Ένα ατύχημα είχε ο Γιώργος Λιάγκας με το αυτοκίνητό του, το βράδυ της Τετάρτης 21 Μαΐου.
Το αυτοκίνητο του παρουσιαστή υπέστη μεγάλες ζημιές, ενώ -όπως αποκάλυψε ο παρουσιαστής- το σκυλάκι του χτύπησε από τη σύγκρουση.
Πιο συγκεκριμένα, ο Γιώργος Λιάγκας είπε: «Επειδή εσείς το ξέρετε εδώ, όντως είχα ένα τροχαίο ατύχημα. Άγιο έχει ο οποιοσδήποτε, δεν ήταν σοβαρό όμως για να μην ανησυχεί και ο κόσμος. Προχθές το απόγευμα, είχα μία σύγκρουση – δεν έφταιγα εγώ αλλά δεν έχει σημασία- , ένα αυτοκίνητο έπεσε πάνω μου με έναν νεαρό οδηγό, έκανε όπισθεν και δεν είδε πίσω του.
Πάθαμε μεγάλες υλικές ζημιές, το δικό μου αμάξι είναι με leasing κι έπαθε πολύ μεγάλη ζημιά. Μου το αντικατέστησε η εταιρία. Εγώ είμαι καλά, αλλά η Φούσκα (σ.σ. το σκυλάκι) που ήταν μέσα, χτύπησε. Εγώ δεν χτύπησα. Δεν είναι τόσο σοβαρό. Είναι ok, όλα καλά».
Μετέτρεψαν ένα ιστορικό μνημείο σε καμπαρέ – Ποιος έδωσε την άδεια;
Αδιανόητες εικόνες από τα παλιά Ανάκτορα της Κέρκυρας προκαλούν σάλο καθώς καταγράφονται γυναίκες να χορεύουν…pole dancing πάνω σε στύλο και να φωτογραφίζονται, σε ένα ιστορικό μνημείο που στέκεται στο κέντρο της Κέρκυρας από τις αρχές του 19ου αιώνα.
Με λίγα λόγια το μετέτρεψαν σε καμπαρέ και το ερώτημα είναι ποιος έδωσε την άδεια να γίνει κάτι τέτοιο.
Στο βίντεο που κυκλοφορεί στα social media φαίνονται οι δυο γυναίκες να ποζάρουν ημίγυμνες, φορώντας μόνο τα εσώρουχα τους σε έναν στύλο.
Δείτε το βίντεο που έχει δημιουργήσει έντονες αντιδράσεις:
Δεν έχει διευκρινιστεί αν υπήρξε σχετική άδεια, αν ήταν δική τους πρωτοβουλία ή αν πρόκειται για γύρισμα, όμως σε κάθε περίπτωση αυτές οι εικόνες δεν τιμούν την Κέρκυρα.
Η ιστορία των Ανακτόρων στην Κέρκυρα
Η ιστορία του ανακτόρου των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου ξεκινά στις αρχές του 19ου αιώνα με τον Thomas Maitland, πρώτο Βρετανό Λόρδο Ύπατο Αρμοστή στην Κέρκυρα, που αποφάσισε ότι το κτήριο εντός του Παλαιού Φρουρίου όπου διέμενε, δεν ήταν αρκετά μεγάλο και εντυπωσιακό, οπότε αιτήθηκε την ανέγερση μιας νέας κατοικίας στο βόρειο άκρο της πλατείας της Σπιανάδας.
Η ίδρυση του Τάγματος των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου στη Βρετανία και η μεταφορά της έδρας του στην Κέρκυρα, προσέφερε και την επίσημη δικαιολογία για την ανέγερση ενός παλατιού που θα εξυπηρετούσε και ως έδρα του Τάγματος. Ο θεμέλιος λίθος ετέθη ανήμερα των εορτασμών του Αγίου Γεωργίου το 1819 και η τοποθεσία που είχε επιλεγεί από τον Maitland, τόσο κοντά στο Ενετικό κάστρο και στη θάλασσα, επέτεινε το μεγαλείο του εγχειρήματος.
Το στυλ Regency – η τελευταία φάση του Γεωργιανού ρυθμού στην αρχιτεκτονική – ενσωματώνει με κομψότητα μια μακρά σειρά Δωρικών κιόνων, που σχηματίζουν τη μπροστινή κιονοστοιχία, με δύο συμμετρικές, αψιδωτές πύλες που φέρουν τα ονόματα των δύο αγίων.
Μπορείτε ακόμη να θαυμάσετε μια σειρά γλυπτών αναπαραστάσεων των Iονίων νήσων που κοσμούν την πρόσοψη.
Σαν σήμερα, πριν 19 χρόνια, ο Σμηναγός Κώστας Ηλιάκης σκοτώθηκε όταν το μαχητικό αεροσκάφος του συγκρούστηκε με τουρκικό μαχητικό, στις 23 Μαΐου 2006.
Το συμβάν σημειώθηκε κατά τη διάρκεια ενός επικίνδυνου ελιγμού από την πλευρά των Τούρκων στο Αιγαίο.
Σαν σήμερα: Το ιστορικό
Ήταν 23 Μαΐου 2006 όταν τουρκικά αεροσκάφη παραβίασαν τον ελληνικό εναέριο χώρο, κατευθυνόμενα προς την Κρήτη.
Λίγο πριν τις 12.40 το μεσημέρι, τουρκικά μαχητικά F-16 μαζί και ένα φωτογραφικό αεροσκάφος RF-4 εισήλθαν στο FIR Αθηνών από το Νοτιοανατολικό Αιγαίο χωρίς σχέδια πτήσης.
Από ότι πιθανολογείται στόχος του τουρκικού σχηματισμού ήταν η αεροφωτογράφιση των αντιαεροπορικών συστημάτων S-300 στην Κρήτη.
Στην αεροπορική βάση της Σούδας δόθηκε εντολή να απογειωθούν δύο ελληνικά F-16 προκειμένου να αναχαιτίσουν τα τουρκικά.
Η συνάντηση των δύο σχηματισμών έγινε δυτικά της Καρπάθου.
Τα F-16 πλησίασαν τα τουρκικά μαχητικά θέλοντας να προχωρήσουν σε αναγνώριση και εικονική αναχαίτιση, λόγω παραβίασης του FIR Αθηνών.
Ο σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης, ένας από τους δυο Έλληνες πιλότους, πλησίασε την μια τριάδα των τουρκικών αεροσκαφών.
Ο Τούρκος πιλότος έκανε επιθετικούς και επικίνδυνους χειρισμούς που προκάλεσαν μια πραγματική αερομαχία πάνω από το Αιγαίο.
Το αποτέλεσμα αυτών των επιθετικών χειρισμών, ήταν ο διεμβολισμός του αεροσκάφους του σμηναγού Κωνσταντίνου Ηλιάκη.
Τα δυο αεροπλάνα κατέπεσαν στο Αιγαίο. Ο Τούρκος πιλότος έπεσε στη θάλασσα και σώθηκε από ένα δεξαμενόπλοιο που έπλεε εκεί κοντά.
Ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης και το αεροσκάφος του όμως δεν βρέθηκε. Οι προσπάθειες ανεύρεσης του ελληνικού F-16 και του πιλότου του, συνεχίζονταν από τη θάλασσα.
Τέσσερα πλοία, μια φρεγάτα, δυο κανονιοφόροι και ένα υδρογραφικό, έψαχναν απεγνωσμένα τα συντρίμμια και τον σμηναγό Ηλιάκη.
Στις 18:00 το απόγευμα η φρεγάτα «Λήμνος» εντόπισε νεκρό τον σμηναγό Ηλιάκη.
Σαν σήμερα: Τα τελευταία λόγια του Σμηναγού Ηλιάκη
Ο Κώστας Ηλιάκης ακούγεται, σε βίντεο που είχε μεταδώσει το Star, να λέει «έχω πάει δεξιά που κάνουν τα S» με τον δεύτερο Έλληνα πιλότο να του λέει «παίρνω τον αριστερό εγώ, περνάω από δεξιά Κώστα».
«Μάκη μείνε πίσω του» λέει τότε ο Κώστας Ηλιάκης και αφού ο έτερος Έλληνας πιλότος τον ρωτάει «πίσω του;» ακούγονται τα τελευταία καταγεγραμμένα λόγια του αδικοχαμένου σμηναγού: «Ναι ναι πίσω του. “Κρόνος” ο 550 πηγαίνει για τον “χοντρό” (RF-4). Είμαι πίσω του».
Στο ίδιο βίντεο έχει καταγραφεί και η στιγμή που το τουρκικό F-16 έπεσε στο μαχητικό του σμηναγού Ηλιάκη μετά τους επικίνδυνους ελιγμούς του Τούρκου πιλότου αλλά και η αντίδραση του δεύτερου Έλληνα πιλότου που είδε την έκρηξη. «Κρόνος, Κρόνος, βλέπω φωτιά κατευθείαν μπροστά στα 20 μίλια σαν έκρηξη. Συνεχίζω ψηλότερα από την έκρηξη, οδηγίες» ακούγεται να λέει ο πιλότος του δεύτερου ελληνικού F-16 λίγα δευτερόλεπτά αργότερα.
Στη συνέχεια ο ίδιος πιλότος ενημερώνει το ραντάρ της Σητείας (Κρόνος): «“Κρόνος” έχουν τρακάρει δύο F16 νότια της Καρπάθου». Τη σύγκρουση είδε ένα δεύτερο ζεύγος F-16 της 340 μοίρας με τον κωδικό Αλεπού 370 που είχε απογειωθεί από το Καστέλι με τους πιλότους να ενημερώνουν για ό,τι έχει συμβεί.
«”Κρόνος” ο 550 (Κώστας Ηλιάκης) πήγε να προσεγγίσει να δει το POD (ατρακτίδιο φωτογράφισης). Δεξιά από το RF-4 ήταν ένα F-16 τουρκικό. πήγε να περάσει από δεξιά το ελληνικό f-16 και μετά έγινε η σύγκρουση» ακούγεται να λέει ο ένας από τους πιλότους του δεύτερου ζεύγους των ελληνικών F-16.
Ο επόμενος διάλογος είναι ανάμεσα στον ίδιο και τον αρχηγό ΑΤΑ ο οποίος ρωτάει «551 ο “Αχιλλέας”, το ελληνικό F-16 το εγκατέλειψε ο ιπάμενος;» για να λάβει την απάντηση «ο 551 δεν είδε τίποτα. Δεν είδα τίποτα έγινε μια ισχυρή έκρηξη. Η έκρηξη ήταν πολύ ισχυρή».
Σαν σήμερα: Η ανακοίνωση της Πολεμικής Αεροπορίας
Η ανακοίνωση του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας στις 30 Μαΐου 2006, ανακηρύσσει επίσημα νεκρό το σμηναγό Κώστα Ηλιάκη και κάνει σαφή αναφορά ότι κατέπεσε σε αποστολή αναγνώρισης τουρκικών αεροσκαφών εντός της εναέριας περιοχής ευθύνης της Αθήνας (FIR Αθηνών):
«Την 21:00 της Κυριακής 28 Μαΐου 2006, με τη συμπλήρωση 128 ωρών, ολοκληρώθηκαν οι επιχειρήσεις έρευνας διάσωσης που ακολούθησαν το αεροπορικό δυστύχημα της 23ης Μαΐου 2006 στην περιοχή νοτιοανατολικά της Καρπάθου.
Η συγκέντρωση και η ανάλυση των ευρημάτων, επιβεβαίωσε τον θάνατο του σμηναγού (Ι) Ηλιάκη Κωνσταντίνου. Ο σμηναγός Ηλιάκης, έπεσε κατά την εκτέλεση του καθήκοντος σε αποστολή αναγνώρισης τουρκικών αεροσκαφών εντός του FIR Αθηνών».
Σαν σήμερα: Πώς αποσοβήθηκε η κρίση Ελλάδας-Τουρκίας
Τα συντρίμμια του μαχητικού βρέθηκαν λίγο αργότερα επιβεβαιώνοντας το τραγικό συμβάν, ενώ ο Τούρκος πιλότος κάνοντας χρήση του εκτινασσόμενου καθίσματος, βρέθηκε στη θάλασσα.
Αμέσως σήμανε συναγερμός σε Αθήνα και Άγκυρα. Η ελληνική αεροπορία απογείωσε 40 μαχητικά, ενώ μια ομάδα ΟΥΚ έσπευσε με ελικόπτερο στο σημείο. Παράλληλα, η Άγκυρα απογείωσε 80 μαχητικά αεροσκάφη με αποστολή την επιχείρηση έρευνας και διάσωσης σε εχθρικό έδαφος. Ο Τούρκος πιλότος περισυνελέγη από το διερχόμενο παναμέζικο εμπορικό πλοίο «Gas Century» 7.
Η κρίση ήταν σοβαρή και μπορούσε να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, τις οποίες καμία χώρα δεν επιθυμούσε. Έτσι με πρωτοβουλία της ελληνικής πλευράς επικοινώνησαν οι αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων ναύαρχος Παναγιώτης Χηνοφώτης και ο στρατηγός Χιλμί Οζκιόκ.
Την ώρα που οι δύο αρχηγοί συνομιλούσαν έφτασαν πάνω από το πλοίο με σημαία Παναμά, με διαφορά λίγων λεπτών, δύο ελικόπτερα διάσωσης: ένα ελληνικό και ένα τουρκικό. Ο Τούρκος πιλότος απείλησε με το πιστόλι του τους Έλληνες διασώστες. Μετά από λίγες ώρες και για να εκτονωθεί η κρίση οι ελληνικές αρχές, έδωσαν την άδεια στους Τούρκους διασώστες να παραλάβουν τον πιλότο και έτσι τυπικά, οι Έλληνες τον παρέδωσαν στην Τουρκία.
Σαν σήμερα: Ποιος ήταν ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης
Ο Κώστας Ηλιάκης, ο τέταρτος γιος του Ιωάννη και της Ειρήνης Ηλιάκη, είχε γεννηθεί στα Χανιά, στις 15 Αυγούστου 1970. Ήταν πατέρας δύο παιδιών.
Το 1989 έγινε δεκτός στη Σχολή Ικάρων, τη μοναδική επιλογή του στο μηχανογραφικό δελτίο για τη συμμετοχή στις πανελλήνιες εξετάσεις. Τέσσερα χρόνια μετά ορκίζεται ανθυποσμηναγός και τοποθετείται στην 120 Πτέρυγα Εκπαίδευσης Αέρος (120 ΠΕΑ), προκειμένου να ολοκληρωθεί η πτητική του εκπαίδευση με αεροσκάφη Τ2.
Ακολούθως τοποθετήθηκε στην 115 ΠΜ, και πιο συγκεκριμένα στην 340 Mοίρα Βομβαρδισμού (αεροσκάφη Α-7 Corsair). Κατά τη διάρκεια της προαναφερθείσης περιόδου φοίτησε στο Σχολείο Όπλων Τακτικής (ΣΟΤ), παρακολούθησε το Πρόγραμμα Τακτικής Ηγεσίας και κατέστη, σε συνδυασμό με τις ικανότητες και την ευσυνειδησία του, ένας από τους πλέον ικανούς επαγγελματίες στο χώρο του. Έτσι, το 2002 αποτέλεσε μέρος του πυρήνα των 10 Ιπταμένων που στάλθηκαν στις ΗΠΑ για εκπαίδευση στα νέα F-16 Block 52+.
Τον Ιούνιο του 2003 μετατέθηκε στην 340 Μοίρα της 115 ΠΜ, στην αγαπημένη του «Αλεπού» (αυτό είναι το έμβλημα της Μοίρας) και απέκτησε εμπειρία στην αναχαίτιση με τα νέα F-16 Block 52+, έλαβε μέρος στο σχεδιασμό και την εκτέλεση νυχτερινών επιχειρήσεων, ενώ κατέστη εκπαιδευτής αέρος.
Πέθανε ο 59χρονος που χτυπήθηκε στο κεφάλι από πτώση μαρμάρων και τσιμέντου στη Γούναρη – Συνελήφθησαν οι ιδιοκτήτες του διαμερίσματος
Παρ όλες τις προσπάθειες που κατέβαλαν οι γιατροί δεν τα κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή ο 59χρονος άνδρας που τραυματίστηκε σοβαρά το βράδυ της Πέμπτης στη Ρήγα Φεραίου και Γούναρη στο κέντρο της Πάτρας, όταν ενώ περπατούσε έπεσαν πάνω του μπάζα από μπαλκόνι πολυκατοικίας.
Μάλιστα από την Αστυνομία συνελήφθησαν οι ιδιοκτήτες του διαμερίσματρος από όπου αποκολλήθηκαν τα τσιμέντα και ανεμένεται να οδηγηθούν σήμερα στον Εισαγγελέα με τις κατηγορίες της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και της παρεμπόδισης αποτροπής κοινού κινδύνου. Σύμφωνα με πληροφορίες πρόκειται για έναν άνδρφα και μία γυναίκα.
Ο άτυχος άνδρας εξέπνευσε το πρωί της Παρασκευής παρά τις προσπάθειες των γιατρών. Πρόκειται για τον 59χρονο Μιλτιάδη Κωστόπουλο, ο οποίος με τη σύζυγό του Αθηνά, είχαν αποκτήσει δύο κόρες και έμεναν στην περιοχή των Ζαρουχλεΐκων.
Η μοίρα, μάλιστα, έπαιξε άσχημο παιχνίδι στον 59χρονο. Περνούσε από το κέντρο της πόλης με τη σύζυγό του την στιγμή που αποκολλήθηκαν τα μάρμαρα για να πάει σε κλινική προκειμένου να επισκεφθούν τη μία κόρη τους που γεννούσε.
Ο τραυματίας αρχικά διακομίστηκε στο νοσοκομείο “Άγιος Ανδρέας” και στη συνέχεια μεταφέρθηκε επειγόντως στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ρίου, όπου υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση λόγω της ιδιαίτερα κρίσιμης κατάστασής του.
Για το περιστατικό ασκήθηκε ποινική δίωξη κατά της εταιρίας που διαχειρίζονταν την πολυκατοικία.
Ο 59χρονος ήταν παντρεμένος, είχε δύο κόρες και έμενε με την οικογένεια του στην περιοχή των Ζαρουχλεΐκων.
Το σημείο που έγινε το τραγικό περιστατικό παραμένει αποκλεισμένο για την ασφάλεια των πολιτών. Το συμβάν έχει προκαλέσει έντονη ανησυχία για την κατάσταση των κτιρίων στην πόλη.
Έπινες νερό από το λάστιχο, μέτραγες τα παγωτά και τα μπάνια και τα πόδια σου ήταν γεμάτα μελανιές
Γράφει η Δήμητρα Ζάρκου
Λένε πως καταλαβαίνεις ότι μεγαλώνεις, από τις φορές που ανατρέχεις στο παρελθόν και σε αναμνήσεις παλιές. Μπορεί να είναι κι έτσι. Μπορεί, όμως, να είναι και η νοσταλγία που νιώθεις για κάτι πραγματικά όμορφο, αθώο, ανέμελο (ενίοτε και ριψοκίνδυνο) του τότε, που σήμερα λείπει. Κι αν έχεις παιδί, τότε οι διαφορές των δικών σου παιδικών χρόνων με των δικών του, είναι που σου φέρνουν μια μικρή μελαγχολία.
Ο κόσμος αλλάζει. Αυτά τα «μαραφέτια του διαβόλου» που έλεγε η γιαγιά μου κάθε τι καινούργιο τεχνολογικά που ερχόταν, έχουν γίνει πια αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας των σημερινών παιδιών. Ο χρόνος που κυλάει και τρέχουν οι ενήλικες να τον προλάβουν, έχει συμπαρασύρει – αναγκαστικά σε κάποιες περιπτώσεις – και τα σημερινά παιδιά, που ακόμα και τα καλοκαίρια, την εποχή της ξεγνοιασιάς, ακολουθούν συγκεκριμένο πρόγραμμα και ωράριο.
Και πόσο παράξενο αυτό ακούγεται, όταν σε εμάς τα καλοκαίρια δεν υπήρχε χρόνος. Υπήρχε μόνο πρωί, μεσημέρι ανάπαυσης και βράδυ. Ούτε ώρα, μα ούτε και ημερομηνία. Η μόνη φορά που μας ενδιέφερε πόσο του μηνός έχουμε, ήταν μόνο για κάποιο πανηγύρι που περιμέναμε με ανυπομονησία.
Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, στον περιορισμό του αυθορμητισμού των παιδιών, φταίμε κι εμείς οι σημερινοί γονείς. Σε αντίθεση με τους δικούς μας, είμαστε περισσότερο φοβισμένοι, τηρούμε ευλαβικά τους κανόνες προστασίας τους και τρέμουμε στη θέα ενός ματωμένου γόνατου. Όταν εμείς κάποτε τη βγάζαμε στην καρότσα του αγροτικού, κάναμε ποδήλατο χωρίς φρένα (τώρα δε νοείται να μην έχει το παιδί κράνος) και τα πόδια μας ήταν γεμάτα χτυπήματα και μελανιές, ενώ όταν ματώναμε, βάζαμε λίγο σάλιο κι εντάξει η πληγή!
Εντάξει, τρομακτικό. Και τώρα καταλαβαίνω τη γιαγιά μου, που κάθε φορά μου έλεγε «σε φυλάει άγιος με αυτά που κάνεις». Αλλά για να είμαι ειλικρινής, αυτές τις στιγμές που πλέον είναι γλυκές αναμνήσεις, δεν τις αλλάζω με τίποτα. Και αισθάνομαι τυχερή που μεγάλωσα τη δεκαετία του ’80 σε χωριό και συγκεκριμένα στο Κρυονέρι Κορινθίας (να τα λέμε και αυτά). Και όσοι πέρασαν έτσι τα δικά τους παιδικά χρόνια, είμαι σίγουρη πως συμφωνούν. Γιατί, αν δεν έχεις πιει νερό από το λάστιχο και δεν πηγαίνατε όλα τα παιδιά της γειτονιάς για μπάνιο πάνω στην καρότσα του αγροτικού, δεν ανήκεις στο γκρουπ.
Αλλά ας θυμηθούμε τι κάναμε ως παιδιά τα καλοκαίρια:
Μετράγαμε παγωτά και μπάνια
Κλασικά. Το μέτρημα για τα παγωτά ξεκινούσε συνήθως από την Κυριακή του Πάσχα, που τρώγαμε το πρώτο. Και συνεχιζόταν όλο το καλοκαίρι. Τρώγαμε και δύο παγωτά την ημέρα. Δικά μου αγαπημένα: Τρινιτά, Σικάγο, Καραμπόλα (για το δωράκι) και Τόγκο. Τον πύραυλο δεν τον έκανα καλά και άσε που επειδή τρώω αργά, στο τέλος έλιωνε και πασαλειβόμουνα παντού. Οπότε τα κυπελάκια ήταν η ασφαλής επιλογή. Εννοείται, δε, πως στο μέτρημα η κλεψιά πήγαινε σύννεφο και φτάναμε να μετράμε και 200 παγωτά ο καθένας.
Κάπως έτσι ήταν και με τα μπάνια. Επειδή, εγώ μεγάλωσα σε χωριό, δεν πηγαίναμε κάθε μέρα για μπάνιο. Οι Κυριακές ήταν πάντα αφιερωμένες στη θάλασσα, ενώ τις καθημερινές αν οι γονείς δεν είχαν δουλειές στα κτήματα, πηγαίναμε. Μάλιστα, κανονίζαμε όλη η γειτονιά. Όποιος γονιός μπορούσε, μάζευε τα παιδιά της γειτονιάς, ανεβαίναμε στην καρότσα του αγροτικού και πηγαίναμε για μπάνιο στο Κιάτο. Τώρα, που το σκέφτομαι είναι λίγο… ντροπή, αλλά τότε το κατά ευχαριστιόμασταν.
Δεν υπήρχε ωράριο
Ξυπνάγαμε αργά. Συνήθως, γύρω στις 10 το πρωί, πίναμε το γάλα – τα καλοκαίρια είχε κατσικίσιο γάλα, το οποίο σιχαινόμουν όπως μύριζε και είχα ποτίσει όλες τις γλάστρες – και φεύγαμε για παιχνίδι. Επειδή, ο ήλιος ήταν ντάλα, συνήθως καθόμασταν σε σπίτι ή σε κάποια αποθήκη ή υπόστεγο και παίζαμε χαλαρά ή κουβεντιάζαμε και λέγαμε και τα αισθηματικά μας.
Το μεσημέρι μετά το φαγητό ήταν η ώρα της ανάπαυσης. Ο μεσημεριανός ύπνος ποτέ δεν μου άρεσε, αλλά επειδή οι γονείς μου είχαν επιστρέψει από το κτήμα και ήθελαν να ξεκουραστούν, η εντολή ήταν «δεν θα βγάλεις κιχ». Έτσι, καθόμουν στο μπαλκόνι και χωρίς να βγάλω κιχ, διάβαζα το περιοδικό «ΚΑΙ» της μεγάλης αδελφής μου, λίγο «Μανίνα» ή έβαζα τα walkman που είχε φέρει ο θείος μου από τον Καναδά και άκουγα Άννα Βίσση και Αλέξια. Είπατε κάτι;
Το απόγευμα βγαίναμε για παιχνίδι όλα τα παιδιά της γειτονιάς και την κατάσταση τη λες και λίγο… ημί-άγρια. Αγόρια και κορίτσια παίζαμε μαζί. παίζαμε ποδόσφαιρο στα χωράφια που είχαν θερίσει και θυμάμαι τα πόδια μας να είναι όλο γρατσουνιές από τις καλαμιές που είχαν μείνει.
Κάναμε ποδήλατο (βάζαμε και κουτάκι για να κάνει και θόρυβο σαν αγωνιστικό), παίζαμε σχοινάκι, λάστιχο, κουτσό, κρυφτό, χαμένο θησαυρό, κυνηγητό, αλλά και παιχνίδια δικής μας έμπνευσης. Το, δε, παιχνίδι κρατούσε μέχρι αργά το βράδυ.
Αλλά οι αναμνήσεις, εννοείται δε σταματούν εδώ.
Τρώγαμε καρπούζι και φτύναμε τα κουκούτσια. Μάλιστα κάναμε και διαγωνισμό ποιος θα ρίξει πιο μακριά το κουκούτσι.
Σκαρφαλώναμε στα δέντρα.
Αν δεν είχαμε κερασιές στο σπίτι μας, κανένα πρόβλημα. Πηγαίναμε στου γείτονα και κλέβαμε κεράσια. Άλλοι κρατούσανε τσίλιες και οι υπόλοιποι μάζευαν κεράσια. Τα βάζαμε στη μπλούζα μας και φεύγαμε. Κι εδώ θυμάμαι τη μάνα μου να φωνάζει επειδή είχε βάψει η μπλούζα. Ειδικά, όταν μαζεύαμε βύσσινα. «Δύσκολος λεκές» έλεγε, αλλά τότε μού ακούγονταν λέξεις ακαταλαβίστικες.
Πίναμε νερό από το λάστιχο. Σκέτη απόλαυση. Περιμέναμε, βέβαια, να τρέξει πρώτα λίγο το νερό, να φύγει το ζεστό που έκαιγε από τον ήλιο και η πράσινη γλίτσα που έβγαζε το λάστιχο και μετά πίναμε στη σειρά όλα τα παιδιά.
Τρώγαμε χτυπητό αυγό. Μη μου πεις, δεν ξέρεις τι είναι. Λοιπόν, χτυπάγαμε καλά τον κρόκο του αυγού με ένα κουτάλι (γεμάτο γεμάτο) ζάχαρη κι ένα κουτάλι κακάο και γινόταν μια αφράτη κρέμα που τότε την έτρωγα με απόλαυση. Τώρα, ούτε ως ιδέα δεν μπορώ να το σκεφτώ.
Τρώγαμε μία φέτα ζυμωτό ψωμί, την οποία βρέχαμε με νερό και ρίχναμε πάνω ζάχαρη και κακάο. Ή σκέτο με ζάχαρη.
Τρώγαμε τηγανόψωμα από το ζυμάρι που είχε περισσέψει από το ψωμί που είχε ζυμώσει η μαμά.
Πηγαίναμε στη βρύση του χωριού και πιάναμε βατράχια.
Τσακωνόμασταν με τα παιδιά του άλλου μαχαλά. Υπήρχαν και… βεντέτες.
Κάναμε τηλεφωνικές πλάκες. Ειδικά, εμείς τα κορίτσια στα αγόρια που μας άρεσαν.
Ανεβαίναμε – και πάλι – στην καρότσα και πηγαίναμε με τους γονείς στο κτήμα. Από τις χειρότερες δικές μου αναμνήσεις
Περιμέναμε πώς και πώς το πανηγύρι του χωριού. Γουρουνοπούλα, χορός, παιχνίδια. Βάζαμε και τα καλά μας.
Τρώγαμε τα απογεύματα βανίλια (το γνωστό υποβρύχιο). Ένα μεγάλο κουτάλι της σούπας μέσα σε κρύο νερό. Απόλαυση.
Πίναμε σπιτική βυσσινάδα.
Τα βράδια μαζευόμασταν τα παιδιά της γειτονιάς και λέγαμε ιστορίες, κυρίως τρόμου.
Πολλά κορίτσια, τα καλοκαίρι κένταγαν. Έπρεπε να φτιάξουν την προίκα τους.
Και άλλα μάθαιναν να μαγειρεύουν και να κάνουν σωστά τις δουλειές του σπιτιού.
Στη θάλασσα, δε, όταν πηγαίναμε, ήμασταν μικροί Ούνοι. Κάναμε βουτιές από τα βραχάκια, ψάχναμε για αχινούς, κάναμε πατητή ο ένας στον άλλον.
Το καλοκαίρι τα αγόρια είχαν κάνει δεύτερη φύση τους τις στολές Παναθηναϊκού, Ολυμπιακού και ΑΕΚ. Κι επειδή φορούσαμε και τα ρούχα των μεγαλύτερων αδελφών, έβλεπες και κορίτσια με φανέλα Μαυρίδη! Αμ, πως.
Βέβαια, τα κορίτσια δεν αποχωρίζονταν τα ξύλινα τσόκαρα και τα σανδάλια με τα πολύχρωμα κορδόνια που έδεναν μέχρι το γόνατο.
Και αυτό όταν φορούσαμε παπούτσια, διότι την περισσότερη μέρα τρέχαμε ξυπόλητα.
Η κομψή ραφιέρα από τα IKEA που «σώζει» τον χώρο στο μικρό μπάνιο -Στενή, χωράει παντού
Το μπάνιο είναι συχνά ο πιο περιορισμένος χώρος του σπιτιού. Γι’ αυτό και η επιλογή των κατάλληλων μικρών επίπλων μπορεί να κάνει τη διαφορά, όχι μόνο στη λειτουργικότητα αλλά και στην αισθητική του χώρου.
Ένα πρακτικό, κομψό κομμάτι μπορεί να μετατρέψει ακόμα και το πιο απλό μπάνιο σε έναν οργανωμένο, ζεστό και χαλαρωτικό χώρο. Για παράδειγμα η ραφιέρα από τα ΙΚΕΑ, προσθέτει μια σπα αισθητική στον χώρο.
Το μαύρο φινίρισμά της ζεσταίνει την ατμόσφαιρα, ενώ τα ανοιχτά ράφια επιτρέπουν στον αέρα να κυκλοφορεί ελεύθερα, κάτι που την καθιστά ιδανική για την αποθήκευση πετσετών, αφρόλουτρων, κεριών ή οργανωτικών καλαθιών.
Η συγκεκριμένη ραφιέρα είναι ελαφριά και πολύ εύκολη στη συναρμολόγηση. Αυτό την καθιστά εξαιρετικά ευέλικτη, αφού δεν περιορίζεται μόνο στο μπάνιο: μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως βοηθητικό έπιπλο στο υπνοδωμάτιο ή ακόμα και ως μπουφές στην κουζίνα.
Για να αξιοποιήσετε στο έπακρο αυτό το είδος επίπλων, είναι σημαντικό να οργανώνετε τα αντικείμενά σας έξυπνα ανάλογα με τη χρήση. Στο κάτω ράφι μπορείτε να τοποθετήσετε ρολά πετσέτας ή χαρτί υγείας, ενώ στα υπόλοιπα χωράνε καλλυντικά και καθημερινά προϊόντα που χρησιμοποιείτε πιο συχνά, όπως υγρό σαπούνι ή αρώματα.
Φροντίστε να κρατάτε μόνο τα απαραίτητα σε κοινή θέα για να αποφεύγετε την αίσθηση ακαταστασίας.
Αν το μπάνιο σας έχει έντονη υγρασία, προτιμήστε να αποθηκεύετε αντικείμενα που αντέχουν στον ατμό και αποφύγετε τη φύλαξη ηλεκτρονικών ή ευαίσθητων υλικών. Έτσι, θα διατηρήσετε όχι μόνο την αισθητική, αλλά και τη λειτουργικότητα του χώρου.
Πένθος στο γυναικείο μποξ: Πέθανε η Τζόρτζια Ο’ Κόνορ σε ηλικία 25 ετών από καρκίνο
Στην τελευταία της ανάρτηση στο Instagram, εκτόξευε βαριές κατηγορίες για το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Βρετανίας και για γιατρούς που «απλά σήκωναν αδιάφορα τους ώμους»
Την τελευταία της πνοή σε ηλικία μόλις 25 ετών άφησε η Βρετανίδα μποξέρ Τζόρτζια Ο’ Κόνορ, σκορπώντας θρήνο στον κόσμο της πυγμαχίας. Η γεννημένη στο Ντάραμ της βόρειας Αγγλίας Ο’ Κόνορ έδινε μάχη με τον καρκίνο.
Η μποξέρ Georgia O’ Connor είχε αρκετές διακρίσεις στην πυγμαχία και μάλιστα είχε κερδίσει χρυσό μετάλλιο σε Κοινοπολιτειακούς Αγώνες και είχε σημειώσει νίκες στο Παγκόσμιο Νέων γυναικών και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα».
«Είμαστε συντετριμμένοι από τον θάνατο της Τζόρτζια Ο’ Κόνορ. Μία πραγματική πολεμίστρια μέσα και έξω από το ρινγκ, η κοινότητα της πυγμαχίας έχασε μια ταλαντούχα, θαρραλέα και αποφασισμένη νεαρή γυναίκα πολύ νωρίς», δήλωσαν συνάδελφοί της από την επαγγελματική ένωση «Boxxer».
«Η Τζόρτζια αγαπήθηκε, έγινε σεβαστή και θαυμάστηκε από τους φίλους της εδώ στο ”Boxxer”. Οι σκέψεις μας είναι με τους αγαπημένους της σε αυτές τις δύσκολες στιγμές».
Πριν από δύο εβδομάδες, η άτυχη Αγγλίδα μποξέρ δημοσίευσε στα social media ότι παντρεύτηκε τον φίλο της και άλλαξε το επώνυμό της σε Καρντινάλι.
Τα αφιερώματα για εκείνη έχουν κατακλύσει τα social media, μεταξύ άλλων, από τις συναθλήτριές της: Claressa Shields, Jack Catterall, Jake Paul, Molly McCann και Francesca Hennessy.
Η παγκόσμια πρωταθλήτρια Ellie Scotney, από χρόνια φίλη της, δήλωσε ότι η Georgia O’ Connor «ήταν ο πιο όμορφος άνθρωπος» που είχε γνωρίσει ποτέ.
Ήμουν τόσο ευλογημένη με μία φίλη, όχι μόνο για 10 χρόνια, αλλά με μία αδελφή για μία ζωή.
Ακόμα και όταν η ζωή ήταν σε χρονοδιακόπτη, ποτέ δεν άφησες τίποτα να εξασθενίσει το φως σου. Ένα χαμόγελο που δεν ξεθωριάζει ποτέ, και μία καρδιά που θα ζει για πάντα με πολλούς τρόπους.
«Δεν υπήρχε τίποτα που δεν μπορούσες να κάνεις, ο κόσμος στα πόδια σου, σε όποιο χώρο και αν έμπαινες», τόνισε η Έλι Σκότνεϊ.
Η Αγγλική Ομοσπονδία Πυγμαχίας, υπογραμμίζοντας τα επιτεύγματα της Ο’ Κόνορ, ανέφερε:
«Μία ταλαντούχα πυγμάχος και αγαπητό μέλος της ερασιτεχνικής πυγμαχίας, κέρδισε μετάλλια στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες Νέων, στο Παγκόσμιο Νέων και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα».
«Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ, θα είμαστε πάντα περήφανοι για σένα και θα συνεχίσεις να μας εμπνέεις όλους από ψηλά», δήλωσε η βετεράνος μποξέρ, Στέϊσι Κόπλαντ.
Το «κατηγορώ» της O’ Connor για το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Βρετανίας
Στην τελευταία της ανάρτηση στο Instagram, η Τζόρτζια Ο’ Κόνορ είχε αναφερθεί στην περιπέτειά της΄, καταγγέλλοντας το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Βρετανίας και τους «ανίκανους» ανθρώπους που της έκαναν τη ζωή πιο δύσκολη:
«Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να το πω, αλλά έχω καρκίνο. Τώρα που το ξεκαθαρίσαμε, ήρθε η ώρα να εκθέσω τους εντελώς ανίκανους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ που επέτρεψαν να συμβεί αυτό.
Για 17 εβδομάδες από τις αρχές Οκτωβρίου, υπέφερα από συνεχή πόνο, πηγαινοερχόμουν μεταξύ του Durham και του Newcastle RVI A&E, γνωρίζοντας βαθιά μέσα μου ότι κάτι σοβαρό συνέβαινε. Από την αρχή είπα ότι ένιωθα ότι ήταν καρκίνος. ΓΝΩΡΙΖΑ τους κινδύνους. Έχω κολίτιδα και PSC, δύο ασθένειες που αυξάνουν δραματικά τις πιθανότητες να το πάθω. ΓΝΩΡΙΖΩ πόσο υψηλός είναι ο κίνδυνος και το γνωρίζουν και αυτοί. Πάντα το γνώριζαν.
Αλλά κανένας γιατρός δεν με άκουσε.
Κανένας γιατρός δεν με πήρε στα σοβαρά.
Κανένας γιατρός δεν έκανε τις εξετάσεις ή τις αιματολογικές αναλύσεις που τους παρακάλεσα ενώ κλαίγαμε στο πάτωμα από τον πόνο.
Αντ’ αυτού, με απέκλεισαν. Με παραπλάνησαν, μου είπαν ότι δεν ήταν τίποτα, με έκαναν να νιώθω ότι υπερβάλλω. Αρνήθηκαν να μου κάνουν εξετάσεις. Αρνήθηκαν να διερευνήσουν. ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ να με ακούσουν. Ένας μάλιστα μου είπε ότι «όλα είναι στο μυαλό μου».
Και τώρα; Τώρα ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, όλο αυτό το διάστημα είχα ΘΡΟΜΒΟΥΣ ΑΙΜΑΤΟΣ σε όλους τους πνεύμονές μου. Αυτό και μόνο θα μπορούσε να με είχε σκοτώσει ακαριαία.
Θα μπορούσαν να είχαν κάνει κάτι πριν φτάσει σε αυτό το στάδιο. Αλλά δεν το έκαναν. Επειδή αυτή είναι η κατάσταση του Εθνικού Συστήματος Υγείας (NHS) – ένα σάπιο σύστημα που απογοητεύει ξανά και ξανά νέους ανθρώπους σαν εμένα. Ένα σύστημα που κάνει τους ανθρώπους να υποφέρουν, που τους στέλνει σπίτι τους σε αγωνία, που αφήνει τον καρκίνο να εξαπλωθεί ενώ οι χοντροκέφαλοι, ηλίθιοι, ανόητοι «γιατροί» απλά σηκώνουν τους ώμους τους.
Μπορούν να λένε ότι είναι τερματικό όσο θέλουν.
Μπορούν να μου πουν ότι θα πεθάνω.
Αλλά αφού τους πήρε 17 εβδομάδες για να καταλάβουν τι μου συμβαίνει, γιατί στο διάολο να τους πιστέψω;
«… Είμαι νέα, είμαι σε καλή φυσική κατάσταση και είμαι πιο δυνατή από ό,τι θα καταλάβουν ποτέ. Ψυχικά. Σωματικά. Με κάθε τρόπο. Εξακολουθώ να χαμογελάω και αυτό το χαμόγελο ΔΕΝ θα σβήσει ΠΟΤΕ, ό,τι και να συμβεί.
Έχουμε ήδη έναν καταπληκτικό ογκολόγο που αναλαμβάνει την περίπτωσή μου και έχουμε φροντίσει να λάβω την καλύτερη δυνατή θεραπεία και περίθαλψη. Ξεκινάμε ΤΩΡΑ.
Γ… τους γιατρούς που με απογοήτευσαν.
Γ… το σύστημα που άφησε να συμβεί αυτό.
Και όταν το νικήσω, όπως νίκησα όλα όσα προσπάθησαν να με καταστρέψουν στο παρελθόν, θα πάρουν όλοι αυτό που τους αξίζει».
Μία κυρία απολαμβάνει το γεύμα της σε μια υπαίθρια καφετέρια. Γύρω της κόσμος περπατά, τρώει, μιλά.
Όλα φαίνονται φυσιολογικά. Υπάρχει όμως μια μικρή λεπτομέρεια που αλλάζει τα δεδομένα.
Πόσο παρατηρητικοί είστε; Μπορείτε να βρείτε τη λεπτομέρεια στη φωτογραφία; Αν όχι πηγαίνετε στη δεύτερη φωτογραφία της gallery. Εκεί θα δείτε το παράδοξο… το οποίο όμως…ΠΡΟΣΟΧΗ! Είναι μπροστά στα μάτια σας!
Ψάχνετε για μια συναρπαστική γνωστική άσκηση που θα αιχμαλωτίσει το μυαλό σας;
Μην ψάχνετε άλλο! Θα σας βοηθήσει να βελτιώσετε τις γνωστικές σας ικανότητες και να βελτιώσετε την εστίασή σας. Είναι η τέλεια πρόκληση για άτομα ηλικίας 45 – 65 ετών.
Ένα παιχνίδι εντοπισμού των διαφορών
Ο στόχος σας είναι να εντοπίσετε τις ανόμοιες πτυχές μεταξύ δύο εικόνων. Μπορεί να ακούγεται απλό, αλλά μην ξεγελιέστε! Κάθε εικόνα είναι προσεκτικά σχεδιασμένη για να κάνει τις διαφορές δύσκολο να εντοπιστούν.
Αναμένουν αμέτρητες προκλητικές εικόνες
Προετοιμαστείτε για ένα συναρπαστικό ταξίδι μέσα από μια ποικιλία μαγευτικών εικόνων. Από τοπία που κόβουν την ανάσα μέχρι ζωντανά αστικά τοπία, κάθε εικόνα θα παρουσιάζει το δικό της μοναδικό σύνολο διαφορών που περιμένουν να αποκαλυφθούν.
Ο Ανδρέας Μαρτίνης είχε καταδικαστεί σε κάθειρξη επτά ετών για «δωρεάν νοσήλια» την περίοδο 2007 – 2010, ωστόσο είχε αποφυλακιστεί για λόγους υγείας
«Έφυγε» σε ηλικία 85 ετών από τη ζωή ο Ανδρέας Μαρτίνης. Ο εκλιπών είχε διατελέσει πρόεδρος στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός, καθώς και στο τότε κοινωφελές ίδρυμα Ερρίκος Ντυνάν.
Ο Ανδρέας Μαρτίνης, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έδινε μάχη με τον καρκίνο, άφησε την τελευταία του πνοή στις 19 Μαΐου.
Τις τελευταίες ημέρες, σύμφωνα με πληροφορίες, νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Σωτηρία.
Σύμφωνα με ανάρτηση της κόρης του, Ελιάνας Μαρτίνη, στο Facebook, επιθυμία του πατέρα της ήταν η κηδεία του να πραγματοποιηθεί σε στενό κύκλο «και με βάση αυτήν πορευόμαστε».
«Ο πατέρας μου, Ανδρέας Μαρτίνης, έφυγε το απόγευμα της Δευτέρας 19 Μαΐου 2025 ύστερα από μακριά και εξαντλητική περίοδο ασθενείας. Τηρώντας την επιθυμία του, η οικογένεια δεν είχε κάνει καμμία αναφορά στο θέμα και δεν θα έκανε για λίγες ημέρες ακόμη. Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όσους ήταν δίπλα του σε όλη την δύσκολη διαδικασία και όσους τον μνημόνευσαν. Επιθυμία του ήταν να κηδευτεί ήσυχα και σε στενό κύκλο και με βάση αυτήν πορευόμαστε.
Ο βασικός στόχος της ανάρτησης είναι να εξηγήσει την τελευταία βούλησή του σε μέλη του επαγγελματικού του κύκλου που πιθανώς δεν την γνωρίζουν. Και πάλι ευχαριστώ για την κατανόηση».
Ο Ανδρέας Μαρτίνης είχε καταδικαστεί σε κάθειρξη επτά ετών για «δωρεάν νοσήλια» την περίοδο 2007 – 2010, ωστόσο είχε αποφυλακιστεί για λόγους υγείας.
Η κηδεία του θα γίνει το Σάββατο, 24 Μαΐου σε κλειστό οικογενειακό κύκλο, όπως προαναφέρθηκε, στην Κηφισιά.
Ο αναπληρωτής διευθυντής στο Ερρίκος Ντυνάν και καρδιολόγος, Στράτος Παναγάκος αποχαιρέτισε τον Ανδρέα Μαρτίνη μέσα από μία ανάρτηση στο Facebook:
«Τη Δευτέρα το βράδυ έφυγε από την ζωή ο μακροβιότερος (28 χρόνια) πρόεδρος του Ε.Ε.Σ Ανδρέας Μαρτίνης. Άνθρωπος με πολλούς φίλους και εχθρούς από όλους τους πολιτικούς χώρους (Προέδρους, Πρωθυπουργούς, Υπουργούς, Βουλευτές, Αρεοπαγιτες, κλπ).
Κατηγορήθηκε (δικαιολογημένα για πολλά συμβάντα ) για ηγεμονικές συμπεριφορές, αυταρχισμό και κυνικές δηλώσεις στην μακροχρόνια πορεία του. Καταδικάστηκε για παράνομες οικονομικές συναλλαγές και φυλακίστηκε. Τα τελευταία χρόνια , όντας σοβαρά άρρωστος, αποδυναμώθηκε και εγκαταλείφθηκε πλήρως από όλους (πλην ελαχίστων). Καλώς ή κακώς πολλοί ωφελήθηκαν υπό την διοίκηση του, μεταξύ αυτών κι εγώ, στην επαγγελματική τους καριέρα.
Καλό ταξίδι Πρόεδρε, γεια σου Ανδρέα.
Εντύπωση μου κάνει κανένα επίσημο ανακοινωθέν εκ μέρους του επίσημου #ΕΕΣ η του συλλόγου εργαζομένων. Μα τόση εμπάθεια; Επιθυμία της οικογένειας η αποφυγή δημοσιότητας».
Ανδρέας Μαρτίνης: Η διαδρομή του
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Ανδρέας Μαρτίνης ήταν ένας καταξιωμένος οφθαλμίατρος στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός.
Το νοσηλευτικό ίδρυμα έφερε τότε το συγκεκριμένο όνομα, καθώς ήταν ιδιοκτησία του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (ΕΕΣ). Με την ένταξή του στο ΕΣΥ (το 1985) μετονομάστηκε σε Κοργιαλένειο-Μπενάκειο Νοσοκομείο, αν και πολλοί εξακολουθούν να αναφέρονται σε αυτό με την πρότερη ονομασία του.
Γρήγορα, ο Ανδρέας Μαρτίνης αναρριχήθηκε στην ιεραρχία της οφθαλμολογικής κλινικής και το 1986 έγινε πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, θέση που διατήρησε επί 27 συνεχόμενα χρόνια.
Ο ίδιος υπήρξε οραματιστής ενός τολμηρού εγχειρήματος: Της δημιουργίας ενός νοσοκομείου-προτύπου στην Ελλάδα. Το νοσηλευτικό ίδρυμα θα έφερε το όνομα του ιδρυτή του διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, του Ερρίκου Ντυνάν, Ελβετού επιχειρηματία και κοινωνικού ακτιβιστή, ο οποίος έζησε από το 1828 έως το 1910.
Από το 2010 ορίστηκε ισόβιος πρόεδρος του Ερρίκος Ντυνάν.
Καταδικάστηκε, ωστόσο, το 2019 σε ποινή κάθειρξης 10 ετών με αναστολή, για το αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, αναφορικά με ποσό 3,1 εκατ. γερμανικών μάρκων που, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, είχε εισπράξει από την εταιρεία Hospitalia International στο πλαίσιο υπογραφής σύμβασης για αναβάθμιση του ξενοδοχειακού και νοσοκομειακού εξοπλισμού του Ντυνάν.
Είχε, επίσης, καταδικαστεί σε πρώτο βαθμό σε 7 χρόνια κάθειρξη με αναστολή, για το αδίκημα της απιστίας κατ’ εξακολούθηση, για την υπόθεση των δωρεάν νοσηλείων του Ερρίκος Ντυνάν.