“Εδώ και 4-5 χρόνια, συναναστρεφόμενος με κόσμο σε διάφορες δημόσιες δραστηριότητες ή στην ιδιωτική μου θεραπευτική πρακτική, οι περισσότεροι γονείς μού έλεγαν το εξής: «Έχουμε προβλήματα με το παιδί. Μήπως πρέπει να το πάω σε ψυχολόγο;»

Από την αδρή λοιπόν κατεύθυνση που τους έδινα, ακούγοντας λίγα πράγματα, πρόσεξα ότι 9 στις 10 φορές τούς έλεγα ότι σαν γονείς να κάνετε αυτό, εκείνο, και κατέληγα να τους λέω ότι το παιδί δεν χρειαζόταν ψυχολόγο, αλλά γονείς.

Αυτή η φράση καμπάνισε σιγά σιγά στο μυαλό μου, μάζεψε όλες αυτές τις θεραπευτικές εμπειρίες και γνώσεις που βρίσκονται πίσω από αυτό το βιβλίο και άνοιξε τον δρόμο για να γεννηθεί η άποψη  ότι 9 φορές στις 10 τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, αλλά γονείς.

Μιλώντας, βέβαια, πάντα για συνηθισμένα παιδιά, με συνηθισμένους γονείς, σε συνηθισμένες οικογένειες. Εκεί πέρα είναι κατά κανόνα θέμα ανατροφής και όχι θεραπείας.

Πότε ξεκινάει η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού;

Η διαπαιδαγώγηση ξεκινάει πριν ακόμα γεννηθεί το παιδί, από τη στιγμή που υπάρχει μέσα στη φαντασία και στην επιθυμία των γονέων.

Οι γονείς τότε καλούνται να ρυθμιστούν οι ίδιοι σωστά, ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στη γονεϊκή λειτουργία, να μπορέσουν να λειτουργήσουν ως γονείς. Αν δεν είναι έτοιμοι αυτοί,  όταν γεννηθεί το παιδί, θα υπάρξουν τριβές. Διότι, δυστυχώς, τα περισσότερα πράγματα δεν τα συζητούν οι άνθρωποι, γιατί τα θεωρούν αυτονόητα.

Είναι αυτά που έχουν οι ίδιοι σαν ηθικές αξίες και σαν τεχνογνωσία, φυτεμένα βαθιά μέσα στο μυαλό τους από τις προηγούμενες γενιές, από τους γονείς τους. Υπάρχει μεν με τα χρόνια εξέλιξη, αλλά υπάρχει και ένας πυρήνας ηθικών αναφορών και μια γενική ιδέα του κόσμου, που μεταβιβάζεται έστω και ασυνείδητα.

Μπορούμε να αποφύγουμε τα λάθη των γονιών μας; Τι γίνεται αν κάποιος δεν συμφωνεί με τον ηθικό πυρήνα των γονιών του;

Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να είναι κανείς ειλικρινής με τον εαυτό του και να εξετάσει πολύ προσεκτικά και με νηφαλιότητα τι είναι σωστό και τι λάθος, τι μπορεί να κρατήσει και τι όχι.

Η σχέση παιδιού και γονιού είναι γεμάτη πάθος και περιστατικά, που σημαίνει ότι δεν έχουμε αρκετή απόσταση ώστε να κρίνουμε. Συνεπώς δεν πρέπει να βιαζόμαστε να μετατοπίσουμε στους γονείς μας τα λάθη και τις ευθύνες.

Θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως υπερβάλλουμε κάπου, επηρεασμένοι από τις δύσκολες συναισθηματικές διαστάσεις που έχουν οι στενές σχέσεις, όπως είναι αυτές μεταξύ παιδιών και γονιών. Από τη στιγμή που είναι ειλικρινής και στοχαστεί, και ενδεχομένως κουβεντιάσει και με κάποιους ανθρώπους που εμπιστεύεται, είναι στο χέρι του να πει δεν θα το κάνω έτσι, θα το κάνω αλλιώς.

Τι σημαίνει, όμως, να είσαι γονιός;

Το να είσαι γονιός είναι τέχνη, που σημαίνει ότι απαιτεί τεχνογνωσία και ευαισθησία, είναι στάση ζωής.

Μέχρι και την προηγούμενη γενιά, αυτή η μετάβαση γινόταν αυθόρμητα. Όμως με τις ραγδαίες αλλαγές στις Δυτικές κοινωνίες, έχουν χαθεί πολλές κοινές αναφορές ανάμεσα στους γονείς μας και στους σημερινούς νέους γονείς. Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν χάσματα και στην τεχνογνωσία πώς μεγαλώνεις ένα παιδί, αλλά και στην αίσθηση του κόσμου που χαρακτηρίζει τη μία γενιά μετά την άλλη.

Υπάρχει, λοιπόν, ένα κομμάτι που μεταδίδεται κοινωνικά, υπάρχει όμως κι ένα κομμάτι που εξαρτάται από τις παρούσες συνθήκες κάθε φορά, και είναι αλήθεια ότι αυτή η τέχνη του γονιού μαθαίνεται. Είτε διδάσκεται ρητά, είτε με έμμεσο αυθόρμητο τρόπο. Γονιός λοιπόν γίνεσαι, δεν γεννιέσαι.

Τι χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά;

Ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά θέλει αγάπη και κανόνες. Για να είμαι πιο ακριβής, δεν θέλει αγάπη γενικώς. Αλλιώς αγαπάς τον εραστή σου και την ερωμένη σου, αλλιώς αγαπάς τον φίλο σου, τον γνωστό σου, κάποιον συγγενή. Κάθε αγάπη πρέπει να ταιριάζει με τον δέκτη της.

Το παιδί θέλει έντεχνη αγάπη, με ειδική συνταγή. Αυτή η συνταγή έχει τρία συστατικά. Το πρώτο είναι η παρουσία, το δεύτερο η αποδοχή και το τρίτο η άφοβη καθοδήγηση.

Η παρουσία σημαίνει ότι το παιδί θέλει να αισθάνεται ότι οι γονείς του ήταν ανέκαθεν εκεί, πριν έρθει αυτό στον κόσμο, και θα είναι πάντα εκεί ό,τι και να γίνει. Μπορεί να το μαλώσουν, να του πουν οτιδήποτε, αλλά θα του πουν «μα τι είναι αυτό που έκανες, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ». Δηλαδή θα είναι πάντα κοντά του.

Το δεύτερο είναι η αποδοχή. Ότι δηλαδή θα κάνει κάτι σωστά, κάτι άλλο λάθος, θα είναι και όμορφο και άσχημο, αλλά θα αγαπιέται επειδή είναι παιδί τους. Που σημαίνει ότι οι γονείς λένε στο παιδί «σε θέλουμε να υπάρχεις έτσι όπως είσαι. Έχεις μια θέση μεταξύ μας». Αυτό είναι τεράστιας σημασίας για το παιδί, γιατί έτσι νιώθει την αποδοχή και στον έξω κόσμο.

Η άφοβη καθοδήγηση σημαίνει ότι κρατάς το παιδί σου σταθερά από το χέρι για να παίξει, για να πάτε βόλτα κ.ο.κ., και όπου πρέπει το συγκρατείς ή του δείχνεις τι πρέπει να κάνει.

Είναι σαν να θέτεις όρια;

Είναι κάτι παραπάνω από όρια. Ο κανόνας είναι βαθύτερη έννοια από τα όρια. Σαν να παίζεις μουσική, όπου υπάρχει η έννοια του σωστού και του φάλτσου. Το παιδί ζητάει να του δώσεις την τέχνη του ζην. Αυτό είναι ο κανόνας.

«Μπορεί να έχει λάθη αυτό που σε μαθαίνουμε, μπορεί εσύ να βρεις άλλους τρόπους να το κάνεις καλύτερα, αλλά εμείς αυτό ξέρουμε και σου το μεταδίδουμε, ώστε να ξέρεις την τέχνη της ζωής σε αυτό το περιβάλλον που ζεις τώρα, για να μπορείς να τα βγάλεις καλά πέρα».

Πώς θα ξέρει ένας γονιός πότε να θέσει τα όρια και ποιοι είναι οι κανόνες;

Σε αυτά ο καθένας έχει ήδη μέσα του μια γνώση. Και με αυτά που έχει στο μυαλό του, με αυτά πορεύεται. Δεν υπάρχει γενικός κανόνας για όλους τους ανθρώπους, για όλες τις οικογένειες, για όλα τα παιδιά.

Το βασικότερο απ’ όλα, γιατί είναι η βάση της ανθρώπινης σχέσης, είναι ότι οι γονείς πρέπει να μάθουν στο παιδί τους να σέβεται τους γονείς τους επειδή είναι γονείς του και όχι για άλλον λόγο. Σε μια συνηθισμένη οικογένεια, το παιδί δεν είναι καλός κριτής για το πώς θα του φερθούν οι γονείς για να είναι καλοί γονείς.

Οι γονείς θα πορευθούν όπως οι ίδιοι καταλαβαίνουν. Απλώς πρέπει να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους, ούτως ώστε αν δουν ότι κάτι δεν πάει καλά, να το σκεφτούν, να το συζητήσουν μεταξύ τους, με τους συγγενείς τους και, στο τέλος, ας πάνε να μιλήσουν με κάποιον ειδικό, αν δεν μπορούν να το λύσουν.

Στην αγάπη πρέπει να υπάρχουν όρια; Μερικές φορές από τη μεγάλη αγάπη πνίγουμε τον άλλον…

Αυτό είναι φάλτσο, επειδή η αγάπη των γονιών πρέπει να είναι έντεχνη αγάπη και όχι λουτρό αγάπης, που πετάς μέσα το παιδί και ό,τι γίνει. Πρέπει να ξέρεις ότι το παιδί δεν είναι εξάρτημα δικό σου, δεν ζει για εσένα, για να εκπληρώσει τα δικά σου ανεκπλήρωτα όνειρα και να γιατρέψει τις δικές σου απογοητεύσεις, αλλά φτιάχνεις ένα πλάσμα που από την πρώτη στιγμή της ζωής του έχει αυτοτέλεια.

Στις σχέσεις εξάρτησης γράψε λάθος. Σε κάθε τέχνη υπάρχει το σωστό και το λάθος. Στη μουσική το λέμε φάλτσο, στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, φάουλ. Όταν παίζεις ένα έντεχνο παιχνίδι, υπάρχει η έννοια του φάουλ. Η τέχνη του γονιού είναι η τέχνη της έντεχνης αγάπης που ταιριάζει στη σχέση του παιδιού με τον γονιό.

Ποια είναι τα πιο συχνά λάθη που κάνουν οι γονείς;

Το πιο δυσάρεστο και διαδεδομένο στο Δυτικό κόσμο είναι ότι οι γονείς φοβούνται να είναι γονείς. Φοβούνται το τρίτο στοιχείο, αυτό της άφοβης καθοδήγησης. Εν μέρει αυτό γίνεται για προσωπικούς λόγους. Κάποιοι είχαν πληγωθεί όταν ήταν παιδιά, κι αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού έμεινε ασυνείδητα ή ασυναίσθητα. Γιατί ο καθένας κουβαλάει τραύματα και απογοητεύσεις.

Αυτό που κάνει ασταθή τα πράγματα σήμερα και τους γονείς να φοβούνται να είναι γονείς, κι αυτό είναι το σύνηθες λάθος, είναι το γεγονός ότι η κοινωνία δεν τους εξοπλίζει με την τεχνογνωσία και τους συναισθηματικούς πόρους που θα τους έδειχναν πώς μεγαλώνεις ένα παιδί και ότι αξίζει τον κόπο να μεγαλώνεις ένα παιδί ακόμα και όταν χρειάζεται να κάνεις τον διαιτητή που θα σφυρίξει φάουλ, που θα δυσαρεστήσει, δηλαδή, τον αγαπημένο του.

Όταν ο προπονητής ή ο δάσκαλος της μουσικής σού λέει τι να κάνεις και σε διορθώνει, το κάνει για να σε βοηθήσει να γίνεις καλύτερος, δεν σε κατακρίνει.

Σε επώδυνες καταστάσεις, όπως ένα διαζύγιο, πώς θα αποφύγουν οι γονείς τα λάθη;

Το νόημα που θα πάρει ένα διαζύγιο εξαρτάται από το πώς θα το βιώσει ένα παιδί και κυρίως από το πώς θα του μιλήσουν οι μεγάλοι γι’ αυτό το πράγμα. Και θα πρέπει να του μιλήσουν λέγοντάς του αλήθεια και όχι ψέμα.

Αν επιχειρήσουν να πουν ψέμα σε ένα παιδί, το παιδί μπορεί να μην καταλαβαίνει το πρακτικό αντίκρισμα του ψέματος, αλλά καταλαβαίνει το συναισθηματικό αντίκρισμα. Συνεπώς θα μιλήσουν στο παιδί κάπως έτσι: «Χωρίζουμε για τον απλό λόγο ότι θέλαμε να είμαστε μαζί, επειδή αγαπηθήκαμε, κάναμε έναν, δύο, πέντε καρπούς της αγάπης μας και μετά, επειδή αποκλίνουν οι δρόμοι της αγάπης, επιλέξαμε να ζήσουμε χωριστά».

Αν, λοιπόν, οι γονείς το έχουν αφομοιώσει αυτό και το ζήσουν χωρίς τεράστιο δράμα (όχι χωρίς πόνο, γιατί πάντα ένας χωρισμός έχει πόνο, ακόμα κι όταν έχει εκπνεύσει η σχέση συναισθηματικά) και μιλήσουν με αυτόν τον απλό τρόπο στα παιδιά τους, και δεν προσπαθήσουν να πουν ποιος έφταιγε, ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός, τότε το παιδί θα πληγωθεί, θα πονέσει.

Γιατί, μην αυταπατόμαστε, το παιδί έχει ανάγκη και από τους δύο γονείς, αλλά θα μπορέσει να χωνέψει αυτήν τη νέα σχέση μεταξύ των μεγάλων, από τη στιγμή που δεν πλήττεται η σχέση με τους γονείς του. «Δεν χωρίζουν οι γονείς σου. Χωρίζουν τα δύο μέρη του ζευγαριού και θα συνεχίσουν να είναι γονείς σου σε όλη σου τη ζωή. Όσο σε αγαπούσαμε θα σε αγαπάμε».

Δεν είναι, όμως, τόσο αυτονόητα για όλους τους γονείς.

Όταν αποφασίζεις μια συμβίωση με σκοπό την οικογένεια, βλέπεις τον κόσμο περίπου από την ίδια οπτική γωνία που τον βλέπει και ο άλλος. Όταν χωρίσουν οι άνθρωποι, βλέπουν πια τα πράγματα από τελείως διαφορετική οπτική γωνία.

Και εκεί είναι μεγάλος ο πειρασμός και οι περισσότεροι άνθρωποι την πατάνε γιατί προσπαθούν να βρουν γιατί έγινε. Όταν χωρίζεις δεν βγάζεις άκρη. «Βρεθήκαμε μαζί για το καλό, δεν μας βγήκε και πάμε παρακάτω».

Αν αυτή την απλή αλήθεια την δεχτούν οι γονείς, ότι όταν χωρίσεις είναι αλλιώτικος ο τρόπος που βλέπει ο καθένας τα πράγματα, τότε είναι σχετικά εύκολο, αλλά όχι ανώδυνο, να βάλουν σε τάξη τη ζωή τους, ξέροντας ότι κάποια πράγματα θα τους πληγώσουν, αλλά ο χρόνος, η καλή σχέση και ο καλός λόγος θα επουλώσουν τις πληγές.

Αρκεί να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και να μην φοβούνται να είναι γονείς”.

Ο Νίκος Σιδέρης έχει γράψει το βιβλίο: “Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!”

Γιατί τα παντρεμένα ζευγάρια δεν θέλουν να μιλήσουν μεταξύ τους; Η έγγαμη ζωή είναι βέβαιο ότι θα έχει στιγμές θυμού και καυγάδων. Ωστόσο, όταν τα ζευγάρια δεν θέλουν πλέον να μιλούν μεταξύ τους, μπορεί να σημαίνει ότι ο γάμος κινδυνεύει να διαλυθεί.

Κάθε σχέση απαιτεί επικοινωνία και ανταλλαγή. Αυτό είναι το μέσο με το οποίο μπορούμε να κατανοήσουμε και να εκφράσουμε τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις επιθυμίες μας στους συνεργάτες μας.

Στον γάμο, υπάρχουν στιγμές που προκύπτουν καβγάδες και παρεξηγήσεις, αλλά αν και οι δύο σύντροφοι δεν θέλουν πλέον να επικοινωνούν, είναι σημάδι ότι η σχέση ωθείται στο χείλος του γκρεμού, με υψηλό κίνδυνο να καταρρεύσει.

Ζώντας μαζί, τα ζευγάρια αναπόφευκτα θα αντιμετωπίσουν στιγμές απογοήτευσης, διαφορές απόψεων ή ασήμαντα θέματα που κάνουν και τα δύο μέρη να εξαντλούνται και να σιωπούν. Ωστόσο, αυτή η σιωπή είναι συνήθως προσωρινή και είναι μια φυσιολογική αντίδραση όταν συμβαίνουν συγκρούσεις ή διαφωνίες.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και χωρίς καυγάδες, τα ζευγάρια μπορεί να μην θέλουν να μιλήσουν μεταξύ τους. Επικοινωνούν μόνο για ουσιαστικά θέματα και τα λόγια και ο τόνος τους δεν φέρουν πλέον στοργή ή ζεστασιά.

Όταν τα ζευγάρια δεν θέλουν πλέον να μιλάνε μεταξύ τους, ο γάμος είναι ήδη στα άκρα.

Μπορεί ακόμα να φαίνεται ότι νοιάζονται ο ένας για τον άλλον εξωτερικά και άλλοι μπορεί να βλέπουν τη σχέση τους ως αρμονική, αλλά εσωτερικά, δεν μοιράζονται πλέον την ίδια φροντίδα και προσοχή που είχαν κάποτε όταν ήταν για πρώτη φορά ερωτευμένοι.

Πολλοί λένε ότι η σιωπή είναι το πιο κοφτερό μαχαίρι που σκοτώνει την αγάπη. Μπορεί να είναι ο λόγος για την κατάρρευση μιας σχέσης εάν και οι δύο σύντροφοι σταδιακά κλείνονται στον εαυτό τους και σταματήσουν να μοιράζονται, να συζητούν τα συναισθήματά τους, τα συναισθήματά τους και τα σκαμπανεβάσματα της καθημερινότητάς τους.

Οι λόγοι για τους οποίους τα ζευγάρια δεν θέλουν να μιλήσουν μεταξύ τους μπορεί να πηγάζουν από πολλούς παράγοντες. Αν θέλετε να σώσετε το γάμο σας, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να παραμείνετε ήρεμοι και να σκεφτείτε τους λόγους πίσω από τη σιωπή και την ψυχρότητα μεταξύ των δύο συντρόφων. Στη συνέχεια, μαζί μπορείτε να βρείτε έναν τρόπο να αντιμετωπίσετε τα ζητήματα και να αναζωπυρώσετε την ευτυχία στην οικογένειά σας.

Μερικοί συνηθισμένοι λόγοι για τους οποίους τα ζευγάρια δεν θέλουν να μιλήσουν μεταξύ τους:

1. Τα ζευγάρια βαριούνται μεταξύ τους

Όταν ήταν ερωτευμένοι, τα ζευγάρια ήθελαν να μοιραστούν τα πάντα—τις χαρές, τις λύπες, όλα όσα συνέβαιναν στη ζωή τους. Ήταν πρόθυμοι να ακούσουν ο ένας τον άλλον και να μοιραστούν. Ωστόσο, αφού ζήσετε μαζί για κάποιο χρονικό διάστημα, τα συναισθήματα μπορεί να εξασθενίσουν και ο ένας ή και οι δύο σύντροφοι μπορεί να αισθάνονται βαριεστημένοι από την έγγαμη ζωή.

Κάθε άτομο είναι ένα άτομο με διαφορετικές σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις. Επομένως, όταν μπαίνετε στο γάμο, μπορεί να εκπλαγείτε από τα ελαττώματα του συντρόφου σας. Αρχικά, μπορεί να αποδεχτείτε και να συγχωρήσετε εύκολα αυτές τις ελλείψεις, αλλά με την πάροδο του χρόνου μπορεί να γίνουν πηγή εκνευρισμού, οδηγώντας σε εξάντληση και απογοήτευση.

Πολλά ζευγάρια προσπαθούν να επικοινωνήσουν και να μοιραστούν τη δυσαρέσκειά τους μεταξύ τους. Ωστόσο, εάν και οι δύο δεν μπορούν να αλλάξουν ο ένας για τον άλλον, η ταλαιπωρία θα αυξηθεί και τελικά, κάποιος μπορεί να σταματήσει να θέλει να επικοινωνήσει, νιώθοντας ότι ο σύντροφός του δεν σέβεται, δεν αγαπά ή δεν θέλει πλέον να καλλιεργήσει τη σχέση.

2. Απιστία

Η απιστία είναι ίσως ο μεγαλύτερος λόγος για τον οποίο τα ζευγάρια σταματούν να μιλάνε μεταξύ τους. Όταν ένας τρίτος μπαίνει στην εικόνα, σημαίνει ότι ο γάμος δεν είναι πλέον άθικτος. Η παρουσία κάποιου νέου προκαλεί σταδιακά τη διάσπαση της σχέσης και ο ένας σύντροφος μπορεί να μην είναι πλέον πλήρως αφοσιωμένος στο γάμο.

Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες έλκονται συχνά από την καινοτομία και τον ενθουσιασμό. Όταν επιτρέπουν σε κάποιον άλλον στο γάμο τους, είναι συνήθως επειδή έχουν χάσει το ενδιαφέρον τους για τα συναισθήματα και τις σκέψεις του συντρόφου τους. Σε αυτό το σημείο, μπορεί να περνούν περισσότερο χρόνο φροντίζοντας τον εραστή τους και φυσικά, δεν αισθάνονται πλέον την ανάγκη να συνομιλήσουν ή να μοιραστούν οτιδήποτε με τον σύζυγό τους.

Ακόμη και αυτός που προδίδεται μπορεί να αισθάνεται εξαντλημένος από το γάμο. Πολλοί επιλέγουν να ζήσουν με το άτομο που τους προδίδει, αγνοώντας το θέμα και παραμένοντας σιωπηλοί σε μια προσπάθεια να κρατήσουν έναν γάμο που σιγά σιγά καταρρέει.

3. Δεν μοιράζονται την ίδια οπτική

Οι διαφορές και οι διαφωνίες στις απόψεις μπορούν επίσης να οδηγήσουν σε σιωπή μεταξύ των ζευγαριών. Στην πραγματικότητα, κανένα ζευγάρι δεν καταλαβαίνει πλήρως ο ένας τον άλλον ή έχει τις ίδιες απόψεις και επιθυμίες. Κάθε άτομο είναι μοναδικό και έχει τις δικές του προοπτικές, ενδιαφέροντα και επιθυμίες.

Οι διαφορές μπορούν να φέρουν ενθουσιασμό και έλξη σε μια σχέση, καθώς οι αντισταθμιστικοί κανόνες μας κάνουν να θέλουμε να εξερευνήσουμε και να κατακτήσουμε τον σύντροφό μας. Ωστόσο, όταν αυτές οι διαφορές μεγαλώνουν πολύ, μπορούν να δημιουργήσουν ένα σημαντικό χάσμα στο γάμο.

Τείνουμε να μοιραζόμαστε περισσότερα με άτομα που έχουν παρόμοιες απόψεις και ενδιαφέροντα, επειδή νιώθουμε άνετα και υποστηρικτικά. Από την άλλη, το να μοιράζεσαι με όσους έχουν διαφορετικές απόψεις μπορεί να οδηγήσει σε διαφωνίες και συγκρούσεις. Ως εκ τούτου, πολλά ζευγάρια επιλέγουν τη σιωπή για να αποφύγουν τις διαφωνίες.

Ωστόσο, ένας επιτυχημένος γάμος απαιτεί κοινή χρήση και συζήτηση. Εάν και οι δύο σύντροφοι αποφύγουν να μιλήσουν για τις απόψεις και τις απόψεις τους, η συναισθηματική τους σύνδεση σταδιακά θα αποτύχει

Ένα φαινομενικά απλό αντικείμενο έχει προκαλέσει φρενίτιδα στο διαδίκτυο, αφήνοντας πολλούς νεότερους θεατές μπερδεμένους.

Η εικόνα, με τη λεζάντα «Παντρέψου το κορίτσι που δεν ξέρει τι είναι αυτό», δείχνει κάτι που μοιάζει με ένα άγνωστο κομμάτι αφρού. Για όσους το αναγνωρίζουν, η απάντηση είναι απλή: πρόκειται για ένα μαξιλαράκι τακουνιού.

Απλό Αντικείμενο

Τα μαξιλαράκια τακουνιού σχεδιάστηκαν για να προσφέρουν άνεση και στήριξη σε όσους αγαπούν τα κομψά αλλά συχνά άβολα παπούτσια με τακούνια. Τοποθετούνται μέσα στο τακούνι του παπουτσιού και προσφέρουν μαλακή υποστήριξη, μειώνοντας την πίεση στα πόδια και κάνοντας το περπάτημα με τακούνια πιο εύκολο για μεγαλύτερες χρονικές περιόδους.

Αν και όσοι έχουν συνηθίσει την ενόχληση των τακουνιών το αναγνωρίζουν αμέσως, πολλοί νεότεροι – που ίσως προτιμούν αθλητικά ή ίσια παπούτσια – μένουν απορημένοι μπροστά στο μυστηριώδες αυτό αντικείμενο. Η σύγχυση αυτή αποκαλύπτει ένα αστείο χάσμα γενεών, όπου κάτι τόσο πρακτικό όσο ένα μαξιλαράκι τακουνιού μοιάζει με απολίθωμα από μια άλλη εποχή.

Ήταν 28 Μαΐου 1997, 29 χρόνια πριν, όταν έγινε η δολοφονία του εφοπλιστή Κωστή Περατικού.

H τρομοκρατική οργάνωση “17 Νοέμβρη” εκτέλεσε τον γόνο μιας από τις πιο γνωστές εφοπλιστικές οικογένειες της χώρας.

Ο Κωστής Περατικός καταγόταν από οικογένεια της Χίου, η οποία ασχολείτο με τη ναυτιλία από τις αρχές του 20ού αιώνα και ήταν γιος του εφοπλιστή Μιχάλη Περατικού (1918-2008). Εργάστηκε από μικρός στις επιχειρήσεις του πατέρα του.

Το 1992 απέκτησε μαζί με τον πατέρα του και τον αδελφό του, Νικόλα, τα Ναυπηγεία Ελευσίνας, αναλαμβάνοντας παράλληλα τη διεύθυνσή τους. Το 1995, λόγω οικονομικών προβλημάτων, αποφάσισε να κλείσει τα ναυπηγεία. Ο Κ. Περατικός ήταν παντρεμένος με τη Λία Ρακά και πατέρας δύο παιδιών.

Λια Ρακά και Σοφιά Αλιμπέρτη

Στην φωτογραφία ο Πάνος Μιχαλόπουλος και η Λία Ρακά

H Λια Ρακά στην ταινία που την έκανε γνωστή μαζί με τον Πάνο Μιχαλόπουλο

Στην φωτογραφία ο Πάνος Μιχαλόπουλος, ο Νίκος Παπαδόπουλος και η Λία Ρακά

Η δολοφονία του Κωστή Περατικού από τη 17 Νοέμβρη

Η δολοφονία του Περατικού έγινε στην οδό Φίλωνος και Φιλελλήνων στον Πειραιά την ώρα που ο 42χρονος εφοπλιστής κατευθυνόταν στο αυτοκίνητό του, χωρίς συνοδεία παρά το γεγονός ότι είχε απειληθεί πέντε χρόνια πριν.

Δέχθηκε 7 σφαίρες πισώπλατα από μέλη της οργάνωσης 17 Νοέμβρη. Άμεσα μεταφέρθηκε στο Τζάνειο, όπου απλά διαπιστώθηκε ο θάνατος του. Είχε ένα τραύμα στη δεξιά μασχάλη, δύο στο αριστερό ημιθωράκιο, δύο στον αριστερό βραχίονα, ένα στον δεξιό γλουτό και ένα στον δεξιό μηρό.

Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα: