Ο Σταύρος Ζαλμάς είναι καλεσμένος απόψε στην εκπομπή «Η ζωή είναι στιγμές» του Ανδρέα Ροδίτη στην ΕΡΤ2, όπου, όπως βλέπουμε στο απόσπασμα που προβλήθηκε στο Pop Up, μιλά για την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής του, κατά την οποία έπαθε καρκίνο και φυματίωση.
«Όταν εργαζόμουν σε τράπεζα “πνιγόμουν” σε αυτό το εργασιακό περιβάλλον και έπαθα ψυχοσωματικά. Από την άλλη είχα μέσα μου αυτή τη φλόγα της υποκριτικής που με… έκαιγε. Κουβαλούσα πάρα πολύ δύσκολα τον Ζαλμά μέσα μου. Τα πρώτο σύμπτωμα ήταν απώλεια της λίμπιντο. Το δεύτερο σύμπτωμα ήταν βλεφαρόπτωση, πτώση των μαλλιών, αδυναμία να ξυπνήσω το πρωί. Εν συνεχεία καρκίνος στο στόμα και φυματίωση.
Όλα αυτά προς το τέλος της θητείας μου, λίγο πριν παραιτηθώ. Για τη φυματίωση έκανα θεραπεία, αλλά τα υπόλοιπα όλα, έξι μήνες μετά την παραίτησή μου ήταν σαν να μην τα είχα», είπε ο Σταύρος Ζαλμάς.
Ο Σπύρος Πετρουλάκης ήταν καλεσμένος στο «Στούντιο 4» και την ΕΡΤ1. Μεταξύ άλλων μίλησε για τη ζωή στην Κρήτη, την οικονομική καταστροφή που του άφησε χρέη και τα δύσκολα χρόνια στην Αθήνα.
Σπύρος Πετρουλάκης: «Η Κρήτη ήταν και είναι για μένα ένας μαγνήτης»
Πιο συγκεκριμένα, ο συγγραφέας του «Σασμού» που βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Στούντιο 4», έκανε μία αναδρομή στην περίοδο της μετεγκατάστασής του από την Αθήνα στην Κρήτη, τις επαγγελματικές του προσπάθειες σε Ρέθυμνο και Χανιά και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε όταν αναγκάστηκε να αφήσει τον τόπο που ζούσε 20 χρόνια.
Αρχικά, ο Σπύρος Πετρουλάκης είπε: «Η Κρήτη ήταν και είναι για μένα ένας μαγνήτης, ο οποίος με τράβαγε από τότε που ήμουν μικρός. Ήταν πάντα ένας πόλος έλξης. Το σκέφτηκα και επιχειρηματικά γιατί ήθελα να ανοίξω ένα γυμναστήριο και δεν είχε ανταγωνισμό. Στην αρχή ήταν λίγο ψυχρό το κλίμα στο Ρέθυμνο. Σε κάποια μέρη πας ξένος και παραμένεις ξένος. Στάθηκα όμως τυχερός. Εκεί παντρεύτηκα, έμεινα μέχρι το 2006 και μετά πήγα στα Χανιά. Τα παιδιά μου γεννήθηκαν στην Κρήτη, η κόρη μου έγινε 17 και ο γιος μου είναι 15».
Σπύρος Πετρουλάκης: «Έφτασα ένα βήμα πριν ανοίξω τον κάδο για να φάω»
Στη συνέχεια, πρόσθεσε: «Αποφάσισα να φύγω από την Κρήτη για λίγο καιρό για να παίξω μουσική. Στην Αθήνα οι σκηνές ήταν πιο πολλές. Ήμουν αρκετά μεγάλος, γύρω στα 40. Υπήρξαν τεράστιες οικονομικές δυσκολίες με την κρίση, μια οικονομική καταστροφή στις δουλειές. Μου άφησε χρέη. Ήταν πολύ μεγάλη η επιχείρηση. Δεν είχα κάτι άλλο να κάνω και ξεκίνησα τη μουσική. Έπρεπε κάπως να ζήσω. Μόλις ήρθα στην Αθήνα βρήκα δουλειά ως μουσικός. Ζούσα στο πατρικό μου που ήταν εγκαταλελειμμένο για πολλά χρόνια, σε ένα στρώμα στο πάτωμα, χωρίς ρεύμα. Έφτασα ένα βήμα πριν ανοίξω τον κάδο για να φάω».
Αποκάλυψε πτυχές της ζωής του που κανείς δε γνώριζε!
Η αγαπημένη ηθοποιός, Χρύσα Σπηλιώτη και ο σύζυγός της, Δημήτρης Τουρναβίτης, εξακολουθούν να αγνοούνται μετά τις φωτιές στο Μάτι και ο Σπύρος Μπιμπίλας με συνεχείς αναρτήσεις δείχνει την αγωνία του.
Σαν κεραυνός εν αιθρία έσκασε χθες, Τρίτη 24.07.2018, η είδηση πως μεταξύ των αγνοουμένων από τις καταστροφικές φωτιές είναι και η Χρύσα Σπηλιώτη. Μαζί με την πολυαγαπημένη ηθοποιό αγνοείται και ο σύζυγός της, Δημήτρης Τουρναβίτης.
Η μοίρα έπαιξε άσχημο παιχνίδι στο ζευγάρι, αφού λίγο πριν την καταστροφή ετοιμάζονταν να φύγουν για διακοπές….
Από την πρώτη στιγμή, τα μηνύματα συμπαράστασης στον λογαριασμό που διατηρεί στο Facebook η καταξιωμένη ηθοποιός ήταν αμέτρητα.
Ο Σπύρος Μπιμπίλας, είναι φίλος της ηθοποιού εδώ και χρόνια και δεν έχει σταματήσει να αγωνιά!
Οι αναρτήσεις του στα προφίλ του στα social media είναι συνεχής και ο δημοφιλής ηθοποιός προσεύχεται να βρεθεί η αγαπημένη του φίλη.
Στην τελευταία του ανάρτηση στο Facebook, αναφέρει: “Χρύσα μου αγαπημένη..Θέλω να σε ξαναδώ….να ξαναπάρουμε μαζι το αεροπλάνο…να ξαναβολταρουμε…να ξαναπαιξουμε στο θεατρο.οπως κανουμε απο παιδια.να ξαναγωνιστουμε για τα προβλήματα των ηθοποιων….να σε ξαναδουμε”.
Στην εκπομπή Το Πρωινό φιλοξενήθηκε το πρωί της Πέμπτης (17-11) ο κορυφαίους του είδους του, Γιάννης Σμαραγδής.
Ο σκηνοθέτης μίλησε μεταξύ άλλων για την ζωή του στην Κρήτη ενώ με συγκίνηση εξομολογήθηκε πώς βιώνει την απώλεια της συζύγου του περιγράφοντας τις αγωνίες του.
«Μεγαλώναμε στον Εμφύλιο και μας πήρε η μπάλα. Δουλεύαμε και τα 4 αδέλφια για να τα βγάλουμε πέρα. Εγώ δούλευα στο φαρμακείο του νονού μου. Εκεί εμφανίστηκε ένα θείο πλάσμα που ήρθε να πάρει φάρμακα για τη μητέρα της. Την κυνηγούσαν όλοι. Την ερωτεύτηκα ακαριαία. Πήγαινα εκεί που πήγαινε και την περίμεναν 3 με 5 άντρες. Πώς μου κόβει και παίρνω αντίγραφα μινωικών παραστάσεων και της τα πήγα. Της είπα ότι θα γίνω σκηνοθέτης», είπε μιλώντας για τη γνωριμία με την Ελένη Σμαραγδή και συνέχισε:
«Το πένθος είναι βαρύ. Δύσκολη η ζωή. Μου συμβαίνει κάτι, παίρνω το τηλέφωνο να της τηλεφωνήσω. Είναι κάτι πιο πέρα από αυτό. Η γυναίκα μου είναι το πιο σημαντικό πρόσωπο της οικογένειας όχι εγώ. Ενώ έκανε καλύτερες σπουδές από μένα ήταν πάντα πίσω.
Συγκλονίζει ο Σμαραγδής για την νεκρή γυναίκα του: «Έχω την αγωνία ότι όταν θα “φύγω” δεν την βρω εκεί που έχει πάει»
Έχω την αγωνία ότι όταν θα “φύγω” επειδή δεν έχω την αθωότητα που είχε αυτό το πλάσμα μήπως εγώ που έχω κάνει αμαρτίες στη ζωή μου δεν την βρω εκεί που έχει πάει. Ήμουν ατσούμπαλο παιδί.
Έχω κάνει πράγματα που δεν έπρεπε να τα έχω κάνει, ατιμίες. Κάνω διαδρομές και βρίσκω ανθρώπους που τους έχω αδικήσει και ζητάω συγγνώμη για να απαλλαγώ από το άγχος»
Για τις δύσκολες στιγμές στη ζωή του μίλησε ο Σαρμπέλ στην εκπομπή «Status». Μεταξύ άλλων, ο διάσημος τραγουδιστής αναφέρθηκε στη μεγάλη περιπέτεια με την υγεία του και την απώλεια του πατέρα του.
Αρχικά, ο Σαρμπελ είπε: «Σημασία έχει τι αφήνουν οι άνθρωποι πίσω. Σε μένα ο πατέρας μου αφήνει μόνο ευχάριστα και ένας λόγος που βρίσκομαι στην Ελλάδα και κάνω αυτό που κάνω είναι για εκείνον γιατί ήταν πάρα πολύ περήφανος τότε. Ως τραγουδιστής και μουσικός δεν θα μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του σαν Έλληνας να βρίσκεται στην Αθήνα και να γνωρίζει στον χώρο γνωστούς τραγουδιστές σαν τον Γιάννη Πάριο. Ήταν πάρα πολύ περήφανος για μένα. Όταν τον έχασα είπα πως για τον dad κάποια στιγμή θα γυρίσω να κάνω τραγούδια».
«Με επηρέασε»
«Κάθε μέρα τον έχω στο μυαλό μου και λέω πως “ο πατέρας μου τα κάνει αυτά, ο πατέρας μου είναι μαζί μας”. Με συμβούλευε να μην αλλάξω χαρακτήρα για τίποτα, με ήθελε να είμαι πάντα κύριος με όλους. Μετά τον θάνατο του είχα αρρωστήσει και όλο αυτό επηρέασε πάρα πολύ την υγεία μου. Το πήρα πάρα πολύ άσχημα, έφυγε και με έναν πάρα πολύ άσχημο τρόπο επίσης. Τα τελευταία του λόγια ήταν “Παναγία μου, Παναγία μου, φτάνει” και μετά πέθανε. Υπέφερε πολύ και μετά αρρώστησα έχοντας χάσει έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο», τόνισε στη συνέχεια.
«Τρεις εγχειρήσεις»
Τέλος, όσον αφορά το πρόβλημα υγείας που πέρασε, είπε: «Είμαι και μοναχοπαίδι, δεν είχα να μοιράσω τον πόνο με αδέλφια, είμαι μόνος μου. Θυμάμαι πως μου πήρε χρόνια να το ξεπεράσω. Είχα αρρωστήσει τόσο πολύ που έκανα μετά τέσσερις εγχειρήσεις στον λαιμό, έβγαζα όγκους συνέχεια και ήμουν συνέχεια άρρωστος. Είχα κρυώσει άσχημα, δεν γινόμουν καλά λίγο πριν την πρώτη καραντίνα και μέσα στο lockdown έκανα άλλες τρεις εγχειρήσεις στο λαιμό».
Λίγες μέρες μετά το θάνατο και την κηδεία της αγαπημένης του και μητέρας των παιδιών του ο Πύρρος Δήμας μιλάει δημόσια για τον πόνο και την οδύνη που νιώθει για το χαμό της Αναστασίας. Ο μεγάλος μας αθλητής ένιωσε την ανάγκη να πει και ένα μεγάλο ευχαριστώ για όσους βοήθησαν στην περιπέτεια υγείας της γυναίκας του αλλά και σε όλο τον απλό κόσμο που του συμπαραστάθηκε στον πόνο του.
Διάβασε όσα είπε που τα υπογράφει μαζί με τα παιδιά του
Αγαπητοί φίλοι,
δυσκολεύομαι να βρω τα σωστά λόγια να σας ευχαριστήσω για τη συμπαράσταση σας, μετά τον χαμό της Αναστασίας μου. Εγώ και η οικογένεια μου, μέσα στην οδύνη και στη συντριβή, αισθανθήκαμε σαν ζεστό χάδι παρηγοριάς τα λόγια και τα μηνύματά σας. Η Αναστασία αγωνίστηκε τρία χρόνια απέναντι στο καρκίνο. Στάθηκε γενναία. Ήταν πάντα γεμάτη δύναμη. Και αυτή η δύναμη δίνει σε μένα και στα παιδιά μας το κουράγιο να σταθούμε όρθιοι.
Θα ήθελε να σας ευχαριστήσει όλους, έναν προς έναν για την ευγένεια και την καλοσύνη σας. Το κάνω εγώ και τα παιδιά εκ μέρους της.
Αισθάνομαι επίσης την ανάγκη να ευχαριστήσω κάποιους άνθρωπους που έδωσαν τις γνώσεις, τον χρόνο και την εμπειρία τους για να βοηθήσουν την Αναστασία. Το κάνουν καθημερινά, προσφέροντας βοήθεια σε όσους τη χρειάζονται.
Στο Νοσοκομείο «Γιώργος Γεννηματάς», στον νευροχειρουργό Νίκο Γεωργακούλια και στην ομάδα του.
Στον όμιλο «Υγεια», στον διευθύνοντα σύμβουλο Ανδρέα Καρταπάνη, στην Ευαγγελία Ραζή και στην Πρότυπη Ογκολογική Ομάδα της, στον ογκολόγο Κωνσταντίνο Δαρδούφα.
Στον Πρόεδρο του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος Ανδρέα Δρακόπουλο.
Στην Αμερική, τις οικογένειες του Δημήτρη και της Ελένης Μπούση και του Τέντι και της Ντέμπι Δημητριάδη.
Το ίδιο θερμά θα ήθελα να ευχαριστήσω το προσωπικό που συναντήσαμε σε θαλάμους, διαδρόμους, εργαστήρια νοσοκομείων, αίθουσες χημιοθεραπείας και ακτινοβολίας, χειρουργεία. Ο καρκίνος θα ηττηθεί γιατί έχει έναν κόσμο από υπέροχους ανθρώπους να τον πολεμάει.
Να είστε όλοι καλά.
Πύρρος, Ελένη, Βίκτωρ, Μαρία, Νικόλας
Ο Αντρέας Δημητρίου, ο πυροσβέστης σύμβολο που εν ώρα υπηρεσίας στη φονική πυρκαγιά στο Μάτι έχασε τη γυναίκα του και το έξι μηνών βρέφος του, μίλησε on camera για πρώτη φορά για τις στιγμές εκείνες που του σημάδεψαν για πάντα τη ζωή.
«Ήμουν σε επιφυλακή εκείνη την ημέρα ώσπου ήρθε μήνυμα από την υπηρεσία μου, όπου έπρεπε να πάω να συντονίσω τη φωτιά. Η Μαργαρίτα ετοίμαζε τα ρούχα μου για να μπορέσω να φύγω πιο γρήγορα για τη δουλειά κι αφού με βοήθησε την αποχαιρέτησα κι έφυγα. Ήταν 17.30 περίπου το απόγευμα όταν ενημερώθηκα από κάποιον συνάδελφο ότι η φωτιά πλησιάζει τον οικισμό όπου βρισκόταν το σπίτι μου. Αμέσως ενημέρωσα τη Μαργαρίτα για τη φωτιά γιατί η γυναίκα μου ήταν στο κρεβάτι με τον μπέμπη εκείνη την ώρα κι εγώ την ενημέρωσα ότι κινδυνεύει. Της είπα: «Μαργαρίτα πάρε το μικρό και φύγε αμέσως από το σπίτι». Προσπάθησε να πάρει κάποια πράγματα και έφυγε.
Όταν προσπαθούσα να τους ξανά καλέσω και δεν μπορούσα να τους βρω, υποψιάστηκα οτι κάτι κακό συμβαίνει.’Ολα τα οχήματα της υπηρεσίας μου ήταν στο μέτωπο της φωτιάς κι έτσι πήρα το δικό μου όχημα για να πάω να τη βρω. Πάνω στον πανικό μου και στην αγωνία μου να φτάσω κοντά στη Μαργαρίτα και το παιδί, οδηγούσα ριψοκίνδυνα.Θα μπορούσα κι εγώ να είχα εγκλωβιστεί μέσα στη φωτιά. Εν τω μεταξύ είχε έρθει κι ένας συνάδερφος μαζί μου, ο οποίος δεν ήταν υποχρεωμένος να έρθει αλλά ήταν ένας πραγματικός φίλος.
Στη δεύτερη επικοινωνία μας, κατάλαβα ότι είναι κοντά στην παραλία και ο θόρυβος ήταν πάρα πολύ έντονος από τον αέρα.Το γνώριζε πολύ καλά η Μαργαρίτα το Μάτι και γνώριζε πολύ καλά τους δρόμους της περιοχής. Στην πρώτη προσπάθεια να φτάσω κοντά στη γυναίκα μου, πήγα από τον παραλιακό δρόμο της λεωφόρου Ποσειδώνος και έφτασα μέχρι κάποιο ξενοδοχείο. Από κει και πέρα δεν μπορούσα να πλησιάσω λόγω του θερμικού φορτίου, του καπνού και των αυτοκινήτων που είχαν κλείσει το δρόμο. Η κατάσταση ήταν τραγική. Δεν μπορούσα να φτάσω κοντά στη γυναίκα μου και το γιο μου ούτε με το αυτοκίνητο ούτε πεζός.Επειδή ένιωθα οτι μας κλείνει η φωτιά, δεν μπορούσα να ρισκάρω και τη ζωή του συναδέλφου μου και γυρίσαμε πίσω. Ταυτόχρονα ενημερώναμε τον κόσμο για την κατάσταση της φωτιάς . Μέχρι να φτάσουμε στην υπηρεσία προσπαθούσαμε να δώσουμε το στίγμα της επικινδυνότητας που υπήρχε στην περιοχή.
Επικοινωνούσα και με τον πεθερό μου γιατί κι αυτός έψαχνε τη Μαργαρίτα με το μωρό. Δεν μπορώ να ξέρω αν η Μαργαρίτα πήρε κάποιο αμάξι ή αν πήγε με τα πόδια στην Αργυρά Ακτή.Ήλπιζα κάπου μέσα μου οτι η Μαργαρίτα και το μωρό θα ήταν ζωντανοί.
Ο πεθερός μου, έφτασε πρώτος στο σημείο που ήταν η Μαργαρίτα και μου είπε: «Είμαι εδώ μαζί με τη Μαργαρίτα αλλά θέλω να είσαι ψύχραιμος όταν θα φτάσεις». Εκεί κατάλαβα οτι κάτι κακό έχει συμβεί. Ο πεθερός μου βρήκε τη Μαργαρίτα μέσα στη θάλασσα μαζί με το μωρό και ο πεθερός μου την έβγαλε έξω. Εγώ τη βρήκα στην παραλία να κάθεται και ο μπέμπης ήταν στα χέρια δυο ανθρώπων όπου προσπαθούσαν να του δώσουν τις πρώτες βοήθειες. Εγώ πήρα στην αγκαλιά τη Μαργαρίτα, προσπάθησα να ακολουθήσω το δρομολόγιο που είχα κάνει λίγες ώρες νωρίτερα και πραγματικά δεν περίμενα να βρω κάποιο ασθενοφόρο.
Η Μαργαρίτα ήταν σε κατάσταση σοκ αλλά παρόλα αυτά είχε τις αισθήσεις της. Της είπα: «Μαργαρίτα, εγώ φταίω» κι εκείνη μου είπε: «Μην το ξαναπείς αυτό. Ο Θεός είναι μεγάλος και θα μας βοηθήσει». Της είπα ότι φταίω γιατί εκείνη την ημέρα πριν φύγω για να πάω στην υπηρεσία, θα πηγαίναμε να δούμε τα ρούχα που θα φορούσε ο μικρός στη βάφτιση, όπου είχαμε προγραμματίσει να τον βαφτίσουμε το μήνα Σεπτέμβριο. Και τότε θυμάμαι που μου είχε πει η γυναίκα μου: «Αντρέα, πάμε πρώτα να δούμε τα ρούχα του παιδιού και μετά πήγαινε στην υπηρεσία. «Εγώ τότε της αρνήθηκα. Αν όμως την είχα ακούσει, ίσως να ήταν αλλιώς τα πράγματα».
Οι άνθρωποι που είχαν το μωρό, είχαν το σθένος να προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες στο μπέμπη και ενώ με ακολουθούσαν, όσο εγώ κρατούσα αγκαλιά τη Μαργαρίτα κατάφεραν και βρήκαν ένα πυροσβεστικό εθελοντικό όχημα και έφυγαν για το Παίδων. Το παιδί μου ήταν ακόμα ζωντανό.Στη συνέχεια βρήκαμε ασθενοφόρο για τη Μαργαρίτα όπου την έδιωξα κατευθείαν για τον Ευαγγελισμό.
Εγώ πήγα αμέσως στο Παίδων για να δω από κοντά τον μπέμπη.Όταν έφτασα στο νοσοκομείο κατάλαβα οτι το μωρό μας ήταν νεκρό.
Όταν αποχαιρέτησα το γιο μας προσπάθησα να «κρατηθώ» για τη Μαργαρίτα.Βλέποντας την εικόνα της Μαργαρίτας στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας κατάλαβα ότι αυτή η γυναίκα έδωσε μάχη για να προστατέψει το παιδί μας. Δυστυχώς η Μαργαρίτα «έφυγε» 12 μέρες μετά το θάνατο του μωρού μας. Έχασα τα πάντα μέσα σε μια στιγμή. Ήμασταν μαζί 18 ολόκληρα χρόνια και την έχασα πολύ γρήγορα.
Κάθε βράδυ ψάχνω τα «αν», αλλά δεν καταλήγω πουθενά.
Εξακολουθώ να μένω στο σπίτι που έζησα με τη Μαργαρίτα και το μωρό μας.
Ο δικηγόρος του Αντρέα Δημητρίου,Κωνσταντίνος Κουτσουλέλος οι οποίοι μίλησαν για πρώτη φορά στην εκπομπή «Μετά τα Μεσάνυχτα» του Αlpha, σε λίγο καιρό πρόκειται να καταθέσουν μήνυση και αγωγή κατά του κράτους.
«Δυστυχώς ,η Μαργαρίτα είχε χάσει τον αδερφό της σε τροχαίο πριν από χρόνια στην ίδια περιοχή στη Λεωφόρο Μαραθώνος. Έτσι, λοιπόν οι γονείς της Μαργαρίτας έχασαν τα δυο παιδιά τους και το εγγονάκι τους. Σε λίγο καιρό θα καταθέσουμε μήνυση και αγωγή κατά του κράτους. Η ληξιαρχική πράξη του μπέμπη γράφει 22.36. Στο νοσοκομείο το μωρό είχε φτάσει από τις 21.00 ή και νωρίτερα. Εάν το βρέφος είχε μεταφερθεί έγκαιρα από ένα σκάφος, πλοίο του Λιμενικού στη Ραφήνα, τότε το μωρό σύμφωνα με τη δική μου γνώμη θα είχε σωθεί. Προφανώς το μωρό πέθανε από αναπνευστικά προβλήματα. Για αυτό και οι δυο άνθρωποι που βρήκαν τον μπέμπη προσπάθησαν να του δώσουν πνοή και τον κράτησαν στη ζωή, όπως τον κράτησε στη ζωή μέχρι τις 22.36 και το γάλα που του έδινε η Μαργαρίτα γιατί τον θήλαζε μέσα στη θάλασσα. Επομένως είμαι βέβαιος ότι ο μικρός θα ζούσε. Εμείς περιμένουμε να πάρουμε τις ιατροδικαστικές εκθέσεις για να συνδέσουμε το θάνατο με τις συγκεκριμένες αμέλειες συγκεκριμένων ανθρώπων».
Τον 36χρονο Αντώνη, που δολοφονήθηκε από μέλη του πληρώματος του Blue Horizon, την Τρίτη 6 Σεπτεμβρλιου, όταν τον έσπρωξαν από τον καταπέλτη του πλοίου στη θάλασσα, γνώριζε καλά ο πνευματικός του.
Για τον 36χρονο Αντώνη μίλησε ο πνευματικός του
Ειδικότερα, μιλώντας στην εκπομπή “Super Κατερίνα” και τη δημοσιογράφο Μαρία Βλάχου, ο πνευματικός του Αντώνη Καργιώτη εξήγησε την κατάσταση της οικογένειάς του και αποκάλυψε τη σκέψη της αδελφής του να δώσει στο παιδί της το όνομά του αδικοχαμένου άνδρα.
Ο 36χρονος Αντώνης ήταν ένα ευδιάθετο παιδί
Όπως υπογράμμισε ο πνευματικός «ζούμε όλοι κάτω από την οδύνη του θανάτου του Αντώνη. Τα παιδιά βρίσκονται σε πολύ μεγάλο ψυχικό πόνο και δυσκολεύονται κάθε μέρα να αντιμετωπίσουν την απώλεια του αγαπημένου τους αδερφού. Ο Αντώνης ήταν ένα παιδί που συνεχώς χαμογελούσε. Ήταν συνεχώς ευδιάθετος παρά τις δυσκολίες της ζωής του και ήταν ένα παιδί με πολλούς φίλους που τον στήριξαν στη δύσκολη στιγμή της απώλειας της μανούλας του. Υπήρξε μια συζήτηση με την αδελφή του να βαπτιστεί το παιδί της άμεσα μετά τη κηδεία του Αντώνη, αλλά τελικά θα γίνει αργότερα το μυστήριο. Το αν η αδελφή του θα δώσει το όνομά του στο παιδί της, είναι κάτι που δε μπορώ να επιβεβαιώσω».
Ανατριχιαστικά, σπαρακτικά και συγκλονιστικά είναι τα λόγια του πατέρα της 21χρονης Ελένης, η οποία έπεσε θύμα του πρωτοφανούς εγκλήματος στη Ρόδο.
Ο Γιάννης Τοπαλούδης, μετά την κηδεία της κόρης του κι ενώ οι δράστες δεν έχουν ακόμη καταδικαστεί, περιγράφει στην εκπομπή “Αλήθειες με τη Ζήνα”: «ήταν στα τέλη Σεπτεμβρίου 2015 όταν η Ρόδος μας υποδέχτηκε με ήλιο και ζεστασιά. Προχθές, φεύγοντας με το φέρετρο, έβρεχε στη Ρόδο… έκλαιγε ολόκληρη η Ρόδος που μας αποχαιρετούσε με τέτοιο τρόπο».
«Ανεβαίνοντας στο αεροπλάνο δεν μπορούσαν να σταματήσουν τα δάκρυα μας. Κανείς δεν μπορεί να έρθει σε τέτοια θέση που ήμουν εγώ, δηλαδή να ταξιδεύει με το αεροπλάνο και κάτω από τα πόδια του να είναι το φέρετρο της κόρης του» είπε με δάκρυα στα μάτια και πρόσθεσε: «ήθελα να πω στον πιλότο, ανέβα πιο ψηλά για να μπορέσει το σώμα της κορούλας μου, να συναντήσει την ψυχή της και να ξαναζωντανέψει».
Ο αντιδήμαρχος Διδυμοτείχου και τραγικός πατέρας θυμάται ότι η κόρη του τον φώναζε «πατερούλη» και του απαντούσε λέγοντας «ναι καλέ μου πατέρα».
«Την πήρε ο Θεός στην αγκαλιά των αγγέλων» είπε σπαράζοντας.
Ο κ.Τοπαλούδης ευχαρίστησε όλο τον κόσμο απ’ όλη την Ελλάδα που παραβρέθηκε στην κηδεία και τα ΜΜΕ που για μέρες κάλυπταν το θέμα μέσα στο κρύο.
«Με συγκίνησε ο Αλέξης Κούγιας που μου είπε “μην ανησυχείτε, θα κάνουμε ότι μπορούμε, να με θεωρείται μέλος της οικογένειας σας» είπε ο κ.Τοπαλούδης.
«Καλό παράδεισο στην κορούλα μας και να μη συμβεί σε κανέναν οικογενειάρχη τέτοιο που έγινε σε μας» κατέληξε ο πατέρας της 21χρονης φοιτήτριας.
Ο Μιχάλης ήταν 22χρόνος οπαδός του Παναθηναϊκού, ο οποίος μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου στις 29 Μαρτίου 2007, στην Παιανία, κατά τη διάρκεια συμπλοκής με αντίπαλους οπαδούς του Ολυμπιακού.
«Εγώ το άκουσα σήμερα το πρωί και με πήραν τα κλάματα. Δηλαδή είναι απίστευτη η ομοιότητα. Δεν το πίστευα. Μέχρι που η κόρη μου λιποθύμησε. Κι ο δικός μας ο Μιχάλης έτσι», δήλωσε εμφανώς ταραγμένος ο πατέρας του δολοφονημένου το 2007 Μιχάλη Φιλόπουλου στην εκπομπή UPDATE της ΕΡΤ και στον Κώστα Λασκαράτο.
Ο Μιχάλης ήταν 22χρόνος οπαδός του Παναθηναϊκού, ο οποίος μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου στις 29 Μαρτίου 2007, στην Παιανία, κατά τη διάρκεια συμπλοκής με αντίπαλους οπαδούς του Ολυμπιακού.
«Τι να πω, δεν ξέρω. Δεν πρόκειται να αλλάξει. Από το 2007 φωνάζω ότι τα πράγματα θα ξαναγίνουν και θα ξαναγίνουν. Με το άλλο το παλικαράκι, τον Θεσσαλονικιό, τον Άλκη, τα ίδια και τα ίδια. Στο ίδιο έργο θεατής είμαι εδώ και 20 χρόνια και τίποτα άλλο. Το 2007 φώναζα: αυτούς και να τους βάλετε μέσα, σε πέντε χρόνια, στα 10, το αργότερο στα 12 θα είναι έξω. Αστυνομία έχουμε, νόμους έχουμε, δεν τηρούνται», τόνισε.
«Φεύγουν από το Καραΐσκάκη -στη δική μου την περίπτωση σας λέω- ανεβαίνουν όλη τη Συγγρού επάνω, πάνε και σκοτώνονται στην Παιανία. Ναι, φεύγουν οι άλλοι τέσσερις χώρες μακριά από εμάς. Και μη μου πείτε ότι δεν το ξέρανε γιατί δεν θα το πιστέψω, όπως ξέρανε και τότε με το Καραϊσκάκη, ακριβώς το ίδιο έγινε. Η διαφορά ήταν η χιλιομετρική απόσταση: το ένα ήταν 2000 χιλιόμετρα και το άλλο τρία χιλιόμετρα. Αυτή είναι η διαφορά. Αν συγκρίνετε, θα δείτε ομοιότητες. Είναι ίδιες [οι περιπτώσεις]. Απλά οι άλλοι ήταν Έλληνες και αυτοί είναι ξένοι. Ακόμα χειρότερα.».
«Τι φταίει το παιδάκι; Και να ‘τανε φίλαθλος της ΑΕΚ και να φόραγε και τη φανέλα της, έχεις το δικαίωμα να του αφαιρέσεις τη ζωή;», διερωτήθηκε για τον 29χρονο φίλαθλο της ΑΕΚ που δολοφονήθηκε χτες από Κροάτες χούλιγκανς στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Ο κ. Φιλόπουλος αποκάλυψε ότι είχε επικοινωνήσει με τον προηγούμενο υφυπουργό αθλητισμού, Λευτέρη Αυγενάκη και του υποσχέθηκε ότι θα το σταματήσει. «Όσο το σταμάτησε αυτός, άλλο τόσο το σταμάτησε και ο καινούριος και ο προηγούμενος και πάει λέγοντας. Δηλαδή είναι ήδη κοροϊδία αυτό το πράγμα. Δηλαδή φεύγουν τώρα 120 άτομα, κομβόι ολόκληρο κατεβαίνει, περνάει από τα αλβανικά σύνορα και δεν το σταματάει κανένας. Και θα την πληρώσει κανένας μικρός. Γιατί μεγάλος αποκλείεται να την πληρώσει», επισήμανε.
«Έχω κάνει τόσους αγώνες. Έχω προσπαθήσει, έχω πάρει παιδιά από τους χούλιγκανς, έχουν γίνει κύριοι, έχουν παντρευτεί κλπ, αλλά το κάνω μόνος μου. Δεν με βοήθησε και δεν θέλω να με βοηθήσει κανένας. Γιατί θα βγουν μετά να με πάρουν αγκαλιά και θα βγάλουμε φωτογραφία. Δε θέλω. Αφανής ήρωας», κατέληξε ο πατέρας του αδικοχαμένου νέου.
