Σαν σήμερα πριν από 20 χρόνια, έπρεπε να εκπληρώσω ένα τάμα που είχα κάνει. Να σημειώσω για όσους δεν με ξέρουν, πως δεν είχα ποτέ καλή σχέση με τη θρησκεία, εκκλησία και παπάδες, όταν έκανα το τάμα νομίζω το έκανα για να κάνω περισσότερο το χατήρι στη γυναίκα που ήταν πάντα δίπλα μου σε όλα τα δύσκολα, τη θεία Μαίρη.

Όλοι όσοι γνώριζαν ότι είμαι έγκυος 4 μηνών, αλλά έμοιαζα ήδη με φάλαινα ετοιμόγεννη, με απέτρεπαν από το ταξίδι, σιγά μην τους άκουγα αλλά λέμε τώρα. (Ταξίδι, καράβι, θάλασσα, εξωσωματική, κίνδυνοι κλπ).

Ο δε κολλητός μου, μετά από τα γνωστά ”γαλλικά” του που συνηθίζει να μου σούρνει όταν είδε τη γνωστή διαδρομή που παίρνουν από το ένα αυτί είσοδος από το άλλο έξοδος, αποφάσισε να με συνοδέψει μετά της συζύγου του και τον δικό μου σύζυγο.

Όταν κατέβηκα στο λιμάνι της Τήνου, είχα με απεριόριστη λαχτάρα να πάω την ίδια στιγμή στη Χάρη Της. Κατάλαβα αυτό που περιέγραφαν όσοι έχουν πάει στο νησί, και που δεν μπορούσα με τη λογική μου να δεχτώ.Γονάτισα όπως ήμουν και ξεκίνησα, χωρίς να βλέπω ή να ακούω τίποτα. οι τρεις σωματοφύλακες, σταυροκοπήθηκαν αλλά δεν νομίζω ότι ήταν για την Παναγία αλλά γιατί δεν με είχε διαβάσει παπάς ακόμα.

Σε όλη μου τη διαδρομή, είχα αυτή την γνωστή βεβαιότητα ότι αφού μου τα έδωσε, δεν ήταν τώρα η στιγμή που θα τα έπαιρνε πίσω. Ότι δεν θα συμβεί τίποτα κακό. Δεν ήταν λογική, διαίσθηση ήταν Μα κι αν συνέβαινε, θα ήξερε Εκείνη καλύτερα. Μια μοιρολατρική παραδοχή , εντελώς ξένη για μένα.

Ο κολλητός μου , όρθιος δίπλα μου μαζί με τον άντρα μου για κάποιο λόγο προχωρούσαν σκυφτοί, νομίζω ότι μετρούσαν τα ψίχουλα που είχε εκείνο το φθαρμένο χαλί που κάποιος είχε στρώσει μέχρι τη Χάρη Της. Τι κι αν βγήκαν μαγαζάτορες και τους μάλωναν ότι με άφηναν χωρίς επιγονατίδες… Κάποιες καλές κυρίες ήρθαν να μου δώσουν νερό μη τυχόν και πάθαινα κάτι, κάποια γιαγούλα με χάιδεψε στο κεφάλι, πράγματα που συνέβησαν έξω από μένα και μου τα αφηγήθηκαν μετά…

Για μένα το σημαντικό ήταν να φτάσω… να φτάσω…. να μη σταματήσω…. μοναχά να φτάσω….

Κι αν πάθαινα κάτι; Λες να βλάψει κάτι την κοιλιά μου; Μήπως έκανα μαλακία; Μήπως δεν το σκέφτηκα καλά ρε συ; Πάψε μυαλό, έλεγα… τώρα δεν μιλάς εσύ. Τώρα έχουμε συζήτηση με τον Μεγάλο επάνω. Πάει καιρός που είμαστε μαλωμένοι… Μάλλον που εγώ του ήμουν θυμωμένη. Και γιατί Του μιλάω τώρα; Ίσως γιατί δεν υπάρχει κανένας πιο μεγάλος που να μπορώ να του ζητανιέψω την βοήθειά του για ό,τι πιο πολυτιμότερο μου φέρνει η ζωή μου…

Και αν κάποιοι το λογαριάζουν ως ταπείνωση, δεν με νοιάζει. Για τα παιδιά μου θα μπορούσα να ταπεινωθώ ή να εξευτελιστώ ακόμα. Ποια παιδιά σου; Αφού δεν έχεις γεννήσει; Και ποιος σου είπε ότι δεν είμαι μάνα επειδή δεν γέννησα ακόμα ρε έξυπνε;

Μα τι περίεργο πράγμα αυτές οι ορμόνες.. Εμένα το αγύριστο κεφάλι, την ισχυρογνωμοσύνη προσωποποιημένη να με κάνει να μιλάω με τον Μεγάλο σαν να μην πέρασε μια μέρα.. Ευτυχώς που δεν κρατάει μούτρα. Κι όσο κι αν ήμουν γονατισμένη είχε τέτοιο αέρα η ψυχή μου, ήταν τόσο ψηλά, ήμουν τόσο ήρεμη μέχρι που ένα ανεπαίσθητο χτύπημα χαμηλά με έκανε και σάστισα. Πάει …. αυτό ήτανε….. Κάτι πάει στραβά! Κάτι έγινε; Γιατί κάνει έτσι η κοιλιά μου; Το χάνω; Φεύγει; Α, ρε θεία Μαίρη…..

Και πέρασαν όλα από το μυαλό μου σε μια στιγμή. Όλα τα χιλιόμετρα, οι ενέσεις, οι συναντήσεις, τα ραντεβού, οι γιατροί, ντάξει πέρασαν και κάτι ξινές που είχαν και το στραβό λόγο στο στόμα με κάθε ευκαιρία… Πέρασαν τα ξενύχτια μας, οι συζητήσεις μας, τα όνειρά μας.. Αυτός ο άνθρωπος πως με άντεξε άραγε τόσο καιρό; Πως γίνεται ένας ξένος να σε στηρίζει, να σε αγαπάει, να σε αντέχει στιγμές που ούτε εσύ δεν αντέχεις τον εαυτό σου;

…. Πάει τελείωσε…. Αυτό πρέπει να ήταν. Κοντοστάθηκα. Η Λόλα δίπλα μου έκλαιγε.. Ο κολλητός ήθελε να βρίσει αλλά ήμασταν ένα βήμα από τα σκαλοπάτια της Παναγίας. Έβλεπα που είχε σφίξει τις γροθιές του, σημάδι ότι ήταν έτοιμος για έκρηξη. Ο άντρας μου ήταν κάτασπρος. Σιωπηλός. Με κοίταζε μόνο στα μάτια, νομίζω περίμενε ένα μου πρόσταγμα για να αντιδράσει σε ό,τι θα έλεγα. Μα εγώ προσπαθούσα να δω αν έχω αίμα , γιατί το φτερούγισμα δεν σταμάταγε, γιατί Παναγίτσα δεν ξέρω αν έχει γιατρό στο νησί, κάνε να μην έχει φύγει ο γιατρός από Αθήνα, να προλάβω να πάμε μήπως όμως έτσι έσπαγαν τα νερά ρε χαζό και δεν το ξέρεις; καθότι δεν σου δίνουν ντοκτορα και οδηγίες χρήσης με το που γκαστρώνεσαι, και μια ηλιθιότητα την κουβαλάς.

Ξανά το χτύπημα χαμηλά.. Κι εγώ να σκέφτομαι, πως τα σκαλιά θα τα ανέβω ακόμα και μισοπεθαμένη… Το πρόβλημά μου ήταν να ξεγελάσω αυτούς τους χαζούς που κουβάλησα μαζί μου να μη με πάρουν σηκωτή. Να μη μας διακόψουν τη μυστική συμφωνία που ένοιωθα πως πρέπει ό,τι κι αν γίνει να την σφραγίσω.

Δεν ξέρω από που ήρθε μια γιαγιά, γονάτισε δίπλα μου κι έβαλε το χέρι της στην κοιλιά μου.
-”Με το καλό να τα δεχτείς” μου είπε. ”Τώρα τα άκουσες;”
-”Τα άκουσα;”
-”Μα ναι.. τώρα τα ένοιωσες ; Κλωτσάει βρε παιδί μου, δεν το νοιώθεις;”
-”Δεν φεύγουνε; Δεν ….πάνε; ”
-”Όχι πουλάκι μου… Δεν πάνε…. Οι κόρες σου έρχονται!!!!!”

Ξανέσκυψα το κεφάλι και συνέχισα για να ανέβω τα σκαλιά…
Θυμάμαι μόνο τη μαυρισμένη εικόνα, τα τάματα κι όταν ακούμπησα το μάγουλό μου στο μάρμαρο σαν να είχα καταφέρει το μεγαλύτερό μου άθλο. Μονάχα τότε γαλήνεψε η ψυχή μου. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή.

Και ήρθαν… Και ποτέ δεν έμαθα πως η γιαγιά ήξερε το φύλο των μωρών. Ούτε το πόσα μωρά ήταν…

Σαν σήμερα πριν από 20 χρόνια, έζησα κάτι που το κρατούσα μόνο για μένα. Μα είναι που έχει φύγει η θεία Μαίρη, δεν μπορώ πια να την πάρω τηλέφωνο να της πω Χρόνια πολλά και σε λίγες μέρες έχει γενέθλια.

Είναι που τα ψυχάκια μου μεγάλωσαν και τσακώνονται τώρα ποια μπλούζα θα πάρει η κάθε μία τώρα που θα χωριστούν για πρώτη φορά για να σπουδάσουν… Είναι που λείπει το μικρό μου από το σπίτι κάμποσο καιρό και μου λείπει αφάνταστα. Είναι που δεν είχα μοιραστεί ποτέ αυτή την ιστορία και δεν ξέρω τι στο καλό με έπιασε απόψε, μα … αν κάποιος μπορεί να με καταλάβει είναι μονάχα εδώ μέσα.

ΥΓ. Συνεχίζω να μην πηγαίνω εκκλησία. Μα η κουβέντα μου με το Μεγάλο, δεν διεκόπη ποτέ ξανά από τότε.

Αντιγόνη Ναταλία

57χρονος οικοδόμος, που στις αρχές Απριλίου καρφώθηκε σε μπετόβεργα, μετά την πτώση του από το δεύτερο όροφο οικοδομής, στην περιοχή της Ηλιούπολης Ηρακλείου, σώθηκε χάρη στην Παναγία της Τήνου.

Η μπετόβεργα διαπέρασε πλήθος ζωτικών οργάνων, όπως τραχεία, καρωτίδα, οισοφάγο και αιμοφόρα αγγεία, και βγήκε από την πλάτη του, χωρίς, ευτυχώς, να επέλθει το μοιραίο.

Δύο μέτρα πριν καρφωθεί σε μπετόβεργα, πέφτοντας, το κοίταξε και προσευχήθηκε, στιγμή που θα του μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό και την ψυχή του.

Ακόμη και στα κρίσιμα δευτερόλεπτα της πτώσης του, ο 57χρονος οικοδόμος, αντικρίζοντας την εφιαλτική εικόνα με τις πέντε σιδερόβεργες που βρίσκονταν στο ισόγειο της οικοδομής, δεν έχασε την ψυχραιμία του.

Με ταχύτατες κινήσεις στον αέρα, χτύπησε αρχικά το πόδι του στο μπαλκόνι τού πρώτου ορόφου, κάτι που, όπως αποδείχτηκε δευτερόλεπτα αργότερα, ήταν καθοριστικό για τη ζωή του, καθώς κατάφερε να γλιτώσει από άλλες πέντε μπετόβεργες.

Όπως επεσήμανε στη «Ν. Κρήτη» και την «ΚΡΗΤΗ TV» ο Μιχάλης Αναγνωστάκος «Ζω από θαύμα».

Οι στιγμές που ακολούθησαν στο ΠΑΓΝΗ ήταν συγκλονιστικές, με μια πολυπληθή ομάδα γιατρών διάφορων ειδικοτήτων, με επικεφαλής το θωρακοχειρουργό Γιάννη Δροσίτη, οι οποίοι ήρθαν αντιμέτωποι με ένα σπάνιο περιστατικό που πιθανόν να μην ξανασυναντήσουν ποτέ και έκαναν λόγο για θαύμα.

Ο 57χρονος οικοδόμος δεν φοράει ποτέ κομποσκοίνι

Όπως σημείωσε ο 57χρονος οικοδόμος “όταν πέφτεις από ύψος 7,5 μέτρων και καρφώνεσαι πάνω σε μπετόβεργα και δεν παθαίνεις τίποτα, είναι δώδεκα θαύματα μαζί. Ζω και αναπνέω γιατί με έσωσε η Παναγία. Στο χέρι μου φορούσα ένα κομποσκοίνι. Πίσω υπήρχε η φωτογραφία της Παναγίας της Τήνου. Πέφτοντας την είδα και είπα «Παναγιά μου, βοήθησέ με». Όντως έγινε θαύμα. Πρέπει, όμως, να σας αναφέρω ότι ποτέ δε φορώ κομποσκοίνι. Μία μέρα πριν το ατύχημα, έπαιζα με το εγγονάκι μου, και κάποια στιγμή φόρεσα το κομποσκοίνι με την Παναγία της Τήνου, το οποίο κατά λάθος έμεινε στο χέρι μου. Την κρίσιμη στιγμή όμως, που με περίμενε ο θάνατος, έπαιξε σωτήριο ρόλο”.

Περιγράφοντας πως έγινε το ατύχημα, τόνισε «ένας συνάδελφός μου δεν είχε καρφώσει τις τάβλες πάνω στο μπαλκόνι και όταν πήγα να περάσω, αφού αρχικά πίστευα ότι όλα είναι καρφωμένα, έπεσα σε «παγίδα». Έπεσα κάτω. Μόνο ο Θεός ξέρει πώς γλίτωσα. Καθώς έπεφτα έβλεπα τις έξι μπετόβεργες που υπήρχαν στο ισόγειο της οικοδομής. Για να τις αποφύγω, έκανα διάφορες κινήσεις στον αέρα. Χτύπησα το πόδι μου στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου και έτσι γλίτωσα από πέντε μπετόβεργες. Από την έκτη όμως δεν τα κατάφερα, με συνέπεια να με καρφώσει στο λαιμό και να περάσει στην πλάτη. Αν καρφωνόμουν και στις άλλες μπετόβεργες, θα ήμουν νεκρός. Ήταν ανώτερη δύναμη».

Ερωτηθείς αν είχε τις αισθήσεις του μετά το ατύχημα, ο 57χρονος οικοδόμος αναφέρει “ναι. Φώναζα τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου, τους φίλους, τους συγγενείς, εργολάβους. Έλεγα να μου βγάλουν το σίδερο από το λαιμό. Κάτοικοι της περιοχής ειδοποίησαν το ΕΚΑΒ, την Αστυνομία και την Πυροσβεστική. Μέσα σε τρία λεπτά βρέθηκαν στο σημείο και τους ευχαριστώ πολύ. Άνδρες της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας έκοψαν με ειδικό εργαλείο το σίδερο που προεξείχε από το σώμα μου, ώστε να μεταφερθώ στη συνέχεια στο νοσοκομείο. Τη στιγμή που έκοβαν το σίδερο ένιωσα το «κούνημα». Ήταν σα να με χτυπούσε το ρεύμα. Από το σημείο εκείνο και μετά έχασα τον κόσμο. Νόμιζα ότι πέθαινα. Όταν συνήλθα, πίστευα ότι τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλά στον εαυτό μου, ασχέτως αν είχα μέσα μου ένα μέτρο σίδερο. Θυμόμουν ποια είναι τα παιδιά μου, η γυναίκα μου, ποιοι είναι οι φίλοι μου. Όλοι ήταν δίπλα μου και μου έδιναν κουράγιο. «Όλα θα πάνε καλά», τους έλεγα”.

Και συμπληρώνει “ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κ. Γιάννη Δροσίτη και σε όλη την ομάδα γιατρών, αλλά και νοσηλευτικού προσωπικού. Αν δεν ήταν αυτοί, θα ήμουν χαμένος. Το θαύμα πέτυχε. Πήγαν όλα καλά με την ευλογία του Θεού. Η μπετόβεργα δεν πείραξε φλέβες, λάρυγγα, πνευμόνια, καρδιά και άλλα ζωτικά όργανα. Ήταν μια ανώτερη δύναμη. Ήρθα πιο κοντά στο Θεό”.

Στο ερώτημα αν είναι καλά στην υγεία του σήμερα, απάντησε «ναι. Κάνω φυσικοθεραπείες στα χέρια του. Για δύο ώρες την ημέρα επισκέπτομαι το γιατρό μου».

Ο 57χρονος οικοδόμος, ο οποίος θα βγει στη σύνταξη σε ενάμιση περίπου χρόνο, θα ταξιδέψει πολύ σύντομα στην Παναγία της Τήνου, για να ανάψει ένα κερί για τους γιατρούς που κατέβαλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες σε μια επέμβαση αρκετά δύσκολη.

«Το περιστατικό αυτό με έκανε να έρθω πιο κοντά στο Θεό. Ζήτησα κάτι πάνω στο θάνατο και έγινε. Θα πάω να ανάψω ένα κερί στην Παναγία της Τήνου. Εκεί με πάει η ψυχή μου. Το θαύμα είναι μέσα στην καρδιά μου», κατέληξε.