Συγκλονιστική περιγραφή-καταγγελία, που στην κυριολεξία κόβει την ανάσα του κάθε συνανθρώπου που θα την διαβάσει ως έγγραφη και επώνυμη αναφορά, κάνει ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, οι παππούδες ουσιαστικά, ενός 19μηνου μόλις βρέφους, που είχε την ατυχία να το δαγκώσει οχιά, όταν βρισκόταν σε αυλή σπιτιού στο Βένετο!

Η δημοσιοποίηση πλέον της υπόθεσης από τους ίδιους, μετά από ένα περίπου δεκαήμερο (ημερομηνία συμβάντος 23-07-2018), οπότε εξαλείφθηκε πλέον ο κάθε κίνδυνος που υπήρχε για τη ζωή και το χεράκι του, γίνεται όπως τονίζει η γιαγιά που υπογράφει και την επιστολή που έφθασε στη ΜΑΓΝΗΣΙΑ, καθώς σύμφωνα με την ίδια, «το Νοσοκομείο Βόλου δεν έδειξε την σοβαρότητα που έπρεπε», οι αρμόδιοι «ήταν ανεύθυνοι και αδιάφοροι», ενώ δεν υπήρχε αντιοφικός ορός, που έπρεπε να χορηγηθεί άμεσα. Μέσα στην αγωνία και το άγχος τους, βέβαια, αναφέρουν και έναν ακόμη στόχο της δημοσιοποίησης, όπως δηλώνουν οι παππούδες του μωρού, ώστε «να μην βρεθεί άλλο παιδάκι στην δική μας θέση».

Η επιστολή

«Βρισκόμασταν στην εξοχική κατοικία του συζύγου μου στο Βένετο.

Μαζί μας είχαμε και τον εγγονό μας ηλικίας 19 μηνών. Την Δευτέρα λοιπόν, όπως και τις προηγούμενες μέρες, παίζαμε στην αυλή, με μια μικρή μπάλα. Ο μικρός την κλώτσησε και πήγε να την πάρει. Τον κοιτάζαμε λοιπόν να τρέχει, να πάει να πάρει την μπάλα.

Αντί όμως της μπάλας το αριστερό του χέρι ακούμπησε σε μια πέτρα, που την είχαμε πάνω σε ένα κορμό δέντρου. Αμέσως άρχισε να κλαίει και τρέξαμε, τον πήραμε αγκαλίτσα και είδαμε ότι από το δακτυλάκι του, τον δείκτη συγκεκριμένα, είχε δύο σαν γρατζουνιές, μου φανήκαν σαν να τον γρατζούνισε γάτα και έτρεχε λίγο αίμα. Άρχισε αμέσως να πρήζεται και να μελανιάζει το δάκτυλο.

Αμέσως φύγαμε για το Bόλο. Η ώρα που φύγαμε ήταν μια παρά τέταρτο (12:45) και στο νοσοκομείο φτάσαμε σε μία ώρα γύρω στις 2 το μεσημέρι. Εξηγήσαμε στα εξωτερικά ιατρεία, τι είχε συμβεί, χωρίς όμως να δούμε τι ήταν αυτό που τον τσίμπησε. Είπαμε να κάνουμε μια ακτινογραφία, στο δακτυλάκι μήπως ήταν σπασμένο από την πέτρα. Δεν έδειξε κάτι τέτοιο. Ο παππούς λοιπόν είπε ότι ήταν φίδι, και πρέπει οπωσδήποτε να κάνουν κάτι γιατί το παιδί χειροτέρευε ραγδαία. Τους είπε κιόλας ότι είναι Οχιά γιατί στο χωριό τέτοια φίδια υπάρχουν. Είτε το είπαμε, είτε όχι, δεν ίδρωσε το αυτί τους. Οι μαθητευόμενοι μόνο ήταν κοντά του, χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν. Η ώρα περνούσε. Ο μικρούλης στην αγκαλιά μας πέθανε τρεις (3) φορές και με τις φωνές μας επανερχόταν! Το πρήξιμο και το μελάνιασμα ανέβαινε όλο και πιο ψηλά. Ο μικρός μας δεν είχε ούτε την δύναμη να κλάψει. Φωνάζαμε να του κάνουν ορό φιδιού και δεν είχαν! Η ώρα ήταν τέσσερις και τέταρτο (16:15). Η διευθύντρια της παιδιατρικής ακόμη δεν είχε εμφανιστεί παρόλο που μας έλεγαν ότι την είχαν ειδοποιήσει. Έγιναν εξετάσεις αίματος και έδειξαν ότι τα αιμοπετάλια έπεφταν ραγδαία και ο αιματοκρίτης. Η αργοπορία τους, η αδιαφορία τους, η ανευθυνότητά τους, δεν περιγράφεται.

Ο μικρούλης αργοπέθαινε αβοήθητος και εγώ να φωνάζω να κάνουν κάτι. Από τις 16:30 άρχισαν να νιώθουν ίσως την σοβαρότητα της κατάστασης, εφόσον είχαν περάσει δυόμιση ώρες απάθειας, τότε αποφασίσανε να κάνουνε ιατρικό συμβούλιο και τότε εμφανίστηκε και η προϊσταμένη παιδίατρος. Μετά το συμβούλιο αποφασίσανε να το στείλουν στην Λάρισα αφού του χορήγησαν κορτιζόνη. Μάλιστα έβγαινε και ένας πολλά βαρύ γιατρός από το δωμάτιο του μικρού μας, και ξέρετε τι μας είπε: – Τι θέλετε, τους γιατρούς στα πόδια σας; Τότε ο σύζυγος έξαλλος του λέει – Μήπως ήρθα σε λάθος μέρος, είμαι σε καφενείο και όχι σε νοσοκομείο; Το ασθενοφόρο το κάλεσε η διευθύντρια στις πέντε η ώρα ακριβώς (17:00). Το ασθενοφόρο έκανε να έρθει στο νοσοκομείο μισή ώρα, ήταν πέντε και μισή (17:30).

Έξι παρά φεύγουμε για το Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας. Εκεί μας περίμενε άλλος Γολγοθάς. Με το που αντικρίζουν τον μικρό, δεν τον δέχονται λέγοντας:

– Η διευθύντρια του Βόλου όταν πια με την αδιαφορία της βλέπει τα δύσκολα τα ξεφορτώνεται, και τα στέλνει σε μας, δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει, μας είπαν.

– Δεν μπορούμε να τον κρατήσουμε διότι θα χρειαστεί χειρουργείο και λόγω των χαμηλών αιμοπεταλίων κινδύνευε η ζωή του λόγω αιμορραγίας.

Δεν ξέρω τότε που βρήκα την δύναμη και άρχισα να φωνάζω λέγοντάς τους πως δεν μπορούν να παίζουν με τη ζωή του παιδιού επειδή τα δύο νοσοκομεία και οι γιατροί έχουν διαφορές μεταξύ τους. Όλοι αυτοί οι γιατροί, η διοίκηση του νοσοκομείου δεν είναι γονείς δεν είναι παππούδες και γιαγιάδες και πάνω από όλα γιατροί; Μας τον έστελναν στην Θεσσαλονίκη, τους είπα ότι αν υπέγραφαν για τη ζωή του, μόνο τότε θα τον έπαιρνα.

Το χεράκι του κινδύνευε άμεσα να παραλύσει από το πρήξιμο. Αποφάσισαν να τον στείλουν στο Πανεπιστημιακό. Οι ώρες που πέρασαν ήταν πολλές, πάνω από επτά ώρες και στον μικρό δεν είχε δοθεί ο ορός φιδιού.

Στο Πανεπιστημιακό η αντιμετώπιση ήταν διαφορετική. Του δόθηκαν άμεσα οι πρώτες βοήθειες και ο όρος φυσικά. Ο καθηγητής της παιδιατρικής με μια ομάδα γιατρών κάνει ότι μπορεί και προσπαθούν για το καλύτερο. Οι γιατροί της ορθοπεδικής και ο αναισθησιολόγος αποφασίζουν ότι για το καλό του παιδιού πρέπει να πάει στη Θεσσαλονίκη, ώρα μία μετά τα μεσάνυχτα.

Εφημέρευε το Γεννηματά. Το αγγελούδι μας διασωληνωμένο φτάνει στο νοσοκομείο Γεννηματά στις τρείς το πρωί. Εκεί τα λεπτά, οι ώρες δύσκολες. Οι γιατροί πρώτη φορά αντιμετωπίζουν τέτοιο δάγκωμα φιδιού και τόσης σοβαρής κατάστασης παιδιού και χεριού. Κάνουν ότι μπορούν για τον μικρούλη. Έχουν περάσει δέκα (10) μέρες. Ο μικρός βρίσκεται ακόμη στο νοσοκομείο, χωρίς πια να κινδυνεύει η ζωή του και το χεράκι του.

Αποφάσισα σαν γιαγιά να δημοσιοποιήσω το θέμα:

Πρώτον, διότι το Νοσοκομείο Βόλου δεν έδειξε την σοβαρότητα που έπρεπε, ήταν ανεύθυνοι, αδιάφοροι.

Δεύτερον, διότι δεν υπήρχε ορός φιδιού, που έπρεπε να χορηγηθεί άμεσα. Είπαν ότι έπρεπε να τηλεφωνήσουν στο Υπουργείο, μετά στο κέντρο Δηλητηριάσεων και να σταλεί εφ’ όσον ήταν ανάγκη την άλλη μέρα, αφού ο ασθενής θα είχε καταλήξει.

Και τρίτον, για να μην βρεθεί άλλο παιδάκι στην δική μας θέση.

Γιούλα Μητρομάρα – Γαλάτου»

Πηγή: magnesianews

Στιγμές αγωνία στο Πήλιο και την Πορταριά, με μια αράχνη να τσιμπάει και να στέλνει στο νοσοκομείο ένα μικρό παιδί. Οι γιατροί διαπίστωσαν πως είχαν να κάνουν με τη «μαύρη χήρα» που έχει δηλητήριο…

Δραματική αποδείχθηκε η προσπάθεια να σωθεί ένα 4χρονο παιδί στον Βόλο, το οποίο τσιμπήθηκε από αράχνη που ανήκει στο είδος της «μαύρης χήρας», το τσίμπημά της οποίας μπορεί να αποβεί μοιραίο. Αρχικά, το παιδάκι μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο του Βόλου, όμως στη συνέχεια χρειάστηκε να μεταφερθεί εσπευσμένα στο Νοσοκομείο Παίδων της Αθήνας με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το παιδάκι έπαιζε αμέριμνο τη δεύτερη μέρα του Πάσχα, στο γκαζόν καφετέριας στην Πορταριά στο Πήλιο, όταν αισθάνθηκε το τσίμπημα. Οι γονείς του αμέσως έτρεξαν κοντά του. Το χέρι του παιδιού είχε γίνει κόκκινο, σκληρό και πονούσε πολύ. Αμέσως επικοινώνησαν με το Κέντρο Δηλητηριάσεων, από το οποίο ενημερώθηκαν για το τσίμπημα της “μαύρης χήρας”, ενώ δόθηκαν οδηγίες για διακομιδή του 4χρονου στο πλησιέστερο νοσοκομείο.

Το παιδάκι έμεινε για ένα 24ωρο στο νοσοκομείο της Αττικής και έλαβε εξιτήριο, ενώ τώρα είναι καλά στην υγεία του. Η «μαύρη χήρα» δεν είναι κάποιο εξωτικό είδος. Συναντάται σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και της Μεσογείου γενικότερα, με τις επιθέσεις της, ωστόσο, να μην είναι συχνές. Με το τσίμπημά της θα μπορούσε να επιφέρει μέχρι και τον θάνατο σε πιο ασθενείς οργανισμούς, όπως ηλικιωμένους, ευπαθείς ομάδες, μικρά παιδιά και αλλεργικά άτομα.

Το δηλητήριο της «μαύρης χήρας» επηρεάζει μια σειρά από όργανα και λειτουργίες του ανθρώπινου οργανισμού και αυτός είναι ο λόγος που η χορήγηση αντιδότου πρέπει να γίνεται πολύ γρήγορα. Σε περίπτωση που είμαστε μόνοι μας, περιορίζουμε το σημείο του σώματος που μας έχει τσιμπήσει.

Αν, για παράδειγμα, είναι το πόδι ή το χέρι, σφίγγουμε το σημείο ώστε να μην κυκλοφορήσει στο σώμα το δηλητήριο και εν συνεχεία πλένουμε σχολαστικά την πληγή. Εναλλακτικά – αλλά αυτό απαιτεί μια σχετική οργάνωση – υπάρχουν ειδικές βεντούζες που εφαρμόζουν γύρω από το σημείο του τσιμπήματος και ρουφούν το δηλητήριο σε τέτοιο βαθμό που περιορίζουν δραστικά την επίδρασή του. Η παροχή ιατρικής φροντίδας από εξειδικευμένο προσωπικό, όμως, αποτελεί σίγουρα την ασφαλέστερη λύση. Δείτε την αράχνη που τσίμπησε τον 4χρονο στην επόμενη φωτογραφία του thenewspaper.gr…

Σορός άνδρα εντοπίστηκε πριν από λίγο από δύτες στη Μουρτιά Πηλίου και μεταφέρεται στο «Αχιλλοπούλειο». Εξετάζεται αν πρόκειται για τον άνδρα από το αγνοούμενο νιόπαντρο ζευγάρι των Αυστριακών.

Η σορός άνδρα περισυνελέγη από βραχώδη περιοχή της παραλίας Μουρτιάς, νότια του Πηλίου.

Σύμφωνα με το Λιμενικό, η σορός περισυνελέγη από πλωτό του Λιμενικού και μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Βόλου «Αχιλλοπούλειο».

Δύτες και Λιμενικό ψάχνουν για το νεαρό ζευγάρι Αυστριακών που αγνοείται μετά την κακοκαιρία
Εξετάζεται αν πρόκειται για τον Αυστριακό που αγνοείται στην περιοχή.

Δύτες της Μονάδας Υποβρυχίων Αποστολών του Λιμενικού Σώματος, αλλά και δύο πλωτά σκάφη διεξήγαγαν από νωρίς το πρωί εκτεταμένες έρευνες προς εντοπισμό αγνοουμένων σε θαλάσσιες περιοχές από τα Ποτιστικά ως το Καστρί Μαγνησίας, καθ’ υπόδειξιν της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.

Το ζευγάρι των Αυστριακών είναι οι δύο τελευταίοι αγνοούμενοι της κακοκαιρίας. Πρόκειται για το νιόπαντρο ζευγάρι Αυστριακών, τη Μικαέλα (Μichaela Tritthart) και τον Φιλίπ (Gosch Philipp), που είχαν δηλωθεί αγνοούμενοι από την πρώτη ημέρα της κακοκαιρίας, όταν ο Daniel χτύπησε τον Βόλο και το Πήλιο.

Τα τελευταία ίχνη του ζευγαριού ήταν στην εξοχική κατοικία που είχαν νοικιάσει στα Ποτιστικά Πηλίου, η οποία παρασύρθηκε από ορμητικό χείμαρρο και έκτοτε τα ίχνη τους αγνοούνται.

Να σημειωθεί ότι την περασμένη Παρασκευή είχε βρεθεί σορός από το Λιμενικό Βόλου σε κατάσταση προχωρημένης αποσύνθεσης, στη θαλάσσια περιοχή όρμου Θεοτόκου στο ανατολικό Πήλιο. Οπως ανέφερε η σχετική ανακοίνωση του Λιμενικού, η γυναίκα αγνώστων στοιχείων και ύψους 1,65 που δεν έφερε ενδύματα ούτε προσωπικά αντικείμενα. Σύμφωνα με πληροφορίες εξετάζεται το ενδεχόμενο η σορός αυτή να ανήκει στην Μικαέλα.

Οι Αυστριακοί παντρεύτηκαν τον Αύγουστο στο Πήλιο

Ο Φιλίπ και η Μικαέλα είχαν μόλις παντρευτεί, δύο εβδομάδες πριν τα ίχνη τους χαθούν, στο Πήλιο, έναν αγαπημένο τόπο γι’ αυτούς, τον οποίο η 35χρονη επισκεπτόταν οικογενειακώς από τα παιδικά της χρόνια, έναν τόπο που αγάπησε και ο σύζυγός της, και αποφάσισαν εκεί να ενώσουν τις ζωές τους, στην Αργαλαστή.

Τελευταίοι άνθρωποι που τους είδαν ήταν το ζευγάρι των ηλικιωμένων Αυστριακών που είχαν επίσης αρχικά δηλωθεί αγνοούμενοι, αλλά βρέθηκαν λίγες ώρες αργότερα ζωντανοί και καλά στην υγεία τους.

Όταν ξεκίνησε η κακοκαιρία, οι ηλικιωμένοι Αυστριακοί -οι οποίοι γνωρίζονταν με τους δύο νέους, καθώς παραθέριζαν όλοι τους επί χρόνια στο ίδιο μέρος- πρότειναν στον Φιλίπ και στη Μικαέλα να φύγουν όλοι μαζί, ανεβαίνοντας στον λόφο της Ξινόβρυσης, καθώς η καταιγίδα έμοιαζε επικίνδυνη. Οι 35χρονοι Αυστριακοί επέλεξαν να μείνουν στο bungalow τους.

Οι συγγενείς τους στην Αυστρία βιώνουν ώρες και ημέρες αγωνίας, καθώς κανένα ίχνος τους, πέρα από μια βαλίτσα με ρούχα και κατά πληροφορίες το αυτοκίνητό τους, δεν έχει βρεθεί.

Η καταγωγή του ζευγαριού είναι από το Γκρατς στη Στυρία, στην Αυστρία, και η Μικαέλα είναι πρωταθλήτρια του skatebord.

Αυτό είναι το σπίτι που παρασύρθηκε από τα ορμητικά νερά που έφερε η κακοκαιρία «Daniel»

Ένα μικρό παιδί στο Πήλιο έχασε το λούτρινο πάντα που κρατούσε κάθε βράδυ για να κοιμηθεί. Οι γονείς του αποφάσισαν να δημοσιοποιήσουν το γεγονός και δίνουν αμοιβή…

Το γύρο του διαδικτύου κάνει η ανακοίνωση που εξέδωσαν γονείς παιδιού στο Πήλιο, για το λούτρινο πάντα που έχασε ο γιος τους. Όποιος ή όποια το βρει θα εισπράξει 250 ευρώ, όπως τονίζουν οι γονείς του αγοριού.

Ένα αγοράκι έχασε το λούτρινο πάντα του και ο γονείς του δίνουν αμοιβή σε ποιον το βρει. Ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου ένα μικρό αγοράκι έχασε το λούτρινο πάντα του στη Μηλίνα στο Πήλιο και ήταν απαρηγόρητο.

Έτσι, οι γονείς του, οι οποίοι είναι από τη Γερμανία, αποφάσισαν να δημοσιεύσουν το γεγονός, ζητώντας σε όποιον το βρει να επικοινωνήσει μαζί τους. Μάλιστα, επέλεξαν να δώσουν αμοιβή 250 ευρώ.

Στην ανακοίνωση αναφέρονται τα εξής: «Παρακαλώ, βρείτε το πάντα μου. Έχασα το αγαπημένο μου πάντα στη Μηλίνα στις 15.08.2023. Δυστυχώς, δεν μπορώ να κοιμηθώ, χωρίς αυτόν. Σας παρακαλώ, βοηθήστε με να τον βρω. Οι γονείς μου θα ανταμείψουν τον ανεύρετη και με 250 ευρώ».

Απάγκιο στη φάτνη στην πλατεία Νεοχωρίου, βρήκαν αδέσποτα κουτάβια του χωριού, προσθέτοντας ζωντάνια στο σκηνικό.

Όπως η Μαρία και ο Ιωσήφ αναζητούσαν ένα καταφύγιο για να έρθει στον κόσμο ο Ιησούς, έτσι και τα παιχνιδιάρικα κουτάβια, αναζήτησαν και βρήκαν στη φάτνη ένα θερμότερο περιβάλλον από το κρύο της πλατείας.

Ο φακός του εξαιρετικού φωτογράφου Ηλία Σακελλάρη ήταν (και) εκεί και απαθανάτισε όμορφες εικόνες.

Πηγή: Hlias.sakellaris