Και όμως γίνεται!
Βίντεο:
Η ζυθοποιία Camden Town δημιουργήθηκε από τον Jasper Cuppaidge, ο οποίος ξεκίνησε το 2010 από την απογοήτευση του, που δεν έβρισκε μια καλή τοπική μπύρα για να πιει.
Το όλο εγχείρημα ξεκίνησε για πλάκα στο υπόγειο της παμπ που ήταν ιδιοκτήτης στο Horseshoe, βόρεια του Λονδίνου. Σήμερα, λειτουργεί μια από τις πιο σεβαστές και καινοτόμες ζυθοποιίες του Λονδίνου.

Ιδρυθείσα το 2010, όταν η βρετανική οικονομία διένυε τεράστιες δυσκολίες, η ζυθοποιία απασχολεί σήμερα πάνω από 60 άτομα και πούλησε 7,5 εκατομμύρια πίντες το 2014, σύμφωνα με την ιστοσελίδα της.

Με τις προβλέψεις των πωλήσεων να φτάνουν τις 40 εκατομμύρια πίντες σε ετήσια βάση μέχρι το 2020, η εταιρεία είναι στη μέση μιας επέκτασης, χρηματοδοτούμενη όχι από τους παραδοσιακούς δανειστές, αλλά από ένα online, crowdfunded έργο που θα χρηματοδοτήσει ένα ολοκαίνουργιο, πολύ μεγαλύτερο ζυθοποιείο.

Τι είναι το Crowdfunding;
Crowdfunding πολύ απλά είναι η χρηματοδότηση από το πλήθος. Συνήθως αναφερόμαστε στη χρηματοδότηση κάποιου έργου /project ή κάποιας ιδέας από πολλούς ανθρώπους, οι οποίοι προσφέρουν μικρά ποσά ο καθένας, αλλά από τη συμβολή όλων καλύπτεται ο οικονομικός στόχος για κάθε έργο.

Συνήθως, το crowdfunding αφορά περιπτώσεις μικρο-χρηματοδότησης από 5.000-50.000 ευρώ και δεν περιορίζεται σε επιχειρηματικές ιδέες, αλλά και στη χρηματοδότηση Life Projects για σπορ, τέχνες, ιατρικές ανάγκες, εκπαίδευση, ταξίδια, εθελοντισμό κλπ. Επίσης, το crowdfunding μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο για τη χρηματοδότηση Μη Κερδοσκοπικών Οργανώσεων (ΜΚΟ).
Σήμερα, υπάρχουν διάφορες πλατφόρμες στο internet που προσφέρουν τη δυνατότητα υλοποίησης κάποιας μορφής crowdfunding.
Υπάρχει η μορφή του crowdfunding, που προσφέρει μετοχές σε μικροεπενδυτές, σε Venture Capitals, χρηματοδότηση με τη μορφή δανεισμού και όλα τα παραπάνω σε επίδοξους start uppers. Για τις προηγούμενες μορφές crowdfunding αναπτύσσεται αυτή την περίοδο ένα ιδιαίτερο κανονιστικό πλαίσιο, με στόχο να προστατεύει αμφότερους μικροεπενδυτές, χρηματοδότες αλλά και δημιουργούς project.

Η πιο απλή μορφή του crowdfunding παραμένει, ωστόσο, η απευθείας αξιοποίηση μιας ηλεκτρονικής πλατφόρμας και των εργαλείων που προσφέρει στο χρήστη για την παρουσίαση της ιδέας του και τη δικτύωση μέσω των social media.

Το κίνητρο ως βασικός παράγοντας για crowdfunding
Εκείνοι που επένδυσαν στο έργο δεν τους προσφέρεται μόνο ισότητα κεφαλαίων στο ζυθοποιείο, αλλά και ανταμοιβές που σχετίζονται με τη μπύρα. Μια δωρεά 100 λιρών θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια έκπτωση 5% στα μπαρ της ζυθοποιίας και μία πρόσκληση για την Ετήσια Γενική Συνέλευση της ζυθοποιίας Camden Town. Στο άλλο άκρο της κλίμακας, μια επένδυση 250.000 λιρών, συνεπάγεται μια τριήμερη περιοδεία σε γερμανικές ζυθοποιίες, μεταξύ άλλων κινήτρων.
Ο 40χρονος Andrew Wardle γεννήθηκε με μια σπάνια πάθηση που ονομάζεται εκστροφή της ουροδόχου κύστης, η οποία προκάλεσε την εσωτερική – αντί για την εξωτερική – ανάπτυξη του πέους του

Από την ημέρα που το αμερικανικό δίκτυο TLC αποκάλυψε ότι πρόκειται να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ με θέμα την απίστευτη ιστορία ενός Βρετανού που γεννήθηκε χωρίς πέος αλλά ισχυρίζεται ότι έχει κοιμηθεί με πάνω από 100 γυναίκες, πολλοί αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν να κράτησε κρυφό το συγκεκριμένο σημείο της ανατομίας του από τόσες πολλές ερωτικές συντρόφους.

Ο 40χρονος Andrew Wardle, ο οποίος γεννήθηκε με μια σπάνια πάθηση που ονομάζεται εκστροφή της ουροδόχου κύστης, η οποία προκάλεσε την εσωτερική – αντί για την εξωτερική – ανάπτυξη του πέους του, αποκάλυψε επιτέλους την απάντηση σε αυτό και σε άλλα φλέγοντα ερωτήματα στο πολυαναμενόμενο ντοκιμαντέρ «Ο Άνδρας Χωρίς Πέος» που έκανε πρεμιέρα τη Δευτέρα το βράδυ.
Ιδού λοιπόν τι μάθαμε από αυτό το… διαφωτιστικότατο ντοκιμαντέρ:
– Ο άτυχος αλλά επινοητικός άνδρας κράτησε κρυφή την πάθησή του επί ένα ολόκληρο χρόνο από την κοπέλα του λέγοντάς της ότι έχει πρόβλημα στα νεφρά
Συγκεκριμένα ο Andrew που ζει στην Αγγλία γνώρισε την 24χρονη Fedra από την Ουγγαρία σε ένα ξενοδοχείο και άρχισαν μία σχέση εξ αποστάσεως. Όταν αργότερα η ερωτευμένη γυναίκα άφησε την χώρα της για να μετακομίσει μαζί του, της είπε ότι είχε ένα μικροτσίπ στο νεφρό του για να αντιμετωπίζει τις μολύνσεις και ότι ο γιατρός του απαγόρευε οποιουδήποτε είδους σεξουαλική επαφή. Τελικά η Fedra έμαθε την αλήθεια από τις εφημερίδες, όταν ο 40χρονος έδωσε μία αποκαλυπτική συνέντευξη πριν από μερικούς μήνες.

– Ο Wardle έκανε σεξ με 100 γυναίκες, «προσφέροντας» αλλά όχι «λαμβάνοντας» ευχαρίστηση
Σύμφωνα με φίλους του που μίλησαν στο ντοκιμαντέρ, ο Andrew είχε ιδιαίτερο ταλέντο στο να προσελκύει γυναίκες και να τις πείθει να τον ακολουθήσουν στο κρεβάτι. «Ήξερα τα μυστικά του γυναικείου σώματος, ήξερα τον τρόπο να ερεθίσω το μυαλό τους», αναφέρει ο ίδιος για τις πολυάριθμες εμπειρίες του με γυναίκες.
Όσο για το γεγονός ότι καμία από τις ερωμένες του δεν ανακάλυψε το μυστικό του, ο ίδιος θεωρεί ότι αυτό το οφείλει στην αυτοπεποίθησή του. «Ήξερα πολύ καλά τι έπρεπε να τους κάνω στο κρεβάτι ώστε να μην πλησιάσουν καν εκείνο το σημείο. Έτσι και αυτές τελείωναν και εγώ ήμουν ευχαριστημένος», λέει χαρακτηριστικά.
– Χρησιμοποιούσε τα ναρκωτικά για να καλύψει το πρόβλημά του
Σύμφωνα με τον Wardle, μία από τις πιο συνηθισμένες δικαιολογίες στα αναρίθμητα one night stand του με γυναίκες ήταν ότι είχε κάνει χρήση LSD ή ecstasy και επομένως δεν μπορούσε να «λειτουργήσει» κανονικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό δεν ήταν απλώς δικαιολογία καθώς, όπως ομολογεί στο ντοκιμαντέρ, είχε βρει κάποιου είδους παρηγοριά στις καταχρήσεις.

– Θα του πάρει περίπου δύο χρόνια για να αποκτήσει ένα καινούργιο πέος
Μετά από 4 δεκαετίες που ζει με αυτή την σπάνια πάθηση, ο Wardle πρόκειται αποκτήσει ένα καινούργιο πέος με τη βοήθεια της επιστήμης. Συγκεκριμένα, θα υποβληθεί σε τέσσερις επώδυνες εγχειρήσεις μέσα σε διάστημα 2 ετών, προκειμένου οι γιατροί να δημιουργήσουν ένα καινούργιο – και πλήρως λειτουργικό – πέος με μυικό ιστό από το μπράτσο του.
– Αυτός και η κοπέλα του είναι ακόμα μαζί
Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, η νεαρή κοπέλα αποφάσισε να συγχωρήσει τον καλό της για τα αναρίθμητα ψέματα που έλεγε για έναν ολόκληρο χρόνο και να σταθεί στο πλάι του στο δύσκολο δρόμο της θεραπείας και της αποκατάστασης, μέχρι να γίνει «ολοκληρωμένος άντρας».
Πηγή: huffingtonpost.co.uk
Είχε σπουδάσει ψυχολογία, μόλις είχε απολυθεί από ένα κρουαζιερόπλοιο και δεν είχε ιδέα από επιχειρήσεις και μόδα. Κι όμως, ένας άνδρας «κατέβασε» μία απίστευτη ιδέα, που του άλλαξε τη ζωή, χάρη σε ένα εξαιρετικά άβολο ζευγάρι γόβες στιλέτο.
Η ιστορία του Ματ Χόραν είναι η απόδειξη πως οι καλές ιδέες- αν βέβαια κάποιος τις… δουλέψει πολύ- αποδίδουν και χαρίζουν επιτυχία και χρήματα. Ο νεαρός από το Μπρίστολ επέστρεφε ένα βράδυ με τη σύντροφό τους στο σπίτι.
Εκείνη δεν μπορούσε καν να περπατήσει εξαιτίας του πόνου που της προκαλούσαν οι γόβες στιλέτο που φορούσε. Ενώ την κουβαλούσε στην πλάτη του, ο Χόραν της είπε ότι θα έπρεπε να φοράει πιο βολικά παπούτσια, ή να κουβαλάει στην τσάντα της ένα τυλιγμένο ζευγάρι εναλλακτικών υποδημάτων. Εκείνη του απάντησε πως δεν υπήρχε κάτι τέτοιο. Ηταν η στιγμή… μηδέν για τον Χόραν.
«Την ακούμπησα σε έναν τοίχο για να ξεκουραστώ και έγραψα στο κινητό μου ”Να εφεύρω τα παπούτσια που τυλίγονται”. Ήταν μία μεθυσμένη στιγμή ”Εύρηκα”, που άλλαξε την πορεία της ζωής μου», γράφει ο Χόραν σε άρθρο του στην εφημερίδα Guardian.

Την επόμενη ημέρα κιόλας, άρχισε την έρευνα. Ηταν τρομερά ενθουσιασμένος με τη σκέψη να φτιάξει τα πρώτα «τυλιχτά» παπούτσια στον κόσμο και το πρώτο αυτόματο μηχάνημα στο οποίο αυτά θα πωλούνταν, που δεν τον πτοούσε η σκέψη ότι δεν είχε ιδέα από επιχειρήσεις ή μόδα.
Δεν άκουσε καν τους συγγενείς και φίλους που του έλεγαν ότι θα κάνει μία… τρύπα στο νερό γιατί αν πράγματι αυτή η ιδέα ήταν καλή, θα την είχε υλοποιήσει ήδη κάποιος άλλος. Στα 28 του, ο Χόραν επέστρεψε στο πατρικό του, για να μειώσει τα έξοδα, και άρχισε να δημιουργεί την Rollasole, όπως λέγεται η εταιρεία του.
Εμαθε τα πάντα για τις επιχειρήσεις ψάχνοντας στο Google και ρωτώντας φίλους. Πέντε χρόνια αργότερα, εκείνη η βραδινή αναλαμπή, έχει πάρει σάρκα και οστά. Ο Χοράν συνεργάζεται με μεγάλα καταστήματα στη Βρετανία και τις ΗΠΑ, συμφώνησε να πωλούνται τα παπούτσια-ρολό σε γνωστά ξενοδοχεία και καζίνο στο Λας Βέγκας, ενώ ήδη τα προωθεί στη Μέση Ανατολή, τη Νότια Αφρική και την Αυστραλία.
Στόχος του; Να γίνουν τα παπούτσια του το τέταρτο αντικείμενο που δεν θα λείπει ποτέ από τη γυναικεία τσάντα, μετά από τα κλειδιά, το τηλέφωνο και το πορτοφόλι.
H εκπομπή ‘Stop’ του τηλεοπτικού σταθμού Tv Klan είχε θέμα πως οι Αλβανοί μπορούν να αποκτήσουν ένα διαβατήριο από μία από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς καν να βγουν από την Αλβανία.
Αναφέρει ο παρουσιαστής:
Μια κρυφή κάμερα δείχνει πως με 1000 ευρώ στο χέρι, γινόσαστε κάτοχος ελληνικού διαβατηρίου. Ο «έμπορος» αυτής της επιχείρησης είναι ο Αντέμ Πιτσάρι που δίνει εγγύηση 100% για την επιτυχία αυτής της υπόθεσης και θα μπορείτε να αρχίσετε να εργάζεσθε με μια νέα ταυτότητα για μια νέα ζωή, σε όποια χώρα της Ευρώπης θέλετε.
Ο ίδιος τονίζει χαρακτηριστικά:
Ένας πολίτης υπέβαλλε μόνο 2 φωτογραφίες και το απαιτούμενο ποσό και σε τέσσερις ημέρες ή το πολύ σε μία εβδομάδα πήρε στο χέρι το ελληνικό διαβατήριο με στοιχεία ταυτότητας ‘Γιάννης Γκοργκούλας’ / «Janis Gorgulas».
Στην εκπομπή παρουσιάζεται βίντεο στο οποίο δημοσιογράφοι πήγαν να συναντήσουν στο Δυρράχιο τον μεσολαβητή Αντέμ Πιτσάρι για να δουν πως μπορούν να αποκτήσουν ελληνικό διαβατήριο και να νοιώσουν Ευρωπαίοι πολίτες.
Ακολουθεί ένας διάλογος με την κρυφή κάμερα και κατά τη συζήτηση ο Πιτσάρι τους υπόσχεται ότι το πολύ σε μία εβδομάδα θα έχουν ελληνικό διαβατήριο από την Αθήνα, αρκεί να του δώσουν το ποσό των 1000 ευρώ…
Δείτε παρακάτω τα αποκαλυπτικά βίντεο:
Ενα από τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου των e-sports είναι ο 22χρονος Matt Haag, γνωστός με το όνομα «Nadeshot»
Οι διαγωνιζόμενοι σε video games ή αλλιώς στα e-sports, μπορεί να μην χρειάζεται να σηκωθούν από την θέση τους, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν βγάζουν λεφτά, σαν να πήγαιναν κανονικά στη δουλειά και μάλιστα σε μία δουλειά που τους καλοπληρώνει.
Ενα από τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου των e-sports είναι ο 22χρονος Matt Haag, γνωστός με το όνομα «Nadeshot». Ο Matt Haag είναι αυθεντία στο ηλεκτρονικό παιχνιδι «Call of Duty», ενώ μαζί του στους διαγωνισμούς, συμμετέχει η ομάδα του με το όνομα OpTic Gaming. Μάλιστα είναι τόσο καλοί που έχουν σπόνσορα την Red Bull.
Όλα αυτά, πριν από 3 χρόνια έδειχναν εξωπραγματικά για τον Matt Haag, αφού τότε, σύμφωνα με τους New York Times, δούλευε ως ψήστης στα McDonald’s.
Το να παίζει κάποιος επαγγελματικά video games είναι μία πολύ σοβαρή δουλειά. Χρειάζεται εξάσκηση ωρών, ενώ ο Haag καλωδιώνεται για να μελετάται η επίδραση των παιχνιδιών αυτών στον εγκέφαλο. Μάλιστα ακολουθεί και ειδική διατροφή με πολλά γεύματα, όπως κάνουν οι αθλητέ, για να είναι υγιής και να έχει καλύτερη απόδοση.
Τα χρήματα που «παίζουν» στον χώρο των videogames είναι πολλά. Μία ομάδα παιδιών από την Κορέα, κέρδισε 1 εκατ. δολάρια, διαγωνιζόμενα σε ένα άλλο δημοφιλές παιχνίδι, το «League of Legends», ενώ εκατομμύρια άλλοι τα έβλεπαν σε ζωντανή μετάδοση.
Είναι πολλοί οι παίκτες video games που έγιναν διάσημοι παίζοντας online σε social media όπως το Twitch, το οποίο αγόρασε φέτος η Amazon για 1 δισ. δολάρια.
Ο Haag κερδίζει τον μισθό του, παίζοντας online ή από έπαθλα από τα διάφορα τουρνουά που κερδίζει.
protothema.gr
Δεν μας έφταναν τα fake news, τώρα έχουμε και fake εστιατόρια που όπως αποδεικνύεται μπορεί να προκαλέσουν φοβερή αναμονή για μια… fake κράτηση. Το θέμα ανέδειξε ένας δημοσιογράφος στο Λονδίνο, ο Oobah Butler, θέλοντας να δείξει πόσο εύκολο είναι να χειραγωγήσεις ιστοσελίδες κριτικής όπως το TripAdvisor, απλά και μόνο προμοτάροντας ένα μη υπαρκτό εστιατόριο στο πιο hot spot της πόλης.



Δημιούργησε, λοιπόν, ένα «φανταστικό» εστιατόριο, που το ονόμασε «The Shed at Dulwich» και ουσιαστικά δεν ήταν κάτι άλλο απ’ την πίσω αυλή του σπιτιού του. Άνοιξε και μια ιστοσελίδα, βάζοντας μερικές ψεύτικες φωτογραφίες με gourmet πιάτα και επιστράτευσε φίλους να γράψουν μερικές διθυραμβικές κριτικές στο TripAdvisor για το δήθεν εστιατόριο του.
Παρόλο μάλιστα που δεν είχε αναφέρει διεύθυνση, δίνοντας έτσι μια αίσθηση αποκλειστικότητας στους υποψήφιους «πελάτες» του, ούτε αυτό φάνηκε να υποψιάζει αρκετούς.



Γρήγορα τα πράγματα «ξέφυγαν» λέει ο συγγραφέας, αφού το εστιατόριο του ανέβηκε πολύ ψηλά στη λίστα με τα καλύτερα του Λονδίνου, ενώ άρχισε να λαμβάνει e-mails και τηλεφωνικές κλήσεις για μια κράτηση. Έτσι, έφτασε στο σημείο όχι μόνο να είναι κορυφαίο στην κατάταξη για δύο εβδομάδες αλλά να είναι και φουλ σε κρατήσεις για διάστημα έξι εβδομάδων!


Το πιο παράξενο είναι ότι προμηθευτές μαντεύοντας τη διεύθυνση του εστιατορίου άρχισαν να στέλνουν δείγματα και κάποιοι να στέλνουν βιογραφικά αναζητώντας δουλειά. Ακόμη και εταιρείες δημοσίων σχέσεων άρχισαν να τον προσεγγίζουν, χωρίς να έχει σερβίρει ούτε ένα πιάτο.
Πριν από δεκαπέντε χρόνια το μεσαιωνικό χωριό Riace στον ιταλικό νότο θύμιζε χωριό-φάντασμα. Τα σπίτια είχαν ερημώσει κι ήταν ετοιμόρροπα και το σχολείο της περιοχής ετοιμαζόταν να βάλει λουκέτο λόγω έλλειψης μαθητών.
Το χωριό κινδύνευε να σβηστεί από το χάρτη καθώς οι κάτοικοί του το εγκατέλειπαν είτε για τα βόρεια της Ιταλίας είτε για το εξωτερικό, αναζητώντας δουλειά την εποχή που ακόμα η οικονομία άνθιζε και όλοι ήθελαν να εξελιχθούν και να διεκδικήσουν το καλύτερο δυνατό για το μέλλον τους.
Τη νομοτελειακή, όπως έδειχνε τότε, εξαφάνιση του Riace ανέκοψαν οι μετανάστες*, που έγιναν δεκτοί σε ελεγχόμενους αριθμούς και πλέον ζουν κι εργάζονται εκεί και αποτελούν μέρος της κοινότητας του χωριού.

Η μεταμόρφωση αυτή, όπως γράφει το BBC, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον δήμαρχο Domenico Lucano που εκπόνησε συγκεκριμένο σχέδιο, με τη χρηματοδότηση της ιταλικής κυβέρνησης, για να προσφέρει στους πρόσφυγες τα εγκαταλελειμμένα σπίτια αλλά και εκπαίδευση. Κίνηση που βοήθησε στην ανόρθωση τόσο του πληθυσμού του χωριού όσο και της οικονομίας του.
«Δεν κάνω τίποτα παραπάνω από αυτό που πιστεύω πως είναι το σωστό για τη μικρή κοινότητά μας», λέει ο Lucano, που άρχισε να υλοποιεί το πρωτοποριακό πρόγραμμα το 1998.

«Η πολυπολιτισμικότητα, η ποικιλία δεξιοτήτων και προσωπικών ιστοριών που οι άνθρωποι έφεραν στο Riace, έφεραν επανάσταση στο χωριό, που μετατρεπόταν σε φάντασμα», εξηγεί, «υπήρχαν άνθρωποι εδώ χωρίς σπίτι και σπίτια χωρίς ανθρώπους. Είναι απλό».
Ο Lucano συμπεριελήφθη φέτος από το περιοδικό Fortune στους «50 μεγαλύτερους ηγέτες του κόσμου», τοποθετώντας τον δίπλα στον πάπα Φραγκίσκο, τον Τιμ Κουκ της Apple, τον Καναδό πρωθυπουργό Τζάστιν Τριντό κ. ά.

Στο Riace ζουν σήμερα περίπου 450 μετανάστες από περισσότερες από 20 χώρες εκτός Ευρώπης- σχεδόν το ένα τέταρτο του συνολικού πληθυσμού του χωριού. Αναπόφευκτα, όπως σημειώνει το βρετανικό δίκτυο, υπάρχουν και κάποιες εντάσεις με τους ντόπιους, ωστόσο ο Lucano διατηρεί τη δημοτικότητά του και έχει κερδίσει το σεβασμό αφού διανύει την Τρίτη θητεία του ως δήμαρχος του χωριού.

Μεταξύ των παιδιών είναι κάποια που κατάγονται από την Αιθιοπία αλλά μεγάλωσαν στο Riace και μιλούν εξαιρετικά ιταλικά, αγγλικά και τη μητρική τους γλώσσα. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για όλους. Η Tahira έφυγε από το Αφγανιστάν και φτάνοντας στο Riace έμαθε να κεντά από μια κάτοικο του χωριού. Εργάζεται ως μαθητευόμενη στο εργόχειρο και ταυτόχρονα μαθαίνει ξένες γλώσσες. Η δουλειά της εντάσσεται στο πρόγραμμα Ευρωπαϊκής Ενσωμάτωσης για αιτούντες άσυλο.

«Η ελπίδα μου είναι αυτή η ιστορία να στείλει μήνυμα ανθρωπιάς και ελπίδας, ένα μήνυμα κατά του ρατσισμού σε όλο τον κόσμο», λέει ο Lucano. «Να δουν κι άλλοι πώς το να καλοδέχεσαι τους πρόσφυγες είναι πιθανό αλλά και ωφέλιμο για τις κοινότητες υποδοχής. Αυτή η πολιτική έδωσε στο χωριό νέα πνοή ζωής, δεν πυροδότησε κανέναν ‘πόλεμο’ ανάμεσα στους φτωχούς ούτε ξενοφοβική υστερία ούτε δόλιες εικασίες. Βοήθησε να δοθούν νέες αξίες στους εμπλεκόμενους».

Η χρηματοδότηση συνέβαλε στην άνθιση μικρών εργαστηρίων όπου οι μετανάστες όπως η Rawda μπορούν να κερδίσουν λεφτά διδασκόμενοι ταυτόχρονα τεχνικές που στην περιοχή έβαιναν προς εξαφάνιση. Στη συνέχεια τα χειροποίητα σουβενίρ πωλούνται στους τουρίστες.
«Δεν νιώθω ξένη ούτε ‘ξένη’ εδώ στο Riace», λέει η Rawda, που άφησε πίσω της τη Σομαλία πριν από πέντε χρόνια με τον σύζυγο και τις κόρες της. «Αυτή είναι νέα ζωή για την οικογένειά μας. Οι κόρες μου δεν μπορούσαν να πάνε σχολείο στη Σομαλία. Τώρα νιώθω πολύ τυχερή, μπορώ να προσφέρω στα παιδιά μου κάποιο μέλλον. Θα μεγαλώσουν για να γίνουν πολίτες του κόσμου».

Ο Ιταλός αγγειοπλάστης Franco διδάσκει τη δική του τέχνη. «Όταν ξεκίνησα έμαθα τις παραδοσιακές τεχνικές από τους ντόπιους κεραμοποιούς», αφηγείται, «τώρα εκθέτω τη δουλειά μου σε διεθνείς διοργανώσεις και ταυτόχρονα μπορώ να διδάξω όσα ξέρω σε ανθρώπους από όλο τον κόσμο, με την ελπίδα να τους προσφέρω σημαντικές δεξιότητες για να μπορέσουν να βρουν δουλειά εκεί έξω».

Οι Osayomore και Nicole τα κατάφεραν στο επικίνδυνο ταξίδι στη Μεσόγειο έχοντας δεχθεί επίθεση από ένοπλες ομάδες στην παραλία, ενώ ετοιμάζονταν να φύγουν από τη Λιβύη. Οι γυναίκες και τα παιδιά είχαν ήδη επιβιβαστεί στο σκάφος με το οποίο θα διέσχιζαν τη Μεσόγειο ενώ οι άνδρες αναζήτησαν καταφύγιο από τις σφαίρες στην παραλία.
Η κόρη τους Grace, γεννήθηκε εννέα μέρες μετά την άφιξή τους στο Παλέρμο, στη Σικελία. «Ανησυχούσα για τη γυναίκα μου, ήταν μόνη της στο σκάφος, σε κατάσταση σοκ, και για μέρες δεν ήξερε πού βρισκόμουν εγώ», περιγράφει ο Osayomore.

Με την άφιξη τόσο πολλών προσφύγων, οι υπηρεσίες ανθρώπων όπως ο Luca, που εργάζεται στην Protezione Civile, την υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας, έχουν μεγάλη ζήτηση. «Είμαι περήφανος για το Riace και τον δήμαρχό μας αλλά παράλληλα ανησυχώ και για το μέλλον καθώς οι αφίξεις συνεχίζονται καθημερινά και οι ανάγκες είναι πολύ μεγάλες», λέει ο ίδιος.
Εργάζεται πολλές ώρες καθημερινά προσπαθώντας να εξασφαλίσει δουλειά σε όλους. «Με τη χρηματοδότηση, η επανα- κατοίκηση του Riace λύνει το πρόβλημα των ερειπωμένων σπιτιών και πολλοί νιώθουν πως η πόλη μας έχει νέα πνοή ζωής. Υπάρχουν βέβαια και κάποια πολιτισμικά προβλήματα, δεν έχουν όλοι οι πολίτες εδώ την ίδια διάθεση να καλωσορίσουν τους ανθρώπους που έρχονται», εξηγεί.

Ούτε κάθε μετανάστης «τακτοποιήθηκε» εύκολα. Ο Sheriffo, πρόσφυγας από τη Γκάμπια, διασώθηκε από την ιταλική ακτοφυλακή πριν από δέκα μήνες και επανεγκαταστάθηκε στο Riace με τη γυναίκα του. Παρότι νιώθουν ευπρόσδεκτοι εκείνος ακόμα αγωνίζεται να βρει μόνιμη δουλειά ενώ πουλά πράγματα σε τουρίστες στην παραλία. «Δεν υπάρχουν δουλειές εδώ και οι κρατικές επιδοτήσεις δεν επαρκούν για μένα και τη γυναίκα μου», λέει.

«Μας καλωσόρισαν εδώ αλλά οι δουλειές είναι σε έλλειψη για τους ντόπιους και για τους πρόσφυγες. Προσπαθώ να κρατηθώ, πουλάω στην παραλία αντικείμενα που αγοράζει η γυναίκα μου από έναν άλλο πωλητή αλλά δεν υπάρχει τουρισμός στην περιοχή, δεν ξέρω γιατί».
Για άλλους το Riace είναι ένας ασφαλής παράδεισος.

«Είμαι ευτυχής που είμαι εδώ ύστερα από ένα μεγάλο και δύσκολο ταξίδι. Ήταν επικίνδυνο για μένα αλλά περισσότερο φοβήθηκα για την κόρη μου», λέει η 25χρονη Esther που έφτασε στην Ιταλία από τη Νιγηρία. «Χάρη στο Riace και τον δήμαρχό του, η κόρη μου έχει μια ευκαιρία για ένα καλύτερο μέλλον».

Τι είναι λοιπόν αυτό που κάνει το Riace και οι άλλοι δεν κάνουν, διερωτάται το BBC. Ένας ειδικός αναδεικνύει το ρόλο του δημάρχου. «Είχε μακροπρόθεσμο όραμα να για την αναγέννηση της περιοχής και έδειξε τις ηγετικές ικανότητές του για να βοηθήσει τους νέους κατοίκους να νιώσουν καλοδεχούμενοι», δηλώνει ο Μάνος Μοσχόπουλος από την Open Society Initiative for Europe. «Το μοντέλο του Riace προσφέρει στους μετανάστες τη δυνατότητα να συμμετέχουν στη νέα τους κοινότητα, απαλλαγμένοι από τις τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές πιέσεις που πολλοί αντιμετώπισαν καθώς επιχειρούσαν να κερδίσουν τα προς το ζην. Οι μετανάστες μπορούν στη συνέχεια να επικεντρωθούν στην ενσωμάτωση, μαθαίνοντας τη γλώσσα, αλληλοεπιδρώντας με τους ντόπιους και αποκτώντας τις γνώσεις και τις δεξιότητες που χρειάζονται για να χτίσουν ένα καλύτερο μέλλον», εξηγεί.

Τις φωτογραφίες έβγαλε ο Francesco Pistilli για λογαριασμό του Open Society Foundations.
* Όπως σημειώνει σε ξεχωριστή παραπομπή του το BBC, χρησιμοποιεί τον όρο «μετανάστης» (migrant) αναφερόμενο σε όλους τους ανθρώπους που μετακινούνται και δεν έχουν ακόμα ολοκληρώσει τη νομική διαδικασία που προβλέπεται για να ζητήσουν άσυλο. Στην ομάδα αυτή περιλαμβάνονται άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους χώρες σε πόλεμο, όπως η Συρία, που είναι πιθανό να τους χορηγηθεί καθεστώς πρόσφυγα, καθώς και άνθρωποι που αναζητούν δουλειά και μια καλύτερη ζωή, τους οποίους οι κυβερνήσεις συνήθως ονομάζουν οικονομικούς μετανάστες.
Μια γυναίκα βρήκε δουλειά και απολύθηκε μισή ώρα αργότερα, όταν η εταιρεία έμαθε ότι είχε ένα τατουάζ στο χέρι της.
Μια γυναίκα βρήκε δουλειά και απολύθηκε μισή ώρα αργότερα, όταν η εταιρεία έμαθε ότι είχε ένα τατουάζ στο χέρι της.
Η Claire Shepherd είχε κάνει αίτηση στην εταιρεία Dee Set στην ιδιαίτερη πατρίδα της στην Swansea της Ουαλίας. Η 27χρονη εντυπωσίασε με το βιογραφικό της και πήρε την θέση μετά από την τηλεφωνική συνέντευξη που πέρασε με «άριστα».

Ωστόσο, όταν η Claire επισκέφθηκε την εταιρεία και αποκαλύφθηκε το χέρι της με το τατουάζ, το οποίο θα ήταν δύσκολο να καλύψει, η εταιρεία υπαναχώρησε και είπε ότι δεν μπορούσε να την προσλάβει γιατί η εμφάνισή της με το τατουάζ ήταν προκλητική.

Η Claire απογοητεύτηκε πλήρως μετά το περιστατικό και αποφάσισε να το μοιραστεί με τους φίλους της στο Facebook, με σκοπό να ευαισθητοποιήσει περί του θέματος. Εκεί, ανέφερε επίσης ότι είχε διαβάσει στο σάιτ της εταιρείας ότι δεν επιτρέπονται τα τατουάζ αλλά εκείνη θεώρησε πως είναι παλιά αρχή της εταιρείας.

«Προφανώς πίστεψαν ότι είχα κάτι να προσφέρω και ότι ήμουν ο κατάλληλος άνθρωπος για τη δουλειά που μου είχαν ήδη προσφέρει», είπε η Claire και συνέχισε: «Είμαι σοκαρισμένη που οι άνθρωποι εξακολουθούν να κάνουν διακρίσεις εις βάρος των ανθρώπων με τατουάζ. Απλά δεν πίστευα ότι αυτό συνεχίζει να συμβαίνει. Είμαι απόλυτα αηδιασμένη», κατέληξε η ίδια.

Πηγή: dailymail.co.uk
Είχατε ποτέ το αίσθημα ενώ μένατε σε ξενοδοχείο ή κάπου αλλού ότι δεν είστε εντελώς ασφαλείς; Μερικές φορές μπορεί να είναι μια πόρτα που δεν κλείνει καλά, είτε θόρυβοι από το κτίριο ή το δρόμο που σας ανησυχούν και φοβάστε για την ασφάλειά σας.
Το τελευταίο πράγμα που θέλετε είναι να μπει κάποιος κλέφτης την ώρα που εσείς κοιμάστε. Την επόμενη φορά που θέλετε να κοιμηθείτε, λάβετε υπόψη αυτό το απλό και εύκολο κόλπο προειδοποίησης.

Το κόλπο περιλαμβάνει να τοποθετήσετε ένα ποτήρι μέσα από το πόμολο και ένα δεύτερο στη κορυφή του πρώτου. Χρησιμοποιήστε όποιο μέγεθος ποτηριού ταιριάζει για το συγκεκριμένο πόμολο.
Τώρα, αν κάποιος προσπαθεί να ανοίξει το πόμολο από την άλλη πλευρά, και τα δυο ποτήρια θα πέσουν στο πάτωμα. Ο θόρυβος όχι μόνο θα σας ξυπνήσει, αλλά και θα τρομάξει τους εισβολείς.

Τα πλεονεκτήματα είναι πολλαπλά από αυτόν τον απλό μηχανισμό: τα ποτήρια είναι παντού διαθέσιμα, είτε μένετε σε ξενοδοχείο ή αλλού. Είναι εύκολο να το προετοιμάσετε και είναι αποτελεσματικό.