Βαθιά συγκίνηση και δέος επικρατούν εδώ και μήνες στο Περιβόλι της Παναγίας λόγω ενός ζωντανού θαύματος που από την πρώτη στιγμή ακούστηκε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Αθωνα και ήδη κάνει το γύρω του διαδικτύου.
Στους Αγιορείτες μοναχούς φανερώνεται καθημερινά η παρουσία του Θεού. Σε αυτή την περίπτωση γίνεται αντιληπτό από όλους τους προσκυνητές ένα μοναδικά ξεχωριστό περιστατικό, το οποίο συμβαίνει στο ιερό κελί της Αγίας Τριάδας στην Προβάτα του Αγίου Όρους και το διηγούνται έκπληκτοι θέλοντας να το κάνουν γνωστό σε όλο τον κόσμο.
Το θέμα αναδείχθηκε στο romfea.gr και, όπως ισχυρίζεται ο συντάκτης στο κείμενό του, είχε πληροφορηθεί για το συγκεκριμένο συμβάν πριν από περίπου εννέα μήνες, αλλά πριν από λίγες ημέρες κατάφερε να επισκεφτεί το μέρος. Όπως αναφέρει, όταν έφτασε εκεί και αντίκρισε το επαναλαμβανόμενο θαυμαστό γεγονός, πραγματικά δεν πίστευε στα μάτια του. Το βήλο της Ωραίας Πύλης, δηλαδή το ξύλινο χώρισμα που βρίσκεται πίσω από τη θύρα και απεικονίζει τη μορφή του Χριστού ως Μεγάλου Αρχιερέα, σείεται μυστηριωδώς και ανεξήγητα, σαν κάποιο χέρι να βρίσκεται εκεί θέλοντας να στείλει ένα μήνυμα!
Σύμφωνα με τις πληροφορίες, το βήλο άρχισε να κινείται επί τρεις ημέρες πριν από μήνες και συγκεκριμένα από τις 20 ως τις 23 Νοεμβρίου 2019, ενώ από την Πέμπτη της «βουβής» εβδομάδας, δηλαδή πριν από τη Μ. Εβδομάδα, έως σήμερα κινείται συνεχώς. Αυτό το γεγονός γίνεται καθημερινά αντιληπτό από όλους τους μοναχούς και τους λαϊκούς που επισκέπτονται τον ιερό ναό του κελιού. Με συγκίνηση και μην μπορώντας να κρατήσουν τα δάκρυά τους, οι προσκυνητές κάνουν λόγο για τη φανέρωση του Κυρίου. Πολλοί, μάλιστα, το χαρακτηρίζουν σημάδι για όσα συμβαίνουν, όχι μόνο στην πατρίδα μας, αλλά και σε όλο τον κόσμο.
Η εικόνα του Μεγάλου Αρχιερέως έχει μία αργή αλλά σταθερή κίνηση, χωρίς να αποδίδεται σε φυσικά αίτια ή ανθρώπινη παρέμβαση. Μάλιστα, όταν έγινε γνωστό το εν λόγω συμβάν, μοναχοί του Ορους κατέβαλαν προσπάθεια να σταματήσουν την κίνηση του βήλου, κάτι το οποίο δεν κατέστη δυνατό. Κατόπιν, τοποθετήθηκαν αρκετά αναμμένα κεριά γύρω από την Ωραία Πύλη, για να διαπιστωθεί αν υπάρχει φυσική ροή αέρος η οποία να προκαλεί την κίνηση, αλλά αποδείχθηκε ότι η φλόγα ήταν σταθερή και ακίνητη σε αντίθεση με την εικόνα του Κυρίου Ιησού. Για το περιστατικό έλαβαν γνώση η Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους και οι αστυνομικές Αρχές.
Σε υψόμετρο 1200 μ., πάνω από τις χαράδρες του Μαινάλου στέκει αγέρωχο το ένδοξο Λιμποβίσι.
Ένα χωριό με όλα κι όλα 5 σπίτια και όλα τους εγκαταλελειμμένα. Όμως, είναι ένα χωριό με ένδοξη ιστορία, ένας τόπος που γέννησε ήρωες. Άλλωστε, εκεί βρίσκεται το πατρικό του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Μόνο τυχαίο δεν είναι πως όποιος φτάνει εκεί, νιώθει αμέσως ένα απέραντο δέος. Και είναι έτοιμος να ταξιδέψει στον χρόνο και στην ιστορία, μέσα από τις αναμνήσεις του μέρους.
Και οι περισσότερες βρίσκονται στο σπίτι των Κολοκοτρωναίων που περιμένει τον επισκέπτη για να τον πλημμυρίσει με γνώσεις και περηφάνια.
Το πατρικό του Κολοκοτρώνη έχει ανακατασκευαστεί και είναι γεμάτο με κειμήλια, καθώς λειτουργεί ως μουσείο της οικογένειας και του αγώνα των Ελλήνων το 1821.
Το αναστηλωμένο κτίριο είναι κτισμένο δίπλα στο παλιό πατρικό σπίτι του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και είναι αντίγραφο παραδοσιακού Κολοκοτρωνέικου σπιτιού.
Ο χώρος γύρω έχει εξωραϊστεί, ενώ έχει αναστηλωθεί και η εκκλησία του Άη – Γιάννη, που αποτέλεσε πνευματικό καταφύγιο του «Γέρου του Μωριά». Στην πλατεία του χωριού υπάρχουν πηγές.
Παρακολουθήστε το ρεπορτάζ της ΕΡΤ
Δείτε το βίντεο από τον Ελληνικό Ήλιο
Που γεννήθηκε ο Γέρος του Μωριά
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στο Ραμοβούνι ή Ρωμιοβούνι, ένα μικρό βουνό κοντά στο χωριό Mίλα και στο Βασιλικό στη Μεσσηνία. Το όνομά του όρους υποδήλωνε ότι σε αυτό το όρος κατοικούσαν μόνο Έλληνες.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αναφέρει στα απομνημονεύματά του:
«Εγεννήθηκα εις τα 1770, Απριλίου 3, τη Δευτέρα της Λαμπρής. Η αποστασία της Πελοποννήσου έγινε εις τα 1769. Εγεννήθηκα εις ένα βουνό, εις ένα δέντρο αποκάτω, εις την παλαιάν Μεσσηνία, ονομαζόμενον Ραμοβούνιο. Ο πατέρας μου ήταν αρχηγός των αρματολών εις την Κόρινθον. Κάθεταν εκεί τέσσερους χρόνους. Αναχωρεί από την Κόρινθον διά την Μάνην. Έβγαινεν από την Μάνην και εκυνηγούσε τους Τούρκους».
Ήταν γιος του κλεφτοκαπετάνιου Κωνσταντή Κολοκοτρώνη από το Λιμποβίσι και της Γεωργίτσας Κωτσάκη, κόρης προεστού από την Αλωνίσταινα Αρκαδίας. Η οικογένεια των Κολοκοτρωναίων από το 16ο αιώνα, που εμφανίζεται στο προσκήνιο της ιστορίας, βρίσκεται σε αδιάκοπο πόλεμο με τους Τούρκους.
Μονάχα από το 1762 έως το 1806, 70 Κολοκοτρωναίοι εξοντώθηκαν από τους κατακτητές.
Το 1780, ήταν 10 ετών, όταν ο πατέρας του σκοτώθηκε από τους Τούρκους, ένα γεγονός που σημάδεψε τη ζωή του.
Στα 17 του έγινε οπλαρχηγός του Λεονταρίου και στα 20 του νυμφεύτηκε την κόρη του τοπικού προεστού Αικατερίνη Καρούσου. Το 1806, κατά τη διάρκεια του μεγάλου διωγμού των κλεφτών από τους κατακτητές, κατόρθωσε να διασωθεί και να καταφύγει στη Ζάκυνθο, όπου κατατάχθηκε στον αγγλικό στρατό κι έφθασε μέχρι το βαθμό του ταγματάρχη. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και στις αρχές του 1821 αποβιβάστηκε στη Μάνη για να λάβει μέρος στον επικείμενο Αγώνα.
Στις 23 Μαρτίου του 1821 συμμετείχε στο υπό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη στρατιωτικό σώμα που κατέλαβε την Καλαμάτα, σηματοδοτώντας την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης. Αμέσως μετά έβαλε σκοπό να καταλάβει την Τριπολιτσά, το διοικητικό κέντρο των Οθωμανών στον Μωριά, γιατί αλλιώτικα δεν θα μπορούσε να επικρατήσει η επανάσταση, όπως πίστευε.
Η νίκη των Ελλήνων στο Βαλτέτσι και η άλωση της Τριπολιτσάς, που οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στον Κολοκοτρώνη, τον επέβαλαν ως αρχηγό του επαναστατικού στρατού της Πελοποννήσου.
Φωτό: Michael Miller
Στη μάχη των Δερβενακίων, όπου καταστράφηκε ο στρατός του Δράμαλη, αναδείχθηκε η στρατηγική του ιδιοφυΐα και η κυβέρνηση Κουντουριώτη τον διόρισε αρχιστράτηγο των επαναστατικών δυνάμεων. Η ίδια, όμως, κυβέρνηση θα τον φυλακίσει στην Ύδρα, κατά τη διάρκεια των εμφύλιων συρράξεων των ετών 1823 και 1824, όπου είχε πρωταγωνιστικό ρόλο. Θα τον απελευθερώσει τον Μάιο του 1825, όταν ο Ιμπραήμ απειλούσε να καταστείλει την επανάσταση και θα του αναθέσει εκ νέου την αρχιστρατηγία του Αγώνα. Μετρ του κλεφτοπολέμου και της «καμμένης γης», θα κατορθώνει να κρατήσει ζωντανή την επανάσταση μέχρι τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου (7 Οκτωβρίου 1827).
Μετά την απελευθέρωση συντάχθηκε με τον Ιωάννη Καποδίστρια κι έγινε ένα από τα επιφανή στελέχη του Ρωσικού Κόμματος.
Κατά τη διάρκεια της Αντιβασιλείας διώχθηκε ως αντιβασιλικός και καταδικάσθηκε σε θάνατο τον Μάιο του 1834.
Μετά την ενηλικίωσή του, ο Όθωνας του χάρισε την ποινή, τον διόρισε σύμβουλο της Επικρατείας και τον ονόμασε αντιστράτηγο.
Michael Miller
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Κολοκοτρώνης τα πέρασε στην Αθήνα με την ερωμένη του Μαργαρίτα Βελισσάρη (η σύζυγός του είχε πεθάνει το 1820), στο ιδιόκτητο σπίτι του, στη γωνία των σημερινών οδών Κολοκοτρώνη και Λέκκα. Την ίδια περίοδο υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη τα απομνημονεύματά του, που κυκλοφόρησαν το 1851 με τον τίτλο «Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836» και τα οποία αποτελούν πολύτιμη πηγή για την Ελληνική Επανάσταση.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο στις 4 Φεβρουαρίου του 1843, λίγο μετά την επιστροφή στο σπίτι του από δεξίωση στα Ανάκτορα.
S
Σήμερα, στον χώρο που γεννήθηκε ο Κολοκοτρώνης υπάρχει ένα επιβλητικό άγαλμα που τον παρουσιάζει έφιππο με ένα σπαθί στο χέρι. Το άγαλμα είναι έργο του γλύπτη Ευστάθιου Λεοντή και τοποθετήθηκε στο Ραμοβούνι στις 16 Αυγούστου 2007 ο Σύλλογος Πελοποννησίων «Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ» Θεσσαλονίκης ως ελάχιστο φόρο τιμής για την ατίμητη παρακαταθήκη που μας άφησε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.
Γνωρίστε το Ραμοβούνι μέσα από το βίντεο του Michael Miller
Εκδήλωση στο Ραμοβούνι Μεσσηνίας για την επέτειο γέννησης του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη από τον Niko.Tsiak
Παρασκευή 23 Ιουνίου, η Ιερά Μητρόπολη Ιωαννίνων πραγματοποίησε εγκαίνια στον Ιερό Ναότου Αγίου Παϊσίου στα Ιωάννινα.
Το πρόγραμμα ξεκίνησε στις επτά το πρωί με Όρθρο και Αρχιερατική Θεία Λειτουργία. Στις πέντε το απόγευμα έγινε ιερά παράκληση στον Άγιο Παΐσιο και μία ώρα αργότερα ιερά παράκληση στην Παναγία την Τριχερούσα.
Στις επτά το απόγευμα θα γίνει υποδοχή και κατάθεση Ιερών Μαρτυρικών Λειψάνων και πανηγυρικός εσπερινός.
Μετά το πέρας του Εσπερινού θα ακολουθήσει συναυλία του Επίλεκτου Ηπειρωτικού Ensemple της Ιεράς Μητρόπολης στον προαύλιο χώρο του ναού.
Οι εκδηλώσεις θα ολοκληρωθούν το Σάββατο το πρωί, με Όρθρο και Ακολουθία Εγκαινίων, καθώς και πανηγυρική αρχιερατική θεία λειτουργία.
Αναλυτικά το πρόγραμμα για τις εκδηλώσεις στον Ιερό Ναό του Αγίου Παϊσίου στα Ιωάννινα22 Ιουνίου, Πέμπτη
07.00: Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό Αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου, πλ. Πάργης
18.00: Εσπερινός στον Ιερό Ναό του Αγίου Παϊσίου
23 Ἰουνίου, Παρασκευή
07.00: Όρθρος και Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του Αγίου Παϊσίου
17.00: Ιερά Παράκληση στον Άγιο Παΐσιο στον Ιερό Ναό του Αγίου Παϊσίου
18.00: Ιερά Παράκληση στην Παναγία την Τριχερούσα στον Ιερό Ναό του Αγίου Παϊσίου
19.00: Υποδοχή και κατάθεση Ιερών Μαρτυρικών Λειψάνων και Πανηγυρικός Εσπερινός στον Ιερό Ναό του Αγίου Παϊσίου
Μετά το πέρας του Εσπερινού θα ακολουθήσει συναυλία του Επίλεκτου Ηπειρωτικού Ensemble στον προαύλειο χώρο.
24 Ιουνίου, Σάββατο
07.00: Όρθρος, Ακολουθία των Εγκαινίων και Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του Αγίου Παϊσίου
Με τιμές αρχηγού κράτους και έντονο το αίσθημα της πνευματικής συγκίνησης που διακατείχε κλήρο και λαό εξήλθε σήμερα το πρωί από την Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου η Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου, το ανεκτίμητο κειμήλιο που φυλάσσεται στο Άγιον Όρος επί αιώνες.
Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, Γέροντας Εφραίμ, κόμισε την Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου, συνοδευόμενος από Βατοπαιδινούς πατέρες και στελέχη της Λιμενικής Αρχής. Το ιερό κειμήλιο μεταφέρθηκε με σκάφος του Λιμεναρχείου Αγίου Όρους και αποβιβάστηκε στο λιμάνι της Ιερισσού, όπου πλήθος πιστών, οι τοπικές αρχές και εκπρόσωποι της Εκκλησίας το υποδέχθηκαν με κατάνυξη και σεβασμό.
Από την Ιερισσό, η Αγία Ζώνη μεταφέρεται στην Καρδίτσα, όπου θα τεθεί σε πολυήμερο προσκύνημα στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής. Σύμφωνα με πληροφορίες του vimaorthodoxias.gr, το κειμήλιο θα παραμείνει εκεί για επτά ημέρες, στο πλαίσιο εκκλησιαστικών εκδηλώσεων που αναμένονται να προσελκύσουν χιλιάδες προσκυνητές από όλη την Ελλάδα.
Η Αγία Ζώνη θεωρείται το μοναδικό σωζόμενο εγκόσμιο αντικείμενο της Παναγίας και η παρουσία της εκτός Αγίου Όρους πραγματοποιείται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Η αποστολή της, με πλήρη λιτανευτική και τιμητική συνοδεία, φανερώνει την έντονη πνευματική σχέση της Ορθοδοξίας με την Παναγία και το Άγιον Όρος.
Συγκίνηση έχει προκαλέσει το γκράφιτι του καλλιτέχνη Μάριου Σιμόπουλου στον τοίχο του 1ου Γυμνασίου- Λυκείου Σταυρούπολης, εκεί απ’ όπου αποφοίτησε το 1997 ο ολυμπιονίκης Αλέξανδρος Νικολαΐδης.
Ο καλλιτέχνης, ζωγράφισε τον Ολυμπιονίκη Τάε Κβο Ντο με δύο φτερά αγγέλου.
Στο σημείο βρέθηκε η σύζυγος του αείμνηστου Αλέξανδρου Νικολαΐδη, Δώρα Τσαμπάζη, μαζί με τα δύο τους παιδιά και σε ανάρτησή της ευχαρίστησε τον καλλιτέχνη για το έργο του.
Η ανάρτηση της Δώρα Τσαμπάζη
«Το καλύτερο δώρο για τη γιορτή του Γιώργου μας έκανε ο @simopoulos_marios_art που σήμερα ολοκλήρωσε το γκράφιτι του Αλέξανδρου στο 1ο Γυμνάσιο Λύκειο Σταυρούπολης, στο κτίριο όπου υπήρξε μαθητής ο Αλέξανδρος μέχρι το 1997 όπου και αποφοίτησε.
Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου το δήμαρχο Σταυρούπολης κ. Δεμουρτζίδη για την πρωτοβουλία και τον διευθυντή τομέα αθλητισμού κ. Αναστασιάδη για τα διαδικαστικά.
Τέλος ένα μεγάλο ευχαριστώ στον καλλιτέχνη @simopoulos_marios_art που δούλεψε αδιάκοπα τέσσερις ημέρες, προκειμένου αύριο οι μαθητές που θα επιστρέψουν στα θρανία να το δουν μπροστά τους…».
Συγκινητικές στιγμές εκτυλίχθηκαν έξω από το Δικαστικό Μέγαρο στην Θεσσαλονίκη, όταν η μητέρα της Εμμανουέλας συναντήθηκε με την γυναίκα που έλαβε τον νεφρό της 21χρονης κόρης της.
«Ευχαριστώ πολύ. Δεν ξέρω τι να πω. Είμαι πολύ συγκινημένη», δήλωσε η Μαρούλα Χωραφά, η 52χρονη γυναίκα που επί 10 χρόνια έκανε αιμοκάθαρση, έως την ημέρα που έλαβε τον νεφρό της Εμμανουέλας. Η μητέρα της φοιτήτριας, Κέλλυ Καμπάκη, εμφανώς συγκινημένη δήλωσε, σύμφωνα με την ιστοσελίδα, thesstoday.gr, ότι «αυτή η γυναίκα έχει ένα κομμάτι της Εμμανουέλας μου».
Ο μικρός Παναγιώτης Ραφαήλ, το παιδί που συγκίνησε αλλά και «αγκάλιασε» όλη η Ελλάδα με την περιπέτεια της υγείας του, καθώς έπασχε από μια σπάνια ασθένεια, τη νωτιαία μυική ατροφία, έγινε 5 ετών.
Ο μικρούλης, πλέον, στέκεται στα πόδια του και έσβησε τα κεράκια από την τούρτα που του ετοίμασαν οι γονείς του.
«Σήμερα το αγοράκι μας έκλεισε τα 5 του χρόνια!! 5 χρόνια ευτυχίας δίπλα σε έναν αληθινό αγωνιστή, με πολλή όρεξη για ζωή!! Σας ευχαριστούμε για τις ευχές σας, χωρίς εσάς δε θα είχαμε φτάσει εδώ! Καλό Πάσχα σε όλους με αγάπη και υγεία!», ήταν τα λόγια των γονιών του.
Η ασθένεια με την οποία διαγνώστηκε
Υπενθυμίζεται ότι ο μικρός Παναγιώτης Ραφαήλ διαγνώστηκε με νωτιαία μυϊκή ατροφία και χρειάστηκε να μεταβεί στην Αμερική για να υποβληθεί σε γονιδιακή θεραπεία.
Η περιπέτειά του συγκλόνισε εκατοντάδες πολίτες που έσπευσαν να βοηθήσουν οικονομικά την οικογένεια του μικρούλη προκειμένου να καλυφθεί το κόστος της θεραπείας.
Χάρη στη θεραπεία που έκανε στη Βοστόνη, το αγγελούδι κατάφερε να σταθεί στα πόδια του και σήμερα βρίσκεται στην Ελλάδα, όπου συνεχίζει τις θεραπείες και τη χορήγηση φαρμάκων.
«Μιλάμε για ένα θαύμα, για μια πάθηση που σε καθηλώνει στο κρεβάτι, δεν μιλάμε για μια πάθηση που απλά δεν περπατάς. Έχεις αναπνευστικά προβλήματα, δεν μπορείς να στηρίξεις το κεφάλι και να σηκώσεις τα χεράκια σου. Δόξα τω Θεώ, όλα πήγαν καλά. Ευχαριστούμε πάρα πολύ για όλα» είχε πει ο πατέρας του παιδιού, όταν είχαν επιστρέψει στην Ελλάδα.
Η ζωή του μεγάλου συνθέτη που σκοτώθηκε το βράδυ της Τρίτης μετά από ατύχημα στην αυλή του σπιτιού του.
Ο Νότης Μαυρουδής γεννήθηκε το 1945. Τα δυο πρώτα χρόνια της ζωής του τα έζησε στη φυλακή δίπλα στη μητέρα του, που ήταν πολιτική κρατούμενη.
Το 1958 ξεκίνησε μαθήματα κιθάρας στο Εθνικό Ωδείο με καθηγητή τον Δημήτρη Φάμπα και πήρε το δίπλωμα το 1969 με ‘Αριστα. Το 1970 εγκαταστάθηκε στην Ιταλία, όπου του ανατέθηκε η έδρα κλασικής κιθάρας στη Scuola Ciciva di Milano, στην οποία δίδαξε έως το 1975.
Το 1970 επίσης παρακολούθησε τα μαθήματα της Ακαδημίας Santiago de Compostella στην Ισπανία με τον Jose Tomas. Το 1975 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα και από αυτή τη χρονιά δίδαξε κλασική κιθάρα στο Εθνικό Ωδείο. Ως συνθέτης και σολίστ έχει δώσει πολλά ρεσιτάλ σε πολλές χώρες (Ελλάδα, Ιταλία, Φινλανδία, Ελβετία, Γερμανία, Ουγγαρία, Αυστρία, Κούβα).
Ως καθηγητής στο Εθνικό Ωδείο Αθήνας είχε μαθητές αρκετούς δημοφιλείς καλλιτέχνες, όπως οι Μανώλης Ανδρουλιδάκης, Σωκράτης Μάλαμας, Παναγιώτης Μάργαρης, Γιώργος Μελάς, Λάμπρος Ντούσικος, Δημήτρης Σωτηρόπουλος κ.ά.
Το 1965 τιμήθηκε με το ‘Α βραβείο στο Φεστιβάλ τραγουδιού της Θεσσαλονίκης, το 1969 με το ‘Α βραβείο στο διεθνή διαγωνισμό κιθάρας στο Μιλάνο, ενώ το 1990 βραβεύεται δικό του τραγούδι στον διεθνή διαγωνισμό παιδικού τραγουδιού στη Λισσαβόνα.
Την ίδια χρονιά η Πρεσβεία της Βραζιλίας στην Ελλάδα του απένειμε το βραβείο «Heitor Villa-Lobbos» για την προσφορά του στη διάδοση του έργου του Βραζιλιάνου συνθέτη στην Ελλάδα. Από το 1983 έως το 1987 εκδίδει και διευθύνει το μοναδικό περιοδικό κιθάρας, το Tar, και οργάνωσε σημαντικές συναυλίες σε παγκόσμια δημοφιλείς κιθαριστές.
Η πλούσια δισκογραφία του (25 προσωπικοί δίσκοι) περιλαμβάνει έργα για κλασική κιθάρα και συνθέσεις του με δημοφιλείς τραγουδιστές.
Από το 2000 ξεκίνησε (με τον συνεργάτη του, Παναγιώτη Μάργαρη) τη δισκογραφική σειρά σε μορφή κιθαριστικού ντουέτου «Café de l’ art», διασκευάζοντας και ηχογραφώντας διάφορα μουσικά είδη και εποχές, φτάνοντας τους έξη δίσκους. Το 2005 και 2006 του απονεμήθηκε το βραβείο «Αρίων» για τους δίσκους Cafe de l’ art – Cinema και Cafe de l’ art – Τσιτσάνης – Βαμβακάρης.
Από το 2002 ως το 2006 ίδρυσε και υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής του δισκογραφικού Label “Corifeo” της εταιρίας “Eros music” που διακρίθηκε για τις εξαιρετικές εναλλακτικές εκδόσεις σε πολυποίκιλους μουσικούς δρόμους.
Τον Φεβρουάριο του 2008 εκδίδεται το πρώτο του βιβλίο με κείμενα περί μουσικής και πολιτισμού, με τίτλο «Ηχολογήματα» (εκδ. Νεφέλη). Από τον Οκτώβριο του 2006 επαναλειτούργησε, υπό τη διεύθυνσή του, το περιοδικό TaR σε διαδικτυακή μορφή, στην ιστοσελίδα http://www.tar.gr, καθώς και το ραδιόφωνο του TaR το οποίο βρίσκεται στην διεύθυνση: http://www.tar-radio.com .
Ο Νότης Μαυρουδής μπήκε στη δισκογραφία το 1964 με τα τραγούδια «’Ακρη δεν έχει ο ουρανός» και «Τα γιορτινά σου φόρεσε», σε στίχους του Γιάννη Κακουλίδη με ερμηνευτή τον Γιώργο Ζωγράφο. Το 1966 έγραψε μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο.
Το 1968 μελοποίησε το έργο του Οδυσσέα Ελύτη “‘Ασμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας” και το 1976 κυκλοφορεί ο δίσκος “Ζωγραφιές απ’ τον Θεόφιλο” σε στίχους του ‘Ακου Δασκαλόπουλου, εμπνευσμένους από τις ζωγραφιές του Θεόφιλου.
Το 1977, μελοποιεί ποιήματα του Μάνου Χατζιδάκι στον δίσκο “Παιδί της Γης” και το 1985 κυκλοφορεί ο δίσκος “Έρως ανίκατε μάχαν” σε ποίηση του Ηλία Πετρόπουλου. Από το 1990 έγραψε τραγούδια για Παιδική Χορωδία και συνεργάστηκε με την Παιδική Χορωδία Δημήτρη Τυπάλδου.
Ο Νότης Μαυρουδής είχε συνεργαστεί με σπουδαίους ποιητές όπως ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Γιάννης Κακουλίδης, ο Ηλίας Πετρόπουλος, ο ‘Ακος Δασκαλόπουλος, Μάνο Χατζιδάκι, και τραγουδιστές όπως Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Γιώργο Ζωγράφο, Αρλέτα, Πόπη Αστεριάδη, Ελένη Βιτάλη, Γιώργο Μουφλουζέλη, Γιάννη Σαμσιάρη, Νένα Βενετσάνου, Πέτρο Πανδή, Κώστα Θωμαΐδη, Σταμάτη Κραουνάκη, Τάνια Τσανακλίδου, Μανώλη Μητσιά, Χάρις Αλεξίου, Γιώργο Νταλάρα, Γλυκερία, Παντελή Θαλασσινό, Έλλη Πασπαλά, Αναστασία Μουτσάτσου κ.ά.
Ως ερμηνευτή τον συναντάμε σε ένα μόνο τραγούδι, στο «Πόλη Κωνσταντινούπολη» από τον δίσκο “Εάλω η Πόλις”, όπου οι συνθέτες ερμηνεύουν τα τραγούδια τους, καθώς επίσης και με δεύτερες φωνές σε πέντε τραγούδια στον δίσκο “Μικρές νυχτερινές μουσικές”.
Η ερμηνεύτρια με τα γκριζοπράσινα μάτια και τα κοντοκουρεμένα μαλλιά που κάθε της εμφάνιση αποτελούσε τάση.
Μεγαλωμένη σε μία μουσική οικογένεια και η Χριστιάνα δεν ξέφυγε από αυτό. Η αδελφή της είναι η Βασιλική Λαβίνα, ερμηνεύτρια και σύζυγος του Γιάννη Μαρκόπουλου και ξαδέλφη της η Ελένη Βιτάλη.
Η Χριστιάνα Λαβίδα, όπως ήταν το όνομά της, συνεργάστηκε με σημαντικούς συνθέτες όπως ο Απόστολος Καλδάρας, ο Γιώργος Κατσαρός, ο Θανάσης Πολυκανδριώτης, ο Σταμάτης Κραουνάκης κ.α. ενώ η υπέροχη φωνή της συνδυάστηκε με αγαπημένα διαχρονικά τραγούδια μεταξύ των οποίων «Τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα βρούμε», «Τα μάτια σου», «Σαριμπιντάμ» του Σταμάτη Κραουνάκη, «Η νύχτα θέλει», «Έβγα, τελάλη μου», «Χόρεψε με ένα ταγκό», αλλά και το ερωτικό ντουέτο με τον Δάκη «Μίλα μου».
Το 1980 ο Κώστας Τουρνάς στον ομώνυμο δίσκο, της δίνει το τραγούδι «Τι να μας κάνει η νύχτα» ακόμα μία τεράστια επιτυχία.
Το τραγούδι που απογείωσε την καριέρα της το «Τελειώσαμε λοιπόν», σε μουσική Θανάση Πολυκανδριώτη και στίχους Γιάννη Πάριου, τραγούδι που έγραψε ο Γιάννης Πάριος σε μία χαρτοπετσέτα, το έδωσε να το πει η Χριαστιάνα και της έκανε «δεύτερη» φωνή.
Είχα πάντα την πολυτέλεια να διαλέγω αυτό που ήθελα
«Είχα πάντα την πολυτέλεια να διαλέγω αυτό που ήθελα στα τραγούδια μου, και όχι μόνο και να μη βάζω νερό στο κρασί μου» έλεγε με καμάρι. Αφοσιωμένη στη δουλειά της μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ήταν η καλλιτέχνις που έφερε χορογράφους από το εξωτερικό για να στήσουν το πρόγραμμά της.
Μάλιστα τότε που όλοι υποκλίνονταν στη φωνή της και γέμιζε τις πίστες της παραλιακής, εκείνη επέλεξε να τραγουδήσει στη θρυλική «Μέδουσα» αλλά και σε ένα music hall τύπου γαλλικό καμπαρέ, το «Νοτούρνο», μαζί με την Καίτη Μπελίντα.
«Εφυγε» με την οικογένειά της στο πλευρό της
Αυτή ήταν η Χριστιάνα, η τραγουδίστρια που είδε το όνομά της να αναβοσβήνει στις μαρκίζες των μεγαλύτερων νυχτερινών μαγαζιών και τα τραγούδια της να γίνονται τεράστιες επιτυχίες, έχασε τη μάχη με τον καρκίνο.
Η Χριστιάνα, έφυγε την Κυριακή από τη ζωή σε ηλικία 68 ετών, μετά από σκληρή πολυετή μάχη με το Αλτσχάιμερ και τον καρκίνο, έχοντας στο πλευρό της τα δυο της παιδιά και τον πρώην σύζυγό της και πρώην βουλευτή και νομάρχη Αιτωλοακαρνανίας Δημήτρη Σταμάτη.
Η Χριστιάνα έφυγε από τη ζωή στα 68 της χρόνια
Το αντίο της οικογένειας με ένα τραγούδι της
Με μία ανάρτηση του στο λογαριασμό του στα social media ο γιος της Χριστιάνας, Γιώργος Σταμάτης, σημείωσε «Αγαπητοί φίλοι μας, η μητέρα μας έφυγε σήμερα το απόγευμα. Σας ευχαριστούμε για τη στήριξη και την αγάπη όλα αυτά τα χρόνια και ζητάμε την κατανόηση σας για τον επόμενο καιρό. Η κηδεία θα τελεστεί σε στενό κύκλο».
Μάλιστα ο γιός της την αποχαιρέτησε με ένα τραγούδι της, το «Κι όπως φθινοπωριάζει» από το 1075 σε στίχους Σώτιας Τσώτου και σύνθεση Απόστολου Καλδάρα από το album Σκόρπια φύλλα.
«Όπως κλείνουνε, όπως σβήνουνε
τα τριαντάφυλλα ‘κει δα,
έτσι κλείσανε και τα μάτια σου
του Νοέμβρη μια βραδιά,
έτσι κλείσανε και τα μάτια σου
του Νοέμβρη μια βραδιά.
Κι όπως φθινοπωριάζει,
φύλλο η καρδιά μου μοιάζει,
ένα πεσμένο φύλλο,
άνθρωπος δίχως φίλο,
σπίτι που δε γιορτάζει»
Ακούστε την ερμηνεία της στο τραγούδι με το οποίο την αποχαιρέτησε η οικογένειά της:
To 2018, ένα σχόλιο στο Facebook αποτέλεσε αφορμή για τον γιο της τραγουδίστριας, Γιώργο Σταμάτη (με ταλέντο και ο ίδιος στη μουσική) να δώσει μια ανοιχτή, τολμηρή και γεμάτη αξιοπρέπεια απάντηση για το θέμα υγείας της μητέρας του, μέσα από το προσωπικό του προφίλ στο Facebook.
Ο πατέρας του, Δημήτρης Σταμάτης πόσταρε την απάντηση του γιού του γράφοντας στο προσωπικό του προφίλ στο Facebook: «Μια απάντηση με ήθος, αξιοπρέπεια κ δύναμη, από τον Γιώργο σε σχόλιο σχετικά με το μεγάλο πρόβλημα της άνοιας , δηλαδή το πρόβλημα της μητέρας του αλλά κ της εποχής μας .
Νοιώθω περήφανος ως πατέρας του !»
Έγραψε ο Γιώργος Σταμάτης:
Σχετικά με τη μητέρα μου, την απόσυρσή της, και τους ασθενείς με άνοια.
«Η μητέρα μου δεν έδινε μεγάλη σημασία η ίδια στην καριέρα της, όχι πως δεν αγαπούσε το τραγούδι, αλλά δεν ένιωθε ότι αυτό ήταν ο σκοπός στη ζωή της. Έτσι όταν αποσύρθηκε το έκανε με μεγάλη προθυμία. Ταυτόχρονα έδινε πολύ βάση στην καλλιέργεια της και στην οικογένειά της, και από τη στιγμή που γεννήθηκα εγώ, που είμαι και ο μεγαλύτερος, δε θυμάμαι τη μητέρα μου σαν καλλιτέχνη πάρα μόνο σαν επαγγελματία μητέρα που αργά τα βράδια , αφού κοιμόμασταν, διάβαζε τα βιβλία της και άκουγε ηχογραφημένες απαγγελίες ποιημάτων. Παρόλα αυτά, οι άνθρωποι που την αγαπούν είναι πάρα πολλοί σε σημείο που δυσκολευόμαστε σαν οικογένεια να διαχειριστούμε τη συνεχή εκδήλωση ενδιαφέροντος και τις ερωτήσεις όλα αυτά τα χρόνια απο τόσο κόσμο, που πάντα ρωτάει με καλή πρόθεση, παράλληλα με την κατάσταση της υγείας της. Αν κάτι ήθελε πολύ η μαμά αφού σταμάτησε να τραγουδάει ήταν να είναι μακριά η προσωπική της ζωή απο τη δημοσιότητα, το οποίο δυστυχώς λόγω του επαγγέλματος και της “τραγικότητας” της ασθένειάς της δε συνέβη. Η σιγή ασυρμάτου από την πλευρά μας είναι επιθυμία της.
Επειδή όμως η σιωπή μας είχε ως αποτέλεσμα να περάσουν ασχολίαστοι μελοδραματικοί χαρακτηρισμοί όπως οτι οι ανοϊκοί ζούν στο σκοτάδι, ξεχασμένοι και μόνοι νιώθω οτι πρέπει να πω τα εξής:
Για την ουσία: Η άνοια είναι μια σκληρή ασθένεια για όλους, και για τον άρρωστο αλλα και για τους ανθρώπους γύρω του. Πέρα απο την συναισθηματική και την πρακτική δυσκολία ώστε να διασφαλίζεται η αυτονομία, η ασφάλεια και η ψυχική γαλήνη του ανοϊκού, υπάρχει και το υπαρξιακό κομμάτι του τι είναι ο εαυτός μας, τι μας κάνει να είμαστε εμείς, και άλλες τέτοιες δύσκολες ερωτήσεις. Χρειάζεται αντοχή. Την οποία όμως διαθέτουμε οι άνθρωποι. Και χρειάζεται και να αναγνωρίζεις τί ειναι ουσιαστικό και τι ανούσιο για τον άνθρωπο που βοηθάς.
Οι αρρώστιες συνήθως είναι έξω απο τον έλεγχο μας, αν θα μας συμβούν ή οχι. Δε βοηθάει να καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια όταν συμβεί το κακό και να παραλύουμε απο τη μοιρολατρία. Πρέπει όσο μπορούμε να δουλεύουμε για να βοηθάμε εμάς και τους συνανθρώπους μας, να βγάζουμε απο μέσα μας την αγάπη μας για τη μητέρα, το γείτονα ή το συνάνθρωπο μας. Οι ασθενείς με άνοια μπορούν να ζήσουν μέσα σε αγάπη και φροντίδα, όλοι μπορούμε.
