Η Μαρία Ζαφειράκη υπήρξε ηθοποιός του θεάτρου, που υπηρέτησε με αφοσίωση την τέχνη της για περισσότερα από 40 χρόνια.

Έγινε ιδιαίτερα γνωστή από τις συμμετοχές της σε κινηματογραφικές ταινίες της δεκαετίας του 1980, αλλά και σε τηλεοπτικές σειρές των δεκαετιών του 1980 και 1990, όπου εμφανιζόταν κυρίως σε ρόλους μητέρας.

Γεννήθηκε το 1931 στην Κοζάνη και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη, με δασκάλους τον ίδιο τον Κώστα Μιχαηλίδη, τον Μάνο Κατράκη, τον Ανδρέα Φιλιππίδη και τον Γιάννη Τσαρούχη. Έκανε την πρώτη της θεατρική εμφάνιση το 1955 με τον θίασο του Τζελά Καρούσου, στο Θέατρο Έσπερος της Θεσσαλονίκης, στο έργο «Οθέλλος» του Σαίξπηρ. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς εμφανίστηκε ξανά με τον ίδιο θίασο στο έργο του Δημητρίου Κορομηλά «Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας».

Τη θεατρική περίοδο 1955-1956 συνεργάστηκε με τον μουσικό θίασο Ρένας Ντορ – Αλέκου Λειβαδίτη, συμμετέχοντας σε αρκετές επιθεωρήσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Το καλοκαίρι του 1956 συνεργάστηκε με τον Όμιλο Αρχαίας Τραγωδίας του Κώστα Λειβαδέα και εμφανίστηκε στην «Ηλέκτρα» του Ευριπίδη, ερμηνεύοντας τον ρόλο της Κορυφαίας.

Το 1957 συμμετείχε σε περιοδεία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με τον θίασο των Ντίνου Ηλιόπουλου και Άννας Κυριακού. Το 1958 συνεργάστηκε με τον θίασο της Κατερίνας στο έργο «Άγονος Κήπος». Το καλοκαίρι του 1959 συνεργάστηκε με το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη στο έργο «Φουέντε Οβεχούνα» του Λόπε ντε Βέγκα. Εκεί γνώρισε τον σύζυγό της, Σπύρο Κωνσταντόπουλο, με τον οποίο παντρεύτηκε τον επόμενο χρόνο.

Από το 1959 έως το 1962 συνεργάστηκε με το Νέο Θέατρο των Βασίλη Διαμαντόπουλου και Μαρίας Αλκαίου, όπου εμφανίστηκε στα έργα «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια» του Κασόνα, «Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα» του Εντουάρντο ντε Φιλίππο, «Όμορφος κόσμος» του Σω, «Τρίτη και 13» του Γεωργίου Ρούσσου, «Γαλιλαίος» του Μπρεχτ και «Πέντε στρέμματα παράδεισος» του Ανδρέα Φραγκιά.

Τη θεατρική περίοδο 1962-1963 συμμετείχε στην παράσταση του έργου του Γκαίτε «Η Κληρονόμος» με τον θίασο της Έλλης Λαμπέτη. Από το 1963 έως το 1966 συνεργάστηκε με τον θίασο της Βίλμας Κύρου, σε παραστάσεις στην Αθήνα αλλά και σε περιοδείες στην Ελλάδα, εμφανιζόμενη στα έργα «Τα πράσινα δάχτυλα» του Πρίσλεϊ, «Οι γυναίκες προτιμούν τους σκληρούς» του Νίκου Τσιφόρου, «Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται» του Ρομπέρ Τομά και «Έγκλημα στον Νείλο» της Αγκάθα Κρίστι.

Το 1967 συνεργάστηκε με τον θίασο του Δημήτρη Χορν, στην ιστορική παράσταση του έργου «Το Αυγό» του Φελίξ Μαρέω. Το 1968 συνεργάστηκε με τον θίασο του Αλέκου Αλεξανδράκη, στο έργο «Το Παιχνίδι του Θανάτου». Από το 1968 έως το 1970 εμφανίστηκε με τον θίασο της Τζένης Καρέζη στη μεγάλη επιτυχία «Θεοδώρα» του Γεωργίου Ρούσσου, έργο που γνώρισε μεγάλη απήχηση όπου κι αν παρουσιάστηκε, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη αλλά και σε μεγάλες επαρχιακές πόλεις.

Το 1974 τη συναντάμε στον θίασο του Κώστα Καρρά, στο έργο «Κόκκινα τριαντάφυλλα για σένα». Το 1976 συνεργάστηκε με τον θίασο της Κατερίνας Βασιλάκου στο έργο «Μαίρη Ρόουζ», ενώ το 1977 εμφανίστηκε με τον θίασο της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο έργο «Ωραία μου Κυρία» του Μπέρναρντ Σω. Το 1979 είχε ακόμη μία συνεργασία με την Τζένη Καρέζη, στην παράσταση του έργου «Η Παναγία των Παρισίων» του Βίκτωρος Ουγκώ.

Το 1980 εμφανίστηκε στον θίασο της Ζωής Λάσκαρη, που ανέβασε το έργο «Φρύνη η Εταίρα» του Γεωργίου Ρούσσου. Το 1981 συνεργάστηκε με τον θίασο της Τζένης Ρουσσέα στο έργο «Τριαντάφυλλο στο στήθος» του Τενεσί Ουίλιαμς, ερμηνεύοντας τον ρόλο της Ασσουντά. Την περίοδο 1983-1985 συνεργάστηκε με τον θίασο των Στέφανου Ληναίου και Έλλης Φωτίου, παρουσιάζοντας με μεγάλη επιτυχία για δύο σεζόν το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Καληνύχτα Μαργαρίτα».

Το 1990 συνεργάστηκε με τον θίασο της Ξένιας Καλογεροπούλου στο έργο «Ένας μήνας στην εξοχή» του Τουργκένιεφ. Από το 1993 έως το 1995 συμπράττει με τον θίασο Αιχμή και εμφανίζεται στα έργα «Ερωφίλη» του Γεωργίου Χορτάτζη και «Γυάλινος Κόσμος» του Τενεσί Ουίλιαμς, ερμηνεύοντας τον ρόλο της Αμάντας. Το 1996 έκανε την τελευταία της θεατρική εμφάνιση με το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, στο έργο του Θάνου Γραμμένου «Τριάντα χρόνια ακριβώς», ερμηνεύοντας για τελευταία φορά έναν ρόλο μάνας.

Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1963, στην ταινία του Ερρίκου Θαλασσινού «Ο μπαμπάς μου κι εγώ». Ακολούθησαν, μεταξύ άλλων, οι ταινίες «Κατάρα είναι ο χωρισμός» (1967), «Πυρετός στην άσφαλτο» (1967), «Επί εσχάτη προδοσία» (1968), «Το κανόνι και τ’ αηδόνι» (1968), «Η κραυγή μιας αθώας» (1969), «Τα παιδιά του λιμανιού» (1969), «Ερωτική συμφωνία» (1972), «Ένας νομοταγής πολίτης» (1974), «Οι βάσεις και η Βασούλα» (1975), «Τα τσακάλια» (1981), «Άλκηστη» (1986), «Ισόβια» (1988), «Το χάραμα» (1994), ενώ η τελευταία της κινηματογραφική εμφάνιση ήταν το 2010 στην ταινία του Λάκη Παπαστάθη «Ταξίδι στη Μυτιλήνη».

Στην τηλεόραση εμφανίστηκε σε τουλάχιστον 30 τηλεοπτικές σειρές, με πρώτη εμφάνιση το 1973 στη σειρά «Από την άλλη όχθη». Στη συνέχεια συμμετείχε, μεταξύ άλλων, στις σειρές «Εν Αθήναις» (1976), «Το Ταξίδι» (1976), «Έξοδος Κινδύνου» (1978), «Οι Κληρονόμοι» (1981), «Αστέρια από χώμα» (1983), «Τα Αραβωνιάσματα» (1983), «Άννα Πετρή» (1984), «Η Μανιάτισσα» (1987), «Για μια καινούργια ζωή» (1988), «Όλη η δόξα, όλη η χάρη» (1989), «Βίος και πολιτεία του Χαράλαμπου Κ.» (1989), «Οι Εντιμότατοι» (1990), «Το Καπλάνι της Βιτρίνας» (1990), «Το μυστικό του Άρη Μπονσαλέντη» (1990), «Μυρτώ» (1991), «Το τέλος της μοναξιάς» (1991), «Η Λυγερή» (1995), «Η φυλή των ανθρώπων» (1995), «Τα ψάθινα καπέλα» (1995), «Το τρίτο στεφάνι» (1995) και «Οι Επαγγελματίες» (1996), που ήταν και η τελευταία της τηλεοπτική δουλειά.

Επίσης, είχε εμφανιστεί σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις για την εκπομπή «Το Θέατρο της Δευτέρας». Είχε ακόμη λάβει μέρος σε διάφορα θεατρικά έργα για το ραδιόφωνο, καθώς και στα ραδιοφωνικά σίριαλ «Πικρή μικρή μου αγάπη», «Το σπίτι των ανέμων» και «Ανεμοδαρμένα Ύψη».

Υπήρξε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1956. Σύντροφός της ζωής της υπήρξε ο ηθοποιός Σπύρος Κωνσταντόπουλος.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών.

Ερχονται οι κληρονομικές συμβάσεις – «Σπάει» η νόμιμη μοίρα – Αποζημίωση αντί του «εξ αδιαιρέτου» – Στο 33% το ποσοστό κληρονομιάς για συζύγους – Πώς θα περιοριστούν οι αποποιήσεις – Πότε και τι κληρονομούν οι σύντροφοι ζωής και όσοι φροντίζουν ηλικιωμένους

Μετά από 80 χρόνια το Κληρονομικό μας Δίκαιο αλλάζει ριζικά, καθώς επιχειρείται να προσαρμοστεί στις σύγχρονες συνθήκες, ώστε να περιοριστούν οι περιουσίες που απαξιώνονται με τον τρόπο που κληρονομούνται, ενώ άλλες «πηγαίνουν» σε κληρονόμους που δεν τις θέλουν ή δεν μπορούν να τις διαχειριστούν.

Οι αποποιήσεις χιλιάδων κληρονομιών, οι χιλιάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που απαξιώνονται από τη δεύτερη ή τρίτη γενιά, αποτελούν πραγματικά παραδείγματα που ελήφθησαν υπόψη από τη νομοπαρασκευαστική επιτροπή της οποίας επικεφαλής τέθηκε από το υπουργείο Δικαιοσύνης ο έγκριτος καθηγητής του Δικαίου και ακαδημαϊκός Απόστολος Γεωργιάδης.

Οι αλλαγές που επέρχονται με το νέο Κληρονομικό Δίκαιο, η επεξεργασία του οποίου ολοκληρώθηκε την Παρασκευή, αφορούν το σύνολο των πολιτών, είναι σημαντικές και στην πραγματικότητα αλλάζουν όλα όσα ξέραμε ως σήμερα για τις κληρονομιές. Ας δούμε τις σημαντικότερες αλλαγές.

Συμβάσεις κληρονομιάς

• Η σημαντικότερη αλλαγή αφορά τις συμβάσεις κληρονομιάς, ή κληρονομικές συμβάσεις, που επιτρέπονται για πρώτη φορά στη χώρα μας. Μέχρι τώρα ένας πολίτης μπορούσε να μεταβιβάσει την περιουσία του στα συγγενικά του πρόσωπα (παιδιά, σύζυγο και λοιπά) είτε με γονική παροχή είτε με διαθήκη.

• Με τις νέες διατάξεις προβλέπεται ότι θα μπορεί ο καθένας να κάνει σύμβαση, όσο ζει, με τους κληρονόμους του (τα παιδιά του, τη σύζυγό του ή άλλους συγγενείς του) και να αφήνει την περιουσία του όπως μεταξύ τους θα συμφωνήσουν. Στην κληρονομική σύμβαση δεν θα μετράει καθόλου αυτό που στα νομικά λέγεται νόμιμη μοίρα, δηλαδή το ποσοστό που υποχρεωτικά αναγνωρίζει ο νόμος σε παιδιά, συζύγους ή άλλους συγγενείς.

• Ενα παράδειγμα: Οι γονείς θα μπορούν να καλέσουν τα παιδιά τους και να συνάψουν κληρονομική σύμβαση που θα προβλέπει ότι το ένα θα πάρει την επιχείρηση και το άλλο ακίνητα ή μετρητά. ‘Η ότι ένα ακίνητο, εξοχικό, θα δοθεί στην εγγονή τους, κόρη του ενός από τα παιδιά τους. Οταν υπογραφεί κληρονομική σύμβαση, δεν ισχύει η νόμιμη μοίρα, δηλαδή το ποσοστό κληρονομιάς που προβλέπει ο νόμος. Οι κληρονομικές συμβάσεις μπορούν να ανακληθούν, όπως ανακαλούνται και οι δωρεές, όταν δηλαδή υπάρχει κάποιος πολύ σπουδαίος λόγος που μπορεί να τις ανατρέψει.

• Επίσης με τις νέες διατάξεις προβλέπεται και κληρονομική σύμβαση, στην οποία ένας κληρονόμος μπορεί να παραιτηθεί της κληρονομιάς ή μέρους της, γιατί δεν τον ενδιαφέρει ή δεν θέλει να κληρονομήσει κάτι που δεν μπορεί να το αξιοποιήσει και να υπογράψει σύμβαση για μετρητά, κινητά ή ό,τι άλλο.

Τα «αδελφομοίρια»

• Το δεύτερο σημαντικό που φέρνουν οι νέες διατάξεις είναι μια ρύθμιση εξαιρετικά σημαντική, που στην πράξη αποδυναμώνει και σχεδόν μηδενίζει το λεγόμενο «εξ αδιαιρέτου» ή τα «αδελφομοίρια», όπως λέει ο λαός, που έχουν οδηγήσει περιουσίες σε απαξίωση και σε πλήρη αδράνεια, καθώς οι συγκύριοι – κληρονόμοι δεν συμφωνούν για την αξιοποίησή τους και τελικά οι περιουσίες ρημάζουν.

Με τη νέα ρύθμιση, αντί για ποσοστό συγκυριότητας ανάμεσα σε συγκληρονόμους σε ένα ακίνητο, ένας θα παίρνει το ακίνητο και ο άλλος αποζημίωση ή άλλο περιουσιακό στοιχείο. Πάντως συγκύριοι δεν θα γίνονται, εκτός κι αν δεν υπάρχει κανένα άλλο περιουσιακό στοιχείο.

• Ενα παράδειγμα: Οταν ένας γονιός αφήσει στο ένα από τα παιδιά του ένα ακίνητο, το άλλο παιδί δεν θα μπορεί να μπει σε αυτή την κληρονομιά, να γίνει δηλαδή συγκύριος στο ακίνητο αυτό με ποσοστό 25%, όσο είναι η νόμιμη μοίρα του (το υποχρεωτικό κατά τον νόμο ποσοστό που κληρονομεί). Εκείνο που θα γίνεται στο εξής είναι ότι αντί για το 25% στο ακίνητο που κληρονόμησε ο ένας, ο άλλος θα μπορεί να αποζημιώνεται σε χρήμα ή θα παίρνει κάποιο σε κάποιο άλλο περιουσιακό στοιχείο, ακίνητο, αν υπάρχει, ή οτιδήποτε άλλο.

Στόχος της διάταξης αυτής είναι να μην κατατέμνονται σε μικρά μερίδια οι περιουσίες, και κυρίως τα ακίνητα, με αποτέλεσμα πολλά από αυτά (χιλιάδες δυστυχώς) να μένουν αναξιοποίητα και να ρημάζουν.

Λιγότερα στα παιδιά

• Επίσης σημαντική είναι η ρύθμιση που προβλέπει ότι στο εξής, όταν κληρονομούν από κοινού παιδιά και ένας από τους συζύγους (γονιούς), μάνα η πατέρας, το ποσοστό του/της συζύγου από 25% που προβλέπεται σήμερα θα αυξηθεί στο 33%. Δηλαδή τα παιδιά θα παίρνουν λιγότερα, όχι το 75% που ίσχυε σήμερα.

• Στο πεδίο των συζύγων προβλέπεται επίσης δικαίωμα να μένει στην κοινή κατοικία και ο σύντροφος που μένει πίσω μετά τον θάνατο κάποιου, όταν δεν είχε γίνει μεταξύ τους γάμος ή σύμφωνο συμβίωσης και ήταν απλά σύντροφοι. Η ρύθμιση προβλέπει ότι θα μπορεί να μείνει στο σπίτι τουλάχιστον για τρία χρόνια, εκτός αν συμφωνηθεί από τους κληρονόμους και περισσότερα.

Εκείνος που μένει πίσω

• Νέα είναι και η διάταξη που προβλέπει ότι, σε περίπτωση συντρόφων που ζουν μαζί χωρίς γάμο ή σύμφωνο συμβίωσης, θα μπορεί εκείνος που μένει πίσω, αν δεν έχει άλλως οριστεί, να είναι ο μοναδικός κληρονόμος, αν δεν υπάρχουν παιδιά ή άλλοι συγγενείς. Να κληρονομεί δηλαδή αυτός, και όχι το Δημόσιο, όπως προβλέπεται, όταν κάποιος δεν έχει συγγενείς και δεν έχει αφήσει ο ίδιος κάπου την περιουσία του.

Τέτοιες περιπτώσεις δυστυχώς δεν είναι λίγες, γι’ αυτό και υπάρχουν χιλιάδες περιουσίες ανά την επικράτεια ρημαγμένες και παρατημένες. Επίσης πολύ κόσμο αφορά η ρύθμιση που δίνει τη δυνατότητα να πουλήσει κάποιος όσο ζει το σπίτι του ή το εξοχικό του, να πάρει τα χρήματα και να συμφωνήσει με τον αγοραστή, νέο ιδιοκτήτη, να μείνει στο σπίτι ή στο εξοχικό όσο ζει.

‘Η και το άλλο. Να πουλήσει το σπίτι του, να εισπράξει τα χρήματα και αντί να μετακομίσει και να τρέχει να αλλάξει σπίτι και συνήθειες, να συμφωνήσει να μείνει μέσα και να δίνει ένα ενοίκιο.

Οι πλαστές διαθήκες

• Σε ό,τι αφορά τις ιδιόχειρες, ιδιόγραφες, όπως λέγονται διαθήκες, πολλά γράφτηκαν, λίγα άλλαξαν. Παραμένουν σε ισχύ, μπορεί ο καθένας να γράψει τη διαθήκη του και να την κρατήσει σπίτι του ή, το πιο σίγουρο, να την καταθέσει σε συμβολαιογράφο. Τι αλλάζει. Αλλάζουν οι προϋποθέσεις στις ιδιόχειρες διαθήκες, όταν αυτές δεν είναι σε συμβολαιογράφο και εμφανίζονται από συγγενικά πρόσωπα.

Οι αλλαγές στοχεύουν στο να περιοριστεί το φαινόμενο (πολύ διαδεδομένο) των πλαστών διαθηκών. Στο εξής, όταν μια διαθήκη προσκομιστεί γιατί βρέθηκε στο σπίτι ή στο γραφείο του ανθρώπου που έφυγε από τη ζωή, τότε θα πρέπει οπωσδήποτε να κηρυχθεί γνήσια, δηλαδή να ελεγχθεί με μάρτυρες, πραγματογνωμοσύνες και λοιπά και μετά να ισχύσει.

Τον έλεγχο αυτόν θα κάνει ο συμβολαιογράφος και όχι το δικαστήριο, όπως γινόταν ως σήμερα. Αυτά θα ισχύουν για κληρονόμους που δεν είναι τα παιδιά ή οι σύζυγοι του θανόντος, αλλά άλλοι συγγενείς.

Κληρονόμοι και χρέη

• Και κάτι ακόμα.

Για να περιοριστεί το τσουνάμι των αποποιήσεων κληρονομιάς (χιλιάδες κάθε χρόνο) προβλέπεται στο εξής ότι όταν υπάρχουν χρέη, ο κληρονόμος μπορεί να αποδεχθεί την κληρονομία, να μην την αποποιηθεί δηλαδή, γιατί στο εξής θα ευθύνεται για τα χρέη εκείνου που έφυγε από τη ζωή μόνον μέχρι την αξία της κληρονομιάς και όχι με την περιουσία του.

Αυτό δεν ίσχυε ως σήμερα και ο κόσμος φοβόταν ότι θα αποδεχθεί μια κληρονομιά, ότι δεν θα μπορέσει να ξεπληρώσει τα χρέη με όσα κληρονομεί και θα βάλει και από την τσέπη του.

Με τις νέες διατάξεις αυτός ο κίνδυνος παύει να ισχύει. Σε ό,τι αφορά τους δανειστές του ανθρώπου που έφυγε από τη ζωή, θα ικανοποιούνται μόνον από ό,τι άφησε ως κληρονομιά με διαδικασίες (δικαστική εκκαθάριση) που μοιάζει με τον πλειστηριασμό.

Το νέο Κληρονομικό Δίκαιο έχει και άλλα πολλά που αφορούν προβλέψεις κάτι να κληρονομούν και εκείνοι που φροντίζουν ηλικιωμένους και πολλές ακόμα διατάξεις που δίνουν τη δυνατότητα στους γονείς να μοιράζουν την περιουσία τους, όχι με απόλυτη τυπική ισότητα του νόμου στα παιδιά τους, αλλά με λογική και ουσιαστική δικαιοσύνη. Το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση στις αρχές Νοεμβρίου.

Oι 10 χώρες που μετακομίζουν οι 60αρηδες συνταξιούχοι για να τα φτιάξουν με πολύ νεότερες γυναίκες  

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια ολοένα αυξανόμενη τάση: άντρες άνω των 60 ετών εγκαταλείπουν τη χώρα τους και μετακινούνται μόνιμα στο εξωτερικό, επιλέγοντας προορισμούς όπου οι κοινωνικές συνθήκες, η καθημερινή ζωή και η νοοτροπία γύρω από τις σχέσεις ευνοούν δεσμούς με σημαντική διαφορά ηλικίας

Λόγω της μεγάλης διαφοράς στο συνάλλαγμα, πολλοί άντρες άνω των 60 μπορούν να ζουν σε αυτές τις χώρες με πολύ μεγαλύτερη οικονομική άνεση (1 ευρώ εκεί “πιάνει” μέχρι και 3 ευρώ σε αγοραστική δύναμη, δηλαδή μια σύνταξη των 1000 ευρώ μπορεί να αντιστοιχεί εκεί έως και 3.000 ευρώ) απ’ ό,τι στη δική τους, κάνοντάς τους πιο ελκυστικούς ως σταθερούς συντρόφους σε νεότερες γυναίκες. Έτσι, η οικονομική τους δύναμη λειτουργεί σαν «μοχλός» που διευκολύνει σχέσεις και γάμους με πολύ νεότερες γυναίκες.

Πολλοί από αυτούς αναζητούν μια νέα αρχή, συντροφικότητα, τρυφερότητα και έναν γάμο με γυναίκες αρκετά νεότερες. Ακολουθούν οι 10 χώρες που προσελκύουν τους περισσότερους.

1. Φιλιππίνες

Οι Φιλιππίνες θεωρούνται ένας από τους κορυφαίους προορισμούς για ηλικιωμένους άντρες που επιθυμούν να γνωρίσουν νεότερες γυναίκες. Οι κάτοικοι έχουν παραδοσιακές αξίες, οι γυναίκες εκτιμούν τη σταθερότητα και πολλές δεν έχουν πρόβλημα με μεγαλύτερους συντρόφους ενώ μια συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών είναι πολύ εμφανίσιμες. Επιπλέον, το χαμηλό κόστος ζωής προσελκύει συνταξιούχους από όλο τον κόσμο.

2. Ταϊλάνδη

Η Ταϊλάνδη έχει χτίσει ολόκληρη φήμη γύρω από τα διεθνικά ζευγάρια με μεγάλη ηλικιακή διαφορά. Εκεί, οι κοινωνικές προκαταλήψεις είναι περιορισμένες και η φιλοξενία των ντόπιων βοηθάει πολλούς άντρες να χτίσουν μια νέα ζωή. Οι νεότερες γυναίκες συχνά αναζητούν έναν σταθερό, ώριμο σύζυγο.

3. Βιετνάμ

Η χώρα παρουσιάζει μεγάλη εισροή συνταξιούχων τα τελευταία χρόνια. Οι άντρες άνω των 60 βρίσκουν ευκολότερα συντρόφους γύρω στα 25–35, καθώς η τοπική κουλτούρα σέβεται την ηλικία και την οικονομική σταθερότητα που προσφέρει ένας μεγαλύτερος άνδρας.

4. Κολομβία

Η Κολομβία είναι γνωστή για την ανοιχτή, ζεστή κουλτούρα της και τις γυναίκες που συχνά προτιμούν ώριμους συντρόφους με σταθερή ζωή. Πολλοί άντρες μετακομίζουν σε πόλεις όπως το Μεντεγίν ή η Καρταχένα για να δημιουργήσουν μια νέα οικογένεια.

5. Δομινικανή Δημοκρατία

Η χαλαρή ατμόσφαιρα, οι φιλόξενες γυναίκες και το μεγάλο κύμα μεταναστών άνω των 55 έχουν κάνει τη χώρα προορισμό για δεύτερες ευκαιρίες στον γάμο. Εκεί η διαφορά ηλικίας δεν θεωρείται ασυνήθιστη.

6. Βραζιλία

Πολύχρωμη, ζωντανή και έντονα κοινωνική, η Βραζιλία προσελκύει εκατοντάδες συνταξιούχους κάθε χρόνο. Οι σχέσεις με μεγάλη ηλικιακή απόσταση είναι κάτι συνηθισμένο, ενώ οι γυναίκες συχνά βλέπουν θετικά την ωριμότητα και τη σιγουριά που προσφέρει ένας μεγαλύτερος άντρας.

7. Ουκρανία

Αν και τα τελευταία χρόνια η χώρα αντιμετωπίζει δυσκολίες, πολλοί άντρες επιλέγουν την Ουκρανία λόγω της κουλτούρας που σέβεται την οικογένεια και εκτιμά τον σταθερό, ώριμο σύντροφο. Τα γραφεία γνωριμιών έχουν τεράστια ζήτηση από άντρες άνω των 60.

8. Ρωσία

Η Ρωσία έχει μακρά παράδοση σε σχέσεις με ηλικιακές διαφορές. Πολλοί ξένοι συνταξιούχοι μετακομίζουν εκεί, ειδικά σε περιοχές όπου το κόστος ζωής είναι χαμηλό και η τοπική κουλτούρα θεωρεί φυσιολογικό έναν μεγαλύτερο άντρα με νεότερη σύζυγο.

9. Μεξικό

Με πλούσια κουλτούρα, φιλικούς ανθρώπους και μεγάλη κοινότητα ξένων συνταξιούχων, το Μεξικό προσφέρει ιδανικό περιβάλλον για άντρες άνω των 60. Οι νεότερες γυναίκες συχνά εκτιμούν την σταθερότητα, ενώ οι κοινωνικές προκαταλήψεις είναι μικρότερες απ’ ό,τι σε δυτικές χώρες.

10. Κένυα

Η Κένυα αποτελεί έναν απροσδόκητο αλλά αυξανόμενο προορισμό. Οι σχέσεις με μεγάλη διαφορά ηλικίας είναι ιδιαίτερα συνηθισμένες, ενώ πολλές νεότερες γυναίκες προτιμούν άντρες μεγαλύτερους που μπορούν να προσφέρουν σταθερότητα και υποστήριξη.

Γιατί συμβαίνει αυτή η τάση;

Η οικονομική ανασφάλεια, η μοναξιά, η ανάγκη για συντροφικότητα και το διαφορετικό κοινωνικό πλαίσιο πολλών χωρών παίζουν σημαντικό ρόλο. Σε αρκετές κοινωνίες, η φιλοσοφία γύρω από την οικογένεια παραμένει παραδοσιακή: οι νεότερες γυναίκες αναζητούν έναν ώριμο άντρα που μπορεί να τους προσφέρει ασφάλεια, ενώ οι άντρες άνω των 60 βρίσκουν την ευκαιρία να ξεκινήσουν από την αρχή και να ζήσουν με ενέργεια, φροντίδα και ζεστασιά.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει, οι διασυνοριακοί γάμοι με μεγάλη ηλικιακή διαφορά αποτελούν πλέον μια υπαρκτή πραγματικότητα και μια απόφαση ζωής για χιλιάδες ανθρώπους.

Κάθεται εκεί κάθε φορά που βάζεις μπροστά το αυτοκίνητό σου. Μικρό. Διακριτικό. Συχνά το περνάς για κάτι «προαιρετικό».

Οι περισσότεροι οδηγοί είτε δεν ξέρουν τι κάνει — είτε υποθέτουν ότι δεν έχει σημασία.

Όμως αυτό το παραμελημένο κουμπί στο ταμπλό μπορεί σιωπηλά να επηρεάσει την κατανάλωση καυσίμου, την ποιότητα του αέρα, την ορατότητα των τζαμιών και ακόμη και την ασφάλειά σου στον δρόμο.

Ας δούμε αναλυτικά το κουμπί που πολλοί οδηγοί αγνοούν — και γιατί η σωστή χρήση του κάνει πραγματικά διαφορά.

Το κουμπί: Ανακυκλοφορία αέρα

Θα το αναγνωρίσεις από το εικονίδιο ενός αυτοκινήτου με ένα καμπύλο βέλος που κάνει κύκλο στο εσωτερικό.

Πολλοί νομίζουν ότι είναι απλώς ένα επιπλέον κουμπί για τον κλιματισμό. Άλλοι το πατούν τυχαία ή δεν το αγγίζουν ποτέ. Όμως η ανακυκλοφορία αέρα ελέγχει από πού προέρχεται ο αέρας μέσα στο αυτοκίνητό σου — και αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ όσο φαντάζεσαι.

Τι κάνει στην πραγματικότητα

Όταν η ανακυκλοφορία αέρα είναι ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΜΕΝΗ, το αυτοκίνητο επαναχρησιμοποιεί τον αέρα που ήδη υπάρχει στην καμπίνα, αντί να τραβάει αέρα απ’ έξω.

Όταν είναι ΑΠΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΜΕΝΗ, εισέρχεται συνεχώς φρέσκος εξωτερικός αέρας.

Καμία από τις δύο λειτουργίες δεν είναι «πάντα σωστή». Το κλειδί είναι να ξέρεις πότε να χρησιμοποιείς την καθεμία.

Γιατί η αδιαφορία μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα

1. Τα τζάμια θολώνουν πιο γρήγορα

Σε κρύο ή βροχερό καιρό, αν αφήσεις την ανακυκλοφορία ανοιχτή για πολλή ώρα, η υγρασία παγιδεύεται μέσα στο αυτοκίνητο. Γι’ αυτό τα τζάμια θολώνουν ξαφνικά — και η ορατότητα μειώνεται όταν τη χρειάζεσαι περισσότερο.

Απενεργοποιώντας την, ο πιο ξηρός εξωτερικός αέρας μειώνει τη συμπύκνωση.

2. Μπορεί να νιώσεις υπνηλία σε μεγάλα ταξίδια

Με την ανακυκλοφορία ενεργή για πολλή ώρα, τα επίπεδα οξυγόνου μπορεί να πέσουν ελαφρώς, ενώ αυξάνεται το διοξείδιο του άνθρακα. Με τον χρόνο αυτό μπορεί να προκαλέσει κόπωση και μειωμένη εγρήγορση — ειδικά σε πολύωρες διαδρομές στον αυτοκινητόδρομο.

Ο φρέσκος αέρας βοηθά το μυαλό σου να παραμένει πιο «κοφτερό».

3. Η κατανάλωση καυσίμου μπορεί να χειροτερέψει (ή να βελτιωθεί)

Σε ζεστό καιρό, η ανακυκλοφορία βοηθά το A/C να λειτουργεί πιο αποδοτικά, επειδή ψύχει ήδη δροσερό αέρα αντί για ζεστό εξωτερικό. Αυτό μειώνει το φορτίο του κινητήρα και μπορεί να βελτιώσει την οικονομία καυσίμου.

Αν την αφήσεις κλειστή σε υπερβολική ζέστη, το A/C δουλεύει πιο σκληρά απ’ όσο χρειάζεται.

4. Η εξωτερική ρύπανση μπορεί να μπει — ή να μπλοκαριστεί

Σε κίνηση, σε τούνελ ή σε περιοχές με ρύπανση, η ενεργοποίηση της ανακυκλοφορίας εμποδίζει καυσαέρια και καπνό να μπουν στην καμπίνα.

Αλλά αν ξεχάσεις να την απενεργοποιήσεις αργότερα, ο «μπαγιάτικος» αέρας μένει μέσα περισσότερο απ’ όσο πρέπει.

Πότε να τη χρησιμοποιείς

• Ζεστός καιρός: ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΕ την για πιο γρήγορη ψύξη

• Έντονη κίνηση ή τούνελ: ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΕ την για να μπλοκάρεις καυσαέρια

• Κρύο, βροχή ή υγρασία: ΑΠΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΕ την για λιγότερο θάμπωμα

• Μεγάλα ταξίδια: Άνοιγέ την περιοδικά για φρέσκο αέρα

Σκέψου το σαν εργαλείο — όχι σαν λειτουργία «βάζω και ξεχνάω».

Το συμπέρασμα

Αυτό το μικρό κουμπί στο ταμπλό δεν είναι άχρηστο, διακοσμητικό ή προαιρετικό. Επηρεάζει άμεσα την άνεση, την ορατότητα, την ποιότητα του αέρα και την εγρήγορσή σου — όλα σημαντικά όταν οδηγείς.

Η σωστή χρήση του δεν κάνει απλώς τη διαδρομή πιο ευχάριστη. Μπορεί να την κάνει και πιο ασφαλή. Την επόμενη φορά που θα μπεις στο αυτοκίνητό σου, ρίξε μια δεύτερη ματιά σε αυτό το κουμπί. Κάνει περισσότερα απ’ όσα νομίζεις.

«Κηφήνες σε ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ βάζουν πλάτη στον Μητσοτάκη»

Την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα, ως «Λυτρωτή εξ αριστερών», ζητά ο Απόστολος Γκλέτσος, ο οποίος αποχώρησε με αιχμές από τον ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη εβδομάδα.

Ο κ. Γκλέτσος, ο οποίος διαχρονικά έχει ταχθεί υπέρ του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, αναφέρθηκε με ανάρτησή του στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, και επιτέθηκε στους «κηφήνες» του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας πως «βάζουν πλάτη στον Μητσοτάκη».

Αναλυτικά η ανάρτησή του:

«Δεν υπάρχει αντικείμενο στο κυβερνητικό γίγνεσθαι που να μην υπάρχει μεγα ΣΚΑΝΔΑΛΟ , σύμφωνα με την Εισαγγελία της Ευρώπης , παρόλο αυτό οι αρχηγικες ομάδες που τις αποτελουν κηφηνες σε ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ , βάζουν πλάτη στον Μητσοτάκη ξεκάθαρα , η κοινωνία σε αναβρασμό , ολοι περιμένουν τον Λυτρωτή εξ αριστερών … ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ».

Για «νικηφόρα παράταξη» μίλησε ο Τσίπρας από τη Θεσσαλονίκη: «Έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας»

Για μία «νικηφόρα προοδευτική παράταξη, έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας» μίλησε στη παρουσίαση του βιβλίου του στη Θεσσαλονίκη ο Αλέξης Τσίπρας.

Ο πρώην πρωθυπουργός ανέφερε πως η κοινωνία «αποζητά» στη μεγάλη πλειοψηφία της την παράταξη. «Την αναζητούν οι μη έχοντες, που αυτή τη στιγμή δοκιμάζονται από τις πολιτικές της Δεξιάς. Τη χρειάζεται η πατρίδα» είπε, προσθέτοντας πως αυτό «θα γίνει πράξη, όσο κι αν τη διαβάλλουν, την πολεμούν, τη συκοφαντούν, οι αυτουργοί του σημερινού καθεστώτος, πριν καν ακόμα εμφανιστεί».

«Θα γίνει πράξη με τα πρόσωπα, τις αξίες, το όραμα, το ρεαλιστικό της πρόγραμμα, τους χιλιάδες δημοκρατικούς πολίτες που θα τη σηκώσουν στις δικές τους πλάτες. Άνθρωποι της δουλειάς και της παραγωγής. Που σηκώνουν το βάρος της κοινωνίας χωρίς να ζητούν προνόμια. Που πιστεύουν ότι η πολιτική είναι ευθύνη απέναντι στο κοινό μέλλον. Νέες και νέοι που απαιτούν χώρο να ζήσουν, να δημιουργήσουν, να ελπίσουν. Που ζητούν δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και προκοπή. Με αυτούς μαζί θα πορευτούμε προς τη νέα Ιθάκη μας. Και το ταξίδι ξανάρχισε» είπε μεταξύ άλλων στην ομιλία του.

Ο Αλ. Τσίπρας μίλησε ακόμη για:

Τις διεθνείς εξελίξεις: Οι δημοκρατικοί και προοδευτικοί άνθρωποι είμαστε και θα είμαστε πάντα αλληλέγγυοι χωρίς καμιά διάκριση, στον αγώνα κάθε λαού για ανθρώπινα δικαιώματα, δημοκρατία και ελευθερία. Είτε είναι στη Βενεζουέλα, είτε στο Ιράν, είτε στη Ρωσία, είτε στις ΗΠΑ. Στον αγώνα κάθε λαού για να καθορίζει το μέλλον του με βάση τις δικές του ανάγκες και επιλογές. Αλλά είμαστε αποφασιστικά απέναντι στις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Με οποιοδήποτε πρόσχημα και αν γίνονται. Απέναντι στη γενοκτονία της Γάζας και τις ένοπλες επεμβάσεις, Είτε είναι στο Ιράκ, είτε στην Ουκρανία, είτε στη Βενεζουέλα, είτε βέβαια στην Κύπρο – όποιες δικαιολογίες κι αν επικαλούνται οι δράστες. Όχι μόνο γιατί αυτό επιτάσσει η ιδεολογική και ηθική μας υπόσταση. Αλλά και γιατί η ιστορία έχει αποδείξει πού οδηγούν τέτοιου είδους παράνομες και αιματηρές επεμβάσεις.

Την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας: Τι πρέπει να κάνουμε για να μη γίνει και η πατρίδα μας θύμα της βίας που περιφρονεί το διεθνές δίκαιο; Το πρώτο που πρέπει να διασφαλίσουμε είναι ότι η Ελλάδα θα είναι ισχυρή. Αλλά μια Ελλάδα ισχυρή, είναι μια Ελλάδα που οικοδομεί συμμαχίες. Όχι μια Ελλάδα που αναζητά προστάτες. Και θέτει σε κίνδυνο τη χώρα δικαιολογόντας τα αδικαιολόγητα, επιδιώκοντας την εύνοιά τους. Ούτε μια Ελλάδα που μπλοκάρει κυρώσεις απέναντι στο Ισραήλ τη στιγμή που αυτό διαπράττει γενοκτονία. Και, αύριο, άραγε, πώς θα ζητήσει κυρώσεις απέναντι στην Τουρκία;

Μια Ελλάδα που ο πρωθυπουργός της, αντί να υπερασπίζεται αταλάντευτα το διεθνές δίκαιο, ξεστομίζει με αφορμή την απαράδεκτη επέμβαση στη Βενεζουέλα, ότι δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητά της. Και, αύριο, τι θα απαντήσει στον επιθετικό γείτονα ή μια ισχυρή χώρα όταν πουν το ίδιο για την Κύπρο, η το Αιγαίο; Μια Ελλάδα που δεν στηρίζει απλά τον ουκρανικό λαό απέναντι στη ρωσική εισβολή, αλλά πρωτοστατεί στην αντιρωσική υστερία. Με όλους τους κινδύνους που αυτό επιφέρει. Ας αναλογιστούμε, όμως, γιατί όλοι οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης αναγνώριζαν την ανάγκη να έχει η Ελλάδα πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, έχοντας ζήσει οι ίδιοι τα δεινά τα οποία έφερε στον λαό μας η άκριτη προσκόλληση σε προστάτες.

• Τη Μικρασιατική Καταστροφή.
• Τον Εμφύλιο
• Τη Χούντα
• Την εισβολή στην Κύπρο.

Και ας αναλογιστούμε τι θα γινόταν αν ο σημερινός Πρωθυπουργός ήταν στο τιμόνι της χώρας την περίοδο των επιχειρήσεων στο Ιράκ, Αφγανιστάν ή στη Λιβύη.

Την κυβέρνηση: Η κυβέρνηση είναι δήθεν κεντροδεξιά που τόνο όμως πάντα τον δίνουν τα ακροδεξιά δεκανίκια, που από τη μία μέρα στην άλλη, από αντισημίτες έγιναν υπερασπιστές των πιο ακραίων ισραηλινών θέσεων. Και απο φιλορώσοι έγιναν υπέρμαχοι της δήθεν «σωστής πλευράς της ιστορίας». Και σήμερα ως δια μαγείας έγιναν Τραμπικότεροι του Τραμπ.

Για τα κυριαρχικά δικαιώματα: Η Ελλάδα είναι ισχυρή όταν συνδυάζει την πολιτική του διαλόγου με την πιο αποφασιστική υπεράσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Όπως κάναμε εμείς όταν αποτρέψαμε την είσοδο του Barbaros στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Κι όταν – μαζί με τη Λευκωσία- εξασφαλίσαμε για πρώτη φορά ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Τουρκία για τις έρευνές στην ΑΟΖ της Κύπρου. Δεν είναι ισχυρή όταν αφήνει τουρκικά ερευνητικά να αλωνίζουν μέχρι το Καστελόριζο και την Κρήτη, επικαλούμενη πότε ότι «τα παίρνει ο άνεμος» και πότε ότι «δεν μπορούν να κάνουν έρευνες λόγω θορύβου». Δεν είναι ισχυρή όταν δίνει τα πάντα στις ΗΠΑ και σε αντάλλαγμα, η Ουάσιγκτων ακυρώνει τον αγωγό Eastmed, πουλάει F16 χωρίς όρους στην Τουρκία και σφυρίζει αδιάφορα όταν αυτή εμποδίζει το ηλεκτρικό καλώδιο στο Αιγαίο. Η Ελλάδα είναι ισχυρή όχι όταν απλά αγοράζει εξοπλιστικά δισεκατομμυρίων, αλλά όταν μπορεί να ενισχύσει και να χτίσει τη δική της αμυντική βιομηχανία.
Η Ελλάδα είναι ισχυρή όταν με βάση το διεθνές δίκαιο λύνει προβλήματα και δεν τα μεταφέρει στις επόμενες γενιές εν ονόματι του πολιτικού κόστος. Όπως κάναμε εμείς με τη συμφωνία των Πρεσπών. Γιατί ωφέλησε τη πατρίδα μας, κυρίως όμως γιατί αποδείξαμε τι σημαίνει πατριωτισμός. Να βάζεις το εθνικό συμφέρον πάνω από το πολιτικό και το κομματικό. Όταν οι πολιτικοί μας αντίπαλοι, ενώ το γνωρίζανε αυτό, μας έλεγαν προδότες για να κερδίσουν τις εκλογές.

Τους παραδώσαμε την αστυνόμευση του FIR της Βόρειας Μακεδονίας και αυτοί σήμερα δεν μπορούν να διαχειριστούν ούτε το FIR της Ελλάδας.

Για την «εθνική πυξίδα»: Αναγκαία μια νέα εθνική πυξίδα και ένας νέος πατριωτισμός κοινωνικής δικαιοσύνης και ευθύνης. Ευθύνης του πολίτη να προσφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του στο κράτος και κυρίως ευθύνης ενός ισχυρού και δίκαιου κράτους να στηρίζει τον πολίτη. Να απελευθερώνει τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου και την υγιή επιχειρηματικότητα. Ένας νέος πατριωτισμός για την προάσπιση των συμφερόντων του ελληνικού λαού, πράγμα που απαιτεί και συγκρούσεις και δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις. Για την εξωτερική μας πολιτική, για την οικονομία και την κοινωνία, για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης. Σε αντίθεση με την ασυδοσία και την ανευθυνότητα του επιτελικού κράτους που βλέπουμε σήμερα. Όπου πολλοί έχοντες και κατέχοντες ξεχνούν τον πατριωτισμό μπροστά στην εφορία και τον θυμούνται μόνο στις παρελάσεις. Όπου πρώτο μέλημα είναι να στηριχθεί μια κρατικοδίαιτη, παρασιτική οικονομία, τα μεγάλα συμφέροντα, οι μηχανισμοί και η κομματική πελατεία.

Για κράτος δικαίου: Μια κυβέρνηση που έχει μετατρέψει το κράτος σε εργαλείο στυγνής εκμετάλλευσης των πολλών, κοινωνικής αδικίας, ανεντιμότητας, περιφρόνησης και καταδίωξης της δικαιοσύνης. Ένα κράτος λάφυρο. Που καταρρέει σε κάθε κρίση. Που δεν προστατεύει. Δεν προβλέπει. Δεν λογοδοτεί. Αλλά Δεν έχουμε μόνο ένα κράτος παράλυτο, αλλά ένα κράτος επικίνδυνο. Για τις ίδιες τις ζωές των ανθρώπων. Το είδαμε στις φυσικές καταστροφές. Στην πολιτική προστασία. Στις υποδομές. Το είδαμε τραγικά στα Τέμπη. Και το είδαμε ξανά, τις τελευταίες μέρες, στο FIR Αθηνών.

Για το FIR: Αυτό το κράτος θέλουμε; Το κράτος της ολιγαρχίας του Μαξίμου, του Φραπέ, του Predator, των Τεμπών και των μπάζων; H κατάρρευση διαχείρισης FIR δεν ήταν μια ακόμη άτυχη στιγμή. Ήταν αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής. Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας προειδοποιούσαν εδώ και χρόνια. Η σύμβαση για ένα νέο, υπερσύγχρονο σύστημα είχε υπογραφεί από το 2019. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη την παρέλαβε έτοιμη. Από επιλογή πάγωσαν, ακύρωσαν ή ξανασχεδίασαν δεκάδες έργα. Από τους δασικούς χάρτες και την αγορά αστικών λεωφορείων μέχρι οδικούς και σιδηροδρομικούς άξονες και συστήματα τηλεπικοινωνιών σε κρίσιμες υποδομές. Γιατί δεν τα ήλεγχαν. Γιατί δεν τα είχαν «στήσει».Γιατί δεν τα έφτιαξε το γνωστό κλειστό επιτελείο.

Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν ήταν «λάθος». Δεν ήταν «παρακολούθηση που ξέφυγε». Ήταν μοντέλο εξουσίας όπου το κράτος παρακολουθεί πολιτικούς αντιπάλους, δημοσιογράφους, στελέχη των ενόπλων δυνάμεων. Όπου τα απόρρητα γίνονται προσωπικό εργαλείο. Και όταν το κράτος γίνεται εργαλείο ελέγχου, γίνεται και εργαλείο λεηλασίας. Την οποία παρακολουθούμε τώρα στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Για το κράτος:Με το Ενιαίο Σύστημα Κινητικότητας τερματίστηκε μια παλιά, σκοτεινή πρακτική πελατειακών μετακινήσεων. Για πρώτη φορά οι μετακινήσεις έγιναν με διαφάνεια και αντικειμενικά κριτήρια. Για πρώτη φορά έγιναν κρίσεις προϊσταμένων με πραγματικά αξιοκρατικά κριτήρια και με την εποπτεία του ΑΣΕΠ. Μπήκε επίσης τάξη στις δημόσιες συμβάσεις με ένα σύγχρονο νομοθετικό πλαίσιο. Θεσπίστηκε, μετά από σκληρή διαπραγμάτευση, ο κανόνας 1 προς 1 στο λόγο προσλήψεων / αποχωρήσεων. Σταμάτησε έτσι η αιμορραγία ανθρώπινου δυναμικού που είχε επιβληθεί με τον καταστροφικό κανόνα 1 προς 5. Δεν ισχυρίζομαι ότι όλα έγιναν τέλεια. Μπορώ όμως χωρίς σκιά αμφιβολίας να σας πως ένα πράγμα: Το δικό μας όπλο δεν ήταν η εμπειρία της διακυβέρνησης. Το δικό μας όπλο ήταν η εντιμότητα. Εμείς ούτε ένα ευρώ δεν σφετεριστήκαμε από τις θυσίες του ελληνικού λαού.

Χρειαζόμαστε με δυο λόγια ένα συνεκτικό, δημοκρατικό, προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Που δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο από τις δομές της αναξιοκρατίας, της γραφειοκρατίας και της διαπλοκής. Που θα αλλάξει όχι μόνο το κράτος αλλά και την κουλτούρα εξουσίας. Ένα ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ και όχι ένα εργαλείο για λίγους. Οι ανεξάρτητες αρχές, και πρώτα-πρώτα η Εθνική Αρχή Διαφάνειας να γίνουν πραγματικά ανεξάρτητες. Οι μηχανισμοί ελέγχου των δημοσίων συμβάσεων να αποκτήσουν τη θεσμική εξουσία και τα ψηφιακά εργαλεία για να κάνουν χωρίς παρεμβάσεις τη δουλειά τους. Είναι αναγκαίο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να μεταφερθούν πέρα από αρμοδιότητες και ουσιαστικοί πόροι. Είναι αναγκαία η εφαρμογή της ψηφιακής τεχνολογίας σε όλη την έκταση του κράτους και στην επαφή με τους πολίτες. Είναι αναγκαία η πραγματική διαφάνεια σε κάθε δημόσια δαπάνη. Και δεσμεύομαι στο επόμενο διάστημα να δοθεί στη δημοσιότητα σχετική μελέτη του ινστιτούτου μας για μια νέα διαδικτυακή πλατφόρμα-εξέλιξη της Διαύγειας που θα το διασφαλίζει.

Να τελειώνουμε με το βαθύ κράτος των μετακλητών και το κράτος να εκδημοκρατιστεί από κάτω μέχρι πάνω, σε όλες τις δομές και τις εκφάνσεις του. Είναι αναγκαίος ένας άλλος τρόπος, περισσότερο δημοκρατικός και αντιπροσωπευτικός, για την εκλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης αλλά και τις προαγωγές των δικαστικών. Είναι αναγκαίο τέλος, η κοινωνία των πολιτών με τους εκπροσώπους της θεσμικά να συμμετέχει στον έλεγχο του κράτους.

Για την επόμενη μέρα: Η επόμενη μέρα για τον τόπο θα είναι διαφορετική μόνο αν έχουμε το σχέδιο να επουλώσουμε τις μεγάλες πληγές και να υλοποιήσουμε τις μεγάλες και αναγκαίες προοδευτικές τομές. Και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δουλεύω και δουλεύουμε εντατικά και μεθοδικά αυτό το σχέδιο.

Μπορούμε και ξέρουμε ποια είναι η ρότα που πρέπει να χαράξει η χώρα. Έχουμε πυξίδα. Αρκεί να πείσουμε μια απογοητευμένη κοινωνία να υπερβεί το στερεότυπο, ότι σε αυτή τη χώρα τίποτε δεν κινείται. Και όμως κινείται! Κερδίζει έδαφος καθημερινά η ιδέα μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης, που θα μπορέσει να βάλει τέλος στο κράτος της απολυταρχίας, της ολιγαρχίας, της αδικίας και της διαφθοράς. Ο προοδευτικός κόσμος αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, κι όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα. Ούτε μια ακόμη δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Η ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης λοιπόν, που θα γεννήσει την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και μαζί τη νέα ελπίδα, είναι αναγκαία και επιβεβλημένη. Και θα γίνει πέρα και πάνω από ιδιοτέλειες και σκοπιμότητες. Θα γίνει όμως με σχέδιο, θα γίνει μεθοδικά, όχι βιαστικά και πρόχειρα. Συνδυάζοντας την αισιοδοξία της βούλησης με το ρεαλισμό της εμπειρίας και της πράξης.

Τη μεγάλη και νικηφόρα προοδευτική παράταξη, αποφασισμένη, ριζοσπαστική, έμπειρη, έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας, με πυξίδα ΤΗΝ ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ, ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, θα γίνει πράξη, όσο κι αν τη διαβάλλουν, την πολεμούν, τη συκοφαντούν, οι αυτουργοί του σημερινού καθεστώτος, πριν καν ακόμα εμφανιστεί. Και το ταξίδι ξανάρχισε.

Ακολουθεί ένας οδηγός για το ποιος πληρώνει τι σε έναν γάμο στην Ελλάδα – με βάση την παράδοση αλλά και τις σύγχρονες συνήθειες

Το νυφικό έχει ρίζες από την Αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη, όπου οι νύφες ορούσαν λευκούς ή κίτρινους χιτώνες, σύμβολα αγνότητας και φωτός, ενώ στο κεφάλι έβαζαν στεφάνι από άνθη ή μυρτιές – σημάδι ευτυχίας και γονιμότητας. Με τα χρόνια εξελίχθηκε σε παγκόσμιο έθιμο, κυρίως μετά τον γάμο της βασίλισσας Βικτωρίας το 1840 που καθιέρωσε το λευκό φόρεμα.

Παραδοσιακά

Νύφη & Οικογένεια της Νύφης

• Νυφικό

• Στέφανα, λαμπάδες, στολισμός εκκλησίας

• Προίκα (παλαιότερα, σήμερα σπανιότερα)

• Προσκλητήρια

Γαμπρός & Οικογένεια του Γαμπρού

• Δαχτυλίδι αρραβώνα και βέρες

• Στολισμός αυτοκινήτου

• Δώρα για τη νύφη (κοσμήματα, παπούτσια, αξεσουάρ)

• Ορισμένα έξοδα της δεξίωσης (ανάλογα με την περιοχή)

Σήμερα

Το ζευγάρι μοιράζεται τα περισσότερα:

• Δεξίωση (φαγητό, ποτά, μουσική)

• Φωτογράφος / βιντεογράφος

• DJ ή ορχήστρα

• Νυφικό και κοστούμι (ο καθένας καλύπτει το δικό του)

• Ταξίδι του μέλιτος

 Συμβολικά:

• Ο γαμπρός μπορεί να πληρώσει τις βέρες και να κάνει «δώρο» το νυφικό.

• Η νύφη μπορεί να αναλάβει τα λουλούδια και τη διακόσμηση.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον αυστηρός κανόνας. Άλλες φορές πληρώνουν οι οικογένειες, άλλες το ζευγάρι μοιράζεται τα πάντα, και σε αρκετές περιπτώσεις ένας από τους δύο κάνει κάποιο συμβολικό «δώρο» (π.χ. το νυφικό ή το ταξίδι του μέλιτος).

Ποιος πληρώνει τι στον γάμο