Η επιλογή του ονόματος ενός παιδιού είναι από τις πιο σημαντικές αποφάσεις που καλούνται να πάρουν οι γονείς.
Το όνομα συνοδεύει έναν άνθρωπο σε όλη του τη ζωή και συχνά αντικατοπτρίζει τις παραδόσεις και τις τάσεις κάθε χώρας. Ένας ιδιαίτερα ενδιαφέρων χάρτης που παρουσιάζει το δημοφιλέστερο όνομα για κορίτσια σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα κυκλοφόρησε πρόσφατα, και τα αποτελέσματα εντυπωσιάζουν.
Ελλάδα: Το όνομα που βρίσκεται στην κορυφή θα σας εκπλήξει!
Στην Ελλάδα, όπως και σε αρκετές άλλες χώρες της Ευρώπης, το όνομα Μαρία παραμένει η πρώτη επιλογή των γονιών για τα κοριτσάκια τους. Πρόκειται για ένα κλασικό όνομα που έχει ιστορική και θρησκευτική αξία για τους Έλληνες, ενώ ταυτόχρονα είναι εύηχο και διαχρονικό.
Σοφία: Η απόλυτη «βασίλισσα» των ονομάτων στην Ευρώπη
Εάν κάποιος έπρεπε να διαλέξει το πιο κοινό ευρωπαϊκό όνομα, αυτό θα ήταν ξεκάθαρα η Sofia (Σοφία). Το όνομα κυριαρχεί σε χώρες όπως η Ιταλία, η Ρωσία και αρκετές χώρες των Βαλκανίων. Φαίνεται ότι η έννοια της σοφίας (σοφία στα ελληνικά σημαίνει σοφία, wisdom) ασκεί ιδιαίτερη γοητεία στους Ευρωπαίους γονείς.
Η «Zeynep» που κυριαρχεί στην Τουρκία και η «Jade» που κατέκτησε τη Γαλλία
Ανάμεσα στα δημοφιλή ευρωπαϊκά ονόματα ξεχωρίζουν και κάποιες ιδιαίτερες επιλογές. Στην Τουρκία, κυριαρχεί το όνομα Zeynep (Ζεϊνέπ), που έχει αραβικές ρίζες, ενώ στη Γαλλία φαίνεται πως το όνομα Jade (Τζέιντ) είναι πλέον η πρώτη επιλογή, ένα όνομα που παραπέμπει στον πολύτιμο λίθο νεφρίτη.
Η Olivia κατακτά τη Βρετανία και τις σκανδιναβικές χώρες
Η Olivia (Ολίβια) είναι το πιο δημοφιλές όνομα στη Μεγάλη Βρετανία και σε σκανδιναβικές χώρες, όπως η Σουηδία και η Φινλανδία. Η δημοτικότητα του ονόματος ίσως οφείλεται στον εύηχο χαρακτήρα του και στην απλότητά του, κάτι που το κάνει ιδιαίτερα ελκυστικό.
Πολωνία: Η δύναμη του ονόματος «Zofia»
Στην Πολωνία κυριαρχεί το όνομα Zofia (Ζόφια), το οποίο είναι η πολωνική εκδοχή του ονόματος Σοφία. Αυτό δείχνει πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η σημασία του ονόματος αυτού σε ολόκληρη την Ευρώπη, ανεξάρτητα από την τοπική προφορά του.
Στην Ισπανία λατρεύουν τη Lucia και στην Ολλανδία την Emma
Η Lucia (Λουτσία) είναι η αγαπημένη επιλογή των Ισπανών, ένα όνομα με λατινικές ρίζες που σημαίνει «φως». Στην Ολλανδία, από την άλλη, φαίνεται να κυριαρχεί το όνομα Emma (Έμμα), που είναι επίσης εξαιρετικά δημοφιλές και σε άλλες χώρες όπως το Βέλγιο.
6 χρόνια συμπληρώθηκαν από την ημέρα όπου η ψυχή του Γέροντα Εφραίμ Φιλοθεϊτη, του ανθρώπου που εισήγαγε τον Ορθόδοξο μοναχισμό και καθ’ ομολογίαν φώτισε την Αμερική, πέταξε για τον ουρανό.
Ήταν βράδυ του Σαββάτου 7 Δεκεμβρίου (Κυριακή 8 Δεκεμβρίου πρωί στην Ελλάδα) όπου ο μακαριστός Γέροντας της Αριζόνας όπως καθιερώθηκε στη συνείδηση του λαού μετέβη εις τας ουρανίους μονάς πλησίον του Κυρίου του πόσο τόσο αγάπησε και διακόνησε στην επίγεια ζωή του.
Μία ζωή η οποία ξεκίνησε στις 24 Ιουνίου 1928 από τον Βόλο, περπάτησε και ανδρώθηκε πνευματικά στο Άγιον Όρος και έριξε την σπορά του Λόγου του Θεού στην Αμερική, στην έρημο της Αριζόνας η οποία με την παρουσία και τη δράση του ‘εξήνθησεν”.
Στον ραδιοφωνικό σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας μίλησε το πνευματικοπαίδι του οσιακού Γέροντα Εφραίμ Φιλοθεΐτη. Ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος και αποκάλυψε τη νέα προφητική εμφάνισή του για μία φρικτή αρρώστια που έρχεται η οποία θα σαπίζει το στόμα, τα χέρια και τον πρωκτό αφήνοντας πολλούς νεκρούς.
Δείτε το βίντεο..
Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: Ο Βίος και Ιεραποστολικό Έργο
Ο Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας (κατά κόσμο Ιωάννης Μωραΐτης), Γέροντας της απανταχού Ορθοδοξίας, της Ελλάδας και της Αριζόνας, εκτός από τους διδακτικούς και ωφέλιμους λόγους του, άφησε σε τούτο τον άστατο κόσμο ως ιερή παρακαταθήκη 20 Μοναστήρια, τα οποία όπως και ο φιλόθεος ιδρυτής τους, εκπέμπουν το γνήσιο και ανόθευτο φρόνημα της Εκκλησίας ασκώντας ταυτόχρονα και φιλανθρωπικό έργο στην αμερικάνικη ήπειρο, ακόμη και μετά την κοίμηση του.
Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας ο βίος
Γεννήθηκε το 1928 στην πόλη του Βόλου και σε ηλικία μόλις 14 ετών του δημιουργήθηκε η επιθυμία να ακολουθήσει τον μοναχισμό, ωστόσο ο πνευματικός του δεν του έδωσε ευλογία να πάει στο Άγιο Όρος μέχρι να συμπληρώσει το 19ο έτος της ηλικίας του.
Το 1947 μετέβη στο Άγιο Όρος σε μια πολύ ασκητική μοναστική αδελφότητα και από εδώ και στο εξής θα έχει δίπλα του για πνευματικό οδηγό τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή στη σπηλιά του Τιμίου Προδρόμου, ο οποίος τον αποδέχτηκε στην αδελφότητα του, και έκανε την κουρά του 9 μήνες αργότερα το 1948 με το όνομα Εφραίμ.
Μετά την κοίμηση του γέροντα Ιωσήφ το 1959, συγκεντρώθηκαν αρκετοί μοναχοί γύρω από γέροντα Εφραίμ που τον είχαν ως πνευματικό πατέρα. Ο Γέροντας Εφραίμ γίνεται και ο ίδιος τώρα πια πνευματικός φάρος για νεότερους μοναχούς.
Το 1973 όλη η αδελφότητα μετακομίζει πλέον στην Μονή Φιλοθέου του Αγίου Όρους, εκεί όπου ο Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης γίνεται και ο Ηγούμενος του Μοναστηριού. Έκτοτε, αρχίζει να καλλιεργείται και να επικρατεί μια καλή φήμη στο Άγιο Όρος προς το πρόσωπο του, όπως συμβαίνει άλλωστε και με όλους τους χαρισματικούς και ενάρετους Γέροντες του Χριστού, οι οποίοι αποτελούν πάντα πόλο έλξης, τόσο για τον κόσμο, όσο και για την θεία Χάρη του Τριαδικού Θεού.
Του ζητήθηκε από την επιστασία του Αγίου Όρους, να αναβιώσει και να επανδρώσει πολλά μοναστήρια στο Άγιο Όρος τα οποία έπασχαν από λειψανδρία, όπως του Ξηροποτάμου, Κωνσταμονίτου και Καρακάλλου. Αυτά τα μοναστήρια είναι κάτω από την πνευματική του καθοδήγηση μέχρι και σήμερα.
Επίσης βοήθησε και πολλά άλλα μοναστήρια στην Ελλάδα.
Η μετακίνηση του Γέροντα Εφραίμ στην Αμερική
Ο Γέροντας μετακινήθηκε στον Καναδά της Αμερικής το 1979 για λόγους υγείας. Καθώς έκανε τις εξετάσεις για την υγεία του ξεκίνησε να εξομολογεί, να νουθετεί και να διδάσκει τους απόδημους Έλληνες. Η ποιμαντική του δράση, κατόπιν προσκλήσεων, από τον Καναδά εξαπλώθηκε στις Η.Π.Α. Έκτοτε οι επισκέψεις συνεχίσθηκαν και η ποιμαντική προσφορά του όλο και αυξανόταν.
Για να βοηθήσει και τους Έλληνες της διασποράς που βρίσκονται εκεί, ξεκίνησαν με την συμβολή του να ιδρύονται, όχι ένα αλλά δύο αρχικώς Ορθόδοξα Μοναστήρια, ένα στο Μόντρεαλ του Καναδά και ένα στο Πίτσμπουργκ των ΗΠΑ. Εντέλει το σπουδαίο αυτό ιεραποστολικό έργο του Γέροντα κατέληξε στην οικοδόμηση και σύσταση 19 Μοναστηριών που υπάγονται στην Ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής και Καναδά, ενώ ακόμη δύο βρίσκονται αναμένεται να ιδρυθούν στις μέρες μας. Εκτός από την ίδρυση των δεκάδων αυτών Μονών, ο Γέροντας Εφραίμ ίδρυσε και έναν οίκο ευγηρίας.
Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου
Το 1995 ξεκίνησε την κατασκευή την Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου. Η ιερά μονή είναι ανδρική και λειτουργεί με περίπου 35 μοναχούς από διάφορες εθνικότητες, με ηγούμενο τον αγιορετίτη ιερομόναχο π. Παϊσιο που προέρχεται από το Άγιο Όρος.
Το μοναστήρι είχε 2000 στρέμματα με πολλούς προσκυνητές από όλο τον κόσμο.
Ο Γέροντας Εφραίμ, μέχρι την κοίμησή του, εγκαταβιούσε στο μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου στην έρημο της Αριζόνα, λίγη ώρα μακριά από την πρωτεύουσα της Αριζόνα, το Phoenix, και κοντά στην πόλη Florence.
Το μοναστήρι προσφέρει συσσίτια για φτωχούς και σε δημιούργησε ίδρυμα για φτωχές και εγκαταλειμμένες γυναίκες στην πόλη του Tuscon.
Οι μοναχοί από την Ελλάδα είναι ελάχιστοι, η πλειονότητα των μοναχών αποτελείται από γηγενείς ορθοδόξους της Αμερικής διαφόρων εθνοτήτων και από προσήλυτους. Η γλώσσα των ακολουθιών είναι η ελληνικής, καθώς όλοι οι μοναχοί μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα και την βυζαντινή μουσική.
Ο Γέροντας Εφραίμ έκλεισε τα μάτια του σε ηλικία 91 ετών το βράδυ του Σαββάτου 7 Δεκεβρίου.
Προφητικός Λόγος Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας
Ο γέροντας είχε πει σε κάποιο πνευματικοπαίδι του:
«Παιδί μου δεν θα προλάβω την Πόλη..»
«..γιατί παιδί μου θα κοιμηθώ στην αρχή των γεγονότων για την Πόλη»
«Όταν θα πάρουμε την Κωνσταντινούπολη, θα περάσουν 33 χρόνια ευημερίας και μετά θα ξεκινήσει η πλήρης αποστασία των ανθρώπων και θα κυβερνήσει ο Αντίχριστος! Δεν είναι ακόμα η εποχή της κυβερνήσεως του Αντιχρίστου, διότι υπάρχουν ακόμα προφητείες που δεν έχουν συμβεί, όπως είναι η κυβέρνηση της 33χρονης βασιλείας του κοιμώμενου Βασιλιά Ιωάννη μετά τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και το πάρσιμο της Κωνσταντινούπολης από τους Έλληνες»
«..Υπάρχει κοιμώμενος Στρατηγός ονόματι Ιωάννης, ο οποίος, τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ θα υποδείξει εις τους Χριστιανούς ότι αυτός θα βασιλεύσει τώρα. Θα τους υποδείξει με το δάχτυλό του τον τόπο και θα τον καλέσουν να ηγηθεί και να βασιλεύσει εις τον ελληνικό και ορθόδοξο λαό. Και θα γίνει αυτό.»
Γεια σας! Η ερωτική μας ζωή με τον σύζυγό μου είναι ανύπαρκτη. Τα τελευταία χρόνια δεν έχουμε καθόλου επαφή.
Τελευταία φορά που «βρεθήκαμε» ήταν ξεκάθαρα για να μείνω έγκυος και από τότε τίποτα. Και παλιότερα είχαμε αντίστοιχα προβλήματα καθώς περνούσαν μήνες για να κάνουμε σεξ, αλλά αυτή τη φορά έχουν περάσει πάνω από 3 χρόνια και δεν βλέπω κανένα ερωτικό ενδιαφέρον. Τι σημαίνει αυτό;
Απάντηση:
Αγαπητή αναγνώστρια,
Η ερωτική ζωή του ζευγαριού, δεν αποτελεί μια ξεχωριστή θεματική, αλλά μια συνέχεια της σχέσης τους.
Ένα ζωντανό ζευγάρι με έγνοια να φροντίζει τη σχέση του θα φροντίζει ταυτόχρονα και την ερωτική επιθυμία του καθώς η επιθυμία αυτή και παράγεται και πολλαπλασιάζεται μέσα στη σχέση!
Αντίστοιχα, ζευγάρια που έχουν αφεθεί στη φθορά του χρόνου και έχουν παραιτηθεί από τις αμέτρητες δυνατότητές τους, ζουν χωρίς πάθος για τη ζωή και επομένως και χωρίς ερωτική επιθυμία.
Αυτό σημαίνει ότι εφόσον επιθυμείτε να είστε μαζί καλά, έχετε να σηκώσετε τα μανίκια και να δουλέψετε για αυτόν τον πολύτιμο σκοπό. Ο χρόνος δε φέρνει αυτονόητα αλλαγές, παρά φθορά. Εάν επιθυμείτε να ζήσετε διαφορετικά, εσείς θα φέρετε τις αλλαγές, προς όφελός σας!
Σας ευχαριστώ
*Η Ρομίνα Σαλούστρου είναι ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια.
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί ένα δαχτυλίδι σε «τραβάει» περισσότερο από τα άλλα; Η επιλογή κοσμημάτων σπάνια είναι τυχαία.
Κάθε δαχτυλίδι προς το οποίο νιώθεις έλξη μπορεί να αποκαλύψει βαθύτερες πτυχές της προσωπικότητάς σου. Τα δαχτυλίδια κουβαλούν ενέργεια και διαίσθηση, και φυσικά έλκουμε σχήματα, χρώματα και σχέδια που συντονίζονται με τον εσωτερικό μας χαρακτήρα. Το δαχτυλίδι που αιχμαλωτίζει το βλέμμα σου μπορεί να φανερώσει τα πιο αυθεντικά σου χαρακτηριστικά.
Το νόημα πίσω από κάθε δαχτυλίδι
1. Ανοιχτό Γαλάζιο – Δημιουργικότητα και αυθορμητισμός.
Όσοι έλκονται από αυτό το δαχτυλίδι βλέπουν τον κόσμο με φρέσκα μάτια και βρίσκουν ευφάνταστες λύσεις.
2. Ασημένιο με Διαμάντι – Κομψότητα στην τελειότητα
Αν αυτό σε τραβάει, εκτιμάς την αρμονία και τη λεπτομέρεια, εμπνέοντας τους άλλους με την αφοσίωσή σου.
3. Πράσινη Πέτρα – Ισορροπία και σύνδεση με τη φύση
Όσοι επιλέγουν πράσινο είναι συνήθως ήρεμοι, συμπονετικοί και μεταδίδουν γαλήνη στους γύρω τους.
3. Ροζ Πέτρα – Τρυφερότητα και ρομαντισμός
Αν σου «μιλάει» το ροζ, η ευαισθησία σου σου επιτρέπει να συνδέεσαι βαθιά με τα συναισθήματα των άλλων.
4. Χρυσό με Διαμάντι – Αυτοπεποίθηση και ηγετικές τάσεις
Αυτό το δαχτυλίδι προσελκύει άτομα με επιχειρηματικό πνεύμα και θάρρος, που τολμούν και καθοδηγούν.
5. Μωβ Πέτρα – Πνευματικότητα και μυστήριο
Αν σε ελκύει το μωβ, είσαι εσωστρεφής, αναζητάς σοφία και αντιμετωπίζεις τη ζωή με βαθιά σκέψη.
6. Χρυσή Πέτρα – Χαρά και δημιουργικότητα
Η επιλογή αυτού του δαχτυλιδιού δείχνει αισιοδοξία, ζεστασιά και ικανότητα να ανεβάζεις το ηθικό των άλλων.
7. Έντονη Μπλε Πέτρα – Ειλικρίνεια και γαλήνη
Όσοι νιώθουν έλξη για το βαθύ μπλε εκτιμούν την αλήθεια και καλλιεργούν αρμονία στις σχέσεις τους.
8. Κόκκινη Πέτρα – Πάθος και θάρρος
Το κόκκινο προσελκύει αποφασιστικούς ανθρώπους που ζουν τη ζωή με ένταση και υπερασπίζονται τις αξίες τους με αφοσίωση.
Ανακάλυψε τον αυθεντικό σου εαυτό
Κάθε δαχτυλίδι είναι ένας καθρέφτης της προσωπικότητάς σου και μπορεί να σε καθοδηγήσει πιο κοντά στον πραγματικό σου εαυτό. Η διαίσθηση παίζει κεντρικό ρόλο σε αυτή την επιλογή, αποκαλύπτοντας χαρακτηριστικά που μερικές φορές μένουν κρυμμένα. Σκέψου ποιο δαχτυλίδι σου «μίλησε» πρώτο — μπορεί να δείχνει την ουσία αυτού που πραγματικά είσαι.
Ποιο δαχτυλίδι τράβηξε περισσότερο την προσοχή σου;
Μπορεί πλέον η Σταματίνα Τσιμτσιλή να είναι μια απο τις πιο γνωστές και περιζήτητες παρουσιάστριες της Ελληνικής τηλεόρασης, όταν όμως ξεκίνησε για όσους δεν το γνωρίζουν έκανε την πανελίστρια στην Φαίη Σκορδά στην εκπομπή «Πολύ Μπλα Μπλά».
Εκεί στο alter για μια σεζόν παρουσίασε την εκπομπή του Σαββατοκύριακου “TV Weekend” τα οικονομικά προβλήματα στο κανάλι του Alter την αναγκάζουν να βρει αλλού τηλεοπτική στέγη.
Η γεννημένη στις 31 Μαΐου του 1982 στην Αθήνα Σταματίνα Τσιμτσιλή είναι ένα απο τα πιο δυνατά χαρτιά που διαθέτει πλέον το κανάλι του Alpha και σίγουρα όλοι θα στηθούν στην γωνιά το καλοκαίρι που τελειώνει το συμβόλαιο της με το κανάλι για να την αποκτήσουν.
Βλέπετε η Σταματίνα είναι εγγύηση για κάθε κανάλι ότι η εκπομπή της θα κάνει καλά και σταθερά νούμερα, αφού έχει αποκτήσει με τα χρόνια ένα φανατικό κοινό που την ακολουθεί πιστά τόσο τηλεοπτικά όσο και μέσω των social media και ειδικά του instagram.
Οι φωτογραφίες της και τα βίντεο απο την εκπομπή της όσο και απο την καθημερινότητα της την έχουν κάνει πολύ ενεργή με τους followers της να ξεπερνούν τους 665 χιλιάδες!
Άλλωστε η παρουσιάστρια έχει προσφέρει άπειρες στιγμές χαράς στους θαυμαστές της και ακόμα περισσότερες ειδικά στον αντρικό πληθυσμό με μερικές επικές εμφανίσεις και με απίστευτα βίντεο φωτιά.
Ένα απο αυτά εμείς το ανακαλύψαμε και σας το προσφέρουμε στο πιάτο.
«Έφυγε από τη μέση ένας εγκληματίας. Γλίτωσε η αδερφή μου. Ας κρίνει ο Θεός αν αμάρτησα. Τώρα που τα είπα όλα ξαλάφρωσα», έκλεισε την ομολογία του ο νεαρός πατροκτόνος.
Η δήλωση ανήκει σε έναν δεκαπεντάχρονο που δολοφόνησε τον πατέρα του. Η αδελφή του ήταν ένα χρόνο μικρότερη.
Μέχρι τον «ξαφνικό θάνατο» του πατέρα τους, η τετραμελής οικογένεια έμοιαζε σαν όλες τις άλλες του χωριού.
Ο νοικοκύρης στο μεροκάματο, η μητέρα στο σπίτι, τα παιδιά στο σχολείο. Άλλωστε, η καθημερινότητα στην Στενή Ευβοίας ήταν γενικώς ήρεμη. Ο ορεινός οικισμός βόρεια της Χαλκίδας ήταν μία μικρή φιλήσυχη κοινότητα. Όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους και εμπιστεύονταν τον διπλανό τους.
Τον Ιανουάριο του 1977, η ρουτίνα έσπασε με άσχημο τρόπο. Στις 12 Ιανουαρίου, ο πατέρας της τετραμελούς οικογένειας, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Χαλκίδας με φριχτούς πόνους στο στομάχι. Από εκεί οι γιατροί, που έκριναν ότι η κατάστασή του ήταν εξαιρετικά κρίσιμη, τον έστειλαν στην Αθήνα. Ύστερα από πέντε μέρες νοσηλείας, εξέπνευσε. Ως αιτία θανάτου στο πιστοποιητικό αναγράφηκε η τροφική δηλητηρίαση.
Το σώμα του μεταφέρθηκε πίσω στην Στενή για να κηδευτεί από τους δικούς του ανθρώπους.
Ωστόσο, στο χωριό είχαν ήδη αρχίσει να ακούγονται «ψίθυροι». Πολλοί πίστευαν ότι ο θάνατος του οικογενειάρχη δεν ήταν δυστύχημα. Υποστήριζαν ότι κάποιος από το οικογενειακό του περιβάλλον τον είχε δηλητηριάσει. Οι φήμες και κυρίως οι καταγγελίες, δεν άργησαν να φτάσουν στα γραφεία της Αστυνομίας. Παρότι η υπόθεση είχε κλείσει, ο αστυνομικός του χωριού αποφάσισε να ερευνήσει κατά πόσο τα όσα ακούγονταν είχαν βάση. Έτσι, αρκετούς μήνες μετά το συμβάν κάλεσε τα μέλη της οικογένειας να καταθέσουν.
Το ενδιαφέρον του κέντρισε ο 15χρονος γιος. Ο αστυνομικός άρχισε να τον καλεί στο τμήμα σε τακτική βάση, έκανε διευκρινιστικές ερωτήσεις και του ζητούσε να επαναλάβει όσα είχε πει στην αρχική του κατάθεση. Σταδιακά ο μικρός κατάλαβε ότι τον υποπτευόταν. Κάθε φορά έδειχνε όλο και πιο νευρικός και ήταν εμφανές ότι έκρυβε ένα μυστικό.
Του πήρε δύο χρόνια, όμως τελικά λύγισε. Τον Δεκέμβριο του 1979, ο 17χρονος πλέον, ομολόγησε την αλήθεια στον αστυνομικό, ξεσπώντας σε κλάματα.
«Κάθε βράδυ έβλεπα από το διπλανό δωμάτιο που κοιμόμουν, τον πατέρα μου να γδύνει την αδελφή μου, να τη ρίχνει στο κρεβάτι και να την ατιμάζει. Παρόλο που ήμουν μικρός, καταλάβαινα το έγκλημα του πατέρα και πήρα την απόφαση να τον σκοτώσω».
Ο πατέρας του έπασχε από την καρδιά του και τα φάρμακα που έπαιρνε ήταν σε μορφή κάψουλας. Μία μέρα ο 15χρονος αντικατέστησε το εσωτερικό από δύο κάψουλες με ποντικοφάρμακο. Έπειτα τις έβαλε πίσω στο κουτί. Το ίδιο βράδυ, ο ανυποψίαστος πατέρας πήρε τα φάρμακά του. Η συνέχεια είναι γνωστή. Η επήρεια του δηλητηρίου ήταν άμεση και το θύμα μεταφέρθηκε με φριχτούς πόνους στο νοσοκομείο, όπου και κατέληξε μία εβδομάδα αργότερα.
«Έφυγε από τη μέση ένας εγκληματίας. Γλίτωσε η αδερφή μου. Ας κρίνει ο Θεός αν αμάρτησα. Τώρα που τα είπα όλα ξαλάφρωσα», έκλεισε την ομολογία του ο νεαρός πατροκτόνος.
Οι αποκαλύψεις σόκαραν τη μικρή κοινότητα της Στενής. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει τι συνέβαινε πίσω από τις κλειστές πόρτες του σπιτιού της φιλήσυχης οικογένειας.Λόγω του ότι ο δράστης ήταν ανήλικος και είχαν ήδη παρέλθει δύο χρόνια από το έγκλημα, οι εφημερίδες δεν κάλυψαν το γεγονός εκτενώς.
Παρομοίως, όταν ο σκηνοθέτης Πάνος Κοκκινόπουλος διασκεύασε την υπόθεση για τη μικρή οθόνη, άλλαξε τις ηλικίες των πρωταγωνιστών. Το επεισόδιο «Σε πρώτο βαθμό» της «10ης εντολής» και οι «Ενοχές» της «Ανατομίας ενός Εγκλήματος» είναι βασισμένα στην υπόθεση που συντάραξε τη Χαλκίδα. Και στις δύο τηλεοπτικές εκδοχές, τα αδέλφια παρουσιάζονται ως ενήλικα.
Σύμφωνα με τους τίτλους τέλους της σειράς, το δικαστήριο αναγνώρισε ελαφρυντικά στον 15χρονο δράστη και τον καταδίκασε σε 8 χρόνια κάθειρξη. Αποφυλακίστηκε στα 3.
Τόσο ο ίδιος, όσο η μητέρα και η αδερφή του δεν επέστρεψαν ποτέ στο χωριό.
Σημείωση: Η Μηχανή του χρόνου δεν αναφέρει τα ονόματα των πρωταγωνιστών της ιστορίας για προφανείς λόγους.
Είδαμε λοιπόν πως το ζώο στη ζωή μας δεν είναι υποκατάστατο. Πως η σχέση μαζί του είναι μια πρότυπη, αυθεντική, πρωταρχική σχέση, υπαγορευμένη από την ίδια την φύση.
Θα προχωρήσω όμως πάρα πέρα. Όχι μόνο το ζώο δεν είναι υποκατάστατο – αλλά για τον άνθρωπο είναι αναντικατάστατο. Η σύνδεση με αυτό προσφέρει κάτι που δεν μπορεί να το αντλήσουμε από αλλού. Ούτε από την σχέση με άλλον άνθρωπο.
Για τον Μίλαν Κούντερα, στον οποίο χρωστάμε μια από τις βαθύτερες αναλύσεις της ζωοφιλίας (στο μυθιστόρημά του Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι) η αγάπη ανάμεσα στο ζώο και τον άνθρωπο είναι ανώτερη από την αγάπη μεταξύ των ανθρώπων.
“… η αγάπη του άντρα και της γυναίκας”, γράφει “είναι εξαρχής ενός είδους κατώτερου απ’ αυτό που μπορεί να είναι () η αγάπη ανάμεσα στον άνθρωπο και στον σκύλο, αυτή η παραδοξότητα της ιστορίας που ίσως ο Πλάστης να μην την είχε προβλέψει.”
Και ο Κούντερα αναλύει τα χαρακτηριστικά αυτής της αγάπης. Άδολη, εκούσια, καθαρή, ελεύθερη. Ειδυλλιακή. Η λέξη ειδύλλιο αναφέρεται στον Παράδεισο.
Γιατί το ζώο είναι αναντικατάστατο;
Αρκετά χρόνια πριν από τον Κούντερα είχα γράψει στο Βιβλίο των Γάτων: Τα ζώα είναι αυτά που είναι. Καθαρή φύση. Τίμια κοιτάνε, κατάματα. Ο άνθρωπος, έξω από την φύση αναζητά.
To ζώο είναι. Ο άνθρωπος γίνεται. Αν μπορεί.
Το ζώο είναι αναντικατάστατο διότι παρέχει στον άνθρωπο την επαφή με το καθαρό ‘Ον. Μπορείτε να το ονομάσετε φύση ή παράδεισο.
Το ζώο ΕΙΝΑΙ. Απόλυτα, αυθόρμητα, τέλεια. Μια ύπαρξη πλήρης. Ο άνθρωπος, από τότε που γεύτηκε το δέντρο της Γνώσης, δεν είναι πλήρης. Διότι ξέρει πως θα πεθάνει.
Η γνώση του θανάτου και της φθοράς, υπονομεύει το ανθρώπινο ον. Το κάνει αβέβαιο, παροδικό, αμφίβολο.
Δίπλα στον άνθρωπο, το κάθε ζώο είναι ένας βράχος σιγουριάς και τελειότητας.
Ο άνθρωπος, με τη γνώση, αλλοτριώθηκε. Αποξενώθηκε. Δεν βρίσκεται μέσα στη φύση – είναι απέναντι. Δεν κάνει ένα με το παν – είναι άλλος, ξένος.
Το ζώο ανήκει στο παν. Είναι η γέφυρα που μας συνδέει με την ζωή πριν απο τη γνώση. Ίσως και με τη ζωή μετά τη γνώση…
Οι ταπεινοί σκύλοι, οι αθόρυβες γάτες, είναι πρεσβευτές του όντος κοντά μας. Είναι αγγελιαφόροι της άλλης όχθης.
Αν ρωτήσετε τους περισσότερους ζωόφιλους, τι τους ελκύει στα ζώα, θα σας μιλήσουν για την σταθερότητα, την εμπιστοσύνη. Το ζώο, θα σας πουν, δεν σε προδίδει ποτέ.
Γιατί δεν προδίδει ούτε τον εαυτό του. Είναι αυτό που είναι. Ξέρει αυτά που ξέρει, απόλυτα.
Δεν ταλαντεύεται. Δεν παλινδρομεί. Δεν αμφιβάλλει ούτε αμφισβητεί. Δεν έχει άγχος θανάτου ούτε ζωής.
Και η αγάπη του είναι σταθερή και διαυγής. Δεν έχει προϋποθέσεις, ούτε διαθέσεις, ούτε διακυμάνσεις.
Το ζώο είναι και η σταθερότητα μέσα στο χρόνο – η υπέρβαση της ιστορίας.
Πορεύεται δίπλα μας μέσα στην ιστορία αλλά δεν της ανήκει. Ανήκει στη φύση. Η φύση είναι ανιστορική.
Εμείς αλλάζουμε συνέχεια – όμως ένας σκύλος από την Ασσυρία και μια γάτα από την αρχαία Αίγυπτο, είναι ίδιοι με τους σημερινούς.
Το πιο συγκινητικό περιστατικό που έχει ποτέ γραφτεί για συμπεριφορά ζώου, αριθμεί ηλικία τριών χιλιάδων ετών:
Ο ‘Αργος ο σκύλος του Οδυσσέα περίμενε είκοσι χρόνια να δει τον άνθρωπό του για να ξεψυχήσει.
Εκεί και ο ‘Αργος κείτουνταν τσιμπούρια φορτωμένος
Και τότε, όπως μυρίστηκε κοντά του τον Οδυσσέα
κούνησε λίγο την ουρά, κατέβασε τ’ αυτιά του,
όμως δεν είχε δύναμη να τρέξει πια κοντά του
Και ο σκληρός Οδυσσέας, έτοιμος για εκδίκηση, παραλίγο να προδοθεί. Κλαίει για πρώτη φορά (απομόρξατο δάκρυ). Κι ευθύς ως φεύγει, ο ‘Αργος πεθαίνει.
‘Αργον δ’αυ κατά μοίρα λάβεν μέλανος θανάτοιο
αυτίκ’ιδόντα Οδυσύα εεικοστώ ενιαυτώ.
Μοίρα έχει και ο ‘Αργος. Σαν τους ανθρώπους. Τον μαύρο θάνατο. Περίμενε είκοσι χρόνια. Πέστε μου μετά πως ο σκύλος έρχεται μόνο για το κόκαλο, κι η γάτα για το ψάρι.
Αυτή την σταθερότητα, αυτή την πίστη, σπάνια – η ποτέ – δεν την βρίσκεις σε άνθρωπο. Στο ζώο πάντα. Εκεί ισχύουν νόμοι ενός άλλου κόσμου.
Το κοντινό μας ζώο είναι ό,τι μας απόμεινε από τον παράδεισο. Από την κατάσταση της σιγουριάς, της αθωότητας και της απλότητας που κάποτε εγκαταλείψαμε.
Ήδη οι ψυχίατροι έχουν αποδείξει πως ένας τετράποδος σύντροφος είναι το καλύτερο αντίδοτο στο άγχος της ύπαρξης. Ο άλλος άνθρωπος δεν μπορεί να σας δώσει αυτό το αίσθημα του απόλυτα απλού. Ίσως μόνο ένα βρέφος, που κι αυτό στην αρχή, είναι καθαρή φύση.
Ο Κούντερα έγραψε: “κανένα ανθρώπινο πλάσμα δεν μπορεί να κάνει σε ένα άλλο την δωρεά του ειδυλλίου. Μόνο το ζώο μπορεί, επειδή δεν το έδιωξαν από τον Παράδεισο.”
Να γιατί το ζώο είναι αναντικατάστατο.
Αποτελεί τον ομφάλιο λώρο που μας συνδέει με την αθώα και άδολη ύπαρξη, με τον αρχέγονο εαυτό μας, τις ρίζες μας.
Κι όσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από τη φύση, τόσο πιο πολύ θα μας χρειάζονται τα ζώα. Για να εξισορροπούν την αμφιβολία. Να μας βοηθάνε να ξεχνούμε την αλλοτρίωση. Να αποκαθιστούν μέσα μας την αρμονία και την ενότητα.
Με έναν στους δώδεκα κατοίκους να είναι εκατομμυριούχος, το Μιλάνο αναδεικνύεται στην πόλη με το υψηλότερο ποσοστό εκατομμυριούχων παγκοσμίως.
Σύμφωνα με την έκθεση World’s Wealthiest Cities Report 2025 της Henley & Partners, η ιταλική μητρόπολη αριθμεί περίπου 115.000 εκατομμυριούχους και 17 δισεκατομμυριούχους, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στην Ευρώπη και την ενδέκατη διεθνώς ως προς τον συνολικό αριθμό εύπορων κατοίκων.
Οι υπολογισμοί αφορούν αποκλειστικά τα διαθέσιμα ρευστά και όχι την ακίνητη περιουσία.
Πώς έφτασε όμως το Μιλάνο σε αυτή τη θέση;
Η πόλη-μαγνήτης των πλουσίων
Όπως επισημαίνει η Corriere della Sera, οι «πλούσιοι που κατακτούν» το Μιλάνο καθημερινά –το 2024 προστίθεντο κατά μέσο όρο δέκα νέοι εκατομμυριούχοι την ημέρα– είναι επιχειρηματίες, διευθυντικά στελέχη, αθλητές και μεγάλοι ξένοι επενδυτές. Τους προσελκύουν η ποιότητα ζωής, η στρατηγική τοποθεσία της πόλης, η δυναμική αγορά ακινήτων υψηλής αξίας και, κυρίως, ένα ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς.
Η γεωγραφική θέση του Μιλάνου, κοντά στην Ελβετία και την Κεντρική Ευρώπη, καθώς και η ύπαρξη τριών διεθνών αεροδρομίων, ενισχύουν ακόμη περισσότερο την ελκυστικότητά του. Ωστόσο, το φορολογικό πλαίσιο παραμένει ο βασικός «μαγνήτης» για τους εύπορους.
Το «διάταγμα CR7» και οι νέοι κάτοικοι
Σύμφωνα με την ΕΡΤ, Το 2017 θεσπίστηκε στην Ιταλία ένα νομοδιάταγμα γνωστό ως «CR7», από το προσωνύμιο του ποδοσφαιριστή Κριστιάνο Ρονάλντο, ο οποίος το αξιοποίησε το 2018 κατά τη μεταγραφή του στη Γιουβέντους.
Το διάταγμα προβλέπει εφάπαξ φορολογία 300.000 ευρώ για τις εκτός Ιταλίας περιουσίες πλούσιων πολιτών που μεταφέρουν την έδρα τους στη χώρα. Το μέτρο αυτό προσέλκυσε εκατομμυριούχους και δισεκατομμυριούχους, με το Μιλάνο να μετατρέπεται σε επίκεντρο της οικονομικής ελίτ.
Παράλληλα, η πόλη παραμένει ιστορικά ταυτισμένη με τη μόδα, τις επιχειρήσεις και τη βιομηχανία του design, γεγονός που την καθιέρωσε ως την οικονομική πρωτεύουσα της Ιταλίας.
Η παραγωγική δύναμη της Λομβαρδίας
Η παραγωγική κουλτούρα του Μιλάνου και της ευρύτερης περιοχής Μόντσα-Μπριάντσα, όπου δραστηριοποιούνται πολλές οικογενειακές επιχειρήσεις διεθνούς κύρους, έχει εκτοξεύσει το ΑΕΠ της περιφέρειας. Η Λομβαρδία, μαζί με το Πεδεμόντιο, το Βένετο και την Εμίλια-Ρομάνια, αποτελεί την κύρια οικονομική ατμομηχανή της Ιταλίας.
Η «χρυσή πρωτεύουσα του ιταλικού Βορρά» προσελκύει εύπορους και γνωστούς από όλο τον κόσμο. Οι τιμές των ακινήτων σε πολλές συνοικίες ξεπερνούν τα 6.000 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, αγγίζοντας ακόμη και τα 10.000 ευρώ στο ιστορικό κέντρο.
Η άλλη όψη του Μιλάνου: το κόστος ζωής
Για πολλούς επενδυτές, η αγορά κατοικίας στο Μιλάνο θεωρείται ασφαλής επιλογή. Ωστόσο, για τα μεσαία κοινωνικά στρώματα, η πόλη μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε έναν οικονομικά απρόσιτο προορισμό. Η στέγαση, που άλλοτε ήταν ανάγκη, σήμερα μοιάζει με πολυτέλεια.
Σύμφωνα με τη μεγαλύτερη ένωση εργαζομένων της Ιταλίας, CGIL, το ένα τρίτο των εργαζομένων στο Μιλάνο δεν έχει εισόδημα συμβατό με το κόστος ζωής, καθώς πάνω από το 50% του καθαρού μισθού δαπανάται για στέγη και υγεία. Η Corriere della Sera, επικαλούμενη στοιχεία του ιστότοπου Idealista, αναφέρει ότι το Μιλάνο είναι η πιο ακριβή πόλη της Ιταλίας όσον αφορά το στεγαστικό. Για ένα διαμέρισμα τριών δωματίων απαιτούνται περίπου 1.800 ευρώ μηνιαίως συν έξοδα, ποσό δυσβάσταχτο για πολλούς εργαζόμενους κοινής ωφέλειας.
Η φυγή των δημοσίων υπαλλήλων
Η ακρίβεια και ο πληθωρισμός πλήττουν συνολικά τις μεγάλες ιταλικές πόλεις, όμως στο Μιλάνο το φαινόμενο είναι εντονότερο. Η CGIL κάνει λόγο για πραγματική φυγή δημοσίων υπαλλήλων από την πόλη. Μέσα σε δύο χρόνια, ο αριθμός τους μειώθηκε κατά 14%, με τις μεγαλύτερες απώλειες στην εκπαίδευση (-18,6%), την τοπική αυτοδιοίκηση (-16,5%) και την υγειονομική περίθαλψη (-14,1%).
Παράλληλα, οι εργαζόμενοι στις Ένοπλες Δυνάμεις, την Αστυνομία και την Πυροσβεστική μειώθηκαν κατά 8,3%. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν πως, αν δεν υπάρξει άμεση παρέμβαση, το πρόβλημα θα έχει σοβαρές κοινωνικές και λειτουργικές συνέπειες στο άμεσο μέλλον.
Aφιέρωμα στον Βασίλη Τσάγκλο που πέθανε στα 76 του
Ένας ακάματος εργάτης του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης και ένας γλυκύτατος άνθρωπος.
Ένας ηθοποιός που ίσως ποτέ να μην είχες συγκρατήσει το όνομά του, αλλά ήταν αδύνατον να ξεχάσεις τη μορφή του
Θυμάμαι τον Βασίλη Τσάγκλο πριν από μια 20ετία, που είχαμε τελειώσει μόλις τη σχολή κινηματογράφου και γυρίζαμε τα πρώτα μας ταινιάκια. Ξέραμε ότι υπήρχαν και κάποιοι ηθοποιοί αναγνωρίσιμοι που δεν ήθελες και πολύ για να τους πείσεις να εμφανιστούν σε κάτι δικό σου, ακόμη κι αν ήταν πρωτόλειο. Περπατήσαμε ένα μεσημέρι στην Πλάκα, του έδειξα τους χώρους όπου θα κινούμασταν και μόλις άρχισα να του εξηγώ τι θα ήθελα ακριβώς να κάνει, με σταμάτησε και μου είπε με ένα ύφος όλο γλυκύτητα και καθόλου διδακτισμό: «Μη σε νοιάζει, θα κάνω καλά αυτό που θες. Ξέρω, ξέρω…».
Δείτε το βίντεο:
Αυτές οι δύο λέξεις, αυτό το «ξέρω, ξέρω» περιείχε όλη του τη θητεία στον ελληνικό κινηματογράφο και την τηλεόραση, απ’ όπου τον γνωρίσαμε κι εμείς. Διότι ο Τσάγκλος, αν και ποτέ δεν έπαιξε πρωταγωνιστικούς ρόλους, διέθετε μια φιλμογραφία αξιοζήλευτη, ακόμη και για τους μεγαλύτερους πρωταγωνιστές. Τέσσερις από τις πιο εμβληματικές ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου («Μέρες του ’36», «Θίασος», «Κυνηγοί», «Ταξίδι στα Κύθηρα»), τον «Αστραπόγιαννο» του Νίκου Τζίμα, το «Εν πλω» του Κωνστανταράκου με τη μουσική της Καραΐνδρου, το «Made in Greece» του Χάρρυ Κλυνν, το «Με τον Ορφέα τον Αύγουστο» του Γιώργου Ζερβουλάκου και αργότερα τα «Μιρουπάφσιμ» των Κόρρα – Βούπουρα, «Uranya» του Καπάκα, «Ο γιος του φύλακα» του Κουτσιαμπασάκου και «Καντίνα» του Καπλανίδη. Ωστόσο, εγώ τον θυμάμαι και σε μια άλλη μελαγχολική καλτ ταινία, ξεχασμένη ακόμη και απ’ αυτούς που συντάσσουν τα λεξικά του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, τις «Νύχτες της Ομόνοιας», που γύρισε το 1987 ο Ανδρέας Ταρνανάς. Εκεί ο Τσάγκλος υποδυόταν τον πατέρα που ξύπναγε το πρωί κι έφτυνε τη μοίρα του την ίδια με τον πικρό καφέ και τα τσιγάρα του – ρόλος που θα μπορούσε να είναι μετεξέλιξη εκείνου του τραγικού πατέρα που αυτοκτονεί όταν το παιδί του τού βγαίνει «πούστης» στον θρυλικό «Άγγελο» (1982) του Κατακουζηνού.
Ανήκε σε μια γενιά δευτεραγωνιστών και τριταγωνιστών που ο πολύς κόσμος μπορεί να μην ήξερε τα ονόματά τους, δεν υπήρχε περίπτωση όμως να μην αναγνωρίσει τη φάτσα τους.
Ανήκε σε μια γενιά δευτεραγωνιστών και τριταγωνιστών που ο πολύς κόσμος μπορεί να μην ήξερε τα ονόματά τους, δεν υπήρχε περίπτωση όμως να μην αναγνωρίσει τη φάτσα τους. Ο Τσάγκλος ανήκε δηλαδή στην ίδια κατηγορία με τους βετεράνους ηθοποιούς Μιχάλη Γιαννάτο και Αθηνόδωρο Προύσαλη – όλοι τους απόντες πια, μα αρκετά δημοφιλείς ακόμη, κυρίως από την τηλεόραση.
Και η αλήθεια για τον Τσάγκλο είναι πώς ενώ είχε εμφανιστεί και σε ταινίες του παλιού εμπορικού κινηματογράφου, ενώ είχε κάνει συνεργασίες με τους προαναφερθέντες δημιουργούς του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, ο κόσμος τον έμαθε από την τηλεόραση, πρώτα την κρατική και μετά την ιδιωτική. Δεκάδες σίριαλ, στα οποία ξεχώριζε με το φιζίκ και τον λόγο του ως ο καλός παππούς συνήθως και ως ο κακός τύπος σπανιότερα. Ενδεικτικοί τίτλοι: «Τα Λαυρεωτικά», «Κάμπινγκ», «Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου», «7 θανάσιμες πεθερές» και «Στο παρά πέντε».
Ο Τσάγκλος θεωρούνταν άριστος επαγγελματίας, με τη μεγάλη του αγάπη να εστιάζεται στο θέατρο παρ’ όλα αυτά, και όχι τόσο στον φακό. Καμάρωνε που η θερινή σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Μαραθώνα έφερε το όνομά του, αφού με την καθοδήγηση και την προτροπή εκείνου απέκτησε το 1989 μορφή και δραστηριότητα. Πρώτη του θεατρική σκηνοθεσία, πάντα με το ΔΗΘΕΜΑ, ήταν η «Αυλή των Θαυμάτων» του Καμπανέλλη, για να ακολουθήσουν έργα του Κεχαΐδη, του Κορρέ και του Max Mills. Εγώ, πάλι, τον θυμάμαι να μου μιλάει για το επιτυχημένο εγχείρημά του στον Μαραθώνα, εμπλέκοντας στην κουβέντα μας τις «Γιορτές των Βράχων» του Μίνωα Βολανάκη, μέχρι και το «Θέατρο του Βουνού» του Βασίλη Ρώτα και άλλων «ανταρτών» του πνεύματος.
Ο Βασίλης Τσάγκλος έφυγε από τη ζωή τη Τσικνοπέμπτη του 2017, την ίδια μέρα που «έφυγαν» και οι σημαντικοί εικαστικοί καλλιτέχνες Δημήτρης Μυταράς και Γιάννης Κουνέλλης. Ήταν 77 ετών και δεν είχε απασχολήσει τα ΜΜΕ με δακρύβρεχτες συνεντεύξεις και επιτηδευμένες εξομολογήσεις. Αξιοπρεπής ως το τέλος, εξού και ο χαμός του προξένησε θλίψη μεγάλη στον καλλιτεχνικό κόσμο της χώρας. Για την ακρίβεια, χάσαμε μια ατόφια «νεορεαλιστική» φάτσα, έναν «ετοιμοπόλεμο», δραστήριο ηθοποιό και έναν γλυκύτατο άνθρωπο. Καλό σου ταξίδι, κυρ-Βασίλη…
Εμβρόντητοι έμειναν οι γιατροί και οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου της Λάρισας, όταν αντίκρισαν ένα περιστατικό που, όπως λένε οι ίδιοι, «ούτε στα ιατρικά βιβλία δεν συναντάται τόσο συχνά».
Ένας γνωστόςκαιευκατάστατοςεπιχειρηματίας της Λάρισας εισήλθε εσπευσμένα στα επείγοντα, υποφέροντας από έντονους και αφόρητους πόνους στα γεννητικά του όργανα.
Σύμφωνα με πληροφορίες ο άνδρας, σε κατάσταση πανικού, παραδέχθηκε στους γιατρούς ότι κατά τη διάρκεια έντονης εpωτικής πράξης με συνοδό πολυτελείας, συνέβη κάτι απρόοπτο. Όπως είπε, άκουσε έναν «κρότο» και ένιωσε αμέσως έναν διαπεραστικό πόνο, με αποτέλεσμα να διαπιστώσει ότι το μόριό του είχε πάρει αφύσικη κλίση και να υποψιαστεί πως επρόκειτο για κάταγμα πέους – ένα σπάνιο αλλά υπαρκτό ιατρικό περιστατικό. Ο λόγος που το έσπασε ήταν λόγω παράδοξης στάσης όπου λύγισε και έσπασε.
Το πέος δεν έχει οστά, αλλά περιέχει δύο σωληνοειδείς δομές που ονομάζονται σηραγγώδη σώματα. Αυτά γεμίζουν με αίμα κατά τη στύση και κάνουν το πέος σκληρό. Όταν όμως ασκηθεί ξαφνική, έντονη πίεση ή λυγίσει απότομα ενώ βρίσκεται σε πλήρη στύση, τότε μπορεί να σπάσει η ελαστική μεμβράνη (tunica albuginea) που περιβάλλει αυτά τα σώματα — και αυτό είναι που ονομάζουμε «κάταγμα πέους».
Η κινητοποίηση των γιατρών ήταν άμεση. Ο ασθενής μεταφέρθηκε στο χειρουργικό τομέα, όπου υποβλήθηκε σε λεπτή και απαιτητική επέμβαση. Οι ειδικοί ουρολόγοι και χειρουργοί εργάστηκαν με προσοχή, προκειμένου να αποκαταστήσουν τη ρήξη του σηραγγώδους σώματος, που είναι υπεύθυνο για τη στύση. Η επέμβαση, σύμφωνα με πληροφορίες, στέφθηκε με επιτυχία και η κατάσταση του ασθενούς σταθεροποιήθηκε, αν και θα χρειαστεί αρκετές εβδομάδες αποθεραπείας και πλήρους αποχής από κάθε ερωτική δραστηριότητα.
Οι γιατροί σημειώνουν πως τέτοιου είδους τραυματισμοί, αν και σπάνιοι, συμβαίνουν όταν υπάρχει υπερβολική πίεση ή λάθος κίνηση κατά τη διάρκεια της πράξης. «Είναι μια από τις πιο επώδυνες καταστάσεις που μπορεί να βιώσει άνδρας, αλλά με σωστή και έγκαιρη ιατρική φροντίδα το αποτέλεσμα μπορεί να είναι απολύτως ικανοποιητικό», ανέφεραν χαρακτηριστικά.
Ο επιχειρηματίας, πάντως, παραμένει σοκαρισμένος από την εμπειρία του. Όπως σχολίασαν άνθρωποι του περιβάλλοντός του, «πέρα από το σωματικό τραύμα, έχει υποστεί και μεγάλο ψυχολογικό πλήγμα». Δεν αποκλείεται, σύμφωνα με ψυχολόγους του νοσοκομείου, να χρειαστεί υποστήριξη, καθώς παρόμοια περιστατικά συχνά αφήνουν πίσω τους ντροπή και άγχος για την ανδρική επάρκεια.
Το περιστατικό έχει γίνει αντικείμενο συζήτησης στους διαδρόμους του νοσοκομείου, με πολλούς να το χαρακτηρίζουν «από τα πιο ασυνήθιστα της χρονιάς».
