Σήμερα Τετάρτη, 4 Μαρτίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη του Οσίου Γερασίμου του Ιορδανίτου.

Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:

• Γεράσιμος,
• Μάκης,
• Μικές,
• Μίκης,
• Γερασιμούλα*.

*Υπάρχουν και άλλες ημερομηνίες που γιορτάζει αυτό το όνομα.

Ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης 

Ο Όσιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης ήταν ένας από τους σημαντικότερους ασκητές της Ορθόδοξης Εκκλησίας και έζησε τον 5ο αιώνα στους Αγίους Τόπους. Έγινε γνωστός για την αυστηρή ασκητική ζωή που ακολούθησε στην έρημο κοντά στον ποταμό Ιορδάνη, αφιερώνοντας τη ζωή του στη νηστεία, την προσευχή και τη μοναχική άσκηση.

Μεγάλη ήταν και η συμβολή του στην ανάπτυξη του μοναχισμού στην περιοχή. Ο όσιος ίδρυσε μοναστήρι κοντά στον Ιορδάνη, το οποίο εξελίχθηκε σε σημαντικό πνευματικό κέντρο για τους μοναχούς της εποχής. Μέσα από τη διδασκαλία και το παράδειγμά του καθοδήγησε πολλούς μοναχούς στην πνευματική ζωή.

Ιδιαίτερα γνωστός έγινε και για την παράδοση που συνδέεται με ένα λιοντάρι. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, ο άγιος έβγαλε ένα αγκάθι από το πόδι ενός λιονταριού που πονούσε. Το ζώο, από ευγνωμοσύνη, έμεινε κοντά του και τον ακολουθούσε πιστά μέχρι τον θάνατό του. Για τον λόγο αυτό, στις περισσότερες εικόνες ο Όσιος Γεράσιμος απεικονίζεται μαζί με ένα λιοντάρι.

Τα παιδικά του χρόνια

Στα  πολύ παλιά χρόνια, πριν περάσουν τετρακόσια χρόνια από την γέννηση του  Ιησού Χριστού μας, γεννήθηκε στα Μύρα της Λυκίας ένας από τους  μεγαλύτερους αγίους της Ορθοδοξίας, ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης. 

Τα Μύρα ήταν αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας, που ήταν Ελληνική από τα πανάρχαια χρόνια.Την εποχή του Βυζαντίου τα Μύρα γιναν πρωτεύουσα της επαρχίας της Λυκίας και μέχρι τον17ο αιώνα ήταν έδρα επισκόπου. Ένας από τους επισκόπους των Μύρων,ήταν και ο Άγιος Νικόλαος ο προστάτης των  θαλασσών. Ο Άγιος Νικόλαος λάμπρυνε με την παρουσία του τον επισκοπικό  θρόνο των Μύρων κατά τον 4ο αιώνα και πέθανε λίγα χρόνια πριν γεννηθεί ο Άγιος Γεράσιμος. Τα ερείπια που σώζονται δείχνουν ότι τα Μύρα  βρίσκονται τέσσερα χιλιόμετρα μακριά από την θάλασσα.

Ο ευλογημένος Γεράσιμος γεννήθηκε όταν αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Ζήνωνας, μεταξύ 376 και 391μ.Χ.Οι γονείς του ήταν πλούσιοι, ευσεβείς και ευλαβείς χριστιανοί. Τα άφθονα υλικά αγαθά δεν τους εμπόδισαν να έχουν αυστηρές ηθικές αρχές.Τον πολυαγαπημένο τους γιο τον ανάθρεψαν σύμφωνα με τα αθάνατα  διδάγματα της Αγίας μας Ορθόδοξης Εκκλησίας. Του έδωσαν μια τέλεια χριστιανική ανατροφή.  

Όσο μεγάλωνε ο χαριτωμένος Γεράσιμος, τόσο πιο πολύ πλουτιζόταν με άφθονες αρετές, που του χάριζε ο φωτοδότης Χριστός. Δεν ήθελε να ζει όπως οι πιο πολλοί νέοι της εποχής του και να φροντίζει μόνο το σώμα του, παραμελώντας την αθάνατη ψυχή του. Ήταν φρόνιμος και προσεκτικός. Καταλάβαινε πως η ζωή του ανθρώπου πάνω στην γη είναι προσωρινή, ενώ ο Παράδεισος είναι παντοτινός και  αιώνιος. Ο μεγάλος σεβασμός στο Θεό ριζώθηκε για καλά στα τρίσβαθα της  ψυχής του από τα παιδικά του χρόνια. Οι γονείς του τον αφιέρωσαν από  βρέφος στον Θεό και από παιδί ζούσε την μοναχική ζωή σε κοινόβιο μοναστήρι.

Το τέλος του Οσίου Γερασίμου

​Αφού  έζησε ζωή αγγελική, ο Άγιος Γεράσιμος κοιμήθηκε σε βαθιά γεράματα, το  475 μ.Χ.

Μετά τους σκληρούς αγώνες του και τη μεγάλη προσφορά του στο  μοναχισμό είχε ένα ήσυχο, οσιακό τέλος, σε ηλικία περίπου εκατό χρονών. Ο  Άγιος πέθανε στις 4 Μαρτίου. Από τότε που ανακηρύχθηκε Άγιος γιορτάζουμε τη μνήμη του αυτή τη μέρα και πανηγυρίζει το μοναστήρι του, που βρίσκεται στους Αγίους Τόπους, στην έρημο του ποταμού Ιορδάνη, κοντά  στην Ιεριχώ. 

Η  γιορτή του έρχεται, σχεδόν πάντοτε, μέσα στη Μεγάλη Σαρακοστή. Είναι η  περίοδος του πένθους και της προσευχής, που τόσο αγαπούσε ο Άγιος όσο  καιρό ζούσε. 

Πολλοί δέχονται ότι ο Άγιος θάφτηκε μισό μίλι μακριά από το μοναστήρι του. Μετά  την καταστροφή του μοναστηριού από τους Άραβες, το λείψανο του  μεταφέρθηκε στη Μονή Καλαμώνος, στο μέρος που είναι σήμερα το μοναστήρι  του Αγίου. Μέχρι σήμερα κανένας δεν ξέρει το ακριβές μέρος, όπου βρίσκεται το άγιο λείψανο του. Ίσως μ’ αυτό τον τρόπο ο Άγιος να αποφεύγει τις πολλές τιμές.Αυτό έκανε και όταν ήταν στη ζωή. 

Tέλη  Ιουνίου 2002, ο ηγούμενος του Αγίου Γερασίμου, αρχιμανδρίτης  Χρυσόστομος, μετά από ανασκαφές, βρήκε έξω από το μοναστήρι τάφους με  λείψανα. Εδώ θα ήταν το κοιμητήριο του μοναστηριού. Ίσως κάπου κοντά να βρίσκεται και το πολύτιμο λείψανο του μεγάλου αυτού Αγίου.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του κάθε χρόνο στις 4 Μαρτίου, αναγνωρίζοντας την αγιότητα της ζωής του και τη μεγάλη πνευματική του προσφορά.

Σήμερα Τρίτη, 11 Αυγούστου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται, η μνήμη του Μάρτυρος Εύπλου του διακόνου

Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:

• Εύπλους,
• Εύπλος,
• Εύπλοος.

Ο Άγιος Εύπλος ο Διάκονος, ο Μεγαλομάρτυρας

Έζησε στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ., όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός. Γεννήθηκε στην Κατάνη της Σικελίας, όπου ήταν και διάκονος της εκεί Εκκλησίας. Θερμός κήρυκας του Ευαγγελίου ο Εύπλος, προσπαθούσε να στερεώσει την πίστη των διωκόμενων χριστιανών και τους προέτρεπε να προτιμούν τα πιο φρικτά μαρτύρια παρά να αρνηθούν το Χριστό.

Διότι «εἰ ὑπομένομεν, καὶ συμβασιλεύσομεν εἰ ἀρνούμεθα. Κακεῖνος ἀρνήσεται ἠμᾶς» (Β’ προς Τιμόθεον, 6 12). Εάν, δηλαδή, δείχνουμε υπομονή, τότε και θα βασιλεύσουμε μαζί μ’ αυτόν (το Χριστό). Εάν, όμως, Τον αρνούμαστε, και Εκείνος θα μας αρνηθεί.

Οι ειδωλολάτρες, βλέποντας αυτή τη δραστηριότητα του Εύπλου, τον κατήγγειλαν στον Έπαρχο Καλβισιανό. Αυτός προσπάθησε με συζήτηση να πείσει τον Εύπλο ότι ήταν μωρία να πιστεύει στον Τριαδικό Θεό και έπρεπε το συντομότερο να Τον αρνηθεί. Ο Εύπλος ακαταμάχητος συζητητής, διέλυσε ένα προς ένα όλα τα επιχειρήματα του έπαρχου.

Ο Καλβισιανός, αφού είδε ότι δεν τα έβγαζε πέρα με τον Εύπλο, διέταξε και του έσχισαν τις σάρκες με σιδερένια νύχια. Κατόπιν του έσπασαν τις κνήμες με σφυριά και στο τέλος τον αποκεφάλισαν. Ενώ ο Εύπλος εξακολουθούσε να μην αρνείται το Χριστό, μέχρι και την τελευταία του πνοή.

Δείτε το βίντεο:

Σήμερα Δευτέρα, 26 Μαΐου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη των Αγίου Αλφαίου, Αγίου Κάρπου του Αποστόλου, Αγίου Συνεσίου.

Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:

• Αλφαίος,
• Καρπός*,
• Συνέσιος,
• Συνέσης,
• Συνεσία.

O Άγιος Αλφαίος ο Απόστολος

ΟΆγιος Ιάκωβος του Αλφαίου ήταν ένας από τους δώδεκα μαθητές του Κυρίου, αδελφός του Ματθαίου του ευαγγελιστή και γιος του Αλφαίου. Ο Ιάκωβος, αφού αγωνίστηκε για την αλήθεια του Χριστού στην Ιερουσαλήμ, έπειτα πήγε και σε άλλες χώρες για να κηρύξει το Ευαγγέλιο.

Εκεί, κατέστρεφε τους βωμούς των ειδώλων και με τη χάρη του Θεού γιάτρευε αρρώστιες και εξεδίωκε τα ακάθαρτα πνεύματα. Γι’ αυτό και οι ειδωλολάτρες τον ονόμαζαν θείο σπέρμα. Ο ιδρώτας, οι μόχθοι και οι κίνδυνοι που υπέστη για τη διάδοση του Ευαγγελίου, ήταν πολλοί. Ο θάνατος πολλές φορές τον πλησίασε, αλλά στη σκέψη του Ιακώβου κυριαρχούσαν ενθαρρυντικά τα λόγια του Κυρίου, «όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι» (Μάρκου, η’ 34). Εκείνος που θέλει να με ακολουθεί σαν γνήσιος μαθητής μου, λέει ο Κύριος, ας απαρνηθεί το διεφθαρμένο από την αμαρτία εαυτό του, και ας πάρει την απόφαση να υποστεί για μένα όχι μόνο θλίψη και δοκιμασία, αλλά ακόμα και θάνατο σταυρικό. Και τότε ας με ακολουθεί, μιμούμενος το παράδειγμα μου. Έτσι και ο Ιάκωβος, μιμούμενος το Διδάσκαλο του, υπέστη σταυρικό θάνατο.

O Άγιος Συνέσιος ο Επίσκοπος

Ο Άγιος Συνέσιος γεννήθηκε στην Καρπασία. Ήταν άνθρωπος πράος κι ανεξίκακος και διαδέχτηκε στον επισκοπικό θρόνο τον Άγιο Φίλωνα. Αυτού μάλιστα και το ιερό έργο ζήλωσε και συμπλήρωσε.

Ενάντια στις αιρέσεις, που σύμφωνα με τον άγιο Επιφάνιο ξεπερνούσαν σε αριθμό τον καιρό αυτό τις ογδόντα, κινήθηκε με φλόγα και χριστιανική σύνεση ο Άγιος Συνέσιος. Με το ραβδί του ιεραποστόλου και τη μάχαιρα του Πνεύματος, που είναι τομώτερη κι από το πιο κοφτερό εργαλείο ανέλαβε ο ουρανοπολίτης Ιεράρχης τον σκληρό αγώνα για την αντιμετώπιση και διάλυση των αιρέσεων. Η πραότητα του, η γλυκύτητα των λόγων του και τα πειστικά επιχειρήματα του ενισχυμένα με τα πολλά του θαύματα φέρνουν παντού και τα ανάλογα αποτελέσματα.

Οι εχθροί της Εκκλησίας, που ζητούν να ξεσχίσουν τον άρραφο χιτώνα του Κυρίου, παραμερίζονται από παντού και παραπλανημένοι πιστοί με δάκρυα μετανοίας ξαναγυρνούν στη μάνδρα του Χριστού. Η επιτυχία είναι αφάνταστη. Σε λίγα χρόνια η Αγία Νήσος ξαναβρίσκει την ειρήνη της και τον δρόμο της χριστιανικής πίστεως.

Μα κι όταν ο Άγιος κοιμήθηκε, δεν σταμάτησε να προσφέρει σ’ εκείνους που με πίστη καταφεύγουν στη χάρη του τις θεραπείες και τις δωρεές του. Πολλά θαύματα του Αγίου αναφέρονται από τους κατοίκους της Καρπασίας μ’ ευλάβεια κι ευγνωμοσύνη. Ιδιαίτερα τιμάται σαν θεραπευτής της δυσουρίας. Αλλά κι ότι τιμωρεί με την ίδια αρρώστια όλους εκείνους οι οποίοι τολμούν και δοκιμάζουν να καταχραστούν την περιουσία του.

Επίσης μεταξύ των κατοίκων επικρατεί η γνώμη ότι ο φιλάνθρωπος επίσκοπος προσφέρει θαυματουργικά τις δωρεές του χωρίς ανταλλάγματα ακριβά ή πολύτιμα. Είναι πολύ ολιγαρκής. Κι ένα κρεμμύδι είναι αρκετό να ικανοποιηθεί ο Άγιος και να προσφέρει τη θαυματουργική θεραπεία του. Ένα πράγμα όμως δεν θέλει. Να του πειράξουν ή να του αφαιρούν τα δικά του.

Σήμερα Μεγάλη Πέμπτη, 9 Απριλίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη του Αγίου Ευψυχίου μάρτυρος και του Αγίου Βαδίμου του Οσιομάρτυρα.

Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:

• Ευψύχιος,
• Εύψυχος,
• Ευψύχης,
• Ευψυχία,
• Ευψυχούλα,
• Ευψυχίτσα,
• Ψυχούλα.

Ο Άγιος Ευψύχιος

Ο Άγιος Ευψύχιος έζησε στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη. Αν και νιόπαντρος, αυτό δεν τον εμπόδισε να δείξει έμπρακτα τη μεγάλη αγάπη του στο Χριστό. Στην Καισαρεία της Καππαδοκίας, ο Ιουλιανός είχε κτίσει ένα είδωλο της θεάς Τύχης, που προσκυνούσαν κάθε μέρα επιδεικτικά οι ειδωλολάτρες. Ο Ευψύχιος, αφού πήρε μαζί του και μερικούς άλλους τολμηρούς νέους, πήγε και γκρέμισε το είδωλο. Όταν συνελήφθη, είπε στον αξιωματούχο ότι ο Ιουλιανός δεν έχει κανένα δικαίωμα να ενεργεί ειδωλολατρικά πράγματα στη χριστιανική Καισαρεία. Βέβαια, ο Ευψύχιος εκ των προτέρων γνώριζε ότι η απόφαση θα ήταν καταδικαστική.

Πράγματι, οι συνεργάτες του καταδικάστηκαν σε βασανισμούς και εξορία. Ενώ ο ίδιος, σαν αρχηγός της πράξης, καταδικάστηκε σε θάνατο με αποκεφαλισμό. Έτσι, ο Ευψύχιος κατατάχθηκε σ’ εκείνη τη μερίδα των ανθρώπων, για την οποία ο Κύριος είπε: «Ό άπολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού εϋρήσει αυτήν». Εκείνος, δηλαδή, που θα χάσει τη ζωή του για την πίστη του σε ‘μένα, θα κερδίσει τη μακάρια και υψηλότερη ζωή.

Σήμερα, Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο η εκκλησία τιμά τη μνήμη Του Ασώτου και των Αγίου Πάμφιλου και των συν αυτώ Μαρτύρων.

Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:

• Πάμφιλος, Παμφίλη, Παμφύλη
• Σέλευκος, Σελεύκα, Σελεύκη, Σελεύκεια
• Χλόη

Ο Άγιος Πάμφιλος και οι συν αυτώ Μάρτυρες

Ο Αγίου Παμφίλου ήταν ιερομάρτυρας και διδάσκαλος της Χριστιανικής Εκκλησίας, που έζησε κι έδρασε στην Καισάρεια της Παλαιστίνης (γνωστή και ως Παράλιος Καισάρεια). Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις 16 Φεβρουαρίου και αυτή την ημέρα εορτάζουν όσοι και όσες φέρουν το βαπτιστικό όνομα Πάμφιλος και Παμφιλία.

Ο Πάμφιλος γεννήθηκε περί το 245 στη Βηρυτό από πλούσια οικογένεια και σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Αλεξάνδρειας κοντά στον Πιέριο, μαθητή και διάδοχο του Ωριγένη. Μετά τις σπουδές του μοίρασε τη μεγάλη περιουσία του στους φτωχούς και χειροτονήθηκε ιερέας από τον επίσκοπο Καισαρείας Αγάπιο περί το 280.

Ακολουθώντας τα ίχνη του Ωριγένη (185-254), του οποίου ήταν θερμός οπαδός, ίδρυσε στην Καισάρεια θεολογική σχολή, στην οποία ανέδειξε σπουδαίους μαθητές όπως τον μεγάλο εκκλησιαστικό ιστορικό Ευσέβιο Καισαρείας, ο οποίος, σε ένδειξη σεβασμού προς τον διδάσκαλό του, πρόσθεσε στο όνομά του την επωνυμία «ο του Παμφίλου».

Παράλληλα, ο Πάμφιλος ίδρυσε στην Καισάρεια βιβλιοθήκη, της οποίας κατάλογο των βιβλίων κατάρτισε ο Ευσέβιος, και βιβλιογραφικό εργαστήριο από το οποίο προήλθαν αντίγραφα κειμένων της Αγίας Γραφής και άλλα αξιόλογα συγγράμματα. Μαζί με τον Ευσέβιο εργάστηκε για τη διόρθωση σφαλμάτων της μετάφρασης της Αγίας Γραφής από τους Εβδομήκοντα.

Το 307, επί Ρωμαίου αυτοκράτορος Γαλερίου, ο Πάμφιλος συνελήφθη από τον έπαρχο Ουρβανό και φυλακίστηκε μαζί με μαθητές του και άλλους χριστιανούς. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του βρήκε τον χρόνο να γράψει τα πέντε από τα έξι βιβλία της «Απολογίας υπέρ Ωριγένους» (το έκτο είναι έργο τού Ευσεβίου), με τα οποία αντέκρουσε τις κατηγορίες που είχαν προσάψει στο ίνδαλμά του οι θεολόγοι Μεθόδιος και Πέτρος.

Ο Πάμφιλος μαρτύρησε με αποκεφαλισμό στις 16 Φεβρουαρίου 309. Το λείψανό του μαζί με τα λείψανα των μαθητών του ρίχτηκαν ως τροφή στα άγρια θηρία, αλλά παρέμειναν ανέπαφα κι ενταφιάστηκαν κανονικά. Τον βίο του Πάμφιλου έγραψε ο μαθητής του Ευσέβιος Καισαρείας.

Σήμερα Κυριακή, 21 Ιουνίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη του Αγίου Αφροδισίου.

Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:

• Αφροδίσιος,                              
• Αφροδισία.

Άγιος Αφροδίσιος

Ο Άγιος Αφροδίσιος δόξασε με το μαρτύριο του τη γη της Κιλικίας. Γεμάτος θείο ζήλο, εργάστηκε για το φωτισμό των απίστων, αποκαλύπτοντας το ψεύδος της ειδωλολατρίας και διδάσκοντας την αλήθεια του Ευαγγελίου.

Το 65 μ.Χ., ο άρχοντας Διονύσιος, όταν πληροφορήθηκε την ενέργεια αυτή του Αφροδισίου, τον καταδίκασε σε θάνατο. Στην αρχή τον έριξαν τροφή σε κάποια λέαινα μέσα στο αμφιθέατρο. Αλλά συνέβη κάτι παράδοξο.

Η ορμή της λέαινας, σταμάτησε λίγα βήματα από τον Άγιο, και το πεινασμένο θηρίο τον προσπέρασε χωρίς να τον αγγίξει. Κατόπιν τον έκαψαν με πυρακτωμένο σίδερο, και τελικά βρήκε μαρτυρικό θάνατο μεταξύ δύο μεγάλων λιθαριών, όπου τον είχαν βάλει και τον συνέθλιψαν. Το σώμα του κυριολεκτικά θρυμματίστηκε, αλλά η δύναμη της ψυχής του και η πίστη του διατηρήθηκαν ακέραιες.

Σήμερα Σάββατο, 27 Ιουνίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη των Αγίου Πιερίου πρεσβυτέρου μάρτυρος, Σαμψών του Ξενοδόχου.

Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:

• Πιερής, Πιέρος, Πιέριος,  Πιέρης,Πιερίων Πιερία, Πιέρα
• Σαμψών.

Άγιος Πιέριος Ιερομάρτυρας Πρεσβύτερος Αντιοχείας: Ο κληρικός που θυσίασε τη ζωή του για την πίστη – Η μνήμη του τιμάται στις 27 Ιουνίου

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά στις 27 Ιουνίου τη μνήμη του Αγίου Πιερίου, Ιερομάρτυρα και Πρεσβυτέρου Αντιοχείας, ενός κληρικού που έμεινε στην εκκλησιαστική παράδοση για την αφοσίωσή του στον Χριστό και το μαρτύριό του κατά τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού.

Αν και οι ιστορικές πληροφορίες που έχουν διασωθεί για τη ζωή του είναι περιορισμένες, η μορφή του ξεχωρίζει ως παράδειγμα πίστης, ανδρείας και αυτοθυσίας. Ο Άγιος Πιέριος υπηρέτησε ως πρεσβύτερος στην Αντιόχεια, μία από τις σημαντικότερες πόλεις της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας και ένα από τα πρώτα κέντρα διάδοσης του Ευαγγελίου.

Η διακονία του στην Αντιόχεια

Ο Άγιος αφιέρωσε τη ζωή του στη διακονία των πιστών, στο κήρυγμα του λόγου του Θεού και στην πνευματική καθοδήγηση της τοπικής χριστιανικής κοινότητας. Σε μια εποχή όπου οι χριστιανοί βρίσκονταν συχνά αντιμέτωποι με διωγμούς και απειλές, ο ίδιος παρέμεινε σταθερός στην αποστολή του, ενθαρρύνοντας τους πιστούς να μην εγκαταλείψουν την πίστη τους.

Η παρουσία του θεωρούνταν ιδιαίτερα σημαντική για την Εκκλησία της Αντιόχειας, καθώς προσέφερε πνευματική στήριξη σε ανθρώπους που δοκιμάζονταν καθημερινά εξαιτίας των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων.

Το μαρτύριο για την πίστη

Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, ο Άγιος Πιέριος συνελήφθη από τις ειδωλολατρικές αρχές την περίοδο των διωγμών κατά των χριστιανών. Παρά τις πιέσεις, τις απειλές και τα βασανιστήρια που υπέστη, δεν δέχθηκε να αρνηθεί τον Χριστό ούτε να θυσιάσει στα είδωλα.

Η αμετακίνητη στάση του οδήγησε τελικά στη θανάτωσή του, γεγονός που του χάρισε τον τίτλο του Ιερομάρτυρα, καθώς μαρτύρησε ενώ υπηρετούσε ως κληρικός της Εκκλησίας.

Η παρακαταθήκη του

Παρότι οι λεπτομέρειες της ζωής του δεν έχουν διασωθεί στο πέρασμα των αιώνων, η Εκκλησία εξακολουθεί να τιμά τη μνήμη του ως παράδειγμα αφοσίωσης, θάρρους και ακλόνητης πίστης.

Ο Άγιος Πιέριος υπενθυμίζει στους πιστούς ότι η δύναμη της πίστης μπορεί να υπερνικήσει ακόμη και τις μεγαλύτερες δοκιμασίες και ότι η αφοσίωση στις χριστιανικές αξίες αποτελεί διαχρονικό πρότυπο ζωής.

Κάθε χρόνο, στις 27 Ιουνίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του, καλώντας τους πιστούς να εμπνευστούν από το παράδειγμά του και να διατηρήσουν ζωντανές τις αξίες της αγάπης, της υπομονής, της ελπίδας και της πίστης, που χαρακτήρισαν ολόκληρη τη ζωή και το μαρτύριό του.

Άγιος Σαμψών ο Ξενοδόχος

Ο Άγιος Σαμψών, γεννήθηκε στη Ρώμη από πλουσίους αλλά ευσεβείς και ενάρετους γονείς. Ευφυής ως ήτο, σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία και ιατρική. Επιθυμώντας από τη μικρή του ηλικία να ζήσει κατά το χριστιανικό πρότυπο ζωής, μεταχειρίσθηκε την ιατρική όχι ως επικερδές επάγγελμα αλλά για καθαρά φιλανθρωπικούς και ευεργετικούς σκοπούς.

Προσέτρεχε χωρίς διακρίσεις σε οποιονδήποτε είχε την ανάγκη του βοηθώντας τον, παρηγορώντας τον και στηρίζοντάς τον στην πίστη. Όταν εκοιμήθησαν οι γονείς του, μοίρασε την μεγάλη περιουσία την οποία κληρονόμησε και πήγε στην Κωνσταντινούπολη.

Εκεί επισκέφθηκε όλα τα μοναστήρια. Εκεί έβρισκε ουσιαστικά καταφύγιο για να ηρεμεί και να μελετά τις Θείες Γραφές. Η φήμη του, η οποία γρήγορα εξαπλώθηκε προσέλκυσε την εύνοια και αυτού του μεγάλου αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Συγχρόνως η μεγάλη θεολογική του κατάρτιση και οι άλλες του αρετές, κίνησαν το ενδιαφέρον του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μηνά, ο οποίος τον χειροτόνησε πρεσβύτερο.

Δείτε το βίντεο:

Κάποτε ο Ιουστινιανός προσβλήθηκε από βαρεία ασθένεια και ζήτησε τη βοήθεια του Αγίου. Ο Όσιος προσευχήθηκε θερμά και κατόρθωσε να σώσει τη ζωή του αυτοκράτορα. Εκείνος θέλοντας να τον ευχαριστήσει και να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του στον Άγιο, έκτισε ένα νοσοκομείο το οποίο γρήγορα αναδείχθηκε σε μεγάλο φιλανθρωπικό ίδρυμα όπου κατέφευγαν οι άποροι και οι αδύναμοι για να θεραπευθούν και να εύρουν παρηγοριά και στήριγμα. Έχοντας επιτελέσει ένα τεράστιο και θεάρεστο έργο, κοιμήθηκε ειρηνικά σε βαθιά γεράματα.

Σήμερα Πέμπτη, 14 Μαρτίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη των Οσίου Βενέδικτου, Αγίων Βασιλείου και Ευφρασίου των Μαρτύρων.

Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:

• Βενέδικτος, Βενεδίκτη, Βενεδικτίνη, Βενεδικτίνα,
• Ευφράσιος, Ευφράσης, Ευφράσας, Φράσας, Φράσιος, Φράσης,
• Ματθίλντη, Ματίλντα, Ματθίλδη, Μαθίλδη, Θίλδη, Θίλδα, Τίτα.

Ο Άγιος Βενέδικτος

Ο Όσιος Βενέδικτος γεννήθηκε στη Νουρσία της Ιταλίας και έζησε τον 6ο αιώνα μ.Χ. Οι γονείς του ήταν ευγενείς και πλούσιοι, αλλά και αφοσιωμένα τέκνα της Εκκλησίας.

Γι’ αυτό και στο παιδί τους, με αγάπη και ταπεινό φρόνημα, εφάρμοσαν τη διαπαιδαγώγηση πού συνιστά ο λόγος του Θεού: «Εκτρέφετε αυτά εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Ν’ ανατρέφετε, δηλαδή, τα παιδιά σας, με παιδαγωγία και νουθεσία, σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου. Έτσι και οι γονείς αυτοί ανέθρεψαν το γιο τους Βενέδικτο με θερμότατη ευσέβεια και φρόντισαν να του ανάψουν το ζήλο να εργασθεί σε κάτι μεγάλο και καλό υπέρ της Εκκλησίας.

Δείτε το βίντεο:

Ο Βενέδικτος όταν ενηλικιώθηκε, πράγματι ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των γονέων του. Αφού αποχώρησε σ’ ένα φαράγγι στα Απέννινα όρη, επιδόθηκε στην προσευχή και τη μελέτη. Η τόσο αγία ζωή που έκανε, έγινε αιτία να αποκτήσει μεγάλη φήμη στους γύρω ορεινούς πληθυσμούς. Μέσα σε διάστημα είκοσι χρόνων, ήλθαν κοντά του 164 μοναχοί. Οπότε το έτος 540 ίδρυσε μοναστήρι, επάνω στο όρος Cassino. Υπήρξε ιδρυτής του μοναχικού τάγματος των Βενεδικτίνων, που υπάρχει μέχρι και σήμερα στη δυτική Εκκλησία. Ο Όσιος Βενέδικτος πέθανε ειρηνικά το έτος 543, σε ηλικία 62 χρονών.

Σήμερα Τετάρτη, 2 Ιουλίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη του Ιουβεναλίου πατριάρχου Ιεροσολύμων και η Κατάθεσις της τιμίας Εσθήτος της Παναγίας Θεοτόκου εν Βλαχερναίς

Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:

• Ιουβενάλιος,
• Ιουβενάλης,
• Γιουβενάλης,
• Ιουβεναλία*.

Ο Άγιος Ιουβενάλιος

Ο Άγιος Ιουβενάλιος υπήρξε μία από τις σημαντικότερες εκκλησιαστικές προσωπικότητες του 5ου αιώνα και διετέλεσε Επίσκοπος Ιεροσολύμων από το 422 μ.Χ. Με βαθιά θεολογική κατάρτιση και έντονη εκκλησιαστική δράση, συμμετείχε ενεργά στις μεγάλες Οικουμενικές Συνόδους της εποχής, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της διδασκαλίας της Εκκλησίας. Παρά τις έντονες θρησκευτικές διαμάχες της περιόδου, παρέμεινε σταθερός στην υπεράσπιση της ορθόδοξης πίστης.

Καθοριστική στιγμή της διακονίας του ήταν η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος στη Χαλκηδόνα το 451 μ.Χ., όπου αναγνωρίστηκε επίσημα το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Έτσι, ο Ιουβενάλιος έγινε ο πρώτος Πατριάρχης Ιεροσολύμων, γεγονός που ενίσχυσε σημαντικά το κύρος της Εκκλησίας των Αγίων Τόπων. Η προσφορά του υπήρξε καθοριστική τόσο στην εκκλησιαστική διοίκηση όσο και στη διατήρηση της ενότητας της Εκκλησίας.

Κατά τη διάρκεια της πατριαρχίας του γνώρισε διωγμούς και αναγκάστηκε προσωρινά να εγκαταλείψει την έδρα του εξαιτίας των θρησκευτικών συγκρούσεων. Ωστόσο, επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα και συνέχισε το ποιμαντικό του έργο μέχρι τον ειρηνικό θάνατό του γύρω στο 457–458 μ.Χ. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 2 Ιουλίου, αναγνωρίζοντας τη μεγάλη συμβολή του στην ιστορία και την παράδοσή της.

Κατάθεσις της Τιμίας Εσθήτος της Θεοτόκου

Στο ναό των Βλαχερνών, που είχε κτίσει η βασίλισσα Πουλχερία, κόρη του αυτοκράτορα Αρκαδίου και σύζυγος του αυτοκράτορα Μαρκιανού (451 – 457 μ.Χ.), είχαν κατατεθεί τα σπάργανα (εντάφια) της Θεοτόκου, τα όποια είχαν σταλεί από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ιουβενάλιο. Όταν δε ήταν αυτοκράτορας ο Λέων Α’ ο Θράξ (457 – 474 μ.Χ.), οι πατρίκιοι Γάλβιος και Κάνδιδος έφεραν από τα Ιεροσόλυμα και την τίμια εσθήτα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ο Λέων την παρέλαβε και την κατέθεσε στο ναό των Βλαχερνών, μέσα σε χρυσή λάρνακα.

Η εσθήτα αυτή υπήρχε μέσα στο ναό των Βλαχερνών μέχρι το έτος 820 μ.Χ. Αλλά ο ναός αυτός το 1070 μ.Χ. κάηκε και κατόπιν, αφού ανοικοδομήθηκε, από απροσεξία ξανακάηκε στις 19 Ιανουαρίου του 1434 μ.Χ. Βέβαια, πάντα τα τίμια αντικείμενα της Υπεραγίας Θεοτόκου γίνονται αφορμή στους αγωνιζόμενους χριστιανούς να μιμηθούν την αρετή της.

Δείτε το βίντεο: