Το 2026 αποδεικνύεται μια εξαιρετικά δύσκολη και φορτισμένη χρονιά για τον ελληνικό πολιτισμό, τη δημοσιογραφία και τη δημόσια ζωή της χώρας

Μέσα σε λίγους μόνο μήνες, η Ελλάδα κλήθηκε να αποχαιρετήσει μερικά από τα πιο εμβληματικά και αγαπημένα της πρόσωπα, ανθρώπους που σφράγισαν με την παρουσία, το έργο και το ήθος τους ολόκληρες γενιές. Κάθε απώλεια αφήνει πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό, υπενθυμίζοντάς μας πόσο γρήγορα αλλάζουν οι εποχές και πόσο φτωχότερος γίνεται ο καθημερινός μας πολιτισμός χωρίς τους ανθρώπους που τον διαμόρφωσαν.

33 διάσημοι Έλληνες που έχουν πεθάνει μέσα στο 2026

Γιώργος Παπαδάκης (4 Ιανουαρίου 2026 – 74 ετών)

Ο «πατριάρχης» της πρωινής ενημέρωσης, ο άνθρωπος που για περισσότερες από τρεις δεκαετίες αποτελούσε το πρώτο πρόσωπο που έβλεπαν οι Έλληνες μόλις ξυπνούσαν, δεν είναι πια εδώ. Ο Γιώργος Παπαδάκης έφυγε στις 4 Ιανουαρίου, προκαλώντας εθνική συγκίνηση. Ξεκινώντας από την έντυπη δημοσιογραφία και περνώντας στην τηλεόραση του ΑΝΤ1 το 1991, δημιούργησε το «Καλημέρα Ελλάδα», την μακροβιότερη και πιο επιτυχημένη ενημερωτική εκπομπή στην ιστορία της ιδιωτικής τηλεόρασης. Ο Παπαδάκης δεν ήταν απλώς ένας παρουσιαστής· ήταν η φωνή του πολίτη. Με το χαρακτηριστικό του στυλ, τις εκρήξεις ειλικρίνειας, το χιούμορ αλλά και τη βαθιά γνώση των κοινωνικών θεμάτων, κατάφερε να γίνει μέλος κάθε ελληνικού σπιτιού. Δίδαξε τη δημοσιογραφία του «πεζοδρομίου» μέσα από το στούντιο, φέρνοντας στο προσκήνιο τα προβλήματα της καθημερινότητας, από τις συντάξεις μέχρι τις τιμές στο ράφι. Η απώλειά του σε ηλικία 74 ετών κλείνει το σημαντικότερο κεφάλαιο της ελληνικής τηλεοπτικής ενημέρωσης. Άφησε πίσω του μια ολόκληρη γενιά δημοσιογράφων που γαλουχήθηκαν δίπλα του, μαθαίνοντας ότι η είδηση δεν έχει ωράριο και ότι ο σεβασμός στον τηλεθεατή κερδίζεται κάθε πρωί στις 6:00.

Χρήστος Πολίτης (5 Ιανουαρίου 2026 – 83 ετών)

Μία ημέρα μετά τον χαμό του Παπαδάκη, ο καλλιτεχνικός κόσμος αποχαιρέτησε τον Χρήστο Πολίτη, τον άνθρωπο που ενσάρκωσε τον «Γιάγκο Δράκο» στη θρυλική «Λάμψη». Ο Πολίτης, σε ηλικία 83 ετών, έφυγε από τη ζωή έχοντας επιλέξει τα τελευταία 20 χρόνια την απόλυτη μοναχικότητα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Παρόλο που ταυτίστηκε με την καθημερινή σειρά του Νίκου Φώσκολου, η πορεία του ήταν πολύ βαθύτερη. Απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς του κλασικού ρεπερτορίου, ερμηνεύοντας ρόλους στην Επίδαυρο και στα μεγαλύτερα θέατρα της χώρας. Η επιβλητική του φωνή, το διεισδυτικό του βλέμμα και η αριστοκρατική του εμφάνιση τον έκαναν έναν από τους πιο περιζήτητους πρωταγωνιστές. Μετά το τέλος της «Λάμψης», ο Πολίτης έκανε μια συνειδητή επιλογή: να αποσυρθεί και να ζήσει με αξιοπρέπεια μακριά από τη φθορά του χρόνου και της έκθεσης. Η στάση ζωής του μετά τη δόξα υπήρξε μάθημα για πολλούς συναδέλφους του. Ο θάνατός του σηματοδοτεί την απώλεια ενός καλλιτέχνη που ήξερε πότε να μιλά και, κυρίως, πότε να σωπαίνει, αφήνοντας το έργο του να μιλά για εκείνον.

Ειρήνη της Ελλάδας και της Δανίας (15 Ιανουαρίου 2026 – 83 ετών)

Η Πριγκίπισσα Ειρήνη, η πιο πνευματική και χαμηλών τόνων προσωπικότητα της πρώην βασιλικής οικογένειας, απεβίωσε στις 15 Ιανουαρίου σε ηλικία 83 ετών. Η Ειρήνη υπήρξε μια γυναίκα που αφιέρωσε τη ζωή της στις τέχνες, τη φιλοσοφία και το φιλανθρωπικό έργο. Δεξιοτέχνης του πιάνου και λάτρης της ινδικής φιλοσοφίας, επέλεξε μια ζωή μακριά από την πολιτική ένταση και τις κοσμικές εμφανίσεις. Μέσα από το ίδρυμά της, προσέφερε σπουδαίο ανθρωπιστικό έργο σε όλο τον κόσμο, βοηθώντας χιλιάδες ανθρώπους που είχαν ανάγκη, πάντα αθόρυβα και χωρίς αυτοπροβολή. Η σχέση της με την Ελλάδα παρέμεινε πάντα βαθιά συναισθηματική· ήταν η γυναίκα που αγαπούσε τον ελληνικό πολιτισμό και την πνευματικότητα του τόπου. Τα τελευταία χρόνια ζούσε μεταξύ Μαδρίτης και Αθήνας, αποτελώντας τον συνδετικό κρίκο της οικογένειάς της. Η απώλειά της αφήνει ένα κενό στον χώρο του ανθρωπισμού, καθώς η Ειρήνη εκπροσώπησε μια εποχή ευγένειας και εσωτερικής καλλιέργειας που σπανίζει στις μέρες μας.

Μέλπω Ζαροκώστα (16 Ιανουαρίου 2026 – 93 ετών)

Στις 16 Ιανουαρίου, η Μέλπω Ζαροκώστα, μια από τις πιο μορφωμένες και πολυτάλαντες κυρίες του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 93 ετών. Η Ζαροκώστα δεν ήταν απλώς μια ηθοποιός της «χρυσής εποχής»· ήταν μια διανοούμενη που άφησε το στίγμα της ως συγγραφέας και μεταφράστρια. Έχοντας σπουδάσει στην Αυστραλία και την Αγγλία, έφερε έναν αέρα ευρωπαϊκό στον ελληνικό πολιτισμό. Οι ρόλοι της δίπλα στον Κωνσταντάρα, τη Βλαχοπούλου και άλλους ιερούς τέρατα της τέχνης την έκαναν αγαπητή στο ευρύ κοινό, όμως η ίδια ένιωθε πιο άνετα στον κόσμο των γραμμάτων. Μετέφρασε εκατοντάδες θεατρικά έργα, δίνοντας την ευκαιρία στο ελληνικό κοινό να γνωρίσει ξένους δημιουργούς, ενώ τα δικά της βιβλία και κείμενα διακρίνονταν για την οξυδέρκεια και το χιούμορ τους. Η Μέλπω Ζαροκώστα παρέμεινε ενεργή και πνευματώδης μέχρι την τελευταία στιγμή, αποτελώντας ένα παράδειγμα γυναίκας που συνδύασε τη λάμψη της σκηνής με το βάθος της σκέψης.

Σπύρος Καρατζαφέρης (22 Ιανουαρίου 2026 – 88 ετών)

Ο Σπύρος Καρατζαφέρης, ένας από τους πιο μαχητικούς και αμφιλεγόμενους δημοσιογράφους της μεταπολίτευσης, απεβίωσε στις 22 Ιανουαρίου σε ηλικία 88 ετών. Ο Καρατζαφέρης συνέδεσε το όνομά του με τις μεγάλες δημοσιογραφικές αποκαλύψεις, το δικαστικό ρεπορτάζ και τις εκπομπές που προκαλούσαν πολιτικούς σεισμούς. Με μακρά πορεία στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» και αργότερα στην τηλεόραση, δεν δίστασε ποτέ να έρθει σε ρήξη με το κατεστημένο, συχνά πληρώνοντας το τίμημα των επιλογών του. Το στυλ του ήταν εκρηκτικό, η γλώσσα του αιχμηρή και η ικανότητά του να βρίσκει την είδηση πίσω από τις κλειστές πόρτες τον έκανε έναν από τους πιο επιδραστικούς ανθρώπους των Μέσων Ενημέρωσης. Ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές του, παρέμεινε πιστός στην έννοια της αποκάλυψης. Η απώλειά του αφήνει τον δημοσιογραφικό κόσμο πιο φτωχό, καθώς χάνεται ένας από τους τελευταίους της «παλιάς φρουράς» που έκαναν το ρεπορτάζ προσωπική υπόθεση.

Βαγγέλης Πετράκης (3 Φεβρουαρίου 2026 – 87 ετών)

Ο Βαγγέλης Πετράκης, ο θρυλικός τερματοφύλακας που άφησε εποχή στα ελληνικά γήπεδα, έφυγε από τη ζωή στις 3 Φεβρουαρίου σε ηλικία 87 ετών. Ο Πετράκης υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους γκολκίπερ της δεκαετίας του ’60, τιμώντας τη φανέλα του Άρη Θεσσαλονίκης αλλά και του Ολυμπιακού. Ήταν ένας αθλητής με σπάνια αντανακλαστικά και ακόμη σπανιότερο ήθος. Για τους φιλάθλους του Άρη, ο Πετράκης ήταν ο ήρωας που υπερασπιζόταν την εστία με αυταπάρνηση, ενώ η μεταγραφή του στον Ολυμπιακό συζητήθηκε όσο λίγες την εποχή εκείνη. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, παρέμεινε κοντά στο ποδόσφαιρο, πάντα σεμνός και μακριά από την περιττή δημοσιότητα. Ο θάνατός του βύθισε στο πένθος την αθλητική οικογένεια, καθώς ο Βαγγέλης Πετράκης εκπροσώπησε μια εποχή όπου το ποδόσφαιρο παιζόταν για την τιμή και την αγάπη του κόσμου, αποτελώντας πρότυπο για τους νεότερους τερματοφύλακες.

Θανάσης Σκουρτόπουλος (5 Φεβρουαρίου 2026 – 60 ετών)

Ο πρόωρος χαμός του Θανάση Σκουρτόπουλου στις 5 Φεβρουαρίου, σε ηλικία μόλις 60 ετών, σκόρπισε θλίψη στον κόσμο του μπάσκετ. Ο Σκουρτόπουλος υπήρξε ένας από τους πιο εργατικούς προπονητές της χώρας, έχοντας περάσει από τους πάγκους δεκάδων ομάδων της Α1, αλλά και από τον πάγκο της Εθνικής Ελλάδος. Ήταν ο άνθρωπος που ανέλαβε την Εθνική σε μια δύσκολη μεταβατική περίοδο, οδηγώντας την στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2019. Ο Θανάσης ήταν γνωστός για τη σοβαρότητά του, την τακτική του κατάρτιση και τον σεβασμό που ενέπνεε στους παίκτες του. Πέρα από το επαγγελματικό του επίπεδο, ήταν ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, που αγαπούσε το μπάσκετ με πάθος. Η απώλειά του σε τόσο μικρή ηλικία αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην ελληνική καλαθοσφαίριση, καθώς είχε ακόμη πολλά να προσφέρει στην ανάπτυξη του αθλήματος και των νέων ταλέντων.

Αναστάσιος Παπαληγούρας (12 Φεβρουαρίου 2026 – 77 ετών)

Ο Αναστάσιος Παπαληγούρας, ένας από τους πιο σεβαστούς πολιτικούς της κεντροδεξιάς παράταξης, απεβίωσε στις 12 Φεβρουαρίου σε ηλικία 77 ετών. Ο Παπαληγούρας υπήρξε ένας ευπατρίδης της πολιτικής, ένας άνθρωπος με βαθιά νομική παιδεία και ήθος που αναγνωριζόταν από όλες τις πτέρυγες της Βουλής. Ως Υπουργός Δικαιοσύνης, συνέδεσε το όνομά του με σημαντικές μεταρρυθμίσεις στο δικαστικό σύστημα, ενώ η πορεία του στη Νέα Δημοκρατία χαρακτηρίστηκε από συνέπεια και σοβαρότητα. Γιος του ιστορικού στελέχους Παναγή Παπαληγούρα, συνέχισε την οικογενειακή παράδοση στην πολιτική με αξιοπρέπεια. Ο λόγος του ήταν πάντα μετρημένος, αποφεύγοντας τις λαϊκίστικες κορώνες και εστιάζοντας στην ουσία της νομοθετικής εργασίας. Η απώλειά του αφήνει τον πολιτικό κόσμο πιο φτωχό, καθώς ο Αναστάσιος Παπαληγούρας εκπροσώπησε μια σχολή πολιτικής που βασιζόταν στον διάλογο, τη γνώση και τον σεβασμό προς τους θεσμούς.

Άννα Μπενάκη Ψαρούδα (15 Φεβρουαρίου 2026 – 91 ετών)

Η Άννα Μπενάκη Ψαρούδα, η γυναίκα που έγραψε ιστορία ως η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, έφυγε από τη ζωή στις 15 Φεβρουαρίου σε ηλικία 91 ετών. Κορυφαία νομικός, καθηγήτρια Ποινικού Δικαίου και ακαδημαϊκός, η Μπενάκη υπήρξε μια προσωπικότητα με τεράστιο πνευματικό εκτόπισμα. Η πολιτική της διαδρομή ήταν συνδεδεμένη με τη Νέα Δημοκρατία, υπηρετώντας σε πολλά υπουργικά πόστα. Ως Πρόεδρος της Βουλής, διακρίθηκε για τη σιδηρά τήρηση του κανονισμού και την προσπάθειά της να διατηρήσει το κύρος του κοινοβουλευτισμού σε υψηλό επίπεδο. Πέρα από την πολιτική, η συμβολή της στη νομική επιστήμη ήταν ανεκτίμητη, έχοντας εκπαιδεύσει γενιές δικηγόρων και δικαστών. Η Άννα Μπενάκη Ψαρούδα αποτέλεσε πρότυπο για τις γυναίκες στην Ελλάδα, αποδεικνύοντας ότι η επιστημονική επάρκεια και η σκληρή δουλειά μπορούν να οδηγήσουν στα ύπατα αξιώματα της χώρας.

Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ (16 Φεβρουαρίου 2026 – 100 ετών)

Η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, η «οικουμενική Ελληνίδα», πέρασε στην αθανασία στις 16 Φεβρουαρίου, έχοντας συμπληρώσει έναν αιώνα ζωής. Η Αρβελέρ υπήρξε μια από τις λαμπρότερες προσωπικότητες της παγκόσμιας ακαδημαϊκής κοινότητας. Η πρώτη γυναίκα Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Σορβόννης και μια από τις κορυφαίες βυζαντινολόγους της ιστορίας, αφιέρωσε τη ζωή της στην ανάδειξη του ελληνικού πολιτισμού και της βυζαντινής ιστορίας. Ο λόγος της ήταν πάντα ζωντανός, αιρετικός και γεμάτος πάθος, καταφέρνοντας να κάνει την ιστορία προσιτή σε όλους. Η Αρβελέρ δίδαξε ότι η Ελλάδα δεν είναι μόνο γεωγραφία, αλλά πνεύμα και συνέχεια. Τιμήθηκε από δεκάδες κράτη και πανεπιστήμια, αλλά η ίδια παρέμεινε πάντα μια ανήσυχη ψυχή που αναζητούσε την αλήθεια. Ο θάνατός της στα 100 της χρόνια κλείνει έναν κύκλο γνώσης και σοφίας, αφήνοντας πίσω της ένα έργο που θα αποτελεί φάρο για τους επόμενους αιώνες.

Μιχάλης Βουτσαράς (27 Φεβρουαρίου 2026 – 90 ετών)

Ο Μιχάλης Βουτσαράς, ο θρυλικός τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού, απεβίωσε στις 27 Φεβρουαρίου σε ηλικία 90 ετών. Ο Βουτσαράς υπήρξε μέλος της σπουδαίας ομάδας του «τριφυλλιού» που μεσουράνησε τη δεκαετία του ’60, κατακτώντας πολυάριθμα πρωταθλήματα. Με τις εντυπωσιακές του αποκρούσεις και την ηγετική του παρουσία κάτω από τα δοκάρια, κέρδισε το προσωνύμιο «ο άρχοντας των δοκαριών». Ήταν ένας αθλητής που αγαπήθηκε για την πίστη του στη φανέλα και την αυταπάρνησή του σε κάθε παιχνίδι. Ακόμη και μετά την αποχώρησή του, παρέμεινε πιστός στρατιώτης του Παναθηναϊκού, συμμετέχοντας ενεργά στον σύλλογο παλαιμάχων. Η απώλειά του βύθισε στη θλίψη την «πράσινη» οικογένεια, καθώς ο Μιχάλης Βουτσαράς ήταν ένας από τους τελευταίους συνδέσμους με την εποχή του αγνού, ρομαντικού ποδοσφαίρου, όπου οι παίκτες γίνονταν ινδάλματα για το ήθος και την προσφορά τους.

Βασίλης Δανιήλ (4 Μαρτίου 2026 – 87 ετών)

Ο Βασίλης Δανιήλ, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες προπονητές στην ιστορία του ποδοσφαίρου, έφυγε από τη ζωή στις 4 Μαρτίου σε ηλικία 87 ετών. Ο Δανιήλ συνέδεσε το όνομά του με μεγάλες επιτυχίες, έχοντας οδηγήσει τον Παναθηναϊκό στην κατάκτηση τίτλων αλλά και σε σπουδαίες ευρωπαϊκές πορείες. Υπήρξε επίσης ομοσπονδιακός προπονητής της Εθνικής Ελλάδος, βάζοντας τις βάσεις για τον εκσυγχρονισμό του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος. Ήταν ένας προπονητής της τακτικής, ένας άνθρωπος που πίστευε στην πειθαρχία και την ανάδειξη των νέων ταλέντων. Ο Βασίλης Δανιήλ ήταν σεβαστός από όλο το ποδοσφαιρικό φάσμα για τη σοβαρότητα και την εργατικότητά του. Με τον θάνατό του, το ελληνικό ποδόσφαιρο χάνει έναν «δάσκαλο» των πάγκων, έναν άνθρωπο που μετέδωσε τις γνώσεις του σε δεκάδες παίκτες που αργότερα έγιναν πρωταγωνιστές στα γήπεδα της Ευρώπης.

Χρήστος Βαλαβανίδης (6 Μαρτίου 2026 – 81 ετών)

Ο Χρήστος Βαλαβανίδης, ο ηθοποιός με το απίστευτο ερμηνευτικό εύρος και τη μοναδική σκηνική παρουσία, απεβίωσε στις 6 Μαρτίου σε ηλικία 81 ετών. Ο Βαλαβανίδης υπήρξε ένας καλλιτέχνης που μπορούσε να μεταπηδήσει από την πιο ακραία κωμωδία στο πιο βαθύ δράμα με συγκλονιστική ευκολία. Απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου, συνεργάστηκε με τους σημαντικότερους σκηνοθέτες, ενώ οι ερμηνείες του στις ταινίες του Νίκου Νικολαΐδη (όπως η «Γλυκιά Συμμορία») παραμένουν εμβληματικές. Στην τηλεόραση, αγαπήθηκε μέσα από δεκάδες σειρές, χαρίζοντας στιγμές γέλιου αλλά και προβληματισμού. Ο Χρήστος Βαλαβανίδης ήταν ένας άνθρωπος με βαθιά καλλιεργημένο πνεύμα, που αγαπούσε το θέατρο ως λειτούργημα. Η απώλειά του αφήνει τον καλλιτεχνικό κόσμο πιο φτωχό, καθώς ο Χρήστος ήταν ένας από εκείνους τους ηθοποιούς που η παρουσία τους και μόνο στη σκηνή προσέδιδε κύρος σε κάθε παράσταση.

Γιώργος Μαρίνος (10 Μαρτίου 2026 – 87 ετών)

Ο Γιώργος Μαρίνος, ο απόλυτος showman της Ελλάδας, ο άνθρωπος που εφηύρε τη λέξη «παράσταση» στη νυχτερινή Αθήνα, έφυγε από τη ζωή στις 10 Μαρτίου σε ηλικία 87 ετών. Μετά από μια μακρά περίοδο απομόνωσης και σιωπής, ο Μαρίνος πέρασε στην αιωνιότητα, αφήνοντας πίσω του τη λάμψη της «Μέδουσας». Ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που συνδύασε το τραγούδι, την πρόζα, τον χορό και τη σάτιρα σε ένα πρόγραμμα υψηλής αισθητικής. Ο Μαρίνος ήταν ένας επαναστάτης της σκηνής, που τόλμησε να είναι διαφορετικός και να εκφραστεί ελεύθερα σε εποχές δύσκολες. Η φωνή του, το χιούμορ του και η απαράμιλλη ευγένειά του τον έκαναν αγαπητό σε όλους. Με την απώλειά του, κλείνει οριστικά το κεφάλαιο της μεγάλης αθηναϊκής πίστας που βασιζόταν στο ταλέντο και την προσωπικότητα του καλλιτέχνη, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που κανείς δεν θα μπορέσει να μιμηθεί.

Γιώργος Πανουσόπουλος (10 Μαρτίου 2026 – 84 ετών)

Την ίδια ημέρα με τον Γιώργο Μαρίνο, ο ελληνικός κινηματογράφος αποχαιρέτησε τον Γιώργο Πανουσόπουλο, τον «ποιητή της εικόνας», σε ηλικία 84 ετών. Ο Πανουσόπουλος υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες και διευθυντές φωτογραφίας του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου. Με ταινίες όπως «Οι Απέναντι», «Μανία» και «Μ’ αγαπάς;», δημιούργησε ένα μοναδικό κινηματογραφικό σύμπαν γεμάτο φως, αισθησιασμό και αλήθεια. Η ματιά του στον φακό ήταν διεισδυτική, καταφέρνοντας να αποτυπώσει την ανθρώπινη ψυχή μέσα από το ελληνικό τοπίο. Ο Πανουσόπουλος δεν ήταν απλώς ένας τεχνικός της εικόνας· ήταν ένας καλλιτέχνης που αναζητούσε την ομορφιά και το νόημα στις πιο απλές στιγμές. Η συνεισφορά του στην αισθητική αναβάθμιση του ελληνικού σινεμά είναι ανεκτίμητη, και οι ταινίες του θα παραμείνουν σημείο αναφοράς για κάθε νέο δημιουργό που θέλει να κατανοήσει τη δύναμη του φωτός και της εικόνας.

Μαρινέλλα (28 Μαρτίου – 87 ετών)

Η Μαρινέλλα «έφυγε» από τη ζωή στις 28 Μαρτίου σε ηλικία 87 ετών, μετά από πολύμηνη μάχη με τις επιπτώσεις σοβαρού εγκεφαλικού που υπέστη στην σκηνή του Ηρωδείου τον Σεπτέμβριο του 2024. Η κορυφαία τραγουδίστρια άφησε την τελευταία της πνοή στο σπίτι της ενώ τη δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή η οικογένειά της με σχετική ανακοίνωση: «Με βαθιά θλίψη σας ανακοινώνουμε την απώλεια της Μαρινέλλας, αγαπημένης μας μητέρας και γιαγιάς, η οποία κατέληξε στο σπίτι της, σήμερα 28 Μαρτίου 2026 στις 18:00».

H μεγάλη τραγουδίστρια υπέστη εγκεφαλικό την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2024 στο κατάμεστο Ηρώδειο. Η συναυλία είχε ξεκινήσει και η Μαρινέλλα ερμήνευε το τρίτο τραγούδι της, «Εγώ κι εσύ», όταν ξαφνικά σωριάστηκε στη σκηνή, προκαλώντας σοκ στους θεατές και σε όλη τη χώρα. Από τότε η Μαρινέλλα νοσηλεύτηκε για αρκετό διάστημα σε ιδιωτικό θεραπευτήριο των Βορείων Προαστιών. Μετά το εξιτήριο ήταν στο σπίτι της όπου λάμβανε φροντίδα από την οικογεία της καθώς εδώ και σχεδόν 1,5 χρόνο δεν είχε επαφή με το περιβάλλον.

Η Μαρινέλλα, κατά κόσμον Κυριακή Παπαδοπούλου, γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1938 στη Θεσσαλονίκη. Aπό μικρή ηλικία έδειξε την αγάπη της για το τραγούδι. Η πρώτη της επαφή με το κοινό έγινε μέσα από τις μουσικές σκηνές της Θεσσαλονίκης στα τέλη της δεκαετίας του 1950.

Βασίλης Γκούμας (30 Μαρτίου – 79 ετών)

Στις 30 Μαρτίου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών ο Βασίλης Γκούμας. Πρόκειται για έναν από τους καλύτερους Έλληνες μπασκετμπολίστες της εποχής του, έχοντας συνδεθεί με τον Πανελλήνιο και την ΑΕΚ, υπηρετώντας φυσικά επί σειρά ετών και την Εθνική Ελλάδας.Γεννημένος στον Βόλο το 1946, έπαιξε μπάσκετ από το 1961 έως το 1988 σε Ελλάδα (Πανελλήνιο, ΑΕΚ, Ηλυσιακό), αλλά και Νότιο Αφρική (Ολυμπιακός Αντίς Αμπέμπα, Αθλητική Λέσχη Γιοχάνεσμπουργκ, Αθλητική Λέσχη Λαουρένσο Μάρκες).

Το 1981 στέφθηκε Κυπελλούχος Ελλάδας ως παίκτης της ΑΕΚ. Όσον αφορά τις ατομικές διακρίσεις, αναδείχθηκε τέσσερις φορές πρώτος σκόρερ στο ελληνικό πρωτάθλημα (1970, 1974, 1975, 1977). Είναι ο δεύτερος σκόρερ στην ιστορία της Α’ Εθνικής με συνολικά 11.030 πόντους.

Ο Βασίλης Γκούμας φόρεσε τη φανέλα του Πανελληνίου τη σεζόν 1962-63, τη σεζόν 1963-64, την τριετία 1966-69 και στη συνέχεια από το 1970 μέχρι το 1979, πριν αποχωρήσει για να ντυθεί στα κιτρινόμαυρα.

Την εξαετία 1979-85 αγωνίστηκε με τη φανέλα της ΑΕΚ, πριν κλείσει την καριέρα του στον Ηλυσιακό την τριετία 1985-88. Ήταν διεθνής με την Εθνική από το 1966 έως το 1975.

Το 1974 έπαιξε για τη Μικτή Ευρώπης, έχοντας ως συμπαίκτες τους Κρέζιμιρ Τσόσιτς, Ντίνο Μενεγκίν, Σεργκέι Μπέλοφ, Γουέιν Μπράμπεντερ και Πιερλουίτζι Μαρτζοράτι μεταξύ άλλων.

Στέφανος Μπορμπόκης (11 Απριλίου – 59 ετών)

Τα τελευταία έξι χρόνια έδινε, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, μάχη με τη νόσο Αλτσχάιμερ. Ο «ήρωας» του Μαλίν, πάλεψε μέχρι το 90΄αλλά λύγισε στις καθυστερήσεις στις 11 Απριλίου. Ο Στέφανος Μπορμπόκης, όπως και ο αδελφός του, Βασίλης, έκανε σπουδαία καριέρα στο ποδόσφαιρο, αγωνιζόμενος σε μεγάλες ομάδες όπως ο ΠΑΟΚ, ο Άρης και ο Ηρακλής ενώ ήταν και 29 φορές διεθνής με την εθνική ομάδα.

Με τον ΠΑΟΚ έφτιαξε το όνομά του, καθώς αγωνίστηκε για 8 χρόνια, καταγράφοντας 214 συμμετοχές ενώ πέτυχε και 32 γκολ.

Αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού και είναι ένας από τους πιο φαντεζί και περίτεχνους ποδοσφαιριστές που ανέδειξε ποτέ η Βόρεια Ελλάδα.

Γιώργος Γονιός (16 Απριλίου – 79 ετών)

Σε ηλικία 79 ετών έφυγε από τη ζωή ο Γιώργος Γονιός στις 16 Απριλίου, μία από τις πιο σημαντικές μορφές στην ιστορία του Παναθηναϊκού. Με το Τριφύλλι είχε καταγράψει 310 συμμετοχές, ενώ ήταν μέλος της ομάδας που έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971.

Συνολικά πανηγύρισε τέσσερα πρωταθλήματα και δύο Κύπελλα Ελλάδας. Η ΠΑΕ Παναθηναϊκός με ανακοίνωσή του εξέφρασε την βαθιά του θλίψη.

H ανακοίνωση του Παναθηναϊκού: “Η ΠΑΕ Παναθηναϊκός εκφράζει τη βαθιά θλίψη της για την απώλεια του σπουδαίου Γιώργου Γονιού, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών. Ο Γιώργος Γονιός υπήρξε σημαντική μορφή στην ιστορία του Τριφυλλιού, και ένας ποδοσφαιριστής που συνέδεσε το όνομά του με μία από τις πιο λαμπρές εποχές του συλλόγου.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Δεκεμβρίου 1946 και αγωνίστηκε με τη φανέλα του Παναθηναϊκού για έντεκα σεζόν, από το καλοκαίρι του 1968 ως το 1979, καταγράφοντας μία από τις μακροβιότερες παρουσίες στην ομάδα. Αποκτήθηκε ως επιθετικός από τον Άγιο Ιερόθεο και άφησε άμεσα το στίγμα του, σημειώνοντας 20 γκολ στην πρώτη του χρονιά και έχοντας μεγάλη συνεισφορά στην κατάκτηση του νταμπλ το 1969. Στη συνέχεια μετακινήθηκε στα μετόπισθεν, όπου και καθιερώθηκε, αποτελώντας για χρόνια βασικό στέλεχος της άμυνας του Παναθηναϊκού.

Με το Τριφύλλι κατέγραψε συνολικά 310 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις και 31 γκολ. Στο πρωτάθλημα αγωνίστηκε σε 253 αγώνες με 26 τέρματα, ενώ στην Ευρώπη μέτρησε 21 συμμετοχές και 4 γκολ. Υπήρξε μέλος της «χρυσής» ομάδας που έγραψε ιστορία φτάνοντας στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971, ενώ πανηγύρισε την κατάκτηση τεσσάρων πρωταθλημάτων (1969, 1970, 1972, 1977) και δύο Κυπέλλων Ελλάδας (1969, 1977). Διετέλεσε αρχηγός του Παναθηναϊκού και σήκωσε το Βαλκανικό Κύπελλο τον Μάρτιο του 1978.

Η οικογένεια του Παναθηναϊκού αποχαιρετά με σεβασμό και ευγνωμοσύνη έναν σπουδαίο ποδοσφαιριστή και άνθρωπο, που τίμησε την πράσινη φανέλα με αφοσίωση και ήθος.

Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στους οικείους του”.

Στέφανος Ληναίος (18 Απριλίου – 98 ετών)

Θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο από τον θάνατο του γνωστού ηθοποιού Στέφανου Ληναίου ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 98 ετών, στις 18 Απριλίου.

Ο Στέφανος Ληναίος, το πραγματικό του όνομα ήταν Διονύσιος Ληναίος-Μυτιληναίος, είχε καταγωγή από τη Μεσσήνη Μεσσηνίας και είχε γεννηθεί στις 6 Αυγούστου 1928 στην Αθήνα.

Ήταν Έλληνας ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης και θεατρικός επιχειρηματίας ενώ ασχολήθηκε και με την πολιτική, ως μέλος του ΠΑΣΟΚ και βουλευτής Α΄ Αθηνών το 1989 – 1990.

Ήταν παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Έλλη Φωτίου με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τη Μαργαρίτα, διευθύντρια του Δευτέρου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και τον Αλέξη.

Την είδηση του θανάτου του σπουδαίου ηθοποιού έκανε γνωστή η κόρη του Μαργαρίτα με ανάρτησή της στην οποία μεταξύ άλλων ανέφερε ότι ο πατέρας της έφυγε «χαμογελαστός και γεμάτος αγάπη».

Σταύρος Τσώχος (06 Μαΐου – 89 ετών)

Θλίψη στον δημοσιογραφικό και συνολικά αθλητικό κόσμο προκάλεσε η είδηση του θανάτου του Σταύρου Τσώχου, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών στις 06 Μαΐου, αφήνοντας πίσω του σημαντικό αποτύπωμα τόσο στον χώρο των ΜΜΕ όσο και στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ο Σταύρος Τσώχος αποτέλεσε μία από τις πιο γνωστές προσωπικότητες της αθλητικής δημοσιογραφίας, με πολυετή παρουσία σε εφημερίδες, τηλεόραση και αθλητικές μεταδόσεις. Πριν στραφεί επαγγελματικά στη δημοσιογραφία, είχε αγωνιστεί ως ποδοσφαιριστής σε ιστορικούς συλλόγους του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Άννα Καφέτση (21 Μαΐου – 71 ετών)

Σε ηλικία 71 ετών έφυγε από τη ζωή στις 21 Μαΐου η ιστορικός τέχνης, επιμελήτρια και πρώτη διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Αννα Καφέτση.

Σε σχετική του ανακοίνωση το ΕΜΣΤ αναφέρει πως υπήρξε η καθοριστική προσωπικότητα πίσω από τη δημιουργία του μουσείου, τη διεύθυνση του οποίου ανέλαβε το 2000, οργανώνοντάς το από το μηδέν, «χτίζοντας βήμα βήμα τη συλλογή, τη φυσιογνωμία και τη θεσμική του ταυτότητα».

«Σε μια περίοδο που δεν υπήρχε ακόμη εθνικός θεσμός σύγχρονης τέχνης στην Ελλάδα, αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη συγκρότησή του, με αδιάκοπη πίστη στην ανάγκη ύπαρξης ενός τέτοιου μουσείου.

Με το έργο και την επιμονή της, έθεσε τις βάσεις για έναν θεσμό που άλλαξε το τοπίο της σύγχρονης τέχνης στη χώρα. Στήριξε καλλιτέχνες, ανέδειξε νέες κατευθύνσεις και διαμόρφωσε έναν χώρο ανοιχτό στον πειραματισμό και τη διεθνή συνάντηση.

Το 2014 αποχώρησε από τη διεύθυνση του ΕΜΣΤ.

Η συμβολή της στη σύγχρονη ελληνική τέχνη, στην ανάπτυξη των θεσμών της σύγχρονης τέχνης στην Ελλάδα υπήρξε θεμελιώδες και διαρκές σημείο αναφοράς. Το ΕΜΣΤ εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στους οικείους της και σε όλους όσοι συνεργάστηκαν μαζί της», καταλήγει η σχετική ανακοίνωση.

Παρασκευάς Άντζας (25 Μαΐου – 49 ετών)

Θλίψη προκάλεσε στο ελληνικό ποδόσφαιρο η είδηση του θανάτου του Παρασκευά Άντζα, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 49 ετών στις 25 Μαΐου. Ο παλαίμαχος αμυντικός άφησε το αποτύπωμά του στα ελληνικά γήπεδα, με μακρά παρουσία στον Ολυμπιακό, την Ξάνθη και την Εθνική Ελλάδας.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο πενθεί την απώλεια του Παρασκευά Άντζα, ενός αμυντικού που άφησε το δικό του αποτύπωμα τόσο με την Εθνική Ελλάδας όσο και στα ελληνικά γήπεδα με τη φανέλα του Ολυμπιακού και της Ξάνθης.

Ο παλαίμαχος παίκτης άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 49 ετών, ενώ τις τελευταίες ημέρες βρίσκονταν στη ΜΕΘ Δράμας δίνοντας τη δική του μάχη.

Τα τελευταία χρόνια πάλευε με την ALS (πλαγία αμυοτροφική σκλήρυνση ή νόσος του κινητικού νευρώνα), από την οποία έπασχε ο Στίβεν Χόκινγκ και τον είχε καθηλώσει σε αναπηρικό αμαξίδιο.

Γωγώ Μαστροκώστα (25 Μαΐου – 55 ετών)

Στις 25 Μαΐου έφυγε από τη ζωή η Γωγώ Μαστροκώστα σε ηλικία 55 ετών, μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο. Η Γωγώ Μαστροκώστα νοσηλευόταν στον Ευαγγελισμό μετά από επιδείνωση της υγείας της.

Στο πλευρό της βρισκόταν συνεχώς ο σύζυγός της, Τραϊανός Δέλλας, η 18χρονη κόρη τους, Βικτώρια, καθώς και στενοί άνθρωποι της οικογένειας. Την είδηση έκανε γνωστή η 17χρονη με μια συγκινητική ανάρτηση στα social media.

Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση στην εκπομπή «Μετά τα Μεσάνυχτα» το 2019, η Γωγώ Μαστροκώστα είχε ανοίξει την καρδιά της για τη σκληρή μάχη που έδωσε με τον καρκίνο του μαστού.

Η διάγνωση ήρθε μόλις τρία εικοσιτετράωρα μετά τη γέννηση της κόρης της, ανατρέποντας τα πάντα σε μια στιγμή που έπρεπε να είναι η πιο ευτυχισμένη της ζωής της. Η Γωγώ Μαστροκώστα περιέγραψε πώς μια λανθασμένη πρώτη ιατρική εκτίμηση καθυστέρησε τη διάγνωση, στέλνοντας παράλληλα ένα ηχηρό μήνυμα πρόληψης.

«Πριν μείνω έγκυος, είχα ψηλαφίσει κάτι στο στήθος μου. Πήγα σε γιατρό, ο οποίος όμως δεν μου έκανε καν μαστογραφία· με εξέτασε και με διαβεβαίωσε πως όλα ήταν καλά. Αυτό αποδεικνύει ότι δεν πρέπει ποτέ να στεκόμαστε σε μία μόνο διάγνωση και σε έναν μόνο γιατρό. Όταν τελικά ήρθε η ώρα της αλήθειας και μου το ανακοίνωσαν, τρεις μέρες μετά τον ερχομό της Βικτώριας, κατάλαβα αμέσως τι συνέβαινε πριν καν μου πουν λεπτομέρειες» είπε.

Μάριος Οικονόμου (01 Ιουνίου – 34 ετών)

Την 1η Ιουνίου πέθανε ο πρώην ποδοσφαιριστής Μάριος Οικονόμου, μετά από σοβαρό τροχαίο στο οποίο ενεπλάκη.

Ο Μάριος Οικονόμου νοσηλευόταν στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων, μετά το τροχαίο ατύχημα στο οποίο ενεπλάκη, στη λεωφόρο Μακρυγιάννη στα Ιωάννινα, με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό του στο κεφάλι.

Στις 23 Μαΐου, το δίκυκλο που οδηγούσε, συγκρούστηκε με επιβατικό αυτοκίνητο. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του ΕΡΤnews, οδηγός Ι.Χ. προσπάθησε να κάνει αναστροφή και ο 34χρονος πρώην ποδοσφαιριστής δεν μπόρεσε να το αποφύγει με αποτέλεσμα να πέσει με μεγάλη ταχύτητα στο μπροστινό τμήμα του οχήματος.

Νάσος Αθανασίου (02 Ιουνίου – 75 ετών)

Σε ηλικία 75 ετών έφυγε από τη ζωή, στις 02 Ιουνίου, ο δημοσιογράφος Νάσος Αθανασίου, μετά από μακρά μάχη με σοβαρή ασθένεια.

Τον θάνατό του γνωστοποίησε με ανακοίνωσή της η ΕΣΗΕΑ.

Γεννήθηκε στο Αιγάλεω στις 2 Μαρτίου 1951 και ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του πορεία σε νεαρή ηλικία, ενώ ήταν ακόμη φοιτητής της Νομικής Σχολής.

Η επαγγελματική του διαδρομή συνδέθηκε με σημαντικούς σταθμούς της ελληνικής ενημέρωσης.

Στις 2 Φεβρουαρίου 1976 ξεκίνησε να παρουσιάζει στην ΕΡΤ την ενημερωτική εκπομπή «Κάθε μεσημέρι». Στις 20 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους κατατάχθηκε στον Στρατό και τη θέση του πήρε ο Μιχάλης Ρούσσος μέχρι τις 14 Απριλίου 1979, οπότε η ΕΡΤ αποφάσισε τον τερματισμό της. Ο Αθανασίου έχει εργαστεί επίσης στον τηλεοπτικό σταθμό ΕΤ1 με τον Γιώργο Παπαδάκη και τη Σεμίνα Διγενή στην ενημερωτική εκπομπή «Τρεις στον αέρα». Για πολλά χρόνια εργαζόταν στον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel παρουσιάζοντας την «Εκπομπή». Σημαντική ήταν και η παρουσία του στο ραδιόφωνο, μέσα από σταθμούς όπως η ΕΡΑ, ο ΣΚΑΪ και ο Flash.

Ο Νάσος Αθανασίου είχε ενεργό συμμετοχή και στα συνδικαλιστικά όργανα του κλάδου. Διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ και εκπροσώπησε την Ενωση σε διεθνείς δημοσιογραφικούς οργανισμούς σε κρίσιμες περιόδους για τον χώρο των ΜΜΕ.

Η ενασχόλησή του με τα κοινά τον οδήγησε αρχικά στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, όπου υπηρέτησε ως νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών και δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων. Το 2012 εξελέγη βουλευτής Αττικής με τον ΣΥΡΙΖΑ, θέση που διατήρησε έως το 2023. Την ίδια χρονιά αποχώρησε από το κόμμα και εντάχθηκε στη Νέα Αριστερά, συμμετέχοντας στο Μεταβατικό Πανελλαδικό Συντονιστικό της.

Εκτός από τη δημοσιογραφία και την πολιτική, ανέπτυξε και αξιόλογη συγγραφική δραστηριότητα. Ανάμεσα στα έργα του ξεχωρίζουν το μυθιστόρημα «Προσωπικοί Παράδεισοι» και τα παιδικά βιβλία «Το δένδρο που έγινε άγγελος», «Τρίων ο Πέστροφας» και «Το στραβό έλατο».

Γιώργος Σουφλιάς (05 Ιουνίου – 85 ετών)

Στις 05 Ιουνίου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών το ιστορικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός Γιώργος Σουφλιάς, ένας από τους πλέον προβεβλημένους πολιτικούς της μεταπολίτευσης και κεντρικό πρόσωπο της παράταξης για περισσότερες από τρεις δεκαετίες.

Ο Γιώργος Σουφλιάς διετέλεσε επί σειρά ετών κορυφαίος υπουργός σε κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας, ενώ άφησε ισχυρό αποτύπωμα τόσο στην κομματική όσο και στην κυβερνητική πορεία της παράταξης.

Παράλληλα, διεκδίκησε δύο φορές την ηγεσία της ΝΔ, το 1996 απέναντι στον Μιλτιάδη Έβερτ και το 1997 απέναντι στον Κώστα Καραμανλή.

Αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική το 2009, παρά το γεγονός ότι είχε επανεκλεγεί βουλευτής Λάρισας με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές της ίδιας χρονιάς. Από τότε παρέμεινε μακριά από τη δημόσια ζωή, επιλέγοντας να ιδιωτεύσει, ενώ τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας.

Ο Γιώργος Σουφλιάς υπήρξε μία από τις πιο χαρακτηριστικές πολιτικές φυσιογνωμίες της κεντροδεξιάς παράταξης, με πολυετή παρουσία στην πρώτη γραμμή της πολιτικής ζωής της χώρας και σημαντική συμμετοχή σε κρίσιμες πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών.

Τάκης Γκώνιας (24 Ιουνίου – 54 ετών)

Στις 24 Ιουνίου, ο Τάκης Γκώνιας πέθανε σε ηλικία 54 ετών, βυθίζοντας σε θλίψη τον ελληνικό αθλητισμό. Τη δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή η ΠΑΕ Λεβαδειακός με επίσημη ανακοίνωσή της. Ο Τάκης Γκώνιας γεννήθηκε στη Λιβαδειά, όπου πραγματοποίησε τα πρώτα του βήματα στο ποδόσφαιρο, πρώτα στον Παναθηναϊκό Κυριακίου και έπειτα στον Λεβαδειακό. Από την μεγάλη ομάδα της Βοιωτίας όπου αγωνίστηκε από το 1987 ως το 1992, πήρε μεταγραφή για τον Ολυμπιακό.

Στους ερυθρόλευκους» αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια (1992-1996) πριν συνεχίσει την καριέρα του σε Ηρακλή, Σπόρτινγκ Χιχόν, Πανηλειακό, Πανιώνιο, ξανά σε Ηρακλή και Ολυμπιακό και τελικά πριν κλείσει την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Ιταλία, με τις φανέλες των Μεσίνα και Κροτόνε. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελλάδας δέκα φορές, καταγράφοντας και ένα γκολ.

Σαν προπονητής, από το 2013 ως το 2023, έκατσε στους πάγκους των Γλυφάδα, Επισκοπή, Καλλιθέα, Εργοτέλη και Pyramids FC.

Μιχάλης Μόσιος (30 Ιουνίου – 79 ετών)

Σε ηλικία 79 χρόνων έφυγε από τη ζωή την Τρίτη (30.06.2026) ο Μιχάλης Μόσιος, ο θρυλικός ηθοποιός «Ταμτάκος» – πασίγνωστος από τους ρόλους του στο ελληνικό θέατρο και κινηματογράφο.

Την είδηση θανάτου του έκανε γνωστή ο γιος του αγαπημένου ηθοποιού, κάνοντας ανάρτηση στα social media για να πει το δικό του αντίο. Ο Μιχάλης Μόσιος υπήρξε κλασσική φιγούρα στις ελληνικές ταινίες και μία από τις πρώτες εισαγωγές των Ρομά, στην ελληνική τηλεόραση.

Έγινε ιδιαίτερα γνωστός τόσο για τα καρό σακάκια του και την τραγιάσκα του, όσο και για την χαρακτηριστική του προφορά.

Ο Μιχάλης Μόσιος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις10 Μαρτίου 1947 ενώ η καταγωγή του ήταν από την Στενήμαχο Ημαθίας.

Δημιούργησε στο θέατρο τον χαρακτήρα του γύφτου «Ταμτάκου», ρόλο που τον καθιέρωσε και στον κινηματογράφο μέσα από μια σειρά ταινιών.

Ξεκίνησε την καριέρα του στον κινηματογράφο το 1972 με το έργο «Αν ήμουν πλούσιος».

Έπαιξε σε πάνω από πέντε τηλεοπτικές σειρές της ΕΡΤ και της ΥΕΝΕΔ, έχει πρωταγωνιστήσει σε εννέα ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες, ενώ δεκατρία άλλα έργα του έχουν κυκλοφορήσει σε βιντεοκασέτες, και έχει παίξει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις. Μέσα από την δημιουργία του αυθόρμητου και σατιρικού «Ταμτάκου» γνωρίστηκε και αγαπήθηκε από τον κόσμο.

Ξεκίνησε τα πρώτα βήματα στο ελληνικό θέατρο στην Θεσσαλονίκη και στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Την περίοδο 1969-1972 συμμετείχε σε παραστάσεις αρχαίων Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, όπως “Πλούτος” του Αριστοφάνη, “Αγαμέμνων” του Αισχύλου, “Βάτραχοι” του Αριστοφάνη, “Αντιγόνη” του Σοφοκλή, “Μάκβεθ” του Ουίλιαμ Σαίξπιρ, “Φάουστ” του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, “Ένα Ονειρόδραμα” του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, “Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας” του Ουίλιαμ Σαίξπιρ, “Ερωτόκριτος” του Βιτσέντζου Κορνάρου, “Ο Βασιλικός” του Αντωνίου Μάτεση, “Το Ζευγάρωμα” του Γρηγόριου Ξενόπουλου, “Οι Πίθηκοι” του Γρηγόρη Βαφιά και “Γεωργάκης Ολύμπιος – Εμμανουήλ Παππάς – Οι ρίζες” των Γιώργου Κιτσόπουλου και Θάνου Κωτσόπουλου.

Έπειτα κατέβηκε στην Αθήνα, όπου συμμετείχε σε διάφορες παραστάσεις. Το 1972 συμμετείχε στην κινηματογραφική ταινία “Αν Ήμουν Πλούσιος” σε σκηνοθεσία του Στέλιου Τατασόπουλου[2] και στην θεατρική παράσταση “Ριχάρδος Γ’” με τον Δημήτρη Χορν στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς.

Την χειμερινή περίοδο 1972-1973 εμφανίστηκε στο Μοντέρνο Θέατρο και στην παράσταση “Τα Πατατάκια” του Άρνολντ Ουέσκερ, το 1973 στο Θέατρο Μινώα στην παράσταση “Θέλω Έρωτα Όχι Πόλεμο”, την περίοδο 1973-1974 συμμετείχε στην περιοδεία της παράστασης “Ο Σεΐχης Της Καβάλας” με την Ρένα Βλαχοπούλου, συνεργασία που ευδοκίμησε τα επόμενα έτη της μεταδικτατορικής Ελλάδας, όταν επέστρεψε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς και συμμετείχε την περίοδο 1974-1975 στην παράσταση “Παπαδόπουλος και Σία” και το 1975 στο ίδιο θέατρο στην παράσταση “Η Χαρτοπαίχτρα”.

Βασίλης Λεβέντης (01 Ιουλίου – 75 ετών)

Την 1η Ιουλίου, πέθανε σε ηλικία 75 ετών ο Βασίλης Λεβέντης. Ο Βασίλης Λεβέντης ήταν πρόεδρος της Ενωσης Κεντρώων και πρώην βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Είχε γεννηθεί το 1951 στη Μεσσήνη Μεσσηνίας και ήταν το τέταρτο παιδί του Απόστολου και της Γρηγορίας Λεβέντη. Η οικογένεια Λεβέντη μετοίκησε στον Πειραιά, όπου ο Βασίλης Λεβέντης τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο. Το 1969 ο Βασίλης Λεβέντης εισήλθε τέταρτος στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στη σχολή Πολιτικών Μηχανικών. Ως φοιτητής μετείχε στον αντιδικτακτορικό αγώνα. Το 1974 εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ με το οποίο διαφώνησε το 1981.

Το 1982 κατήλθε ως υποψήφιος δήμαρχος Πειραιωτών. Το 1984 συμμετείχε στις ευρωεκλογές με το Οικολογικό Κόμμα και το 1986 κατήλθε ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων.

Τον Ιούνιο του 1989 συνεργάστηκε με τη ΝΔ χωρίς να εκλεγεί, ενώ το 1990 δημιούργησε τον τηλεοπτικό σταθμό «Κανάλι 67» (μετέπειτα «Κανάλι 40» και Extra Channel).

Το 1992, ίδρυσε την «Ενωση Κεντρώων», η οποία εισήλθε στη Βουλή το 2015 με τον ίδιο να καταλαμβάνει την έδρα της Β’ Αθηνών (20/09/2015 – 11/06/2019).

Μαρία Αντωνογιαννάκη (05 Ιουλίου – 46 ετών)

Σε ηλικία 46 ετών έφυγε από τη ζωή το μεσημέρι της Κυριακής (5/7) η δημοσιογράφος Μαρία Αντωνογιαννάκη.

Η Μαρία Αντωνογιαννάκη εργαζόταν στο Κρήτη TV και στο neakriti.gr και, σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, φαίνεται να άφησε την τελευταία της πνοή μέσα στο αυτοκίνητό της.

Όπως έγινε γνωστό, την κατέγραψε κάμερα ασφαλείας να ανεβαίνει αρχικά στο σπίτι της και στη συνέχεια να κατεβαίνει στο γκαράζ και στο αυτοκίνητό της. Οι αρχικές εκτιμήσεις κάνουν λόγο για παθολογικά αίτια.

Μάρω Κοντού (15 Ιουλίου – 92 ετών)

Την περασμένη Τετάρτη, την τελευταία της πνοή άφησε η Μάρω Κοντού σε ηλικία 92 ετών, σκορπίζοντας θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο αλλά και σε όλους τους Ελληνες και τις Ελληνίδες με τις ταινίες της οποίας μεγαλώσαμε.

Δύο εβδομάδες αφού είχε λάβει εξιτήριο από το νοσοκομείο «Αττικόν», η αγαπημένη ηθοποιός έφυγε από τη ζωή. Η Μάρω Κοντού γεννήθηκε το 1934 και βγήκε στη σκηνή το 1954.

Σύμφωνα με το ιατρικό ανακοινωθέν του νοσοκομείου «Άγιος Σάββας» η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε παρά τις επίμονες προσπάθειες των θεραπόντων Ιατρών και τις πρωινές ώρες έφυγε από τη ζωή.

Το ιατρικό ανακοινωθέν που εκδόθηκε αναφέρει:

«Με βαθύτατη λύπη ανακοινώνουμε ότι σήμερα 15-07-2026 κατά τις πρωινές ώρες, απεβίωσε η γνωστή ηθοποιός Μαριάνθη (Μάρω) Κοντού στο Γενικό Αντικαρκινικό Ογκολογικό Νοσοκομείο Αθηνών “Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ” μετά από σοβαρή επιδείνωση της κατάστασης της υγείας της και παρά τις επίμονες προσπάθειες των θεραπόντων Ιατρών. Εκφράζουμε τα ειλικρινή συλλυπητήριά μας στους οικείους της».

Πρωταγωνίστησε σε περίπου 90 θεατρικά έργα, ενώ άφησε το αποτύπωμά της και στον κινηματογράφο. Η ίδια υπήρξε αξεπέραστο δίδυμο με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, καθώς όπως είχε σημειώσει, «αν έκανε πράγματα που αξίζουν, είναι επειδή στα πρώτα βήματα της καριέρας της, υπήρξε δίπλα σε σπουδαίους δημιουργούς».

Λορέντζο Καριέρε (15 Ιουλίου – 51 ετών)

Την ίδια μέρα πέθανε και ο Λορέντζο Καριέρε, γιος της τραγουδίστριας Ματούλας που έγινε γνωστός στο τηλεοπτικό κοινό από το ριάλιτι «Bar».

Ο Λορέντζο Καριέρε συμμετείχε στο τηλεοπτικό ριάλιτι του Mega, που προβλήθηκε το 2002 και αργότερα δραστηριοποιήθηκε στον χώρο της μουσικής ως μέλος του συγκροτήματος «Φίλοι Για Πάντα». Νωρίτερα είχε εργαστεί ως μοντέλο.

Σύμφωνα με πληροφορίες φέρεται να αντιμετώπιζε πρόβλημα υγείας, χωρίς ωστόσο, να έχουν γίνει γνωστές περισσότερες λεπτομέρειες.

Ο Λορέντζο Καριέρε είχε παντρευτεί την Έλενα Κατραβά με την οποία απέκτησαν δύο γιους, τον 16χρονο Αλεσάντρο και τον 14χρονο Ρομπέρτο, ο οποίος πήρε το όνομα του Ιταλού παππού του.

Η μητέρα του ήταν η γνωστή ηθοποιός και τραγουδίστρια Ματούλα, (Διαμάντω Κουτροπούλου), η οποία παντρεύτηκε το 1974 τον επιχειρηματία Ρομπέρτο Καριέρε και έναν χρόνο αργότερα απέκτησαν τον Λορέντζο.

Κατερίνα Στικούδη σε Ανθή Βούλγαρη: «Σ’ αγαπάω πάρα πολύ – Δεν σου χαρίστηκε τίποτα»

Καλεσμένη στην εκπομπή «Κοινωνία Ώρα MEGA» βρέθηκε η Κατερίνα Στικούδη, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της τραγουδιού με τίτλο «Το Είδωλό Σου».

Δείτε το βίντεο ¨

Η γνωστή τραγουδίστρια μπήκε στο πλατό με ιδιαίτερα θερμή διάθεση και από τα πρώτα λεπτά θέλησε να απευθυνθεί προσωπικά στην Ανθή Βούλγαρη. Οι δυο γυναίκες γνωρίζονται εδώ και αρκετά χρόνια, με την Κατερίνα Στικούδη να εκφράζει δημόσια την αγάπη και τον θαυμασμό της για την παρουσιάστρια.

«Σ’ αγαπάω πάρα πολύ. Σε ξέρω πολλά χρόνια, χαίρομαι για ό,τι έχεις καταφέρει, δεν σου χαρίστηκε τίποτα. Έχεις δώσει τους προσωπικούς σου αγώνες και εργασιακά και σαν μανούλα, είσαι καταπληκτική και μπράβο σου», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Τα συγκινητικά λόγια για την Ανθή Βούλγαρη

Η Κατερίνα Στικούδη στάθηκε ιδιαίτερα στη δύναμη που θεωρεί ότι έχει επιδείξει η Ανθή Βούλγαρη όλα αυτά τα χρόνια, τόσο στην επαγγελματική της διαδρομή όσο και στην προσωπική της ζωή.

Μάλιστα, λίγο πριν ολοκληρωθεί η παρουσία της στην εκπομπή, επέστρεψε στο θέμα και θέλησε να της στείλει ακόμη ένα μήνυμα στήριξης και αγάπης.

«Το λέω με αγάπη… είσαι πολύ δυνατή, μπορείς να κάνεις τα πάντα. Εγώ λέω σε όλες τις γυναίκες: δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορούμε να κάνουμε. Απλά πάρτε το απόφαση», είπε η τραγουδίστρια.

Η Κατερίνα Στικούδη, που και η ίδια συνδυάζει τα τελευταία χρόνια την καριέρα της με τη μητρότητα, έστειλε έτσι μέσα από τον τηλεοπτικό αέρα ένα μήνυμα γυναικείας ενδυνάμωσης, έχοντας απέναντί της την Ανθή Βούλγαρη, την οποία δεν έκρυψε ότι εκτιμά βαθιά.

Η μεταξύ τους στιγμή ήταν από τις πιο προσωπικές της συνέντευξης, με την τραγουδίστρια να αφήνει για λίγο στην άκρη την αφορμή της παρουσίας της στο πλατό και να μιλά από καρδιάς για τη δημοσιογράφο και τη διαδρομή της.

Χαρισματικός, διχαστικός και για πολλούς ακόμη αναξιόπιστος. Μπορεί ο Τσίπρας να παίξει πολιτικό «τίκι-τάκα»;

Το νέο κόμμα Τσίπρα δεν θα έχει περίοδο χάριτος και ο ίδιος παραμένει μεν χαρισματικός, αλλά την ίδια στιγμή διχαστικός και για ορισμένους ακόμη και αναξιόπιστος.

γράφει ο Άγγελος Αλ. Αθανασόπουλος

ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΠΛΑΟΥΓΚΡΑΝΑ της Βαρκελώνης, της Μπαρτσελόνα που είναι «més que un club» (σ.σ. «περισσότερο από ένας σύλλογος»), προσέφεραν στον Αλέξη Τσίπρα μια καλή πλατφόρμα ώστε να οικοδομήσει την αναγκαία αναμονή για τον τρίτο –και σπουδαιότερο– σταθμό του περίφημου «rebranding» του: την ίδρυση, δηλαδή, του νέου του κόμματος με την ονομασία «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη» και το ήδη κατακρεουργηθέν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ακρωνύμιο «ΕΛ.Α.Σ.». 

Δείτε το βίντεο:

Της παρουσίασης του νέου κόμματος στους πρόποδες της Ακρόπολης είχαν προηγηθεί η ίδρυση του ινστιτούτου που φέρει το όνομά του και ακολούθως η συγγραφή της «Ιθάκης» – της δικής του εκδοχής για το τι πραγματικά συνέβη το τραυματικό 2015, όταν η Ελλάδα ισορρόπησε μεταξύ της παραμονής και της εξόδου από την ευρωζώνη, σωζόμενη την ύστατη ώρα και στιγμή.

Καθένα από τα χρώματα της Μπάρτσα έχει το πολιτικό νόημά του στο νέο επεισόδιο της πολιτικής σταδιοδρομίας του πρώην πρωθυπουργού. Αν και δεν φιλοδοξούμε να πείσουμε ότι βρισκόμαστε στο μυαλό του, θα λέγαμε ότι το μπλε συμβολίζει την Ελλάδα και «φωτογραφίζει» τον νέο πατριωτισμό τον οποίο σταθερά επικαλείται σε πολλές από τις ομιλίες του. Το δε βαθύ κόκκινο φέρει μαζί του το «επαναστατικό πρόσημο» που είναι ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί –και λογικά ούτε θέλει– να αποχωριστεί ο πρώην πρωθυπουργός στην προσπάθειά του να επιστρέψει στο πολιτικό σκηνικό. Καλή η στροφή προς το πολιτικό κέντρο (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό στις ημέρες μας), αλλά χωρίς άγκυρα στα δεξιά ή στα αριστερά, η βύθιση ενός πολιτικού εγχειρήματος μοιάζει βεβαία.

Αν έχουμε σειρά εκλογών, το πολύ κρίσιμο σημείο θα αναδειχθεί τότε: θα μπορέσει να τραβήξει δυνάμεις από τα υπόλοιπα αντιπολιτευτικά κόμματα ενός κατακερματισμένου πολιτικού φάσματος; Μήπως ενισχύσει περαιτέρω το «αντι-τσιπρικό σύνδρομο» της Νέας Δημοκρατίας;

Δείτε το βίντεο:

Εναντίον του δεξιού κατεστημένου

Ο συμβολισμός της Μπαρτσελόνα και της αντίστασης στο κατεστημένο της Μαδρίτης, που εκφράζεται από τη μισητή Ρεάλ, διαμορφώνει ενδεχομένως και το δίλημμα επί του οποίου θα επιδιώξει να στήσει από εδώ και στο εξής την εκλογική του παρουσία και στρατηγική ο Αλέξης Τσίπρας. Το νεοπαγές κόμμα του θα επιδιώξει να εκφράσει την αντίσταση στο κατεστημένο της ελληνικής κεντροδεξιάς, τη σημαία του οποίου κρατά στιβαρά η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το 2016 ως σήμερα. Για να συμβεί αυτό, τα σαφή συνθήματα και –κυρίως– τα σκληρά διλήμματα είναι αναγκαία, και όσοι επιμένουν να τα απορρίπτουν ως πολιτική έκφραση εκτοξεύουν απλώς φληναφήματα.

Σημαίνει αυτό λοιπόν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ελληνικό «clasico»; Αυτό ουδείς το ξέρει. Θα το μάθουμε όταν θα στηθούν οι κάλπες. Και οι μόνοι που μπορούν να το απαντήσουν θα είναι οι Έλληνες πολίτες. Το μείζον ζήτημα όμως σε σχέση με την επιστροφή Τσίπρα δεν αφορά τα χρώματα. Αφορά τα ερωτήματα της επόμενης ημέρας που είναι αβυσσαλέα, και μια και ασχοληθήκαμε με την Μπαρτσελόνα, ίσως να βολεύει να συνεχίσουμε με σκέψη… ποδοσφαιρική. Μπορεί το κόμμα Τσίπρα να παίξει το «τίκι-τάκα» ποδόσφαιρο που πρεσβεύει ο σύλλογος της Βαρκελώνης; Να παίξει «πολιτική κατοχής μπάλας», για να παραφράσουμε τους όρους; Να ξεχάσει την «πολιτική αντεπιθέσεων» της περιόδου 2015-2016 που τον κατατρέχει ακόμη; Να πάρει την μπάλα από το προνομιακό πεδίο των βασικών του αντιπάλων, πρώτα στο γήπεδο της αντιπολίτευσης και κατόπιν σε επίπεδο εθνικό; Κι όλα αυτά χωρίς βέβαια να λησμονούμε ότι η πολιτική, όπως και το ποδόσφαιρο, θέλει καλούς παίκτες. Πάλι με όρους Μπαρτσελόνα λοιπόν, ποιοι θα είναι «οι Τσάβι και Ινιέστα» της παλιάς εποχής, ο «Όλμο και ο Γιαμάλ» της Μπάρτσα τού σήμερα;

Γήπεδο γεμάτο παγίδες

Το ελληνικό πολιτικό γήπεδο είναι κακοτράχαλο. Η δεκαετία της κρίσης δεν έχει ακόμη πλήρως εξαφανιστεί από το συλλογικό υποσυνείδητο, όσο κι αν η σημερινή κυβέρνηση θα ήθελε να είναι έτσι τα πράγματα. Με κάθε δυσκολία ή με κάποια στραβοτιμονιά, ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας θυμώνει ή αποσύρεται στον εαυτό του. Η κοινωνική εμπιστοσύνη προς τα πολιτικά κόμματα παραμένει ρηχή και όσα συμβαίνουν δεν αντιστρέφουν εύκολα αυτή την αντίληψη. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η ανισότητα ευκαιριών που βιώνουν κυρίως οι νέοι άνθρωποι και ο θυμός ή η απαξίωσή τους που φουντώνει όταν βλέπουν εκείνους που «τα ‘κονομάνε» απροκάλυπτα επειδή «ξέρουν το σύστημα» – με τον ΟΠΕΚΕΠΕ να είναι το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η κυβέρνηση έχει όπλα, κυρίως οικονομικά, και το πλεονέκτημα τής πρωτοβουλίας, για να περιορίσει κάπως αυτό το πρόβλημα – αλλά αυτό συμβαίνει επειδή… είναι η κυβέρνηση.

Το νέο κόμμα Τσίπρα δεν θα έχει αυτή την περίοδο χάριτος και ο ίδιος παραμένει μεν χαρισματικός, αλλά την ίδια στιγμή διχαστικός και για ορισμένους ακόμη και αναξιόπιστος. Η «Πυξίδα για τη Νέα Ελλάδα» θα ταλαντευθεί αρκετά για να βρει τον… Βορρά της, καθώς και ο πολιτικός χρόνος θα γίνει πιεστικός. Είναι αλήθεια ότι το μανιφέστο Σιακαντάρη ήταν περισσότερο χαοτικό από όσο έπρεπε – θα αρκούσε κάτι πολύ πιο σφιχτό που θα μπορούσε πολύ καλύτερα «να μεταγγιστεί και να μεταβολιστεί» πολιτικά, ιδιαίτερα μέσα σε ένα επικοινωνιακό περιβάλλον εντός του οποίου οι Έλληνες επιδεικνύουν ολοένα συρρικνούμενη εμπιστοσύνη στην προσφορά ειδήσεων. Η διακήρυξη του νέου κόμματος κάπως διόρθωσε αυτό το πρόβλημα, αλλά είναι νωρίς για συμπεράσματα. Χωρίς σαφές μήνυμα και χωρίς τα κατάλληλα μέσα για να το περάσουν, θα πρόκειται για γράμμα κενό.

Ο Τσίπρας προσέρχεται με ορισμένα πλεονεκτήματα στο αντιπολιτευτικό γήπεδο. Είναι νέος, έχει κυβερνήσει, διατηρεί απήχηση σε συγκεκριμένα ακροατήρια, ενώ για πολλούς στην αριστερά παραμένει ο άνθρωπος που την έφερε στην εξουσία. Ο λόγος του είναι πιο δομημένος, λιγότερο τοξικός, αν και όχι ιδιαίτερα καινοτόμος. Η δε σύγκρουση για την πρωτοκαθεδρία στον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο θα είναι σκληρή και μετωπική, ενώ η έκβαση της μάχης με το ΠΑΣΟΚ θα κρίνει πολλά. Για την επικράτηση δεν θα αρκέσει η ένταση στις αντιδεξιές και αντιμητσοτακικές κορόνες. Ορισμένες πρώτες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η ΕΛΑΣ μπορεί να βρεθεί απευθείας στη δεύτερη θέση εφόσον γίνουν εκλογές. Αν έχουμε σειρά εκλογών, το πολύ κρίσιμο σημείο θα αναδειχθεί τότε: θα μπορέσει να τραβήξει δυνάμεις από τα υπόλοιπα αντιπολιτευτικά κόμματα ενός κατακερματισμένου πολιτικού φάσματος; Μήπως ενισχύσει περαιτέρω το «αντι-τσιπρικό σύνδρομο» της Νέας Δημοκρατίας;

Δείτε το βίντεο:

Δύσβατο διεθνές περιβάλλον

Η Ελλάδα έχει τις ιδιαιτερότητές της, αλλά ο Τσίπρας θα πρέπει να συνυπολογίσει ότι το ευρύτερο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον δεν είναι σήμερα τόσο φιλόξενο για το τρίγωνο «σοσιαλδημοκρατία, πολιτική οικολογία, ριζοσπαστική αριστερά». Συνομιλητές του πρώην πρωθυπουργού σημειώνουν ότι όσα είδε στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά το σύντομο διάστημα που παρακολούθησε το Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ τού προσέφεραν γόνιμη ύλη για σκέψη. Η αμερικανική αριστερά και κεντροαριστερά όμως λειτουργεί παραδοσιακά με άλλους όρους σε σχέση με την Ευρώπη.

Στη γηραιά ήπειρο, τα κεντροαριστερά ή ριζοσπαστικά αριστερά κόμματα βρίσκονται σε δραματική υποχώρηση. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα του πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ στην Ισπανία αποτελεί το τελευταίο προπύργιο, αλλά μοιάζει δύσκολο να αντέξει στις επόμενες βουλευτικές εκλογές του 2027. Η ευρωπαϊκή κεντροαριστερά βρίσκεται σε υποχώρηση στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Πορτογαλία, ενώ ακόμη και η ταυτότητά της έχει πολλές αποχρώσεις, όπως απέδειξε η ιστορία της πρωθυπουργού της Δανίας Μέτε Φρεντέρικσεν στις πρόσφατες εκλογές. Δεν υπάρχει επομένως ξεκάθαρα μοντέλο προς αντιγραφή. Επιπλέον, οι προκλήσεις είναι τεράστιες. Η παγκοσμιοποίηση έχει φέρει τεράστιες ανισότητες και αυτό έχει πλήξει τις καπιταλιστικές δημοκρατίες και την αξιοπιστία τους. Η δε Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πλέον μετατραπεί σε ένα μάλλον «δεξιό club» σε όλα τα επίπεδα των κοινοτικών θεσμών ή της γραφειοκρατίας. Κι όλα αυτά χωρίς να ακουμπήσει κανείς την «καυτή πατάτα» της ακροδεξιάς ή σκληρής ή νατιβιστικής δεξιάς, που σταδιακά κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος. Η επικράτησή της σε μία από τις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες θα άλλαζε δραματικά τα δεδομένα.

Δείτε το βίντεο:

Πόση σημασία έχουν όμως αυτά στη μικρή γωνιά της Ευρώπης που λέγεται Ελλάδα; Η κυνική απάντηση είναι: ό,τι πουν οι κάλπες. Το ζήτημα για τον Αλέξη Τσίπρα είναι ότι πρέπει να φτιάξει ομάδα και σύστημα που θα παίξει το «τίκι-τάκα» που θα επιθυμούσε. Στο άλλο μισό του γηπέδου, πάντως, βρίσκεται ένας προπονητής που τα τελευταία χρόνια διαθέτει μια ομάδα –ίσως με ισχνό πάγκο– η οποία καταφέρνει και κερδίζει. Διαθέτει επίσης την ικανότητα να απευθύνεται σε ευρύτερα ακροατήρια και να μη φοβάται να αγγίζει και τα μεγάλα θέματα της εποχής. Μένει να φανεί αν ο… διεκδικητής έμαθε από τα λάθη του ή απλώς έμαθε να τα καλύπτει σωστά.

*Ο Άγγελος Αλ. Αθανασόπουλος είναι δημοσιογράφος.

Σοφοκλής Πέππας: Αφιέρωμα στην βραχνή φωνή του ελληνικού θεάτρου και ο αξέχαστος Μπαμπαστρούμφ

Ο Σοφοκλής Πέππας υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς και χαμηλών τόνων ηθοποιούς της γενιάς του. Αν και το ευρύ κοινό τον θυμάται κυρίως από τη χαρακτηριστική φωνή που χάρισε στον Μπαμπαστρούμφ στα θρυλικά «Στρουμφάκια», η πραγματική του καλλιτεχνική αξία βρισκόταν στο θέατρο, εκεί όπου έχτισε μια σπουδαία πορεία δεκαετιών με μεγάλους ρόλους, απαιτητικές συνεργασίες και βαθιά υποκριτική δύναμη.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη, από όπου αποφοίτησε το 1970. Οι καθηγητές και οι άνθρωποι του θεάτρου διέκριναν από νωρίς το ταλέντο του. Σύμφωνα με μεταγενέστερα αφιερώματα, του είχε προταθεί ακόμη και υποτροφία για το περίφημο Actors Studio, την οποία τελικά δεν ακολούθησε.

Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση έγινε το 1972 στον θίασο του Δημήτρης Μυράτ, στο έργο «Παράξενο Τάμα». Από εκεί και πέρα ξεκίνησε μια μακρά διαδρομή στο ποιοτικό ελληνικό θέατρο, μακριά από εύκολες εμπορικές επιλογές. Συνεργάστηκε στενά με το «Ανοιχτό Θέατρο» του Γιώργος Μιχαηλίδης, συμμετέχοντας σε παραστάσεις όπως οι «Μπουλουκτσήδες», «Κυριακάτικος Περίπατος» και «Τρικυμία».

Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συνεργασία του με τη Μπέττυ Αρβανίτη και τη Θεατρική Εταιρεία Πράξη. Εκεί απέδειξε το εύρος του ως ηθοποιός, παίζοντας σε απαιτητικά έργα σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου όπως:

• «Ο Φερνάντο Κραπ μου έγραψε ένα γράμμα»
• «Η Κυρία από τη Θάλασσα»
• «Ο Χρόνος και το Δωμάτιο»
• «Παλιοί Καιροί»
• «Το Παιχνίδι των Ρόλων»
• «Μια Πιθανή Συνάντηση»

Η μεγάλη σχολή του Βογιατζή

Από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του ήταν οι συνεργασίες του με τον Λευτέρης Βογιατζής. Οι παραστάσεις «Οι Αγρίκοι» και κυρίως ο «Θείος Βάνιας» θεωρούνται μέχρι σήμερα ιστορικές για το ελληνικό θέατρο. Ο Πέππας, με εσωτερικότητα, λεπτότητα και συγκρατημένη δύναμη, κατάφερε να δημιουργήσει έναν από τους σημαντικότερους «Θείους Βάνια» που παρουσιάστηκαν στην Ελλάδα.

Η ερμηνεία αυτή τού χάρισε το 2008 το βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης», μία από τις σημαντικότερες διακρίσεις για θεατρικό ηθοποιό στην Ελλάδα.

Το αρχαίο δράμα και το Εθνικό Θέατρο

Ο Σοφοκλής Πέππας υπηρέτησε με συνέπεια και το αρχαίο δράμα. Συμμετείχε σε παραστάσεις του Εθνικό Θέατρο όπως:

• «Πέρσες»
• «Αντιγόνη»
• «Ικέτιδες»
• «Ιφιγένεια εν Ταύροις»
• «Φιλοκτήτης»

Η σκηνική του παρουσία ήταν επιβλητική χωρίς υπερβολές. Διέθετε μια σπάνια υποκριτική ποιότητα: μπορούσε να γεμίσει τη σκηνή με ελάχιστες κινήσεις και μόνο με τη φωνή του.

Η φωνή που έγινε παιδική ανάμνηση

Παρότι ο ίδιος αφιερώθηκε κυρίως στο θέατρο, χιλιάδες Έλληνες τον έμαθαν χωρίς να βλέπουν ποτέ το πρόσωπό του. Η βαθιά, βραχνή και ζεστή φωνή του έγινε η φωνή του Μπαμπαστρούμφ στη θρυλική ελληνική μεταγλώττιση των «Στρουμφ».

Για μια ολόκληρη γενιά παιδιών της δεκαετίας του ’80 και του ’90, η φωνή του ταυτίστηκε με σοφία, καλοσύνη και ασφάλεια. Μέχρι σήμερα πολλοί αναγνωρίζουν αμέσως τη χροιά του όταν ακούν παλιές μεταγλωττίσεις.

Δείτε το βίντεο:

Κινηματογράφος και τηλεόραση

Παρότι δεν υπήρξε «σταρ» της τηλεόρασης, είχε αξιοσημείωτη παρουσία σε σειρές που άφησαν εποχή:

• «Λούνα Παρκ»
• «Λωξάντρα»
• «Άφρικα»
• «Μετράω Στιγμές»
• «Η Αίθουσα του Θρόνου»
• «Ο Θησαυρός της Αγγελίνας»
• «Οι Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα»

Στον κινηματογράφο ξεχώρισε ιδιαίτερα στην ταινία «Η Σκόνη που Πέφτει», για την οποία τιμήθηκε με το Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου στο Διεθνές Φεστιβάλ Καΐρου το 2004.

Ένας καλλιτέχνης χαμηλών τόνων

Ο Σοφοκλής Πέππας δεν επιδίωξε ποτέ τη δημοσιότητα. Οι συνάδελφοί του μιλούσαν για έναν άνθρωπο με ήθος, πειθαρχία και αφοσίωση στην τέχνη. Προτιμούσε να «μιλά» μέσα από τους ρόλους του και όχι μέσω τηλεοπτικής προβολής ή συνεντεύξεων.

Η «Καθημερινή» τον χαρακτήρισε εύστοχα «βραχνή φωνή, χαμηλό προφίλ», περιγράφοντας ακριβώς την καλλιτεχνική του φυσιογνωμία.

Το τέλος και η παρακαταθήκη

Ο Σοφοκλής Πέππας έφυγε από τη ζωή στις 25 Μαρτίου 2012, σε ηλικία 63 ετών. Η απώλειά του προκάλεσε συγκίνηση στον θεατρικό κόσμο, καθώς θεωρούνταν ένας από τους πιο ουσιαστικούς και καλλιεργημένους ηθοποιούς της γενιάς του.

Δεν υπήρξε ποτέ «τηλεοπτικός σταρ» με τη συνηθισμένη έννοια. Ήταν όμως κάτι ίσως πιο σημαντικό: ένας ηθοποιός που υπηρέτησε αθόρυβα και με συνέπεια το ελληνικό θέατρο για πάνω από σαράντα χρόνια, αφήνοντας πίσω του σπουδαίες ερμηνείες και μια φωνή που δεν ξεχνιέται.