Το Μεγάλο Σάββατο του 1961 ο αδερφός μου τράκαρε στον εθνικό δρόμο Άργους-Τριπόλεως, στο συνοικισμό “Κολοκοτρώνη” και τραυμάτισε σοβαρά ένα παλικάρι, τον Ιωάννη Φ… που ζούσε εκεί. Τον μεταφέραμε αμέσως στο Γενικό Νοσοκομείο Τριπόλεως, με σπασμένα πόδια και κάταγμα της βάσεως του κρανίου.
Η κατάστασή του ήταν δραματική. Την άλλη μέρα που πήγα να τον δω, βρισκόταν σε κώμα. Έφυγα πολύ λυπημένος για το γεγονός, αλλά δεν ήξερα τί μπορώ να κάνω για να βοηθήσω τον νεαρό τραυματία. Τότε θυμήθηκα ότι, πριν από ένα χρόνο είχαμε πάει γαμήλιο ταξίδι με την σύζυγό μου στην Ρόδο, παρατηρήσαμε στο λιμάνι πολύ κόσμο, που πήγαινε στον Πανορμίτη της Σύμης. Μέσα σε αυτούς, είδαμε και μια γριούλα, που βαστούσε μια γλάστρα με βασιλικό.
Από περιέργεια την ρώτησα που την πήγαινε και μου είπε “Την έχω τάξιμο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, ότι ζητήσεις ο Πανορμίτης θα στο δώσει”. ‘Ετσι λοιπόν, επικαλέστηκα την Χάρη Του και είπα “Σώσε τον Αρχάγγελε Μιχαήλ και εγώ θα σου φέρω μια λαμπάδα αγορασμένη από την Τρίπολη, όσο και το ύψος του”. Ο Γιάννης ήταν σε κώμα εικοσιδύο μέρες, χωρίς να παρουσιάζει καμία βελτίωση. Οι γιατροί είπαν ότι τελειώνει και πήγε η μητέρα του να του κλείσει τα μάτια. Ειδοποιηθήκαμε και μεις από την οικογένειά του και επίσης ειδοποίησαν και το γραφείο τελετών.
Όλη νύχτα προσευχόμουν στον Αρχάγγελο για να τον σώσει. Το επόμενο πρωί, έκπληκτοι όλοι αντιλήφθηκαν ότι ο Γιάννης άρχισε να συνέρχεται. Κάλεσαν μάλιστα και τον αρχίατρο της στρατιωτικής πτέρυγας, για να δει το θαύμα. Εκείνος έστειλε το νοσοκόμο για να φέρει το ειδικό μηχάνημα που τραβά τα φλέμματα. Όταν ελευθέρωσαν την αναπνευστική οδό, ο Γιάννης άνοιξε τα μάτια. Την άλλη μέρα το πρωί, τον μετέφεραν με ασθενοφόρο στην Αθήνα στο νοσοκομείο “Άγιος Σάββας”, όπου χρειάστηκε έξι ολόκληρους μήνες νοσηλείας για να γίνει εντελώς καλά.
Πέρασε ένα διάστημα και θυμήθηκα ότι έπρεπε να εκπληρώσω το τάξιμό μου στον Πανορμίτη. Η ευκαιρία μου δόθηκε τον δεκαπενταύγουστο επιστρέφοντας από την Μονή της Παναγίας της Νεστάνης, λίγο έξω από την Τρίπολη. Φεύγοντας την επόμενη ημέρα για το Άργος, επισκέφθηκα την μητέρα μου στην Τρίπολη και της είπα:
“Ας πάρουμε την λαμπάδα που έχω τάξει στον Πανορμίτη, μήπως και μας αξιώσει να πάμε φέτος στη Χάρη Του”. Πήγαμε λοιπόν σε ένα κηροπλαστείο εκεί κοντά και ζήτησα μια λαμπάδα. Την παίρνω αμήχανα και προσπαθώ να υπολογίσω το ύψος που έπρεπε να ‘χει. Την ώρα ακριβώς εκείνη, με χτυπά κάποιος ελαφρά στην πλάτη. Γυρίζω και τί να δω; Βλέπω τον Γιάννη. Η δύναμις του Αρχαγγέλου, τον έστειλε εκεί για να μετρήσω την λαμπάδα στο δικό του ύψος!!! Τελικά με αξίωσε και πήγα στην Μονή Του στη Σύμη εκείνη τη χρονιά, την ημέρα της Εορτής Του και εκπλήρωσα το τάμα μου. Ο Γιάννης στην συνέχεια παντρεύτηκε, απέκτησε δύο παιδιά και ζει μέχρι σήμερα στην Τρίπολη. Από τότε τον ονομάζουν Λάζαρο της Τρίπολης.
Έντονη είναι η φημολογία τις τελευταίες ώρες που θέλει την Ελένη Μενεγάκη και τον Μάκη Παντζόπουλο να αντιμετωπίζουν μια μικρή κρίση στον γάμο τους. Η ίδια όμως διέψευσε τα δημοσιεύματα περί χωρισμού και έδωσε τέλος στις φήμες
Πληροφορίες όμως από ανθρώπους του στενού τους περιβάλλοντος κάνουν λόγο για μια δύσκολη περίοδο, χωρίς όμως να θεωρείται ότι η σχέση τους έχει φτάσει οριστικά στο τέλος της.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας Espresso, το ζευγάρι διανύει μια δύσκολη περίοδο και στο επίκεντρο των συζητήσεών του βρίσκεται η απόφαση της παρουσιάστριας να επιστρέψει τηλεοπτικά. Η πιθανή συνεργασία της με τον ANT1 φέρεται, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, να αποτέλεσε τη «σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι» στις διαφωνίες που ήδη υπήρχαν στο ζευγάρι.
Ιδιαίτερα επιφυλακτική φέρεται να είναι η μητέρα του Μάκη Παντζόπουλου, Λιλίκα Παντζοπούλου, η οποία, σύμφωνα με το συγκεκριμένο δημοσίευμα, θα προτιμούσε μια πιο ήρεμη οικογενειακή καθημερινότητα, με την παρουσιάστρια περισσότερο αφοσιωμένη στο σπίτι και την ανατροφή της κόρης τους, Μαρίνας, μακριά από τον απαιτητικό ρυθμό της τηλεοπτικής δημοσιότητας.
Παρά τα σενάρια και τις φήμες που κυκλοφορούν, άνθρωποι που γνωρίζουν καλά το ζευγάρι επιμένουν ότι τίποτα δεν έχει κριθεί οριστικά. Όπως λένε, η σχέση τους έχει περάσει και στο παρελθόν δοκιμασίες και δεν αποκλείεται, αυτή η περίοδος έντασης να αποτελέσει απλώς ένα ακόμη δύσκολο κεφάλαιο.
Έσπασε τη σιωπή της η Ελένη Μενεγάκη – Η απάντησή της στις φήμες χωρισμού από τον Μάκη Παντζόπουλο
Η Ελένη Μενεγάκη διαψεύδει τα δημοσιεύματα χωρισμού από τον Μάκη Παντζόπουλο: Η μακροσκελής ανάρτηση
Με μια ανακοίνωση στον προσωπικό της λογαριασμό το πρωί της Παρασκευής 13 Μαρτίου η Ελένη Μενεγάκη διέψευσε τις φήμες και τα δημοσιεύματα που κυκλοφορούσαν τις τελευταίες ώρες και έκαναν λόγο για κρίση στον γάμο της με τον Μάκη Παντζόπουλο.
Η παρουσιάστρια ξεκαθάρισε πως όλα αυτά είναι ανυπόστατα, ενώ επιφυλάχθηκε να κινηθεί νομικά αν τα συγκεκριμένα δημοσιεύματα συνεχιστούν.
«Τις τελευταίες ώρες κυκλοφορούν σε ιστοσελίδες, μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και σε τηλεοπτικές εκπομπές αναφορές και «πληροφορίες» που αφορούν την προσωπική μου ζωή. Οφείλω να δηλώσω ξεκάθαρα ότι πρόκειται για απολύτως ψευδή και ανυπόστατα δημοσιεύματα.
Στα 30 χρόνια της επαγγελματικής μου πορείας δεν έχω επιλέξει ποτέ να απαντώ σε φήμες ούτε να εκθέτω την προσωπική μου ζωή στη δημόσια συζήτηση. Η στάση αυτή παραμένει η ίδια και σήμερα.
Με τον σύζυγό μου πορευόμαστε μαζί εδώ και 17 χρόνια, με σεβασμό στην οικογένειά μας και χωρίς ποτέ να έχουμε δώσει το παραμικρό δικαίωμα για τέτοιου είδους σενάρια.
Η αναπαραγωγή ανυπόστατων ισχυρισμών που αφορούν την οικογένειά μου – και ιδιαίτερα όταν σε αυτή υπάρχει και ένα μικρό παιδί – ξεπερνά κάθε όριο.
Η προσωπική μου ζωή δεν αποτελεί θέμα δημόσιου σχολιασμού.
Το θέμα τελειώνει εδώ. Σε διαφορετική περίπτωση, επιφυλάσσομαι για την άσκηση κάθε νόμιμου δικαιώματός μου απέναντι σε όσους συνεχίσουν να διακινούν ή να αναπαράγουν ψευδή και συκοφαντικά δημοσιεύματα» έγραψε η Ελένη Μενεγάκη.
Για τα όσα βίωσε στο Ντουμπάι, όπου βρέθηκε ετοιμοθάνατη και πεταμένη στην άκρη του δρόμου, μίλησε το μοντέλο από την Ουκρανία, Μαρία Κόβαλτσουκ.
Η 20χρονη Ουκρανή παραχώρησε συνέντευξη στη Ρωσίδα παρουσιάστρια Ξένια Σόμτσχακ, καθώς αναρρώνει στη Νορβηγία.
Όπως περιέγραψε, όλα ξεκίνησαν όταν έχασε την πτήση της από το Ντουμπάι στην Ταϊλάνδη, καθώς, βγαίνοντας από το ξενοδοχείο, συνάντησε έναν Ρώσο που είχε γνωρίσει σε ένα καραόκε μπαρ παλαιότερα.
Η Ουκρανή περιγράφει τι συνέβη στο Ντουμπάι: «Άρχισαν να αστειεύονται: “Ανήκεις σε εμάς, Θα κάνουμε ό,τι θέλουμε”»
Εκείνος, που ήταν μαζί με έναν ακόμη άνδρα και δύο γυναίκες, σύμφωνα με την DailyMail, προθυμοποιήθηκε να τη φιλοξενήσει στο δωμάτιό του προκειμένου να πετάξουν προς την Ταϊλάνδη την επομένη.
«Ανεβήκαμε στο δωμάτιο. Τα παιδιά ήταν μισομεθυσμένα, μόλις είχαν έρθει από ένα πάρτι. Σε γενικές γραμμές, όλα πήγαν καλά κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μιλήσαμε, συζητήσαμε για το ταξίδι μας στην Ταϊλάνδη. Τηλεφώνησα ακόμη και στη μητέρα μου και της είπα ότι όλα ήταν μια χαρά, ότι τα παιδιά ήταν φυσιολογικά. Τηλεφώνησα παρουσία τους, για να είμαι σίγουρη», υποστήριξε το μοντέλο από την Ουκρανία.
Όπως λέει, η επόμενη ημέρα κύλησε διαφορετικά, καθώς οι άνδρες άρχισαν να έχουν πιο επιθετική συμπεριφορά απέναντί της.
«Έπιναν πολύ δυνατό αλκοόλ, όπως ουίσκι. Άρχισαν να με πειράζουν, γιατί δεν πίνω εγώ. Μετά υπήρξαν κάποια επιθετικά σπρωξίματα, άρχισαν να αστειεύονται: ”Ανήκεις σε εμάς. Θα κάνουμε ό,τι θέλουμε”. Προσπάθησα να το εκλάβω ως αστείο, γιατί ήταν πραγματικά περίεργο. Άρχισαν να συμπεριφέρονται ανάρμοστα, σπάζοντας μπουκάλια στο πάτωμα. Μετά από αυτό, μου πήραν τα προσωπικά μου αντικείμενα, μεταξύ των οποίων και το διαβατήριό μου», περιέγραψε.
Η 20χρονη ανέφερε ότι οι δύο άνδρες υπονόησαν ότι ήθελαν να κάνουν σεξ μαζί της και εκείνη δεν ανταποκρίθηκε.
Η κατάσταση ξέφευγε και σύμφωνα με τη νεαρή, όταν προσπάθησε να ξεφύγει, εκείνοι την τράβηξαν πίσω στο δωμάτιο. Όταν βγήκαν στο μπαλκόνι, εκείνη προσπάθησε να κρυφτεί σε ένα εργοτάξιο.
Η αστυνομία περίμενε να σβηστούν αυτόματα οι κάμερες
Οι άνδρες, όμως, φέρεται να τη βρήκαν. «Το έσκασα. Στη συνέχεια, όταν ήμουν στον δρόμο, δεν τους είδα πια, αλλά ήξερα ότι έρχονταν. Έτρεξα στο πλησιέστερο κτίριο, απλά φοβήθηκα, και έτρεξα μέσα, κρύφτηκα εκεί. Ήταν ένα ημιτελές κτίριο» είπε.
Η 20χρονη δήλωσε ότι δεν θυμάται τη βία που προκάλεσε τα τραύματά της και τα βίντεο από κάμερες ασφαλείας έχουν σβηστεί.
«Πέρασαν τρεις μήνες – η αστυνομία περίμενε μέχρι να σβηστούν αυτόματα οι κάμερες [μετά από αυτό το διάστημα]. Έτσι, τώρα δεν υπάρχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο. Πιθανότατα, υπήρξε ένα χτύπημα στο κεφάλι, υποθέτω. Το επόμενο που θυμάμαι είναι να ζητάω βοήθεια από ένα διερχόμενο αυτοκίνητο, το οποίο είχε ήδη σταματήσει και κάλεσε ασθενοφόρο και αστυνομία. Νομίζω ότι ίσως με πέταξαν ή ήταν ξυλοδαρμός. Τα τραύματα έμοιαζαν είτε με ξυλοδαρμό είτε με πτώση» ισχυρίστηκε.
Οι δύο άνδρες προσήχθησαν και κρατήθηκαν για μία ημέρα από την αστυνομία του Ντουμπάι, καθώς δεν φαίνεται να υπάρχουν κατηγορίες εις βάρος τους.
Το μοντέλο είχε εξαφανιστεί για οκτώ ημέρες, αφού είχε πει στους φίλους της ότι είχε προσκληθεί σε ένα πάρτι στις 9 Μαρτίου σε ξενοδοχείο στο Ντουμπάι. Δέκα ημέρες μετά εντοπίστηκε πεταμένη στην άκρη ενός δρόμου στο Ντουμπάι με σπασμένα τα άκρα και τη σπονδυλική της στήλη.
Με λένε Χάρη Κωνσταντίνου και είμαι εξήντα δύο χρονών. Ζω μόνος μου σε ένα λιτό σπιτάκι στην άκρη της πόλης, λίγο έξω από το Δράμα.
Η μοναξιά εδώ είναι ατελείωτη, και η σιωπή που την συνοδεύει συχνά μοιάζει αιωνιότητα. Η γυναίκα μου, η Νατάσα, πέθανε πριν από επτά χρόνια, ύστερα από μια αργή και επίπονη ασθένεια. Από εκείνη τη μέρα, το σπίτι έπαψε να μοιάζει με σπίτι.
Το κασκόλ της κρέμεται ακόμα δίπλα στην πόρτα, η αγαπημένη της κούπα στέκει ανέγγιχτη στο ράφι της κουζίνας, και ο κήπος που τόσο αγαπούσε έχει αφεθεί στην τύχη του, άγριος χωρίς τη φροντίδα της.
Η κόρη μου, η Μαργαρίτα, τηλεφωνεί κάθε εβδομάδα· πάντα χαρούμενη, πάντα βιαστική. Ο γιος μου, ο Ανδρέας, στέλνει καρτ-ποστάλ από τα ταξίδια του και υπόσχεται πως σύντομα θα έρθει να με δει. Δεν τους κρατάω κακία. Έχουν πια τις δικές τους ζωές. Η ζωή προχωρά, ακόμα κι αν η καρδιά σου έχει μείνει πίσω.
Ένα ήσυχο βράδυ, καθώς κάθισα μπροστά στον υπολογιστή στο Facebook για να ξεφύγω λίγο από τη σιωπή, είδα ένα όνομα που τάραξε βαθιά μέσα μου κάτι που νόμιζα ότι είχε σβήσει. Αλίκη Μαυρογιώργου. Το κορίτσι που κάποτε ήταν ο πρώτος μου έρωτας. Είχαν περάσει σαράντα πέντε χρόνια από την τελευταία φορά που την είδα.
Είχαμε γνωριστεί στο λύκειο, αχώριστοι σ’ εκείνα τα τρυφερά χρόνια όπου νομίζεις πως η αγάπη κρατάει για πάντα. Είχαμε όνειρα να σπουδάσουμε μαζί και να χτίσουμε και μαζί μια ζωή. Όμως, όταν η οικογένειά της μετακόμισε στην Αθήνα για τη δουλειά του πατέρα της, τα όνειρα αυτά διαλύθηκαν. Τα γράμματα σταμάτησαν, και τα χρόνια άρχισαν να θολώνουν το ένα μέσα στο άλλο.
Η φωτογραφία της εμφανίστηκε στην οθόνη μου. Ασημένια μαλλιά, γλυκά μεγάλα μάτια, το ίδιο ήρεμο και γαλήνιο χαμόγελο που θυμόμουν. Τα χέρια μου έτρεμαν ελαφρά καθώς έγραφα το μήνυμα: «Αλίκη, ελπίζω να είσαι εσύ. Είμαι ο Χάρης Κωνσταντίνου, από το 1ο Λύκειο Δράμας.»
Προς έκπληξή μου, απάντησε μέσα σε δέκα λεπτά.
Από εκεί και πέρα, τα μηνύματα έγιναν μακρινές τηλεφωνικές συνομιλίες που κρατούσαν μέχρι αργά. Μιλούσαμε για όλα — για τα παιδιά μας που μεγάλωσαν, για όσα χάσαμε και όσα ελπίζαμε ακόμα. Έμαθα πως κι εκείνη ήταν χήρα. Ο άντρας της είχε πεθάνει πριν από τρία χρόνια, αφήνοντάς της έναν γιο που δούλευε στο εξωτερικό. Μου είπε ότι η σιωπή στο σπίτι της κάποιες φορές την τρόμαζε. Της είπα ότι το καταλάβαινα καλύτερα απ’ όσο νόμιζε.
Ύστερα από έξι μήνες τηλεφωνημάτων και γραμμάτων, αποφασίσαμε να συναντηθούμε. Διαλέξαμε ένα μικρό καφέ δίπλα στη θάλασσα στη Θεσσαλονίκη. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που μπήκε μέσα με ένα ανοιχτό γκρι παλτό. Χαμογέλασε, και ένιωσα σαν να γύρισε ο χρόνος πίσω.
Μιλήσαμε για ώρες — όχι σαν δύο άνθρωποι που ξαναβρέθηκαν, αλλά σαν δύο καρδιές που ξαναθυμήθηκαν τι θα πει γαλήνη.
Λίγους μήνες αργότερα, παντρευτήκαμε σε μια απλή τελετή, μόνο με τα παιδιά μας παρόντα. Πιστεύαμε και οι δύο ότι η ευτυχία δεν χρειάζεται πολλούς ανθρώπους.
Αλλά το βράδυ του γάμου μας, όταν τη βοήθησα να αφαιρέσει το φόρεμά της, πάγωσα. Η πλάτη της ήταν γεμάτη μακριές ουλές.
Γύρισε απότομα, προσπαθώντας να τις κρύψει με τρεμάμενα χέρια. Για μια στιγμή δεν μίλησε κανείς μας. Ένιωσα ένα σφίξιμο στο στήθος — όχι αηδία, αλλά έναν βαθύ, ανείπωτο πόνο.
«Αλίκη…» ψιθύρισα. «Τι σου συνέβη;»
Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού, με το κεφάλι σκυμμένο. Η φωνή της ήταν σχεδόν ψίθυρος. «Ο αείμνηστος άντρας μου δεν ήταν καλός άνθρωπος. Για χρόνια το έκρυβα. Νόμιζα πως αν προσπαθούσα περισσότερο, αν άλλαζα εγώ, θα σταματούσε. Αλλά δεν σταμάτησε ποτέ.»
Γονάτισα μπροστά της και της κράτησα απαλά τα χέρια. «Δεν το άξιζες αυτό» της είπα.
Τα μάτια της γέμισαν με δάκρυα — όχι λύπης, αλλά εξάντλησης. «Έλεγε πάντα πως κανείς δεν θα δει ποτέ ό,τι μου έκανε. Πως ο πόνος μου θα μείνει για πάντα κρυμμένος.»
Μείναμε έτσι για πολλή ώρα. Την κρατούσα διακριτικά, ήσυχα, νιώθοντας το βάρος που κουβαλούσε τόσα χρόνια. Εκείνο το βράδυ δεν μιλήσαμε για αγάπη ή πάθος. Μόνο αγκαλιαστήκαμε — δύο άνθρωποι που προσπαθούσαν να ξεμάθουν τη μοναξιά.
Από εκείνη τη μέρα και μετά, η ζωή μας ήταν απλή. Ξυπνούσαμε νωρίς, φτιάχναμε πρωινό μαζί, βγαίναμε βόλτες όταν ο καιρός το επέτρεπε. Τσακωνόμασταν για τη σωστή ποσότητα ζάχαρης στον καφέ, για το ποια λουλούδια έπρεπε να φυτέψουμε δίπλα στον φράχτη. Τις δύσκολες μέρες, όταν ο πόνος ή οι αναμνήσεις επέστρεφαν, καθόμασταν μαζί στη βεράντα χωρίς να μιλάμε. Μερικές φορές, η σιωπή γιατρεύει πιο πολύ από τις λέξεις.
Ο γιος της το παρατήρησε σχεδόν αμέσως. «Την κάνεις να γελάει ξανά» μου είπε μια μέρα. «Χρόνια είχα να τη δω τόσο χαρούμενη»
Χαμογέλασα. «Κι εκείνη με κάνει να νιώθω ζωντανός ξανά.»
Το να επανέλθει ξανά ψυχικά δεν ήταν γρήγορο. Κάποιες νύχτες ξυπνούσε τρέμοντας από όνειρα που δεν μπορούσε να περιγράψει. Τότε της έπιανα το χέρι μέχρι να κοιμηθεί ξανά. Τα πρωινά που εγώ ένιωθα το βάρος της ηλικίας, μου έσφιγγε απαλά το μπράτσο, χωρίς να πει λέξη — σαν να μου θύμιζε πως δεν είμαι μόνος.
Οι γείτονες μας χαιρετούσαν όταν μας έβλεπαν να περπατάμε, λέγοντας ότι μοιάζουμε με νεόνυμφους, παρά τα γκρίζα μαλλιά και τα αργά βήματα. Ίσως να είχαν δίκιο. Υπάρχει μια μορφή αγάπης που ανήκει μόνο σ’ εκείνους που γνώρισαν την απώλεια και παρ’ όλα αυτά επιλέγουν την τρυφερότητα.
Ένα απόγευμα, καθώς ο ήλιος έπεφτε, η Αλίκη ψιθύρισε: «Εύχομαι να είχαμε βρει ο ένας τον άλλον νωρίτερα.»
Φίλησα το χέρι της. «Βρεθήκαμε όταν το χρειαζόμασταν. Κι αυτό αρκεί.»
Χαμογέλασε με το ίδιο ντροπαλό χαμόγελο που είχε και ως κορίτσι και ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο μου.
Η ιστορία μας δεν είχε άγριες περιπέτειες, ούτε μεγάλες χειρονομίες. Ήταν πιο ήσυχη — χτισμένη με υπομονή και συγχώρεση, με τρυφερά πρωινά και γαλήνιες νύχτες. Μια αγάπη που δεν ήθελε εντυπώσεις, μόνο εμπιστοσύνη.
Αν με ρωτούσε κάποιος σήμερα πώς μοιάζει η αγάπη, θα του έλεγα αυτό:
Μοιάζει με δύο ανθρώπους που κάθονται δίπλα δίπλα αφού η ζωή τους πήρε σχεδόν τα πάντα, κι όμως επιλέγουν να δώσουν ό,τι τους απομένει. Μοιάζει με καλοσύνη μετά από χρόνια πόνου.
Κι αν συναντήσεις ποτέ κάποιον που κουβαλάει σημάδια που δεν φαίνονται, να του μιλήσεις απαλά. Η αγάπη μπορεί να αρχίσει ξανά, ακόμα κι όταν η καρδιά πιστεύει πως δεν μπορεί.
Το παρελθόν μπορεί να αφήσει σημάδια, αλλά δεν καθορίζει το μέλλον. Οι άνθρωποι που έχουν πληγωθεί περισσότερο είναι συχνά αυτοί που χρειάζονται την περισσότερη καλοσύνη — όχι λύπηση, αλλά έναν άνθρωπο που θα σταθεί δίπλα τους χωρίς φόβο.
Η αληθινή αγάπη δεν είναι οι μεγάλες πράξεις, αλλά η επιλογή να μείνεις. Να κρατήσεις το χέρι του άλλου όταν τρέμει, να μη φύγεις όταν δεις τις πληγές του, να του αποδείξεις πως ο πόνος του δεν είναι πια μυστικό αλλά ο αληθινός δρόμος για την αληθινή αγάπη.
Ο Φίλιππος Κουτσάφτης περιγράφει βήμα-βήμα τις επιπτώσεις των Παθών (με έξι ανακρίσεις και τέσσερις βασανισμούς) και εξηγεί πώς προήλθε ο θάνατος του Χριστού στον Σταυρό.
Ο Φίλιππος Κουτσάφτης είναι ο προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών και ίσως ο πιο διάσημος ιατροδικαστής των τελευταίων δεκαετιών.
Έχει κληθεί να μελετήσει και να αποφανθεί για τα μεγαλύτερα σύγχρονα εγκλήματα και οι εκθέσεις του προσέφεραν πολύτιμα στοιχεία στις Αρχές. Αυτή τη φορά όμως εκλήθη να κάνει μια διαφορετική «νεκροψία» και «έκθεση», για το μαρτύριο και τον θάνατο Του Ιησού Χριστού.
Ο κ. Κουτσάφτης έχει κάνει μια βαθιά μελέτη (συστηματικά εδώ και καιρό) για το θέμα, εξετάζοντας όλες τις πηγές και αναλύοντας τα Πάθη και τον θάνατο Του Ιησού Χριστού με επιστημονικό τρόπο.
Στην «Κυριακάτικη Δημοκρατία» ανέλυσε τα αίτια θανάτου Του Ιησού, την επίπτωση κάθε βασανιστηρίου αλλά και την ψυχοσωματική κατάσταση του Χριστού.
Τέλος, απαντά γιατί καταρρίπτονται όλες οι θεωρίες που αμφισβητούν ότι ο Χριστός πέθανε πάνω στον Σταυρό, με τελικό σκοπό να αμφισβητηθεί η Ανάστασή Του.
Ερώτηση: Κύριε Κουτσάφτη, τα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας από τις Γραφές, την παράδοση της Εκκλησίας και τις ιστορικές πηγές μάς δίνουν μια πλήρη εικόνα για τα μαρτύρια Του Χριστού;
-Βεβαιότατα. Ξέρουμε πάρα πολλά στοιχεία και θα έλεγε κανείς ότι μπορούμε να βγάλουμε ένα πόρισμα. Ελπίζω να μην ακούγεται ασεβές αυτό το τόλμημα σε ορισμένους, γιατί τόλμημα είναι.
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το θείο πάθος είναι εκούσιο. Ο Κύριος με τη δική Του θέληση δέχτηκε τα πάντα, γι’ αυτό ακόμα και την ώρα που τα καρφιά έσκιζαν τις σάρκες του και τρυπούσαν τα οστά Του Αυτός προσευχόταν για τους σταυρωτές Του, πράγμα πρωτοφανές.
Eρ: Ποια ήταν λοιπόν η επίπτωση των Παθών;
-Αυτό που πρέπει όλοι να γνωρίζουν είναι ότι τα Πάθη είναι ψυχοσωματικά. Ο Χριστός, όταν φεύγει από τον Μυστικό Δείπνο και πορεύεται για να προσευχηθεί, αφήνοντας λίγο πιο μακριά τους τρεις μαθητές (Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη), εμφανίζεται με βάση τις Γραφές εκστατικός σαν κάτι δυσάρεστο να περιμένει.
Στο τέλος (ενώ οι μαθητές δεν έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει) Ο Ιησούς προσεύχεται για τρίτη φορά και τρέχει από το μέτωπό του ιδρώτας και αίμα. Αυτό το σημείο της διήγησης περί «αιματηρού ιδρώτα» αμφισβητήθηκε πολύ έντονα για αιώνες.
Ο Ευαγγελιστής όμως γράφει κάτι που ήταν αδιανόητο και πρωτοφανές, χωρίς να τον νοιάζει αν θα τον αμφισβητήσουν ή αν θα πουν ότι γράφει φανταστικά πράγματα.
Πράγματι, λοιπόν, το Ευαγγέλιο 2000 χρόνια μετά δικαιώθηκε, καθώς η Ιατρική πρόσφατα αποφάνθηκε ότι υπάρχει ένα σπάνιο συνοδό σύμπτωμα του οργανισμού με αυτά τα χαρακτηριστικά όταν κάποιος βρεθεί σε μεγάλη ψυχοσωματική ένταση.
Ξέρουμε πλέον από τη σύγχρονη επιστήμη ότι οι ιδρωτοποιοί αδένες είναι διάσπαρτοι στο σώμα, αλλά οι πολυπληθέστεροι βρίσκονται στις παλάμες, στα πέλματα, στον αυχένα, στις παρειές και στο μέτωπο.
Οταν ο άνθρωπος βρεθεί σε μεγάλη ένταση, είναι δυνατόν να γίνει αυτόματη ρήξη μεγάλου αριθμού τριχοειδών αγγείων στο σπείραμα των αδένων. Το αίμα που απελευθερώνεται αναμειγνύεται με τον ιδρώτα, τον βάφει κόκκινο και στη συνέχεια το παραχθέν μείγμα αναβλύζει στο δέρμα.
Δηλαδή ο Ευαγγελιστής Λουκάς έγραψε την αλήθεια. Καταλαβαίνει, όμως, κανείς σε πόσο μεγάλο βαθμό έντασης βρισκόταν Ο Ιησούς πριν ακόμα από τη σύλληψή Του.
Την άλλη μέρα ήξερε ότι θα αναλάβει την ανθρώπινη αμαρτία ως αντικαταστάτης του πεσόντος ανθρώπου και θα αντιμετωπίσει πάνω στον Σταυρό τη θεία δικαιοσύνη.
Δεν ήθελε να χάσει το βλέμμα του πατέρα Του που ήταν στραμμένο πάνω Του. Δεν ήταν η αγωνία Του ούτε για τη μαστίγωση ούτε για τα καρφιά.
Eρ: Τα μαρτύρια πριν από τη Σταύρωση ποια ήταν και ποια επίπτωση είχαν;
-Μετά τη σύλληψη Ο Ιησούς πέρασε από έξι εξαντλητικές και κακόπιστες ανακρίσεις. Από τον Άννα, τον Καϊάφα, το Συνέδριο, τον Πιλάτο, τον Ηρώδη και ξανά από τον Πιλάτο.
Στα μεσοδιαστήματα κακοποιήθηκε με τέσσερις πολύωρους και βάρβαρους βασανισμούς. Μεταξύ των ανακρίσεων και των βασανισμών σύρθηκε αλυσοδεμένος και δερνόμενος έξι φορές.
Η απόσταση που διήνυσε με τις αλυσίδες ήταν περίπου έξι χιλιόμετρα. Και όλα αυτά νηστικός, διψασμένος και άυπνος.
Eρ: Οι πιέσεις τι ρόλο έπαιξαν;
-Του ασκήθηκε έντονη ψυχοσωματική βία, Τον έγδυσαν τρεις φορές, Τον έντυσαν άλλες τόσες, Τον μαστίγωσαν, Του φόρεσαν το ακάνθινο στεφάνι και Του φόρτωσαν τον βαρύ Σταυρό. Στις ανακρίσεις Τον διέσυραν και Τον εξευτέλισαν. Ήθελαν με κάθε τρόπο να Τον κάνουν να λυγίσει.
Eρ: Μεταξύ άλλων, μαστιγώθηκε.
-Ναι. Η μαστίγωση γινόταν με φραγγέλιο, που είχε λουριά με απολήξεις σφαιρίδια και άκρες από κόκαλα. Κάθε φορά που έπεφτε στο σώμα το μαστίγιο αυτά τα αντικείμενα έμπαιναν μέσα στις σάρκες και όταν το τραβούσε ο βασανιστής για να ξαναχτυπήσει έσκιζαν το δέρμα.
Οι πληγές που προκάλεσαν ήταν φοβερές σε όλη την οπίσθια επιφάνεια και την πλάγια κοιλιακή και θωρακική χώρα, που πρέπει να ήταν καταματωμένη. Πρέπει να έχασε πολύ μεγάλη ποσότητα αίματος Ο Χριστός μόνο από αυτό.
E: Ως προς τον Σταυρό που κουβάλησε;
-Όταν ο Κύριος φορτώθηκε τον Σταυρό έπρεπε να κουβαλήσει ένα ξύλο που δεν ήταν πλανισμένο (όπως το βλέπουμε στις αγιογραφίες). Ήταν δυο κορμοί γεμάτοι σκληρό φλοιό και ρόζους και καταλαβαίνετε τι έγινε όταν πέταξαν πάνω στην πλάτη Του το οριζόντιο τμήμα.
Την ήδη καταματωμένη πλάτη από τη μαστίγωση. Αυτός ο βαρύς κορμός μπήκε μέσα στις πληγές προκαλώντας αφόρητο πόνο. Στη συνέχεια Ο Ιησούς κυριολεκτικά σέρνει τα βήματά Του και υποφέρει.
Πλέον δεν έχει ανάσες και αρκετό οξυγόνο. Το αίμα Του λιγοστεύει και κάποια στιγμή λυγίζουν τα γόνατά Του και είναι αδύνατον να προχωρήσει.
Eρ: Περιγράφετε μια κατάσταση που σχεδόν δεν αντέχεται με βάση τα ανθρώπινα μέτρα.
-Ναι. Πιστεύω αν δεν ήταν ο συγκεκριμένος εκεί θα είχε πεθάνει. Κανονικά, με βάση τη λογική, εκεί (στην πορεία προς τον Γολγοθά) θα έπρεπε να είναι το τέλος.
Eρ: Ωστόσο, Ο Χριστός φτάνει τελικά μέχρι τη Σταύρωση. Εκεί τι ακριβώς γίνεται;
-Εκεί οι σταυρωτές ξαπλώνουν Τον Ιησού πάνω στον Σταυρό και Του καρφώνουν τα χέρια και τα πόδια. Για το ακριβές σημείο του καρφώματος υπάρχουν δύο εκδοχές: το εσωτερικό της παλάμης, που φαίνεται και σε πολλές εικόνες, ή το κέντρο της έσω επιφανείας των καρπών.
Η πρώτη εκδοχή είναι για μένα η πιο προσιτή. Η παλάμη έχει μικρό πάχος, μεγάλη επιφάνεια και λόγω των τενόντων και των περιτόναιων δεν σκίζεται το δέρμα. Υπάρχουν και τα μετακάρπια οστά, που μπορούν να συγκρατήσουν το βάρος.
Αν, πάντως, το καρφί μπήκε ανάμεσα στα δύο κόκαλα, κερκίδα και ωλένη, έχουμε τραγικό πόνο γιατί τραυματίστηκε το μέσο νεύρο. Σκεφτείτε ότι αν ακουμπήσουμε ελάχιστα το νεύρο του αγκώνα νιώθουμε έντονο πόνο. Φανταστείτε να περάσει καρφί από αυτό το νεύρο.
Ως προς το κάρφωμα των ποδιών οι δύο εκδοχές είναι ότι σταύρωναν τα πόδια και το καρφί περνούσε από το ένα πόδι στο άλλο ή ότι καρφώθηκαν παράλληλα. Ευρήματα του 1968 σε τάφους στην Ανατολική Ιερουσαλήμ μάς δείχνουν ότι υπήρχαν και άλλοι που σταυρώθηκαν στα πόδια με τον πρώτο τρόπο.
Eρ: Ο θάνατος τελικά από τι επήλθε; Γνωρίζουμε;
–Μπορούμε να πούμε ότι ήταν ένας θάνατος αργός και λίαν βασανιστικός. Με την ανύψωση του Σταυρού
Ο Χριστός αντιμετωπίζει μια σειρά από δυσμενείς παράγοντες:
– Υποχρεωτική ορθοστασία, που Του δημιουργεί ορθοστατική υπόταση.
– Υποχρεωτική ακινησία, που δεν δίνει τη δυνατότητα στο φλεβικό αίμα να επιστρέψει στην καρδιά.
– Ειδική στάση του θώρακα, με το βάρος του σώματος να είναι σε μόνιμη έκπτυξη και να δυσκολεύει φοβερά την αναπνοή. Δεν μπορεί να κάνει εκπνοή παρά μόνο εισπνοή. Αυτό συντόμευσε τον θάνατό Του.
Επιπλέον αντιμετωπίζει επιπλοκές τραυμάτων, αιμορραγία, αφυδάτωση, πείνα, δίψα και εξάντληση.
Eρ: Το τελικό «πόρισμα»;
-Επρόκειτο για πολυπαραγοντικό θάνατο. Πολλά πράγματα έδρασαν για την κατάληξη, με τελικό αίτιο την ασφυξία μαζί με την κυκλοφορική ανεπάρκεια. Μια σημαντική λεπτομέρεια είναι και η επιδρομή των σαρκοφάγων εντόμων.
Το αίμα φέρνει από πολύ μακριά έντομα που κόβουν κομμάτια από τις πληγές ενός ακίνητου ανθρώπου! Οι πιο φοβερές στιγμές για Τον Κύριο ήταν μετά το κάρφωμα στον Σταυρό.
Eρ: Πώς εξηγείτε την αντοχή που έδειξε;
-Ο Χριστός δεν πέθανε πριν από τη Σταύρωση γιατί υπήρχε λόγος. Υπερέβη τα ανθρώπινα μέτρα και για μένα το ότι άντεξε και ανέβηκε στον Σταυρό είναι ακόμα ένα δείγμα της θεότητάς Του.
Eρ: Μπορείτε να μας περιγράψετε τι αισθανόταν Ο Ιησούς φορώντας το ακάνθινο στεφάνι;
-Πρώτα πρώτα, να σας πω ότι είναι πρωτοφανής τρόπος αντιμετώπισης. Ποτέ πριν δεν είχε γίνει κάτι τέτοιο και ποτέ ξανά δεν επαναλήφθηκε. Επρόκειτο για φρίκη! Το κατασκεύασαν από μια τζιτζιφιά, ευλύγιστο φυτό που ευδοκιμεί στην περιοχή, με πολύ μεγάλα και σκληρά αγκάθια.
Μέχρι τότε τα στεφάνια των καταδίκων ήταν σιδερένια και προσαρμόζονταν με βάση τη διάμετρο του κρανίου. Εδώ ήταν βασανιστήριο. Το τριχωτό της κεφαλής είναι αγγειοβριθέστατο.
Έχει πολύ καλή αιμάτωση και ειδική νεύρωση. Η αιμορραγία, λοιπόν, ήταν μεγάλη και αφόρητος ο πόνος από τα αγκάθια στα νεύρα.
Eρ: Κατά καιρούς έχουν ακουστεί θεωρίες ότι Ο Χριστός δεν είχε πεθάνει στον Σταυρό και ότι έτσι δικαιολογείται (λογικά) η Ανάστασή του. Κατά τη γνώμη σας, αυτό μπορεί να στέκει;
-Τυχαία έγινε, νομίζετε, ο λογχισμός της πλευράς; Καθόλου τυχαία. Αυτό το γεγονός είναι το πιστοποιητικό του θανάτου. Η λόγχη τρύπησε την πλευρά και βγήκε «αίμα και ύδωρ». Από όποια πλευρά και να έγινε ο λογχισμός, με αυτό το βαρύ όπλο των δυόμισι μέτρων, δεν υπάρχει περίπτωση ο οποιοσδήποτε να μείνει ζωντανός. Με τίποτα!
Ερ: Άρα καταρρίπτονται όλα;
-Φυσικά. Οι αρνητές βέβαια λένε ό,τι θέλουν, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί ασχολούνται με Τον Χριστό αφού γι’ αυτούς δεν υπάρχει.
Πολλοί από εμάς δεν θέλουμ σπρέι με χημικά και συνθετικά αρωματικά στο σπίτι μας
Όχι μόνο αυτά μπορούν να ερεθίσουν το αναπνευστικό μας σύστημα, αλλά συμβάλλουν και στη ρύπανση του εσωτερικού χώρου.
Τα καλά νέα; Με λίγα φυσικά υλικά και λίγη δημιουργικότητα, μπορείτε να γεμίσετε το σπίτι σας με υπέροχα αρώματα — χωρίς να βασίζεστε σε τεχνητά προϊόντα.
Από απλά υλικά της κουζίνας μέχρι εύκολα απλά κόλπα, η φύση προσφέρει πολλές λύσεις για ένα φρέσκο και φιλόξενο σπίτι. Δείτε πώς:
Εσπεριδοειδή + Μπαχαρικά: Ένας διαχρονικός συνδυασμός αρωμάτων
Ένας κλασικός φυσικός συνδυασμός είναι τα εσπεριδοειδή με μπαχαρικά, ιδιαίτερα το γαρύφαλλο.
Οι φλούδεςεσπεριδοειδών (πορτοκάλι, λεμόνι ή γκρέιπφρουτ) απελευθερώνουν ένα φωτεινό, φρέσκο άρωμα χάρη σε αιθέρια έλαια όπως το λιμονένιο.
Το γαρύφαλλο προσθέτει ένα ζεστό, πικάντικο άρωμα λόγω της ευγενόλης και βοηθά ακόμη και στην επιβράδυνση της αποσύνθεσης όταν τοποθετείται μέσα στις φλούδες.
Αυτός ο συνδυασμός χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες σε φυσικά αρωματικά και πομαντέρ. Καθώς το εσπεριδοειδές στεγνώνει, απελευθερώνει σταδιακά το άρωμά του, αρωματίζοντας τον χώρο για μέρες — ακόμη και εβδομάδες.
Συμβουλή: Καρφώστε ολόκληρα γαρύφαλλα σε ένα πορτοκάλι ή λεμόνι και τοποθετήστε το σε ένα διακοσμητικό μπολ ή ράφι. Αφήστε το να στεγνώσει φυσικά και απολαύστε ένα ζεστό, φιλόξενο άρωμα χωρίς σπρέι ή χημικά.
Βράσιμο ή σιγόβρασμα αρωματικών
Ένα ακόμα απλό κόλπο είναι να σιγοβράσετε αρωματικά υλικά στο μάτι της κουζίνας. Ο ατμός μεταφέρει το άρωμα σε όλο το σπίτι, ενώ προσθέτει και λίγη υγρασία.
Δοκιμάστε να σιγοβράσετε:
Φλούδες εσπεριδοειδών
Ξύλα κανέλας
Γαρύφαλλα
Φρέσκα βότανα όπως δεντρολίβανο ή μέντα
Σιγοβράστε απαλά και προσθέστε νερό ή υλικά όταν χρειάζεται, ώστε το σπίτι σας να μυρίζει ζεστά και ευχάριστα.
Απορροφητικά οσμών που δουλεύουν «αθόρυβα»
Μερικές φορές, ο καλύτερος τρόπος να φρεσκάρετε έναν χώρο είναι να εξουδετερώσετε τις οσμές, όχι να τις καλύψετε.
Η μαγειρικήσόδα είναι ισχυρός εξουδετερωτής οσμών — τοποθετήστε ένα ρηχό μπολ κοντά σε νεροχύτες, κάδους ή ντουλάπες.
Ο καφές (αλεσμένος) απορροφά ανεπιθύμητες μυρωδιές, αφήνοντας ένα ελαφρύ άρωμα καφέ — ιδανικό για κουζίνα ή ψυγείο.
Αυτές οι μέθοδοι λειτουργούν στο παρασκήνιο, ώστε τα μόνα αρώματα που θα αντιλαμβάνεστε να είναι τα φυσικά που επιλέγετε.
Συμβουλές για να διατηρείτε το σπίτι σας φρέσκο
Μικρές συνήθειες κάνουν μεγάλη διαφορά:
Αερίζετε τακτικά: Ανοίγετε τα παράθυρα καθημερινά για λίγο, ώστε να ανανεώνεται ο αέρας.
Κρατάτε καθαρές τις επιφάνειες: Κάδοι, νεροχύτες και απορριμματοφάγοι είναι συχνές πηγές δυσοσμίας.
Χρησιμοποιήστε αιθέρια έλαια: Διαχυτές με εσπεριδοειδή, λεβάντα ή ευκάλυπτο αρωματίζουν απαλά μεγάλους χώρους.
Φυτά και βότανα: Ορισμένα φυτά και αποξηραμένα βότανα φρεσκάρουν τον αέρα και διακοσμούν τον χώρο.
Τελική σκέψη
Τα φυσικά αρώματα για το σπίτι είναι απλά, αποτελεσματικά και οικονομικά. Είτε προτιμάτε τον φρέσκο συνδυασμό εσπεριδοειδών και μπαχαρικών, τη ζεστασιά από τα σιγοβρασμένα αρωματικά, είτε τη δύναμη της μαγειρικής σόδας και του καφέ, υπάρχουν πολλοί τρόποι να κάνετε τον χώρο σας να μυρίζει φρέσκος και φιλόξενος — χωρίς χημικά σπρέι.
Λίγη δημιουργικότητα αρκεί — και το καλύτερο; Το σπίτι σας θα μυρίζει υπέροχα και θα παραμένει υγιεινό.
Ανακαλύψτε τον βαθύτερο συμβολισμό της μαγειρίτσας που τρώμε το Μεγάλο Σάββατο και γιατί αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της παράδοσης του Πάσχα.
Το Μεγάλο Σάββατο, λίγες ώρες πριν την Ανάσταση, κάθε ελληνικό σπίτι γεμίζει με το άρωμα της μαγειρίτσας. Αυτό το θεσπέσιο παραδοσιακό φαγητό δεν είναι απλώς ένα έδεσμα, αλλά φέρει βαθύ συμβολισμό που συνδέεται με την ορθόδοξη παράδοση και την αρχαία ιστορία. Ενώ οι περισσότεροι γνωρίζουν τα υλικά και τον τρόπο παρασκευής της, λίγοι κατανοούν την πραγματική της σημασία και την προέλευσή της ως εθίμου.
Γιατί τρώμε μαγειρίτσα τη νύχτα της Ανάστασης
Η νύχτα της Ανάστασης σηματοδοτεί το πέρας της Μεγάλης Σαρακοστής, μιας περιόδου σαράντα ημερών νηστείας που ξεκινά από την Καθαρά Δευτέρα. Η μαγειρίτσα αποτελεί την ιδανική γαστρονομική γέφυρα μεταξύ της νηστείας και της επιστροφής στην κρεατοφαγία. Το συγκεκριμένο πιάτο επιλέχθηκε συνειδητά για τις ήπιες ιδιότητές του, καθώς προετοιμάζει απαλά τον οργανισμό μετά από εβδομάδες αποχής από κρέας.
Αντί να επιβαρύνουμε απότομα το πεπτικό σύστημα με βαρύ κρέας, η μαγειρίτσα λειτουργεί ως μεταβατικό γεύμα. Έτσι, το Μεγάλο Σάββατο, αυτή η σούπα με τα εντόσθια του αρνιού προστατεύει το στομάχι πριν από το πλούσιο γεύμα της Κυριακής του Πάσχα με το ψητό αρνί και κατσίκι. Αυτή η πρακτική σοφία των προγόνων μας μετατράπηκε σε έθιμο που διατηρείται αιώνες.
Ο συμβολισμός πίσω από τα υλικά της μαγειρίτσας
Κάθε συστατικό της μαγειρίτσας κρύβει ιδιαίτερο νόημα που συνδέεται με τη θρησκευτική και πολιτισμική κληρονομιά. Τα πικρά χόρτα και τα αρωματικά λαχανικά που περιέχει παραπέμπουν στα πικρά χόρτα της εβραϊκής παράδοσης. Οι Εβραίοι κατανάλωναν αυτά τα χόρτα ως ανάμνηση της μακρόχρονης σκλαβιάς τους στην Αίγυπτο, ένα σύμβολο δοκιμασίας και λύτρωσης.
Το εβραϊκό Πάσχα, που στα εβραϊκά σημαίνει “έξοδος” ή “διάβαση”, γιορτάζει την απελευθέρωση από την αιγυπτιακή δουλεία. Αντίστοιχα, οι Χριστιανοί γιορτάζουν τη δική τους διάβαση: την Ανάσταση του Χριστού και το πέρασμα από τον θάνατο στην αιώνια ζωή. Η μαγειρίτσα του Μεγάλου Σαββάτου γίνεται έτσι το φαγητό που συνδέει δύο παραδόσεις και δύο λαούς.
Η αρχαία προέλευση του πασχαλινού αρνιού
Σύμφωνα με επιστημονικές θεωρίες, η κατανάλωση αρνιού κατά το Πάσχα έχει ρίζες σε αρχαίες ποιμενικές γιορτές. Αυτές οι τελετές λάμβαναν χώρα κατά την πανσέληνο που πλησίαζε την εαρινή ισημερία, όταν οι ποιμένες θυσίαζαν ένα αρνί στον θεό της γονιμότητας και των ποιμνίων.
Η θυσία αυτή εξασφάλιζε την ευλογία του θεού για τη γονιμότητα του κοπαδιού. Το κρέας του αρνιού καταναλωνόταν ως πράξη κοινωνίας με τον προστάτη θεό, ενώ σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, έπρεπε να καταναλωθεί ολόκληρο το ζώο χωρίς να μείνει τίποτα.
Από την παράδοση στο σύγχρονο τραπέζι
Αυτή η αρχαία απαίτηση να μην πεταχτεί κανένα κομμάτι του θυσιασμένου ζώου οδήγησε στη δημιουργία εδεσμάτων που αξιοποιούν τα εντόσθια. Έτσι προέκυψαν παραδοσιακά φαγητά όπως η μαγειρίτσα και το κοκορέτσι, που χρησιμοποιούν τα εσωτερικά όργανα του αρνιού με σεβασμό και ευλάβεια.
Το Μεγάλο Σάββατο, όταν η μαγειρίτσα βράζει στην κατσαρόλα, δεν προετοιμάζουμε απλώς ένα γεύμα. Συνεχίζουμε μια παράδοση χιλιάδων ετών, τιμούμε τη σοφία των προγόνων μας και συμμετέχουμε σε ένα έθιμο που ενώνει το παρελθόν με το παρόν. Κάθε κουταλιά μαγειρίτσας φέρει μέσα της ιστορία, πίστη και πολιτισμό.
Η Ελένη Ανουσάκη είναι Ελληνίδα ηθοποιός και μία από τις «ενζενί» του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 60′ και 70′.
Σε ηλικία 16 χρονών μπήκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ως εξαιρετικό ταλέντο. Εμφανίστηκε στην ταινία Τα κόκκινα φανάρια και λόγω της εμφάνισης διώχτηκε από τη σχολή. Αργότερα αναιρέθηκε η απόφαση του διευθυντή Θάνου Κωτσόπουλου και επανήλθε.
Την ίδια περίοδο αποδέχτηκε την πρόσκληση της FOX και πήγε στην Τσινετσιτά για σπουδές, με δασκάλους τους Κάρολ Ριντ, Ρεξ Χάρισον, Ρίτσαρντ Μπαρντ, Μόνικα Βίτι κ.ά. Δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές της, αλλά έπαιξε στην ταινία του Κάρολ Ριντ, Αγωνία και έκστασις. Ακολούθησε μία σημαντική πορεία στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Πως είναι σήμερα η Ελένη Ανουσάκη;
Σήμερα η Ελένη Ανουσάκη έχει αποτραβηχτεί από τον χώρο της υποκριτικής και παραχωρεί συνεντεύξεις σταδιακά . Η τελευταία τηλεοπτικής εμφάνισή της ήταν πριν 4 χρόνια στο «The 2night show».
Σε μια σφοδρή δημόσια παρέμβαση προχώρησε ο δημοσιογράφος Σπύρος Χαριτάτος μέσα από τη συχνότητα του Open, «εκθέτοντας» τον Υπουργό Δικαιοσύνης, Γιώργο Φλωρίδη, σχετικά με τις καθυστερήσεις στις έρευνες για την τραγωδία των Τεμπών.
Το κεντρικό σημείο της κριτικής εστιάζεται στη λεγόμενη «Δικαστική Συνδρομή» από το εξωτερικό, ένα εργαλείο που, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, έπρεπε να είχε ενεργοποιηθεί εδώ και χρόνια.
Η καθυστέρηση των τριών ετών και το «ερώτημα του τότε»
Ο Σπύρος Χαριτάτος υπογράμμισε με έμφαση ότι επί τρία ολόκληρα χρόνια δεν είχε ζητηθεί η συνδρομή εξειδικευμένων εργαστηρίων και εμπειρογνωμόνων από το εξωτερικό, κάτι που ο ίδιος χαρακτήρισε ως «αυτονόητο» για μια υπόθεση τέτοιου μεγέθους. «3 χρόνια δεν έγινε το αυτονόητο, δηλαδή να ζητηθεί βοήθεια από το εξωτερικό» σημείωσε χαρακτηριστικά στην παρέμβασή του.
Ο δημοσιογράφος έθεσε το αμείλικτο ερώτημα: Αν η Εισαγγελία Λάρισας προχωρήσει τώρα σε αυτές τις ενέργειες, τι ήταν αυτό που την εμπόδιζε να το πράξει από την πρώτη στιγμή;
Υποχρέωση της Δικαιοσύνης, όχι «χατίρι» του Υπουργού
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η επισήμανση του Χαριτάτου ότι η Δικαστική Συνδρομή δεν αποτελεί επιλογή ή «πρωτοβουλία» του εκάστοτε Υπουργού, αλλά υποχρέωση των δικαστικών αρχών βάσει των διεθνών πρωτοκόλλων.
Ο δημοσιογράφος επέκρινε τη στάση του κ. Φλωρίδη, ο οποίος σε πρόσφατες δηλώσεις του περιέγραψε τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσει η Εισαγγελία, με τον Χαριτάτο να τονίζει: «Ο Υπουργός παρουσιάζει το αυτονόητο που δεν έγινε επί τρία χρόνια ως δική του πρωτοβουλία».
Διάκριση εξουσιών και ευθύνες
Κατά τη διάρκεια της εκπομπής, ο Σπύρος Χαριτάτος υπενθύμισε τις συνταγματικές προβλέψεις για τη διάκριση των εξουσιών. Ξεκαθάρισε ότι ο Υπουργός Δικαιοσύνης δεν έχει το δικαίωμα να «διατάζει» τους εισαγγελείς, ωστόσο οφείλει να γνωρίζει και να επισημαίνει τις υποχρεώσεις τους προς τη διεθνή πραγματικότητα και τα πρωτόκολλα του Υπουργείου του.
Η παρέμβαση αυτή αναδεικνύει για ακόμα μια φορά το τεράστιο κενό στους χειρισμούς της Εισαγγελίας Λάρισας, με τον δημοσιογράφο να καλεί την πολιτική ηγεσία να σταματήσει να «βαφτίζει» τις καθυστερημένες ενέργειες ως καινοτόμες δράσεις.
Το ζωντανό τηλεοπτικό ρεπορτάζ κρύβει συχνά παγίδες και απρόβλεπτες δυσκολίες που δοκιμάζουν τα νεύρα και τον επαγγελματισμό των δημοσιογράφων.
Μία τέτοια στιγμή κατέγραψε ο φακός του Action 24 στο λιμάνι του Πειραιά όπου μια νεαρή δημοσιογράφος ήρθε αντιμέτωπη με την απόλυτη αδιαφορία των εκδρομέων του Πάσχα.
Η δημοσιογράφος στάθηκε μπροστά από τον καταπέλτη του πλοίου με προορισμό την Πάρο τα ξημερώματα της Μεγάλης Πέμπτης. Η ίδια προσπάθησε με μεγάλη επιμονή να προσεγγίσει τους ταξιδιώτες που επιβιβάζονταν βιαστικά για να αποσπάσει έστω και μια σύντομη ευχή ή ένα σχόλιο για τις γιορτές. Παρά την ενέργεια και τη θετική της διάθεση η ανταπόκριση του κόσμου δεν ήταν αυτή που ενδεχομένως περίμενε η παραγωγή της εκπομπής.
Η αδιαφορία των ταξιδιωτών
Οι περισσότεροι από τους εκδρομείς που περνούσαν μπροστά από την κάμερα φάνηκαν να βρίσκονται σε άλλη διάθεση καθώς είτε αγνοούσαν επιδεικτικά το μικρόφωνο είτε απαντούσαν με μονολεκτικό και απότομο τρόπο. Στο βίντεο αποτυπώνεται η αμηχανία της στιγμής όταν κάποιοι ταξιδιώτες συνέχιζαν την πορεία τους χωρίς να γυρίσουν καν το κεφάλι τους προς το μέρος της δημοσιογράφου.
Δείτε το βίντεο:
Μόνο ένας άντρας απάντησε στις ερωτήσεις της και στάθηκε για λίγο μπροστά στη κάμερα με τον ίδιο να λέει ότι θα κάτσει για 4 μέρες στην Πάρο και ότι η διαμονή είναι ακριβή, ωστόσο, δεν άργησε η στιγμή που απομακρύνθηκε και εκείνος προκειμένου να μπει στο καράβι.
Η δημοσιογράφος σε ένα σημείο μάλιστα σχολίασε χιουμοριστικά: «Είναι από τους τυχερούς που φεύγουν από τώρα για διακοπές και δεν έχουν όρεξη».
Παρά τις διαδοχικές απορρίψεις και την αδιαφορία των περαστικών η ρεπόρτερ δεν έχασε ούτε στιγμή το χαμόγελό της και συνέχισε να κυνηγάει τη δήλωση μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Το περιστατικό αναδεικνύει με τον πιο ζωντανό τρόπο τις δυσκολίες αλλά και τις απρόοπτες στιγμές που κρύβει το ζωντανό τηλεοπτικό ρεπορτάζ στο δρόμο.
Γεμάτα τα πλοία
Σε εξέλιξη είναι σήμερα Μεγάλη Πέμπτη η έξοδος του Πάσχα με την κίνηση να είναι ιδιαίτερα αυξημένη στην εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου. Ειδικότερα, οι μεγαλύτερες καθυστερήσεις παρατηρούνται πριν από τα διόδια της Ελευσίνας, ενώ στη συνέχεια οι οδηγοί κινούνται με χαμηλές ταχύτητες μέχρι και τα Μέγαρα.
Παράλληλα συνεχίζει να υπάρχει αρκετή δυσχέρεια στη λεωφόρο Αθηνών, από το ύψος του Χαϊδαρίου έως τα διυλιστήρια Ασπροπύργου, ενώ μικρές καθυστερήσεις υπάρχουν και στην Αττική οδό στο ρεύμα προς Ελευσίνα, από τον κόμβο του Ασπροπύργου έως την έξοδο προς Ελευσίνα. Αντίθετα, χωρίς προβλήματα διεξάγεται η κίνηση των οχημάτων στην Αθηνών-Λαμίας.
Αυξημένη κίνηση παρατηρείται στα λιμάνια της Αττικής, με πληρότητες που θυμίζουν τις πιο πολυάσχολες καλοκαιρινές περιόδους. Στον Πειραιά, η επιβατική κίνηση είναι έντονα αυξημένη, με ατελείωτες ουρές οχημάτων και πλήθος ταξιδιωτών που επιβιβάζονται σε πλοία με προορισμό τα νησιά του Αιγαίου και τον Αργοσαρωνικό. Αντίστοιχες συνθήκες επικρατούν και στα λιμάνια της Ραφήνας και του Λαυρίου, με τα δρομολόγια να εκτελούνται σε υψηλές πληρότητες.
Οι αρμόδιες αρχές προειδοποιούν τους επιβάτες να προσέρχονται τουλάχιστον μία ώρα νωρίτερα για να αποφύγουν καθυστερήσεις, καθώς η κίνηση στους δρόμους και στους χώρους επιβίβασης είναι αυξημένη.
Αντίστοιχα, τα ΚΤΕΛ Κηφισού παρουσιάζουν ακραία συμφόρηση, με τα λεωφορεία να αναχωρούν με πληρότητες κοντά στο 100%. Για την καλύτερη εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού έχουν προστεθεί και έκτακτα δρομολόγια. Επιπλέον, οι φετινοί εκδρομείς αντιμετωπίζουν και την αύξηση του κόστους μετακίνησης, με τις τιμές των εισιτηρίων να είναι αυξημένες κατά περίπου 10% σε σχέση με πέρυσι.
