Δείτε πότε πέφτουν οι αργίες του 2025 και πόσα τριήμερα και τετραήμερα έχει το ημερολόγιο το νέο έτος.

Μετά τις ημέρες των εορτών, που τυπικά λήγουν σήμερα, το μυαλό των περισσότερων -αν όχι όλων- φυσικά δεν βρίσκεται στην αυριανή και τη μεθαυριανή ημέρα, όπου καλούμαστε είτε είμαστε εργαζόμενοι είτε μαθητές να επανέλθουμε στους κανονικούς ρυθμούς της καθημερινότητας, αλλά στις… επόμενες αργίες.

Το 2025, μάλιστα, προσφέρεται για τέτοιου είδους σκέψεις καθώς είναι πλούσιο από αργίες και τριήμερα, που θα δώσουν ευκαιρία σε αρκετούς να προγραμματίσουν μικρές και μεγάλες αποδράσεις, καθώς και να ξεκουραστούν.

Σύμφωνα με το ημερολόγιο, το 2025 μας επιφυλάσσει αρκετές ημέρες αργιών, με τις περισσότερες του νέου έτους πέφτουν την Δευτέρα και Παρασκευή, και για αυτό το 2025 έχει 4 τριήμερα αργιών και 1 τετραήμερο. 

Τα τριήμερα και τα τετραήμερα του 2025

Συνολικά 4 ευκαιρίες για τριήμερα από αργίες υπάρχουν το 2025. Το πρώτο τριήμερο -που πέρασε- είναι τα Φώτα, το δεύτερο την Καθαρά Δευτέρα, το τρίτο είναι του Αγίου Πνεύματος, αν και δεν ισχύει για όλους, και τέλος ο Δεκαπενταύγουστος. Μάλιστα, τα Χριστούγεννα το 2025 πέφτουν Πέμπτη, οπότε μαζί με της 26ης Δεκεμβρίου δημιουργείται τετραήμερο.

Πιο συγκεκριμένα οι ημερομηνίες:

• 1 με 3 Μαρτίου (Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα): Καθαρά Δευτέρα
• 7 με 9 Ιουνίου (Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα): Αργία Αγίου Πνεύματος
• 15 με 17 Αυγούστου (Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή): Κοίμηση της Θεοτόκου
• 25 με 28 Δεκεμβρίου (Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή): Χριστούγεννα

Επιπλέον, με τη λήψη μίας ημέρας άδειας, μπορούν να δημιουργηθούν επιπλέον τετραήμερα:

• Πρωτομαγιά: Πέμπτη, 1 Μαΐου (άδεια την Παρασκευή, 2 Μαΐου)
• 28η Οκτωβρίου: Τρίτη, 28 Οκτωβρίου (άδεια τη Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου)

Όλες οι αργίες του 2025 – Ημερολόγιο

Μάρτιος

• Καθαρά Δευτέρα: Δευτέρα 3 Μαρτίου
• Ευαγγελισμός της Θεοτόκου: Τρίτη 25 Μαρτίου

Απρίλιος

• Μεγάλη Παρασκευή: Παρασκευή 18 Απριλίου
• Κυριακή του Πάσχα: Κυριακή 20 Απριλίου
• Δευτέρα του Πάσχα: Δευτέρα 21 Απριλίου

Μάιος 

• Εργατική Πρωτομαγιά: Πέμπτη 1 Μαΐου

Ιούνιος 

• Αγίου Πνεύματος: Δευτέρα 9 Ιουνίου
  (δεν αποτελεί επίσημη αργία για όλους τους εργαζόμενους)

Αύγουστος

• Κοίμηση της Θεοτόκου: Παρασκευή 15 Αυγούστου

Οκτώβριος

• Επέτειος του «Όχι»: Τρίτη 28 Οκτωβρίου

Δεκέμβριος

• Χριστούγεννα: Πέμπτη 25 Δεκεμβρίου
• Δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων: Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου

Ποιο το φαινόμενο που διατρέχει όλο τον δυτικό κόσμο κι έχει περισσότερη σχέση με την ψυχή παρά με την επιστήμη;

Πριν λίγο καιρό η ΕΛΣΤΑΤ δημοσίευσε τα εβδομαδιαία στοιχεία θανάτων στην Ελλάδα το 2023.

Οι περισσότεροι θάνατοι στην Ελλάδα καταγράφονται τις δύο πρώτες εβδομάδες του χρόνου, καθώς και την τελευταία.

Για την ακρίβεια, το 2023 οι πρώτες δύο εβδομάδες ήταν οι μοναδικές από τις 52, στις οποίες καταγράφηκαν πάνω από 3.000 νεκροί.

To ίδιο συνέβη και με την τελευταία εβδομάδα του 2022.

Μπορεί ο συνολικός αριθμός των θανάτων να ήταν μικρότερος κατά 9,1% σε σχέση με τους αντίστοιχους θανάτους του 2022, ωστόσο και την συγκεκριμένη χρονιά οι θάνατοι που καταγράφηκαν τον Ιανουάριο (δηλαδή τις τέσσερις πρώτες εβδομάδες του χρόνου) ήταν κατά 8% περισσότεροι απ΄ οποιονδήποτε άλλον μήνα.

To μυστήριο της πιο μοιραίας εβδομάδας

Τα αριθμητικά στοιχεία δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Η 52η εβδομάδα του 2022, η τελευταία δηλαδή, είχε 3.045 θανάτους.

Σε καμία από τις προηγούμενες 21 εβδομάδες οι θάνατοι δεν ξεπέρασαν τους 2.750. Η προηγούμενη εβδομάδα που καταγράφηκαν πάνω από 3.000 θάνατοι ήταν η 31η (αρχές Αυγούστου).

Την 1η εβδομάδα του 2023 είχαμε 3.025 απώλειες και την 2η εβδομάδα 3.085. Και η 3η εβδομάδα πλησίασε το ψυχολογικό φράγμα των 3.000, αλλά δεν το ξεπέρασε (2.960).

Η μοναδική άλλη εβδομάδα που πλησίασε αυτά τα επίπεδα ήταν η 29η (μέσα Ιουλίου) με 2.987 ανθρώπους να φεύγουν από τη ζωή.

Αν απομονώσουμε τους θανάτους στις ηλικίες πάνω από 70 ετών, το φαινόμενο αυτό γίνεται ακόμα πιο σταθερό. Από τους 104.098 άνδρες και γυναίκες που έφυγαν από τη ζωή το 2023, οι 4.832 καταγράφηκαν τις δύο τελευταίες εβδομάδες του χρόνου.

Πάνω από 20% σε σχέση με τον μέσο όρο των υπόλοιπων εβδομάδων. Το ίδιο συνέβη και με τους θανάτους ανθρώπων πάνω από 70 ετών το 2022.

Από τους 115.075 συνολικά, οι 5.147 καταγράφηκαν τις δύο πρώτες εβδομάδες.

Ακόμα κι αν τα αναλύσουμε κατά γεωγραφική περιφέρεια, οι διαφορές που προκύπτουν ανά διαμέρισμα είναι ανάξιες αναφοράς σε σχέση με τα απόλυτα νούμερα.

Τα στοιχεία αυτά παρουσιάζουν μια αξιοσημείωτη περιοδικότητα. Αν εξαιρεθεί η διετία 2020-2021 του COVID-19 (στην οποία ο αριθμός των θανάτων διαφοροποιήθηκε βιαίως ανάλογα με την εξέλιξη της πανδημίας), όποιον ανάλογο πίνακα στην σελίδα της ΕΛΣΤΑΤ κι αν ανοίξει κανείς θα διαπιστώσει το ίδιο πράγμα:

Οι Έλληνες φεύγουν από τη ζωή σε μεγαλύτερο αριθμό σε μια περίοδο που κατά τεκμήριο είναι από τις πιο εορταστικές του χρόνου.

Αν το ψάξουμε αντίστροφα, δηλαδή να απομονώσουμε τις εβδομάδες όπου καταγράφηκαν οι λιγότερες απώλειες, θα σταθούμε σε δύο περιπτώσεις που οι θάνατοι ήταν λιγότεροι από 2.100:

Η 24η εβδομάδα (12-18 Ιουνίου) με 2.083 θανάτους και η 41η (9-15 Οκτωβρίου) με 2.080 ήταν οι λιγότερο «μοιραίες» του χρόνου. Τα στοιχεία για το 2022 δείχνουν ότι η λιγότερο επιβαρυμένη εβδομάδα ήταν η 38η (19-25 Σεπτεμβρίου).

Μήπως συμβαίνει αυτό μόνο στους Έλληνες; Κάθε άλλο. Το ίδιο καταγράφεται σε όλους τους δυτικούς πολιτισμούς και με το θέμα έχουν ασχοληθεί τόσο η Washington Post, όσο και το BBC. Σύμφωνα με το Center for Disease Control and Prevention των ΗΠΑ, που υπολόγισε και κατέγραψε όλες τις ημερομηνίες θανάτων για σχεδόν 67 εκατομμύρια ανθρώπους από το 1999 και μετά, ο Ιανουάριος είναι μακράν ο πιο «θανατηφόρος» μήνας.

Κι αν θέλουμε να το αναλύσουμε ανά εβδομάδα, στις 21 από τις 24 χρονιές η πρώτη εβδομάδα του Ιανουαρίου αποδείχτηκε η πιο «μοιραία».

Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν από τα National Records for England and Wales στο BBC αφορούσαν θανάτους που καταγράφηκαν μέσα σε νοσοκομεία από το 2000 ως το 2010.

Και πάλι ο Ιανουάριος είναι μακράν ο πρώτος μήνα σε θανάτους, μάλιστα η ημέρα της παραμονής Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς ήταν η πιο θανατηφόρα απ’ όλες τις άλλες.

Πότε πεθαίνουν περισσότερο οι Έλληνες;

Την ερώτηση αυτή την απαντούν οι αριθμοί. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να δώσει μια σαφή εξήγηση τού γιατί συμβαίνει αυτό. Επιστημονική εξήγηση. Διότι υπάρχει και η ψυχολογική.

Πράγματι, οι επιστήμονες της ιατρικής που ασχολούνται με την στατιστική της (γεννήσεις, θάνατοι, μέσος όρος ηλικίας, προσδόκιμο ζωής κτλ.) έχουν διατυπώσει διάφορες θεωρίες.

Στη βόρεια και την ανατολική Ευρώπη ευθύνεται το ψύχος, το οποίο σε συνδυασμό με την οικονομική ανέχεια μπορεί να γίνει πολύ επιβαρυντικό για σημαντικές ομάδες του πληθυσμού. Στα μεσαία και ανώτερα στρώματα της δυτικής Ευρώπης η περισσότερο αληθοφανής εξήγηση είναι οι καταχρήσεις.

Την εορταστική περίοδο οι μεγαλύτεροι σε ηλικία τρώνε περισσότερο, πίνουν περισσότερο, χορεύουν περισσότερο, καταπονούν τον οργανισμό τους σε βαθμό που δεν το κάνουν τον υπόλοιπο χρόνο.

Κάποιοι το γενίκευσαν ακόμα περισσότερο και προσπαθούν να συνδέσουν την αύξηση των θανάτων με την έξαρση της εγκληματικότητας ή τα τροχαία δυστυχήματα.

Η οποία πράγματι, σε χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία, είναι αυξημένη σε σχέση με τον υπόλοιπο χρόνο, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό που να δικαιολογεί τόσο διαφοροποιημένα νούμερα.

Αυτά όλα μπορούν να ισχύουν, αν τα ερμηνεύει κανείς σε τοπικό επίπεδο.

Αν δει κανείς τη μεγάλη εικόνα, τα στοιχεία από χώρες που δεν έχουν σχέση μεταξύ τους, ούτε σε κλιματικές συνθήκες, ούτε σε εγκληματικότητα, ούτε και σε κουλτούρα καταχρήσεων, θα διαπιστώσει ότι ισχύει το ίδιο πράγμα.

Στην Πορτογαλία δεν κάνει τόσο κρύο όσο στη Μεγάλη Βρετανία, αλλά πεθαίνουν περισσότεροι την περίοδο εκείνη (με βάση την αναλογία του πληθυσμού).

Στην Ισλανδία ή την Ελβετία η εγκληματικότητα είναι πολύ περιορισμένη. Και στα κράτη της ανατολικής Ευρώπης, όπου κυριαρχεί το ορθόδοξο δόγμα και θρησκευτικά ακολουθείται το Ιουλιανό ημερολόγιο, η εορταστική περίοδος ξεκινάει αργότερα.

Τη μόνη πειστική εξήγηση για τo «υπερβολικό ποσοστό θνησιμότητας» (excess death rate είναι ο διεθνής όρος) τη δίνουν οι ψυχίατροι. Οι οποίοι συνδέουν την εορταστική περίοδο και κυρίως την αλλαγή του έτους με την ολοκλήρωση κύκλου ζωής.

Στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων, η αλλαγή του έτους (η οποία είναι ένα απολύτως τεχνητό ανθρώπινο «κατασκεύασμα») σηματοδοτεί μια αρχή, αλλά κι ένα τέλος, ανάλογα από την πλευρά που το βλέπει κανείς.

Ιδιαίτερα επιβαρυντική, επίσης, μπορεί να γίνει και η υπερβολική συγκίνηση. Την εορταστική περίοδο ο δυτικός κόσμος έχει συνηθίσει να «ενεργοποιεί» τους ηλικιωμένους ανθρώπους περισσότερο απ’ οποιαδήποτε άλλη.

Είτε μ’ ένα οικογενειακό ταξίδι (αν διαμένουν σε άλλη πόλη), είτε με οικογενειακά τραπέζια και συγκεντρώσεις. Στα οποία οι ηλικιωμένοι αισθάνονται σημαντικοί, μέρος της οικογένειας, δέχονται αγάπη και δώρα, φαντάζονται τον εαυτό τους ολοένα και περισσότερο σαν τον τελευταίο επιζώντα κρίκο σε μια αλυσίδα που συνεχίζεται.

Τα συναισθήματα είναι θετικά, αναμφίβολα, αλλά πολλοί ηλικιωμένοι μπαίνουν στην ψυχολογία του βιβλικού Συμεών, ο οποίος αφού κράτησε στην αγκαλιά του τον Ιησού βρέφος, αναφώνησε «νυν απολύεις τον δούλο σου, Δέσποτα».

Στις λατινογενείς γλώσσες (ιταλικά, ισπανικά κτλ.) οι πρώτες λέξεις στη λατινική μετάφραση αυτής της προσευχής «nunc dimitiis» περιγράφουν ακριβώς αυτό το φαινόμενο.

Το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούν ότι ο ορυμαγδός των σκανδάλων που ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μας, χωρίς να είναι πλέον δυνατή η απόκρυψη ή η υποτίμησή τους, έχει έναν κεντρικό πολιτικό υπεύθυνο, που δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.

Εχει δηλαδή καταστεί αναμφισβήτητο, για όποιον διαθέτει κοινή λογική, ότι δεν πρόκειται για σκάνδαλα του «βαθέος κράτους», όπως ισχυρίζεται παραπλανητικά (χρησιμοποιώντας έναν όρο που αποκήρυσσαν μετά βδελυγμίας τα δημοσιογραφικά εξαπτέρυγά του….) αλλά σκάνδαλα μιας προσωποπαγούς εξουσιαστικής δομής, που οικοδομήθηκε ευθύς εξ αρχής για την εξυπηρέτηση ιδιοτελών πολιτικών συμφερόντων (που ενδέχεται μάλιστα να αποδειχθεί, εάν κάποτε υπάρξει πραγματικά ανεξάρτητη δικαστική έρευνα, ότι δεν ήταν μόνο πολιτικά…).

Πρόκειται για το διαβόητο πλέον και σε κάθε περίπτωση ψευδεπίγραφο «επιτελικό κράτος», το οποίο, στελεχωμένο μόνο με εμπίστους, αφενός μεν υποκατέστησε πλήρως την κυβέρνηση (που ασκεί κατά το Σύνταγμα, με συντονισμό απλώς του Πρωθυπουργού, την εκτελεστική εξουσία), αφετέρου δε οδήγησε σε πλήρη αδρανοποίηση (και αφωνία…) όλα τα συλλογικά όργανα της Νέας Δημοκρατίας.

Αυτό λοιπόν το υπερπρωθυπουργείο, το οποίο σταδιακά μετεξελίχθηκε σε «καθεστώς» (παράγοντας αντίστοιχες νοοτροπίες και συμπεριφορές…), όχι μόνο αποτέλεσε την κύρια αιτία για την αλλοίωση του κοινοβουλευτικού συστήματος, τη δραματική υποβάθμιση του κράτους δικαίου και την ασφυκτική χειραγώγηση της Δικαιοσύνης (πάγια πρακτική της συγκεκριμένης πολιτικής οικογένειας…) αλλά και αποτέλεσε ένα νέο – εκσυγχρονισμένο… – άντρο πελατειασμού, διαφθοράς και διαπλοκής, που ευθύνεται για την παραγωγή όλων των σημαντικών σκανδάλων, με αιχμή του δόρατος τις υποκλοπές, τα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τη σωρεία απευθείας αναθέσεων σε ημετέρους.

Με αυτά τα δεδομένα, το κύριο αίτημα της αντιπολίτευσης δεν πρέπει να είναι η προκήρυξη εκλογών (που ενδέχεται να λειτουργήσουν και σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ…) αλλά η πραγματική ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για τα σκάνδαλα, η οποία ανήκει προεχόντως (αντικειμενικά και εις ολόκληρον) στον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Μια τέτοια δε ανάληψη δεν σημαίνει ούτε εξιλαστήρια θύματα και αποδιοπομπαίους τράγους ούτε άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε (όπως η πομφόλυγα για το ασυμβίβαστο υπουργικής και βουλευτικής ιδιότητας…).

Σημαίνει ατομική παραίτηση. Αυτό έκαναν ο Νίξον στις ΗΠΑ, ο Μπραντ στη Γερμανία, ο Κουρτς στην Αυστρία, ο Τζόνσον στην Αγγλία και ο Κόστα στην Πορτογαλία, ακόμη και για πολύ λιγότερο σημαντικούς λόγους (ο τελευταίος μάλιστα για μια απλή συνωνυμία με εμπλεκόμενο σε σκάνδαλο…). Από εκεί και πέρα, βέβαια, είναι θέμα της κυβερνητικής πλειοψηφίας να αποφασίσει αν η παραίτηση αυτή θα οδηγήσει σε απλή αντικατάστασή του ή σε εκλογές…

Θέλω να τονίσω, πάντως, ότι και από μόνο του το σκάνδαλο των υποκλοπών θα καθιστούσε, σε οποιαδήποτε προηγμένη δημοκρατικά χώρα, την παραίτηση του Πρωθυπουργού αυτονόητη, διότι είναι αναμφίλεκτο πλέον ότι αυτός ενορχήστρωσε προσωπικά – σε «επιτελικό» επίπεδο… – μία τόσο εκτεταμένη παραβίαση της ιδιωτικότητας πολιτικών, δημόσιων λειτουργών και πολιτών (αφήνοντάς τους, μάλιστα, έκθετους σε διαρκή εκβιασμό…), που μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα συναντούμε…

Οταν πρωτοαποκαλύφθηκε το σκάνδαλο, είχα απευθύνει επανειλημμένα, σε σχετικές εκδηλώσεις αλλά και στον Τύπο, το απλό ερώτημα: στις πόσες υποκλοπές καίγεται ένας Πρωθυπουργός, ο οποίος όχι μόνον υπήγαγε την ΕΥΠ στην αποκλειστική αρμοδιότητά του (αναθέτοντας τη λειτουργία της στον ανιψιό του, σε έναν φίλο του που δεν είχε τα προσόντα και σε μια εισαγγελέα-τροχονόμο) αλλά και τη συνέδεσε, εν είδει συγκοινωνούντων δοχείων, με παρακρατικές παρακολουθήσεις;

Τότε, βέβαια το κλίμα ήταν διαφορετικό. Από τη μία η ΕΡΤ και τα ιδιωτικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα – με ελάχιστες εξαιρέσεις – υπηρετούσαν τυφλά την κυβερνητική προπαγάνδα και επέβαλλαν συνολική omertà, αποκλείοντας κάθε επικριτική άποψη… Από την άλλη η ηγεσία της Πολιτικής Δικαιοσύνης (πρόεδρος και – ιδίως – εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) αρνείτο – έως πρόσφατα μάλιστα… – κάθε έλεγχο, συμπεριφερόμενη εν πολλοίς σαν προέκταση της κυβέρνησης. Αλλά και η τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας (και πρώην πρόεδρος του ΣτΕ…) δεν στάθηκε δυστυχώς στο ύψος των περιστάσεων, καθώς αρκέστηκε σε μερικές γενικόλογες κοινοτοπίες, με εμφανή τη μέριμνα να μη δυσαρεστήσει τον οφθαλμοφανώς παρεκτραπέντα Πρωθυπουργό (κάτι που τόλμησαν π.χ., όταν χρειάσθηκε, οι πρόεδροι της Ιταλίας Ναπολιτάνο και Ματαρέλα…).

Οσο δε για την κυβερνητική πλειοψηφία, οι πολιτικές απρέπειες που διαπράχθηκαν σε βάρος όσων ασκούσαν τον προσήκοντα έλεγχο θα αφήσουν ανεξίτηλο στίγμα ευτελισμού των αντιπροσωπευτικών μας θεσμών.

Τέλος, και στον χώρο της επιστήμης περίσσευαν ο κομφορμισμός και οι προσωπικές ατζέντες, ιδίως σε αυτούς που σήμερα, καθυστερημένα ή/και εκδικητικά, ξιφουλκούν κατά του Πρωθυπουργού… Απόρροια δε αυτού του κλίματος ήταν και το ότι ο άμεσα εμπλεκόμενος Νίκος Ανδρουλάκης, παρότι κινήθηκε υποδειγματικά σε δικαστικό επίπεδο, δεν τολμούσε ούτε καν να ψελλίσει το αίτημα της παραίτησης του Πρωθυπουργού (μην τυχόν και τον κατηγορήσουν ότι συμπλέει με άλλους αρχηγούς της αντιπολίτευσης…).

Ευτυχώς όμως υπάρχουν και αυτοί που αντιστέκονται, αυτοί που επιμένουν… Η υποδειγματική θεσμική στάση δύο Ανεξάρτητων Αρχών (και προσωπικά του Χρήστου Ράμμου), η θαρραλέα και ανεξάρτητη ερευνητική δημοσιογραφία, που τεκμηρίωσε με τεράστιο προσωπικό κόστος το ελληνικό Watergate, η αποφασιστικότητα των ελάχιστων θυμάτων που ακολούθησαν τη δικαστική οδό – ενώ η συντριπτική πλειονότητά τους εκτίθεται ανεπανόρθωτα… – αλλά και ένα ταπεινό Πρωτοδικείο, που έβαλε τα γυαλιά στην ηγεσία της Πολιτικής Δικαιοσύνης, έσωσαν την τιμή της Ελληνικής Δημοκρατίας και έδειξαν τον δρόμο όχι μόνο για την ποινική διερεύνηση όλων των πτυχών του σκανδάλου αλλά και για την πολιτική κάθαρση…

Ο Γιώργος Χ. Σωτηρέλης είναι καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών