και του Γιάννη Βέλλα. Όμως, αρνήθηκε να δισκογραφήσει το «Δυο πράσινα μάτια» (1945) του Μίμη Κατριβάνου (κάτι για το οποίο μετάνιωσε αργότερα) και το «Λίγες καρδιές αγαπούνε» (1946), το οποίο ο δημιουργός του Μιχάλης Σουγιούλ πρότεινε στον άγνωστο τότε Τώνη Μαρούδα και του χάρισε την πρώτη του επιτυχία.

Δείτε το βίντεο:

Το 1946 συνεργάστηκε με την ελληνική ραδιοφωνία και κάθε Πέμπτη βράδυ παρουσίαζε το πρόγραμμα «Στέλλα Γκρέκα» με τον Κώστα Γιαννίδη στο πιάνο. Την επόμενη χρονιά πρωταγωνίστησε στην ταινία της Φίνος Φιλμ «Μαρίνα» πλάι στον Δημήτρη Μυράτ και τον Λάμπρο Κωνσταντάρα. Η ταινία σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου είχε μεγάλη επιτυχία, όπως και η ερμηνεία της στη σύνθεση του Κώστα Γιαννίδη «Το τραγούδι της Μαρίνας».

Ο χωρισμός και η φυγή της από την Ελλάδα

Στο απόγειο της δόξας της κι έχοντας χωρίσει με τον Ορέστη Λάσκο, το φθινόπωρο του 1947 μετέβη στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα στη Νέα Υόρκη, όπου ζούσε ο αδελφός της Άγγελος. Το 1950 παντρεύτηκε τον Ελληνοαμερικανό εφοπλιστή Τζον Αυγερινό, με τον οποίο απέκτησε δύο γιους. Έκτοτε, αφιερώθηκε στην οικογένειά της και η ενασχόλησή της με το τραγούδι στις ΗΠΑ ήταν περιορισμένη.

Στην Ελλάδα ερχόταν για καλοκαιρινές διακοπές. Επισκέφθηκε επαγγελματικά τη χώρα κατά τη δεκαετία του 1970 για να ηχογραφήσει δυο άλμπουμ για την ελληνική Columbia-EMI (τότε ΕΜΙΑΛ): «Η Στέλλα Γκρέκα τραγουδάει Χρήστο Χαιρόπουλο» (1975) με τον Χαιρόπουλο να τη συνοδεύει στο πιάνο και «Η Στέλλα Γκρέκα τραγουδάει Αττίκ» (1976) σε ενορχήστρωση και διεύθυνση του Χάρη Ανδρεάδη.

Λίγο νωρίτερα η ίδια εταιρεία είχε συλλέξει τα τραγούδια που η Στέλλα Γκρέκα ηχογράφησε κατά τη διετή καριέρα της και τα κυκλοφόρησε σε δίσκο με τον τίτλο «Στέλλα Γκρέκα». Το 1973 και το 1984 εμφανίστηκε στην ελληνική τηλεόραση, καλεσμένη του παραγωγού Γιώργου Παπαστεφάνου. Ο ίδιος επιμελήθηκε μια συλλογή από ηχογραφήσεις της τραγουδίστριας στην Αμερική, η οποία κυκλοφόρησε από τη LYRA το 1990 με τίτλο «Τα τραγούδια της Αμερικής».

Η επιστροφή της στην Ελλάδα

Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Στέλλα Γκρέκα επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα το 1987 κι έκτοτε ζούσε μόνιμα στον Διόνυσο Αττικής.

Στις 16 Δεκεμβρίου 2013 οργανώθηκε στην Αθήνα συναυλία-αφιέρωμα στη Στέλλα Γκρέκα, την επιμέλεια της οποίας είχε ο Μιχάλης Κουμπιός, με τη συμμετοχή διαφόρων τραγουδιστών και της 92χρονης Στέλλας Γκρέκα. Φωτογραφίες της Στέλλας Γκρέκα επελέγησαν από τον θεατρικό σκηνοθέτη Γιώργο Μιχαηλίδη για να κοσμήσουν τα εξώφυλλα της μυθιστορηματικής τριλογίας του «Της επανάστασης, της μοναξιάς και της λαγνείας» (2002-2004).

Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα:

Βίλμα Κύρου: Η σπουδαία κυρία του ελληνικού θεάτρου που έμεινε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας

Βίλμα Κύρου υπήρξε μία από τις σημαντικότερες αλλά και λιγότερο προβεβλημένες μορφές του ελληνικού θεάτρου του 20ού αιώνα.

Αν και το ευρύ κοινό τη θυμάται από λίγες κινηματογραφικές εμφανίσεις και από τον ρόλο της στην τηλεοπτική σειρά «Η Τύχη της Μαρούλας», η πραγματική της προσφορά βρίσκεται στη θεατρική σκηνή, όπου για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες υπηρέτησε με συνέπεια το ελληνικό και διεθνές ρεπερτόριο.

Τα πρώτα χρόνια στις Σέρρες

Η Βίλμα Κύρου γεννήθηκε το 1924 στις Σέρρες, σε μια εποχή ιδιαίτερα δύσκολη για τη Βόρεια Ελλάδα, η οποία προσπαθούσε ακόμη να επουλώσει τις πληγές των πολέμων και των προσφυγικών μετακινήσεων. Από νεαρή ηλικία έδειξε κλίση προς την υποκριτική και σύντομα μετακινήθηκε στην Αθήνα για να σπουδάσει στη θρυλική δραματική σχολή της Μαρίκα Κοτοπούλη.

Λίγοι γνωρίζουν ότι η Κοτοπούλη υπήρξε εξαιρετικά αυστηρή με τους μαθητές της. Το γεγονός ότι η νεαρή Βίλμα όχι μόνο αποφοίτησε αλλά και εντάχθηκε αμέσως στον θίασό της αποτελεί ένδειξη του ταλέντου και της πειθαρχίας της.

Το ντεμπούτο μέσα στην Κατοχή

Το 1943, ενώ η Ελλάδα βρισκόταν ακόμη υπό γερμανική κατοχή, η Βίλμα Κύρου έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο σανίδι με τον ρόλο της Τερέζας στον «Ποπολάρο» του Γρηγόριος Ξενόπουλος. Η παράσταση παρουσιάστηκε στο ιστορικό θέατρο Ρεξ και αποτέλεσε το ξεκίνημα μιας λαμπρής καριέρας.

Η περίοδος αυτή είχε ιδιαίτερη σημασία. Το θέατρο λειτουργούσε ως χώρος ψυχικής ανάτασης για τους Αθηναίους, που ζούσαν τις στερήσεις της Κατοχής. Η συμμετοχή μιας νεαρής ηθοποιού σε τόσο σημαντικές παραγωγές εκείνη την εποχή δεν ήταν καθόλου συνηθισμένη.

Δίπλα στους μεγάλους του ελληνικού θεάτρου

Από το 1943 έως το 1948 παρέμεινε στο Ρεξ, συνεργαζόμενη με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής. Ανάμεσά τους ο Βασίλης Λογοθετίδης και ο Δημήτρης Μυράτ, καλλιτέχνες που διαμόρφωσαν την πορεία του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.

Εκείνο που σπάνια αναφέρεται είναι ότι η Κύρου εργάστηκε επίσης σε παραστάσεις του Κάρολος Κουν και του Θεάτρου Τέχνης κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Στην παραστασιογραφία της συναντά κανείς συμμετοχές σε έργα όπως «Το Χαμόγελο της Τζοκόντας» και «Ο Θάνατος του Εμποράκου», δύο έργα που σημάδεψαν τη νεότερη ελληνική θεατρική ιστορία.

Η τολμηρή απόφαση να γίνει θιασάρχης

Το 1955 πήρε μια απόφαση που ελάχιστες γυναίκες ηθοποιοί τολμούσαν τότε: δημιούργησε δικό της θίασο. Σε μια ανδροκρατούμενη θεατρική πραγματικότητα, η Κύρου ανέλαβε όχι μόνο καλλιτεχνικές αλλά και επιχειρηματικές ευθύνες.

Ανέβασε απαιτητικά έργα διεθνούς ρεπερτορίου όπως:

• «Βαθιές είναι οι Ρίζες»
• «Έβδομος Ουρανός»
• «Πραματευτής»

Η επιλογή αυτών των έργων δείχνει ότι δεν ακολουθούσε την εύκολη εμπορική οδό, αλλά επιδίωκε να φέρει στο ελληνικό κοινό σύγχρονα κοινωνικά και ψυχολογικά δράματα.

Η μεγαλύτερη επιτυχία: «Οκτώ Γυναίκες Κατηγορούνται»

Η κορυφαία στιγμή της καριέρας της ήρθε τη θεατρική περίοδο 1962-1963 με το έργο «Οκτώ Γυναίκες Κατηγορούνται» του Ρομπέρ Τομά. Η παράσταση γνώρισε τεράστια επιτυχία και καταγράφηκε ως ένας από τους μεγαλύτερους θριάμβους της. Το έργο αποτέλεσε πρόδρομο των σύγχρονων αστυνομικών θρίλερ δωματίου, πολλά χρόνια πριν γίνει διάσημο διεθνώς μέσω κινηματογραφικών μεταφορών.

Λίγοι γνωρίζουν ότι η επιτυχία της παράστασης οδήγησε σε πολύμηνες περιοδείες και καθιέρωσε οριστικά τη Βίλμα Κύρου ως πρωταγωνίστρια πρώτης γραμμής.

Η σχέση της με το Εθνικό Θέατρο

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της καριέρας της είναι ότι από το 1950 έως το 1982 συμμετείχε σε δεκαεπτά παραγωγές του Εθνικό Θέατρο.

Η συνεργασία αυτή αποδεικνύει την εκτίμηση που έτρεφαν προς το πρόσωπό της οι καλλιτεχνικοί διευθυντές του κορυφαίου θεατρικού οργανισμού της χώρας. Το Εθνικό Θέατρο εκείνης της εποχής φιλοξενούσε τους σημαντικότερους ηθοποιούς της Ελλάδας και η μακρόχρονη παρουσία της εκεί δεν ήταν καθόλου τυχαία.

Γιατί δεν έγινε μεγάλη κινηματογραφική σταρ;

Σε αντίθεση με άλλες ηθοποιούς της γενιάς της, η Βίλμα Κύρου δεν επένδυσε στον κινηματογράφο. Οι συμμετοχές της περιορίστηκαν σε λίγες ταινίες:

• Τζιπ, Περίπτερο κι Αγάπη
• Οικογένεια Χωραφά
• Αγωνία
• Το Νυφοπάζαρο
• Το Όνειρο της Κυριακής
• Ο Ντιρλαντάς

Ο λόγος φαίνεται πως ήταν η βαθιά αφοσίωσή της στο θέατρο. Την εποχή που πολλές ηθοποιοί κυνηγούσαν την κινηματογραφική δημοσιότητα, εκείνη προτιμούσε τη ζωντανή επαφή με το κοινό και την καλλιτεχνική πρόκληση της σκηνής.

Η τηλεοπτική επιστροφή

Το νεότερο κοινό τη γνώρισε κυρίως μέσα από τη σειρά της ΕΡΤ «Η Τύχη της Μαρούλας» το 1978, όπου ενσάρκωσε την Κοντέσα. Η ερμηνεία της ξεχώρισε για την αρχοντική παρουσία και τη θεατρική της ωριμότητα.

Εκτός από τις τηλεοπτικές σειρές, συμμετείχε και στις θρυλικές παραγωγές του «Θεάτρου της Δευτέρας», οι οποίες έφεραν τις σημαντικότερες θεατρικές παραστάσεις στα ελληνικά σπίτια.

Ο χαρακτήρας της πίσω από τη σκηνή

Συνάδελφοί της την περιέγραφαν ως άνθρωπο χαμηλών τόνων, πειθαρχημένο και αφοσιωμένο στην τέχνη της. Δεν απασχόλησε ποτέ τον Τύπο με προσωπικές ιστορίες ή σκάνδαλα, γεγονός αρκετά σπάνιο για καλλιτέχνιδα με τόσο μεγάλη πορεία.

Η ίδια ανήκε σε μια γενιά ηθοποιών που θεωρούσαν ότι η δουλειά τους έπρεπε να μιλά από μόνη της και όχι η δημόσια εικόνα τους.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Actors House (@actorshouse_official)

Το τέλος μιας εποχής

Η Βίλμα Κύρου έφυγε από τη ζωή στην Αθήνα στις 31 Ιανουαρίου 2013, σε ηλικία 89 ετών. Ο θάνατός της σηματοδότησε την απώλεια μιας από τις τελευταίες εκπροσώπους της μεγάλης μεταπολεμικής γενιάς του ελληνικού θεάτρου.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Actors House (@actorshouse_official)

Η κληρονομιά της σήμερα

Παρότι το όνομά της δεν αναφέρεται τόσο συχνά όσο άλλων πρωταγωνιστριών της εποχής, η Βίλμα Κύρου άφησε ένα σπουδαίο αποτύπωμα. Υπήρξε:

• μαθήτρια της Μαρίκας Κοτοπούλη,
• συνεργάτιδα του Λογοθετίδη και του Κουν,
• θιασάρχης σε μια δύσκολη εποχή για τις γυναίκες,
• σταθερή παρουσία του Εθνικού Θεάτρου επί τρεις δεκαετίες,
• και μία από τις σημαντικότερες θεατρικές πρωταγωνίστριες της μεταπολεμικής Ελλάδας.

Η ιστορία της θυμίζει ότι η πραγματική καλλιτεχνική αξία δεν μετριέται μόνο από τη φήμη ή την τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα, αλλά από τη συνέπεια, την ποιότητα του έργου και τον σεβασμό που κερδίζει ένας καλλιτέχνης από τους συναδέλφους και το κοινό του.

Γιώργος Κατσαρός: Η συγκινητική εξομολόγηση για την απώλεια της Μιρέλλας Κουτσοκώστα

Ήταν πενήντα ολόκληρα χρόνια μαζί μέχρι την ημέρα που τους χώρισε ο θάνατος. Ο Γιώργος Κατσαρός, ένας θρύλος του ελληνικού πενταγράμμου ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε τη γυναίκα της ζωής του Μιρέλλα Κουτσόκωστα. Οι δυο τους εντυπωσίαζαν τόσα χρόνια με την βαθιά αγάπη που τους έδενε. Ο μεγάλος συνθέτης, βρισκόταν στο πλευρό της μέχρι την τελευταία της στιγμή…

Βασίλης Τσιβιλίκας: Ο «μάστορας» της υποκριτικής, που θα μπορούσε να παίξει τα πάντα

Έφυγε ξαφνικά όπως μπούκαρε στο χώρο του θεάματος, ενθουσιάζοντας με το πληθωρικό του ταλέντο.

Ο Βασίλης Τσιβιλίκας, ήταν ένας κωμικός που έπιασε το νήμα των μεγάλων της προηγούμενης γενιάς κωμικών ηθοποιών, καταφέρνοντας με τη σειρά του να το μεταφέρει στην επόμενη γενιά. Ήταν ένας μάστορας της υποκριτικής, που μπορούσε να παίξει τα πάντα, αλλά προτιμούσε να δοκιμάζεται στην απαιτητική κωμωδία, στοχεύοντας πάντα στο γέλιο, που ο ίδιος θεωρούσε υγεία.

Ο Βασίλης Τσιβιλίκας, που γεννήθηκε πριν 80 χρόνια (17 Ιανουαρίου του 1942) και πέθανε πριν δέκα χρόνια (29 Φεβρουαρίου 2012), υπήρξε κατά κύριο λόγο ένας θεατράνθρωπος, καθώς λάτρεψε το σανίδι και όπως είχε πει ο ίδιος ήθελε να πεθάνει πάνω σε αυτό. Κάτι που… πέτυχε, αλλά δυστυχώς πρόωρα, αφού μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή έπαιζε στο θέατρο Ακάδημος, στην παράσταση «Η ζωή ποδήλατο».

Ο ψηλόλιγνος πληθωρικός ηθοποιός, με τα αστεία χαρακτηριστικά, μεγάλο στόμα, μεγάλη μύτη, μεγάλα εκφραστικά μάτια, αλλά και μεγάλα χέρια και πόδια, δίνοντας την αίσθηση ότι δεν μπορούσε να τα κουμαντάρει αλλά του έδωσαν την ευχέρεια να παίζει με όλο του το σώμα, είχε όλα τα απαραίτητα για να κάνει κωμωδία υψηλών προδιαγραφών. Γιατί πέρα απ’ τα παραπάνω είχε και το ταλέντο και την παιδεία και το μεράκι να πάει τους χαρακτήρες που ερμήνευσε ένα βήμα παραπέρα από τα συνηθισμένα και τη σιγουριά της μανιέρας, την ευκολία να προκαλεί το γέλιο και να κερδίζει το χειροκρότημα άμα τη εμφανίσει.

Άτυχος με το σινεμά ο Βασίλης Τσιβιλίκας

Αυτό που δεν είχε ο Βασίλης Τσιβιλίκας ήταν η τύχη, τουλάχιστον στον κινηματογράφο, καθώς έκανε το μπαμ -όπως ο φίλος του Γιώργος Κωνσταντίνου στο «Χτυποκάρδια στο Θρανίο» με το λιγουρευτό προφιτερόλ – όταν πρωτοεμφανίστηκε, επτά χρόνια αργότερα, στην κωμωδία του 1970 «Η Θεία μου η Χίπισσα», σαν πλουσιόπαιδο και όψιμος χίπις με μια κουδούνα στο λαιμό, σε μια εποχή που το «παλιό εμπορικό σινεμά» είχε αρχίσει να καταρρέει. Από τη μία η χούντα, που επέτρεπε μόνο εύπεπτες ανοησιούλες και προπαγανδιστικά φιλμ και από την άλλη το μοιραίο τέλος όλων αυτών των ταλαντούχων ηθοποιών, σκηνοθετών και άλλων συντελεστών, που έκαναν το μεταπολεμικό σινεμά αξιαγάπητο, έφεραν το τέλος μιας θρυλικής -πια- εποχής.

Τηλεόραση και αγαπημένο σανίδι

Αν ο Τσιβιλίκας είχε βγει δέκα χρόνια πριν στο ελληνικό σινεμά, το όνομά του θα ήταν σίγουρα δίπλα στους Αυλωνίτη, Σταυρίδη, Βουτσά, Γκιωνάκη, Ρίζο, Μηλιάδη και όλων αυτών που ακόμη μας κάνουν να γελάμε και να νοσταλγούμε εποχές που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Και όμως, με τις λίγες εμφανίσεις του στις ταινίες κατάφερε να δείξει το πηγαίο ταλέντο του, να προσφέρει το γέλιο. Ωστόσο, ο Τσιβιλίκας δεν περιορίστηκε στο θέατρο. Καταλαβαίνοντας ότι τη θέση τού σινεμά θα πάρει η τηλεόραση, δούλεψε πολύ στα τηλεοπτικά στούντιο, φέρνοντας το θέατρο στο γυαλί, αλλά και σε αρκετά σίριαλ και εκπομπές. Και πάντα, όμως, παραμένοντας πιστός στο θέατρο, για το οποίο έδινε την αίσθηση ότι γι’ αυτό ανέπνεε.

Απ’ τη Σαλονίκη στο Θέατρο Τέχνης

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, μέσα στην Κατοχή, έχοντας καταγωγή από τη Δομνίστα και το Μεγάλο Χωριό της Ευρυτανίας. Ήταν το πρώτο παιδί μιας ευκατάστατης οικογένειας, ενώ είχε και δυο αδελφές. Φοίτησε στο Αμερικανικό Κολέγιο της Θεσσαλονίκης «Ανατόλια», όπου οι καθηγητές του τον παρότρυναν να ασχοληθεί με την ηθοποιία, συμμετέχοντας στη θεατρική ομάδα του σχολείου. Μπήκε στην Αγγλική Φιλολογία, την οποία εγκατέλειψε για να κατέβει στην Αθήνα, για να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική, σπουδάζοντας στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη. Το 1965 θα κάνει το ντεμπούτο του στο θέατρο, ενώ δυο χρόνια μετά θα τον καλέσει ο Κάρολος Κουν στο Θέατρο Τέχνης, όπου θα πέσει στα βαθιά κολυμπώντας ερμηνευτικά.

Πέντε κωμωδίες όλες κι όλες

Στο σινεμά, μετά την κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου «Η Θεία μου η Χίπισσα», στην οποία κέρδισε το στοίχημα και κυρίως τις εντυπώσεις ακόμη και από τους γνωστούς πρωταγωνιστές Ρένα Βλαχοπούλου και Αντρέα Μπάρκουλη, θα ακολουθήσουν οι ταινίες «Ο Κατεργάρης» του Γιάννη Δαλιανίδη, με τον Χρόνη Εξαρχάκο και τον Γιάννη Μιχαλόπουλο, σε ένα περίτεχνο ρόλο βραδύγλωσσου, «Ζητείται Επειγόντως Γαμπρός», του Σακελλάριου, πάλι με την Ρένα Βλαχοπούλου, «Η Ρένα Είναι Οφ-σάιντ», ερμηνεύοντας ένα μάνατζερ του ποδοσφαίρου και «Ο Μάγκας με το Τρίκυκλο» κάνοντας έναν φωτογράφο μόδας, δίπλα στον Σταύρο Παράβα, που κι αυτός έφυγε πρόωρα από κοντά μας. Οι εμφανίσεις του σε ακόμη μερικές ταινίες ήταν άνευ σημασίας.

Παρηγοριά στο θέατρο

Έτσι, ο Βασίλης Τσιβιλίκας μπήκε στο χώρο της τηλεόρασης, μεταφέροντας στη μικρή οθόνη το θέατρο -ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο- αλλά και σίριαλ που ορισμένες φορές δεν συμβάδιζαν με το ταλέντο του. Γι’ αυτό βρίσκει παρηγοριά σε αυτό που αγαπούσε περισσότερο, το θέατρο, παίζοντας καθημερινά, σκηνοθετώντας, μεταφράζοντας, διασκευάζοντας και κάνοντας τεράστιες επιτυχίες. Ορισμένες απ’ αυτές ήταν «Ξυπόλυτοι στο πάρκο», «Ό,τι πείτε υπουργέ μου», «Ο Φιλάργυρος και προς το τέλος της καριέρας του οι αριστοφανικές κωμωδίες «Θεσμοφοριάζουσες» και «Λυσιστράτη».

Καλλιτεχνικό Καφενείο στην ΕΡΤ

Πάντως, αξιοσημείωτη θα μείνει η εξαίρετη πολιτιστική εκπομπή «Καλλιτεχνικό Καφενείο» στην ΕΡΤ, πρωτοπόρα τηλεοπτικά λόγω της χαλαρής διάθεσής της, που έκανε το 1986-1987 μαζί με τον Κώστα Φέρρη και τον Μίμη Πλέσσα και απ’ την οποία παρέλασαν τεράστια ονόματα της ελληνικής τέχνης και των γραμμάτων. Μία εκπομπή, στην οποία ανατρέχουμε τα τελευταία χρόνια θέλοντας να θυμηθούμε μεγάλες μορφές της τέχνης, όπως οι Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Σπανός, Λουκιανός Κηλαηδόνης, Μίμης Φωτόπουλος, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Σταμάτης Κόκοτας, Νίκος Κούρκουλος, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Αντιγόνη Βαλάκου, Λευτέρης Πανταζής, Νίκος Τζόγιας, Βίκυ Μοσχολιού, Άννα Καλουτά, Ανδρέας Βουτσινάς, Δημήτρης Μυράτ και πολλοί άλλοι.

Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα:

Ο Βασίλης Τσιβιλίκας θα αφήσει την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 70 ετών, στο δίσεκτο 2012, στις 29 Φεβρουαρίου, σε ένα ασθενοφόρο, στον δρόμο για το Σισμανόγλειο, μετά από έντονη καρδιακή ενόχληση, αφήνοντας πίσω του την αγαπημένη του γυναίκα Αλίκη και δυο παιδιά, αλλά και τη μορφή ενός ευγενέστατου καλοσυνάτου ανθρώπου, που ήθελε να κάνει τους άλλους να γελάνε…