Η Τζένη Καρέζη και η Κατερίνα Γώγου υπήρξαν δύο καλές φίλες και μάλιστα συνεργάστηκαν και στη μεγάλη οθόνη σε ταινίες που έχουν αφήσει εποχή.
Ποιος δεν θυμάται την… ιδιαίτερη οικογένεια με αρχηγό τη μαμά “Πάστα Φλώρα” και τον φοβισμένο μπαμπά Διονύση Παπαγιαννόπουλο στην ταινία “Μια τρελή τρελή οικογένεια”, με τη Τζένη Καρέζη, τον Αλέκο Αλεξανδράκη, τη Μαίρη Αρώνη και άλλους σπουδαίους ηθοποιούς…
Το 1967 η ατίθαση Κατερίνα Γώγου ανέβηκε τα σκαλιά της εκκλησίας με τον αγαπημένο της, Παύλο Τάσιο, και κουμπάρα ήταν η Τζένη Καρέζη.
Δυο ρετρό φωτογραφίες από τον γάμο φέρνει στο φως η σελίδα “Θέατρα που έκλεισαν”, στο facebook.
Η Τζένη Καρέζη ποζάρει στον φακό χαμογελαστή και κομψή, δίπλα στο ζευγάρι, τραβώντας τα βλέμματα με την σπάνια ομορφιά της.
Η Κατερίνα Γώγου είχε αρκετούς συντρόφους στη ζωή της. Η μεγάλη της αγάπη όμως ήταν ο άντρας που παντρεύτηκε, ο σκηνοθέτης Παύλος Τάσιος, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, τη Μυρτώ. Λέγεται ότι στην προσπάθειά της να σώσει τη μικρή από τα ναρκωτικά, έγινε και η ίδια τοξικομανής.
Η Κατερίνα συνήθιζε να λέει στη μικρή της: “Έγραψα ένα βιβλίο, φύτεψα ένα δέντρο, έκανα ένα παιδί. Ο κύκλος μου έκλεισε”. Η Μυρτώ αυτοκτόνησε και η ίδια όπως και η μητέρα της το 2015, σε ηλικία 48 ετών.
Σε νεαρής ηλικίας άτομα και μάλιστα χωρίς οικογενειακό ιστορικό της νόσου εμφανίζονται σπάνιες μορφές καρκίνου.
Ανήσυχοι είναι οι γιατροί στις ΗΠΑ παρατηρώντας από το 2021 και μετά, δηλαδή, λίγο μετά την εμφάνιση του Covid, σπάνιες και μη συνηθισμένες μορφές καρκίνου κυρίως σε νεαρής ηλικίας άτομα και χωρίς οικογενειακό ιστορικό της νόσου.
Επίσης, πολλοί ασθενείς διαγιγνώσκονται με πολλαπλούς καρκίνους ταυτόχρονα. Η πανδημία ανάγκασε τους ανθρώπους να απομονωθούν και να αναβάλουν τους προληπτικούς ελέγχους για τον καρκίνο από φόβο μήπως μολυνθούν.
Αλλά οι γιατροί δεν πιστεύουν ότι αυτός είναι ο κύριος λόγος της εμφάνισης των προχωρημένων και σπάνιων περιπτώσεων καρκίνου. Αντίθετα, πιστεύουν ότι φταίει ο ίδιος ο Covid.
Η περίπτωση ενός 40χρονου που διαγνώστηκε με καρκίνο των χοληφόρων οδών
Ο Δρ. Kashyap Patel, ογκολόγος από τη Βόρεια Καρολίνα, ήρθε αντιμέτωπος με ένα σοβαρό περιστατικό. Εξέτασε έναν ασθενή στα 40 του το 2021 που είχε έναν σπάνιο καρκίνο των χοληφόρων οδών, οι οποίοι μεταφέρουν υγρό που παράγεται από το ήπαρ στο λεπτό έντερο, βοηθώντας στην απορρόφηση και πέψη των λιπών. Αυτός ο τύπος καρκίνου συνήθως επηρεάζει άτομα ηλικίας 70 ετών και άνω.
Στη συνέχεια, πολλοί άλλοι ασθενείς οι οποίοι τον επισκέφθηκαν υπέφεραν από μια σειρά διαφορετικών μορφών καρκίνου, κάτι που όπως είπε δεν είχε δει ποτέ στις δύο δεκαετίες της καριέρας του.
Ένα ζευγάρι που εξέτασε ήταν ο Bob και η Bonnie Krall από το Fort Mill της Νότιας Καρολίνας, οι οποίοι σε διάστημα 14 μηνών διαγνώστηκαν με τρεις τύπους καρκίνου, παρόλο που δεν είχαν οικογενειακό ιστορικό της νόσου.
Ο Bob Krall διαγνώστηκε με έναν σπάνιο χρόνιο καρκίνο του αίματος και του μυελού των οστών, ενώ η Bonnie Krall είχε μια καρκινική μάζα στην κοιλιά της που ζύγιζε 8,5 κιλά, σύμφωνα με την Washington Post.
Ο Bob Krall αργότερα έμαθε ότι αρκετοί από τους γείτονές του είχαν τον ίδιο τύπο καρκίνου.
Πώς προέκυψαν οι διάφορες μορφές καρκίνου
Οι ιοί είναι γνωστό ότι επιταχύνουν τον καρκίνο από τη δεκαετία του 1960 και οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι το ένα τέταρτο όλων των καρκίνων παγκοσμίως προέρχονται από τον ιό HPV, τον ιό Epstein-Barr και την ηπατίτιδα Β.
Δεν μπορούν να αποκλείσουν οριστικά ότι τα εμβόλια Covid παίζουν κάποιο ρόλο, αλλά πιστεύουν ότι τα στοιχεία που υποστηρίζουν τη θεωρία του ιού είναι πολύ ισχυρότερα.
Εργαστηριακές δοκιμές υποδεικνύουν ότι οι πρωτεΐνες του κορωνοϊού μπορούν να ξαναξυπνήσουν τα αδρανοποιημένα καρκινικά κύτταρα και να τροφοδοτήσουν την ανάπτυξή τους, αυξάνοντας τις πιθανότητες να διαγνωστεί κάποιος με καρκίνο του μαστού, του στομάχου και του αίματος.
Η έρευνα για τη σχέση μεταξύ του Covid και του καρκίνου είναι σχετικά νέα, δεδομένου ότι η πανδημία ξεκίνησε μόλις πριν από τέσσερα χρόνια.
Μια αναφορά του 2023 στο περιοδικό Biochimie περιγράφει διάφορα μέσα με τα οποία ο κορωνοϊός μπορεί να αλλάξει γονίδια που συνήθως σταματούν τον σχηματισμό όγκων και προκαλούν εκτεταμένη φλεγμονή σε όλο το σώμα.
Αυτή η φλεγμονή μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη καρκινικών κυττάρων σε διάφορα όργανα, συμπεριλαμβανομένων των πνευμόνων, του παγκρέατος και του παχέος εντέρου.
Και μια ομάδα στο Κολοράντο έχει αρχίσει να διερευνά την πιθανότητα ο κορωνοϊός να φέρνει στη ζωή καρκινικά κύτταρα σε ποντίκια.
Η συσχέτιση του εμβολίου κατά του Covid με την εμφάνιση καρκίνου
Μια προεκτύπωση που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο έδειξε ότι όταν τα ποντίκια που είχαν προηγουμένως καρκίνο αλλά είχαν αναρρώσει έλαβαν ένεση με τον κορωνοϊό, τα καρκινικά κύτταρα πολλαπλασιάστηκαν και εξαπλώθηκαν στους πνεύμονες.
Ο ιός της γρίπης αποδείχθηκε ότι κάνει το ίδιο πράγμα. Ερευνητές όπως ο Δρ Ashani Weeraratna του Johns Hopkins Bloomberg School of Public Heath, δεν εξεπλάγησαν από αυτό το εύρημα.
Μια έκθεση του 2023 στο περιοδικό Lancet Oncology (Δείτε ΕΔΩ)εξέτασε 2,4 εκατομμύρια ενήλικες που είχαν διαγνωστεί με καρκίνο το 2018, το 2019 και το 2020. Τα νέα περιστατικά καρκίνου μειώθηκαν μετά την έναρξη της πανδημίας, αλλά επανήλθαν στο τέλος του έτους.
Οι πιθανότητες να διαγνωστεί κάποιος με καρκίνο προχωρημένου σταδίου 4 ήταν περισσότερο από 7% υψηλότερες το 2020 σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος.
Τα μωρά που γεννιούνται μέσα σε αμνιακό σάκο είναι ένα τελείως σπάνιο και ασφαλές φαινόμενο, που συμβαίνει 1 φορά στις 80.000 γεννήσεις.
Η Robin Baker είναι μια βραβευμένη φωτογράφος γεννήσεων και πρόσφατα απαθανάτισε με τον φακό της ένα πολύ σπάνιο φαινόμενο: μωρά ου γεννιούνται μέσα σε αμνιακό σάκο!
Η ιστορία πίσω από τις φωτογραφίες είναι εξίσου απίστευτη. Το 75% των διδύμων στην Αμερική γεννιούνται με καισαρική τομή και η συγκεκριμένη γέννα έγινε τόσο γρήγορα, που η ίδια και η ομάδα της έφτασαν μετά την γέννηση των μωρών.
Η φωτογράφος με βάση την Καλιφόρνια έχει παρευρεθεί σε πάνω από 70 γέννες. Αναφέρει, ότι οι γονείς ήταν πολύ ψύχραιμοι, παρόλο που ουσιαστικά ήταν μόνοι τους μέχρι να έρθει το ιατρικό προσωπικό.
“Αυτοί οι γονείς είχαν εμπειρία από τις γέννες στο σπίτι, αφού η μητέρα είχε γεννήσει το πρώτο της παιδί εκεί. Είχαν μισή ώρα για να δεθούν με το πρώτο μωρό, πριν γεννηθεί το δεύτερο μωρό”, δήλωσε η Baker.
Σύμφωνα με έναν θρύλο, τα μωρά που γεννιούνται μέσα σε αμνιακό σάκο είναι προορισμένα για μεγαλεία.
“Μέχρι την τελευταία στιγμή δεν γνωρίζαμε, ότι το μωρό θα γεννηθεί τελείως μέσα στον αμνιακό σάκο”, υποστηρίζει η Baker.
“Ακόμη και τότε ο σάκος μπορεί να σπάσει, αλλά το δεύτερο μωρό έμεινε άθικτο μέχρι που έσπασε η μητέρα τον σάκο με τα νύχια της.”
Καταπληκτικό!
Η φωτογράφος που λατρεύει την δουλειά της ανέφερε, ότι όλοι έπλεαν σε πελάγη ευτυχίας, όταν έφτασε το ιατρικό προσωπικό για να βοηθήσει με τον πλακούντα.
“Από την στιγμή που τα περισσότερα δίδυμα γεννιούνται μέσα στο χειρουργείο, η συγκεκριμένη γέννα ήταν πολύ ξεχωριστή.”
Η Baker που πρόσφατα τιμήθηκε με βραβείο στην κατηγορία καλύτερης γέννας από την Διεθνή Ένωση Φωτογράφων Γέννησης αισθάνεται πολύ τυχερή που κάνει αυτό το επάγγελμα. “Είναι μεγάλη ικανοποίηση να μπορείς να μετατρέψεις το πάθος σου σε καριέρα.”
1910. Επίσκεψη του βασιλιά της Σερβίας Πέτρου Α΄ Καραγεώργεβιτς και του Πρωθυπουργού Νικόλα Πάσιτς στο Άγιο Όρος. Υποδοχή από τουρκικό άγημα και φιλαρμονική
1913, το Τζαμι στην Πρέβεζα.
1916, Θεσσαλονίκη.Ελληνικά στρατεύματα.
1916, Κρήτες στη Θεσσαλονίκη.
1916, Νεγκοτσάνη (Νίκη), Φλώρινα.
1916. Gumendzé (Γουμένισσα) Κιλκίς.
1916. Tosilovo (Στάθης) Κιλκίς.
1916. Καφενείο στη Θεσσαλονίκη.
1917, Λαψίστα (Νεάπολη) Κοζάνης
1917. Gumendzé (Γουμένισσα) Κιλκίς
1922, Άποψη Αθηνών, πληθυσμός 200.000 κάτοικοι
1937, Πειραιάς, πολεμικά πλοία στο λιμάνι.
1941-44, γερμανοί στρατιώτες στην Ακρόπολη
Ωραιόκαστρο, Ιούνιος 1917, χορευτές.
Felix J. Koch, 1905, Θεσσαλονίκη, Λευκός Πύργος,
Felix J. Koch, 1905, νερουλάς στη Θεσσαλονίκη.
Felix J. Koch, 1905, υπαίθρια αγορά Θεσσαλονίκης
Frederick Moore, 1 Σεπτεμβρίου 1916, Δράμα, παραδοσιακές φορεσιές.
Giuseppe Gerola, Αρχές 20ου αιώνα, προσωπική στιγμή με φόντο τον Παρθενώνα.
Hubert Pernot, 1898-1900, Πλατεία Ομονοίας.
Mary Paraskeva, τέλη 19ου αιώνα, προσωπική στιγμή στο Ερέχθειο
Ο Άγιος Παΐσιος, είναι ίσως ένας από τους πιο αγαπητούς σύγχρονους Αγίους, τα λόγια του οποίου γαληνεύουν την ψυχή όποιου τα διαβάζει.
Δέος και συγκίνηση προκαλεί στους επισκέπτες το κελί του Αγίου Παϊσίου, στο οποίο πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του.
Ας κάνουμε νοητά τη διαδρομή μέχρι το κελί του.
Στη διαδρομή από Σταυρονικήτα προς Καρυές, λίγο μετά το προσκυνητάρι από τα αριστερά του δρόμου, ξεκινά ένα μονοπάτι.
Διασχίζει χαμηλό δάσος από κουμαριές, άρια και ρείκια, ανεβοκατεβαίνει σε ανώμαλο έδαφος και καταλήγει σε ένα Καλύβι περιφραγμένο με συρματόπλεγμα.
Δίπλα στην πόρτα υπήρχε ένα κουτί με σχισμή, σαν γραμματοκιβώτιο, και ένα σημείωμα που έγραφε περίπου τα εξής:
«Σημειώστε στο χαρτί τι θέλετε να συζητήσουμε και βάλτε το μέσα στο κουτί. Περισσότερο θα ωφεληθείτε από την προσευχή παρά από τη συζήτηση».
Ένα σύρμα δεμένο πάνω στην περίφραξη χρησίμευε για να χτυπά το καμπανάκι και να ειδοποιείται ο Γέροντας.
Κελί Αγίου Παϊσίου: Η αυλή με τα ελαιόδεντρα και τα κλήματα
Επάνω στο μονοπάτι δέσποζε ένας σωρός ξύλα. Τα είχε τοποθετήσει εκεί, για να μη φαίνεται όταν κυκλοφορούσε από το κελί στο εργαστήριο. Κατηφορίζοντας προς το Κελί δεξιά, κάτω από μια ελιά, ήταν ένα τραπεζάκι και δυο τρία πρόχειρα καθίσματα, το θερινό Αρχονταρίκι του.
Αριστερά ήταν ο τάφος του παπα-Τύχωνα, οπού ο Γέροντας είχε φυτεύσει δενδρολίβανα για να μην πατιέται. Τρία τέσσερα σκαλοπάτια οδηγούσαν σ’ έναν διάδρομο, πού υπήρχε πριν από την είσοδο, ανάμεσα στο σπίτι και σ’ ένα πεζούλι. Οι άκρες του διαδρόμου ήταν κλειστές με πόρτες, για να κόβεται το ρεύμα του αέρος.
Αυτό ήταν το κελί του Αγίου Παϊσίου στον Τίμιο Σταυρό
Αριστερά ήταν ένα πρωτόγονο μαγειρείο, μια θέση στο πεζούλι, όσο να χωρά η κατσαρόλα, και από κάτω ένας χώρος για ν’ ανάβει φωτιά. Υπήρχε μικρό υπόστεγο πριν από την είσοδο της Καλύβης και ο προσκυνητής, περνώντας την θύρα της εισόδου, βρισκόταν σε έναν προθάλαμο με ένα βήμα πλάτος και τρία μήκος, πού φωτιζόταν από ένα παραθυράκι. Κατ’ ευθείαν εμπρός ήταν το κελί του Γέροντα και αριστερά το Εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού με τρεις τέσσερις εικόνες στο τέμπλο, ένα στασίδι, ένα αναλόγιο και τίποτε άλλο.
Εντυπωσιακή απλότητα. Λίγα μέτρα δυτικότερα από την είσοδο, άλλη εξωτερική πόρτα οδηγούσε στο εργαστήριο του και στο Αρχονταρίκι, ένα μικρό, φτωχό κελάκι με χαμηλό ταβάνι από καλάμια και χώμα, και με δυο πολύ στενά κρεβάτια, που μεταξύ τους απείχαν ελάχιστα, μόλις χωρούσε να σταθεί ένας άνθρωπος.
Δείτε μερικές εντυπωσιακές εικόνες από το μέρος που έζησε ο Άγιος Παΐσιος
Το μικρό Καλυβάκι του Τιμίου Σταυρού δεν είχε πολλές δυνατότητες φιλοξενίας και ο Γέροντας με το ησυχαστικό του τυπικό φιλοξενούσε με διάκριση, όταν έκρινε ότι υπήρχε ανάγκη. Γράφει σε επιστολή του (21-12-71):
«…Έχω όλη την αγαθήν προαίρεσιν να σας φιλοξενώ με όλην την γύφτικήν μου φιλοξενία στην Καλύβη μου και να είμαι δικός σας, όχι ο μισός Παΐσιος, αλλά ολόκληρος. Όποτε θέλετε να μην διστάζετε, (διότι όταν θα καταλάβω ότι διστάζετε, θα στενοχωρηθώ). Μόνον τώρα τον χειμώνα, έναν μόνον δέχεται η Καλύβη. Δυστυχώς, η Καλύβη μου δεν συμφωνεί με την καρδιά μου».
Το κελί του Αγίου Παϊσίου στον τίμιο Σταυρό: Σπάνιες φωτογραφίες από το εσωτερικό του
Ανατολικά του Κελιού υπήρχε στέρνα με βρόχινο νερό πού συγκεντρωνόταν από τη σκεπή με λούκια. Από αυτό έπινε και προσέφερε και στους επισκέπτες. Πιο πέρα υπήρχε άλλη ανοιχτή μεγαλύτερη στέρνα για άρδευση, πού ποτέ δεν χρησιμοποίησε, γιατί δεν καλλιεργούσε κήπο. Εξωτερικά, η ζωή του Γέροντα στο Καλύβι του Τιμίου Σταυρού ήταν περίπου η εξής:
Αποβραδίς κοιμόταν δυό τρεις ώρες και ξυπνούσε κοντά στα μεσάνυχτα. Έκανε αγρυπνία και ξεκουραζόταν λίγο το πρωί, πριν από το φώτισμα.
Την ήμερα, αν δεν είχε επισκέπτες, έκανε εργόχειρο: Σταμπωτά εικονάκια και Σταυρούς στην πρέσσα.
Τις υπόλοιπες ώρες μελετούσε, προσευχόταν και απαντούσε στα πολλά γράμματα που ελάμβανε από πλήθος ανθρώπων που παρακαλούσαν για προσευχή ή ζητούσαν απάντηση σε σοβαρά προβλήματα. Έγραφε επί ώρες την ημέρα και όταν σκοτείνιαζε συνέχιζε με το κερί.
Με την πάροδο των ετών οι επισκέπτες αυξήθηκαν κατά πολύ. Πολλές ώρες τον απασχολούσαν με τα προβλήματα τους.
Για ένα διάστημα, δύο ημέρες την εβδομάδα (Τετάρτη και Παρασκευή), παρέμενε έγκλειστος. Δεν άνοιγε σε κανένα. Νήστευε, προσευχόταν και έκανε λεπτή πνευματική εργασία στον εαυτό του. Είχε και ένα πολύ μικρό Καλυβάκι στο δάσος, προς το ρέμα, πρόχειρα φτιαγμένο, σκεπασμένο με λαμαρίνα, κοντά σε μια πηγούλα, και μερικές φορές αποσυρόταν σε αυτό για περισσότερη ησυχία. Μετά τον εγκλεισμό ή την απουσία του, έπαιρνε τα σημειώματα των επισκεπτών και έκανε γι’ αυτούς προσευχή καρδιακή.
Συνήθως ελειτουργείτο και κοινωνούσε στο Μοναστήρι (Σταυρονικήτα). Έκανε, όμως, κατά διαστήματα και στο Εκκλησάκι του θεία Λειτουργία ή πήγαινε κάπου-κάπου και σε γνωστά του Κελιά να λειτουργηθεί.
Μάζευε ελιές και κάποιες φορές, με ένα πρωτόγονο και πρωτότυπο ελαιοτριβείο, δικής του επινοήσεως και κατασκευής, έβγαζε λίγο λάδι για τα καντήλια της Εκκλησίας. Έδινε ελιές σε πτωχούς ασκητές και γεροντάκια της Καψάλας. Τους επισκεπτόταν για να ωφελείται και να τους βοηθά σε ό,τι μπορούσε.
Με μαγειρέματα δεν καταπιανόταν, εκτός αν, πολύ σπάνια, φιλοξενούσε κάποιον.
Κάποτε φιλοξένησε γνωστό του νέο. Έβαλε να μαγειρέψει. Στούμπισε λίγες φακές, έβαλε και λίγο ρύζι στην κατσαρόλα, το ανάλογο νερό και άναψε τη φωτιά με ένα δεματάκι φρύγανα από ρείκια και σουσούρια, που αφθονούν στην περιοχή. Κάθισαν πιο πέρα και συνομιλούσαν. Ο νέος νόμισε ότι ο Γέροντας απορροφήθηκε από τη συζήτηση και λησμόνησε το μαγείρεμα. Σε λίγο, όμως, το φαγητό ήταν έτοιμο. Δεν χρειάσθηκε ούτε ανακάτεμα. Τόσο απλή ήταν η μαγειρική του.
Το κελί του Αγίου Παϊσίου στον τίμιο Σταυρό: Σπάνιες φωτογραφίες από το εσωτερικό του
Έκαναν τον Εσπερινό με κομποσκοίνι. Ο νέος στο Εκκλησάκι και ο Γέροντας στο κελί του, οπού διάβασε και το Θεοτοκάριο. Ύστερα παρέθεσε τράπεζα και δεν έπαυε, με αγάπη πατρική, να συμβουλεύει και να νουθετεί τον νέο. Το φαγητό ανέλαιο, αλλά πολύ γευστικό. Εντύπωση προξένησε η ήρεμη συντριβή του, όταν είπε την προσευχή της τραπέζης. Συγκεντρώθηκε στον εαυτό του σαν να αποσπάστηκε από τα γήινα και σαν να μεταφέρθηκε μπροστά στον Χριστό. Μετά το δείπνο βγήκε να ταΐσει τα άγρια ζώα, τα οποία καλούσε καθένα με το όνομά του. Κατά το ηλιοβασίλεμα, έκαναν μια ώρα κομποσκοίνι στην αυλή χωριστά και ύστερα, ο Γέροντας, αφού τακτοποίησε τον επισκέπτη στο Αρχονταρίκι, αποσύρθηκε στο κελί του.
Σε αυτό το φτωχικό Καψαλιώτικο Καλυβάκι ασκείτο ο Γέροντας. «Εν λάκκω κατωτάτω», αλλά με πολιτεία υψηλή, με προσευχή αδιάλειπτη, μόνος με μόνο τον Θεό και τρεφόμενος με τη χάρι Του. Πάμπτωχος από υλικά και ανέσεις, αλλά πλούσιος από αρετές και θεία χάρι. Έλειωνε τον εαυτό του στην άσκηση και ανέπαυε πνευματικά κάθε άνθρωπο. Αλγούσε ο ίδιος για τον πόνο και τις αμαρτίες των ανθρώπων και ταυτοχρόνως τους μετάγγιζε χαρά και παρηγοριά. Πάλευε με δαίμονες, συνομιλούσε με Αγίους, συναναστρεφόταν με άγρια ζώα και βοηθούσε πνευματικά τους ανθρώπους.
Πληροφορίες: Από το βιβλίο «Βίος Ιερομονάχου Παϊσίου του Αγιορείτου» του Ιερομονάχου Ισαάκ
Δεν υπάρχει πιο πολυτελές και διάσημο καζίνο στον κόσμο από το καζίνο του Μόντε Κάρλο στο Μονακό. Το εντυπωσιακό καζίνο έχει εμφανιστεί σε πολλές ταινίες του Τζέιμς Μποντ και είναι κατά πάσα πιθανότητα το πιο εμβληματικό ξενοδοχείο του πριγκιπάτου.
Οι φωτογραφικές μηχανές και οι κάμερες απαγορεύονται αυστηρά μέσα επιχρυσωμένα δωμάτια του καζίνο. Ωστόσο, το 2014 ο φωτογράφος του Reuters, Έρικ Γκαγιάρ, μπόρεσε να μπει μέσα στο καζίνο και να καταγράψει τον χώρο για 3 μέρες.
“Έμεινα έκπληκτος από την πλούσια εσωτερική διακόσμηση και με υποδέχτηκε ο ήχος από τις ηλεκτρικές σκούπες, καθώς το προσωπικό καθάριζε τα τραπέζια. Εκείνη την στιγμή κατάλαβα πόσο προνομιούχος ήμουν, που μπορούσα να δω από κοντά αυτόν τον ιδιωτικό χώρο με τους κώδικες και τις ιδιαιτερότητές του”, είχε γράψει ο φωτογράφος.
Το καζίνο του Μόντε Κάρλο σε στυλ “Belle Epoque” βρίσκεται στο κεντρικό σημείο του Μονακό, του μικρού πριγκιπάτου στην Γαλλική Ριβιέρα.
Στα δεξιά είναι το Hôtel de Paris του Μόντε Κάρλο, ένα περίτεχνο ξενοδοχείο, που άνοιξε τον ίδιο χρόνο με το καζίνο και θεωρείται το καλύτερο του Μονακό.
Μόλις το καζίνο ανοίξει τις πόρτες τους στις 2 το μεσημέρι, μπορούμε να δούμε το προσωπικό να μετακινεί τις Φεράρι, τις Ρολς Ρόις και τις Μπέντλεϊ. Αυτός είναι ο Ρόλαντ Σεκότι, επικεφαλής του πάρκινγκ και θυρωρός, ο οποίος εργάζεται στο καζίνο 25 χρόνια.
REUTERS/Eric Gaillard
Εδώ, η Σαμπίν Λοράντ, ποζάρει στην υποδοχή, στην οποία εργάζεται τα τελευταία 10 χρόνια, πουλώντας εισιτήρια των 10 ευρώ.
REUTERS/Eric Gaillard
Το καζίνο υποδέχεται χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Τα σορτσάκια και οι σαγιονάρες δεν επιτρέπονται και μετά τις 8 το βράδυ, οι άντρες πρέπει να φορούν σακάκι στα ιδιωτικά δωμάτια τυχερών παιχνιδιών.
REUTERS/Eric Gaillard
Το καζίνο του Μοντε Κάρλο έχει συσχετιστεί με τις ταινίες του Τζέιμς Μποντ. Λέγεται, ότι η αρχιτεκτονική του καζίνο ενέπνευσε τον Ίαν Φλέμινγκ να γράψει το “Casino Royale.”
REUTERS/Eric Gaillard
Εδώ, οι μπάρμεν Ντάμιεν Ντελέμπρα και Συλβάιν Πάστορετ ποζάρουν μπροστά από το μπαρ τους στα ιδιωτικά δωμάτια του Salle Blanche.
REUTERS/Eric Gaillard
Η Σαντάλ Ντουόμ εργάζεται στο καζίνο 25 χρόνια και είναι υπεύθυνη για τον καθαρισμό των κουλοχέρηδων.
REUTERS/Eric Gaillard
Ο διευθυντής της αίθουσας του καζίνο, Έρικ Φέρρις, εργάζεται στο καζίνο 35 χρόνια και εποπτεύει όλους τους εργαζόμενους στην αίθουσα του καζίνο.
REUTERS/Eric Gaillard
Τα περισσότερα δωμάτια στο καζίνο είναι προσβάσιμα στο κοινό, αλλά μερικά είναι αποκλειστικά για τους γνωστούς πελάτες. Ο Σερτζ Καμπαίλα εργάζεται στο καζίνο 22 χρόνια, φυλάσσοντας την είσοδο των ιδιωτικών δωματίων.
REUTERS/Eric Gaillard
Οι ταμπέλες ενημερώνουν τους παίκτες για τα κατώτερα στοιχήματα. Ενώ το καζίνο αποτελεί μια μεγάλη πηγή εσόδων για το Μονακό, οι κάτοικοί του απαγορεύεται να παίξουν εκεί.
REUTERS/Eric Gaillard
Ο Γκαγιάρ απαγορευόταν να φωτογραφήσει το δωμάτιο συναλλάγματος του καζίνο, αλλά παρακολουθούσε, καθώς γέμιζαν τις βαλίτσες με μάρκες και μεταλλικές πλάκες. Η πιο ακριβή είχε αξία 276.000 δολάρια.
REUTERS/Eric Gaillard
Το καζίνο έχει 36.000 τράπουλες, τις οποίες διατηρεί σε ένα δωμάτιο με θερμοκρασία 20 βαθμών. Ο Γκίλμπερτ Λουτσιάνο εργάζεται στο καζίνο 33 χρόνια και είναι υπεύθυνος για τις τράπουλες και τα αποθέματα του καζίνο.
REUTERS/Eric Gaillard
Κάθε χώρος του καζίνο, ιδιωτικός ή δημόσιος, είναι διακοσμημένος με πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά και χρυσές λεπτομέρειες. Ακόμα και το μπαρ είναι ένα έργο τέχνης.
REUTERS/Eric Gaillard
Το καζίνο προσφέρει μια ποικιλία από Ευρωπαϊκά και Αμερικανικά παιχνίδια, όπως ρουλέτα και μπλακ τζακ. Όπως σε κάθε άλλο καζίνο, υπάρχουν σειρές από κουλοχέρηδες.
REUTERS/Eric Gaillard
Εκτός από το καζίνο, στον χώρο υπάρχει ένα θέατρο και διάφορα εστιατόρια. Ο σεφ Thierry Saez-Manzanares εργάζεται στο Train Bleu, ένα ιταλικό εστιατόριο κοντά στην είσοδο του ξενοδοχείου.
REUTERS/Eric Gaillard
Ο Ερικ Μπέτσο εργάζεται στο καζίνο πάνω από 2 δεκαετίες και φροντίζει τους πελάτες, παίζοντας μπακαρά.
REUTERS/Eric Gaillard
Εδώ, ένας κρουπιέρης στήνει τις πλάκες, αξίας μέχρι και 274.000 δολαρίων. Στην ρουλέτα οι τεχνικοί ελέγχουν την στάθμη και την ισορροπία των τροχών. Ακόμα και τα ζάρια ελέγχονται καθημερινά.
REUTERS/Eric Gaillard
Το καζίνο απασχολεί επτά τεχνίτες, συμπεριλαμβανομένου ενός ξυλουργός και ενός ειδικού στις ταπετσαρίες, οι οποίοι κατασκευάζουν και διατηρούν τα τραπέζια των τυχερών παιχνιδών.
REUTERS/Eric Gaillard
Όταν οι επισκέπτες είναι έτοιμοι να εξαργυρώσουν, μπορούν να ανταλλάξουν τις μάρκες τους με τον βοηθό ταμία, Γκρέγκορι Φρανσουά, ο οποίος ποζάρει εδώ στην Salle des Ameriques.
REUTERS/Eric Gaillard
Όταν δεν υπάρχει μεγάλη κίνηση, οι παρκαδόροι μπορούν να ξεκουραστούν σε ένα μικρό δωμάτιο που ονομάζεται “το νεκροτομείο.” Σύμφωνα με τον Γκαγιάρ, σε αυτό το δωμάτιο κάποτε φυλάσσονταν τα πτώματα εκείνων, που είχαν χάσει όλη την περιουσία τους και από την απελπισία τους αυτοκτονούσαν αμέσως με ένα πιστόλι, ενώ κάθονταν ακόμη στο τραπέζι.
REUTERS/Eric Gaillard
Αυτόν τον καιρό, το καζίνο είναι γεμάτο περισσότερο με τουρίστες που θέλουν να θαυμάσουν το εσωτερικό του, παρά με σοβαρούς παίκτες.
Οι ενδιαφέρουσες φωτογραφίες που ακολουθούν, αποκαλύπτουν μια πλευρά του Τιτανικού που δεν είχε γίνει ιδιαίτερα γνωστή μέχρι τώρα.
Σε αυτές φαίνονται οι επιβάτες του Τιτανικού την ώρα που γυμνάζονται, ενώ υπάρχει πληθώρα οργάνων γυμναστικής τα οποία θεωρούνταν κορυφαία για την εποχή τους.
Το γυμναστήριο ήταν διαθέσιμο για τους επιβάτες της πρώτης θέσης και οι ώρες λειτουργίας του ήταν 9.00 – 12.00 για τις γυναίκες και 14.00 – 18.00 για τους άνδρες.
Η Μιμή Ντενίση άνοιξε για ακόμη μία φορά τις πόρτες του προσωπικού της χώρου στους διαδικτυακούς της φίλους, χαρίζοντας σπάνιες εικόνες από το εντυπωσιακό σπίτι της στο Πεδίον του Άρεως. Αυτή τη φορά, μάλιστα, την προσοχή έκλεψε το ιδιαίτερα κομψό και ευρύχωρο μπάνιο της.
Η γνωστή ηθοποιός και θεατρική παραγωγός είναι ιδιαίτερα ενεργή στα social media και κατά καιρούς μοιράζεται στιγμές από την καθημερινότητά της. Σε μία από αυτές, λίγο πριν ετοιμαστεί για βραδινή έξοδο, φωτογραφήθηκε μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου της, αποκαλύπτοντας παράλληλα ένα μέρος της εντυπωσιακής κατοικίας της.
Το μπάνιο είναι φωτεινό, ευρύχωρο και διακοσμημένο σε κλασικό ύφος, ακολουθώντας την αισθητική που χαρακτηρίζει και το υπόλοιπο σπίτι. Ξύλινα έπιπλα, μεγάλος καθρέφτης και παράθυρα που αφήνουν το φυσικό φως να πλημμυρίζει τον χώρο συνθέτουν μια ιδιαίτερα αρχοντική εικόνα.
Η ίδια, πάντως, δεν στάθηκε στη διακόσμηση, αλλά στο πόσο ασυνήθιστο ήταν για εκείνη να έχει ένα ελεύθερο Σάββατο βράδυ.
«Πόσο παράξενο μου φαίνεται που μπορώ να βγω! Έχω μάθει τόσα χρόνια να είμαι στο θέατρο», είχε γράψει χαρακτηριστικά, στέλνοντας παράλληλα την αγάπη της στους συναδέλφους της που εκείνη την ώρα βρίσκονταν πάνω στη σκηνή.
Ένα σπίτι που θυμίζει αρχοντικό άλλης εποχής
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Μιμή Ντενίση δημοσιεύει εικόνες από το σπίτι της. Μέσα από παλαιότερα Instagram Stories οι ακόλουθοί της είχαν την ευκαιρία να δουν περισσότερες γωνιές της κατοικίας, η οποία χαρακτηρίζεται από κλασικά έπιπλα, vintage αντικείμενα, μεγάλους καθρέφτες, βιβλιοθήκες και επιβλητικά διακοσμητικά στοιχεία.
Στην τραπεζαρία ξεχωρίζουν το ξύλινο δάπεδο, ο μεγάλος κρυστάλλινος πολυέλαιος και οι έντονες πετρόλ αποχρώσεις στους τοίχους. Ένας μεγάλος καθρέφτης προσθέτει ακόμη περισσότερο βάθος στον χώρο και ενισχύει την αίσθηση πολυτέλειας.
Αντίστοιχη αισθητική επικρατεί και στο σαλόνι, όπου κυριαρχούν οι ζεστές αποχρώσεις και το ξύλο. Το τζάκι, η μεγάλη βιβλιοθήκη, οι πίνακες και τα προσωπικά αντικείμενα δημιουργούν έναν χώρο με έντονη προσωπικότητα, που συνδυάζει την κομψότητα με τη θαλπωρή.
Σε φωτογραφίες που έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς έχει εμφανιστεί και η κόρη της, Μαριτίνα Ντενίση, σε χαλαρές οικογενειακές στιγμές μέσα στο σπίτι.
Η ιστορία πίσω από το σπίτι
Η συγκεκριμένη κατοικία έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για τη Μιμή Ντενίση. Η ίδια έχει αποκαλύψει στο παρελθόν ότι απέκτησε το σπίτι στη Μαυροματαίων σε μια καθοριστική περίοδο της ζωής και της καριέρας της, έπειτα από μία εξαιρετικά επιτυχημένη θεατρική περιοδεία.
Έκτοτε το έχει μετατρέψει στο προσωπικό της καταφύγιο, διαμορφώνοντάς το σύμφωνα με το δικό της χαρακτηριστικό στιλ. Και από τις λιγοστές εικόνες που έχει επιλέξει να μοιραστεί δημόσια, είναι εμφανές ότι κάθε γωνιά του σπιτιού φέρει τη δική της αισθητική υπογραφή.
Σε μια περίεργη -φωτογραφικά- φάση για αυτόν, δίχως έμπνευση, ξεκίνησε να επισκέπτεται καθημερινά το νησάκι -και τον πατέρα του- και άρχισε να φωτογραφίζει. Η γραφικότητα του μέρους και η κινηματογραφικότητα του τοπίου τον ενέπνευσαν να ξεκινήσει ένα project, το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και δύο μήνες.
Οι άνθρωποι εκεί είναι κυρίως μεγάλης ηλικίας και μοναχικοί. Σύμφωνα με την παράδοση, κατάγονται από τη Μάνη. «Λέγεται ότι τον 17ο αιώνα, τους είχε μεταφέρει εκεί ένας σουλτάνος με τη μορφή εξορίας επειδή ήταν κλέφτες», λέει ο Δημήτρης Ραπακούσης. Στο νησάκι δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από τα σπίτια των 150 περίπου κατοίκων του, δυο-τρία καφέ και μαγαζιά με τουριστικά είδη. «Δεν υπάρχει ούτε μαγαζί να αγοράσεις τσιγάρα», τονίζει ο Δημήτρης. «Ούτε καν σχολείο. Τα παιδιά πηγαινοέρχονται στα Γιάννενα με το πλοίο της γραμμής (διάρκεια δρομολογίου: 15 λεπτά)», συμπληρώνει.
Οι άνθρωποι εκεί δύσκολα εμπιστεύονται έναν «ξένο», αλλά ο Δημήτρης είχε το πλεονέκτημα ότι γνώριζαν τον πατέρα του. «Είναι δύσκολο να κερδίσεις την εμπιστοσύνη τους, αλλά είναι φιλόξενοι. Αν τα καταφέρεις να τους κερδίσεις, σου ανοίγουν το σπίτι τους», λέει.
Ο Δημήτρης πηγαίνει στο νησάκι κάθε μέρα, στις 8 το πρωί, συνεχίζοντας το project του.
Αεροφωτογραφίες μια απομονωμένης φυλής βαθιά μέσα στο δάσος της Αμαζονίας στα σύνορα με το Περού αποκαλύπτουν πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που έχουν διατηρήσει τον… Νεολιθικό τρόπο ζωής.
Οι εικόνες υψηλής ανάλυσης, ελήφθησαν από ένα ελικόπτερο την περασμένη εβδομάδα από τον Βραζιλιάνο φωτογράφο Ricardo Stuckert και καταγράφουν για πρώτη φορά λεπτομέρειες από μια ζωντανή κοινότητα αυτοχθόνων σε πλήρη απομόνωση, στα βάθη της ζούγκλας του Αμαζονίου.
«Ένιωσα σαν να ήμουν ένας ζωγράφος του περασμένο αιώνα», δήλωσε ο Stuckert, περιγράφοντας την αντίδρασή του όταν κατέγραψε για πρώτη φορά τη φυλή και δηλώνει πως είναι πολύ ισχυρό συναίσθημα να βλέπει κανείς πως στον 21ο αιώνα υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν έχουν καμία επαφή με τον πολιτισμό, που ζουν όπως οι πρόγονοί τους πριν 20.000 χρόνια.
Οι εικόνες που μόλις δημοσίευσε το National Geographic αποκαλύπτουν πολύ ενδιαφέρουςσες λεπτομέρειες για τους ανθρώπους αυτούς, όπως το περίτεχνο boy painting και τα παράξενα κουρέματα. «Κάποιοι δείχνουν πολύ πανκ» λέει ο José Carlos Meirelles, που έχει μελετήσει τις φυλές του Αμαζονίου για περισσότερα από 40 χρόνια.
Ο Meirelles εντυπωσιάστηκε τόσο από την ακμάζουσα υγεία που φαίνεται να έχει ο πληθυσμός των 300 περίπου ιθαγενών αλλά και η βροχή από βέλη που εκτόξευσαν κατά του ελικοπτέρου. Το μήνυμα; «Αφήστε μας ήσυχους. Μην ενοχλείτε».
