Με λένε Κατερίνα, είμαι τριάντα εννέα ετών και ζω στη Θεσσαλονίκη. Πάντα πίστευα πως ήμουν μια καλή μητέρα.
Μετά το πρώτο μου διαζύγιο, πήρα την μικρή μου κόρη στο σπίτι και της υποσχέθηκα πως θα την προστατεύω για πάντα, ό,τι κι αν συμβεί.
Τρία χρόνια αργότερα, γνώρισα τον Γιάννη, έναν ήρεμο, ευγενικό άντρα, που όπως κι εγώ, ήξερε τι σημαίνει μοναξιά. Ήταν σταθερός, γλυκός και ποτέ δεν έκανε την κόρη μου να νιώσει ότι δεν ανήκει στην οικογένεια.
Πίστεψα πως, ύστερα από τόσες καταιγίδες, εγώ και το κοριτσάκι μου είχαμε επιτέλους βρει γαλήνη.
Κάτι όμως δεν πήγαινε καλά
Η κόρη μου, η Σοφία, έγινε επτά χρονών φέτος. Από μικρή είχε πρόβλημα με τον ύπνο. Ξυπνούσε συχνά κλαίγοντας μέσα στη νύχτα, άλλοτε βρέχοντας το κρεβάτι, άλλοτε ουρλιάζοντας χωρίς λόγο.
Νόμιζα πως της έλειπε η παρουσία ενός πατέρα — έτσι, όταν ο Γιάννης μπήκε στη ζωή μας, πίστεψα πως όλα αυτά θα αλλάξουν.
Όμως δεν άλλαξαν.
Η Σοφία συνέχιζε να κλαίει στον ύπνο της και, κάποιες φορές, όταν κοιτούσε στο κενό, τα μάτια της έμοιαζαν χαμένα… σαν να ταξίδευαν κάπου μακριά.
Τον περασμένο μήνα, άρχισα να παρατηρώ κάτι περίεργο.
Κάθε βράδυ, γύρω στα μεσάνυχτα, ο Γιάννης σηκωνόταν αθόρυβα από το κρεβάτι μας.
Όταν τον ρώτησα, μου είπε ήρεμα:
«Με πονάει η μέση μου, Κατερίνα. Ο καναπές στο σαλόνι είναι πιο άνετος.»
Τον πίστεψα.
Μερικές νύχτες αργότερα όμως, όταν σηκώθηκα για νερό, είδα ότι δεν ήταν στον καναπέ.
Ήταν στο δωμάτιο της Ελένης.
Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη και ένα απαλό πορτοκαλί φως φώτιζε το δωμάτιο.
Ήταν ξαπλωμένος δίπλα της, με το χέρι του γύρω από τους ώμους της.
Πάγωσα.
«Τι κάνεις εδώ;» ψιθύρισα κοφτά.
Με κοίταξε ήρεμος και απάντησε:
«Έκλαιγε πάλι. Πήγα να την ηρεμήσω και με πήρε ο ύπνος.»
Ακουγόταν λογικό, όμως μέσα μου κάτι δεν ησύχαζε. Ένιωθα μια βαριά ανησυχία, σαν τη σιωπή λίγο πριν ξεσπάσει μια καλοκαιρινή μπόρα.
Η κάμερα
Φοβόμουν.
Όχι μόνο μήπως χάσω την εμπιστοσύνη μου στον άντρα μου, αλλά και κάτι πολύ χειρότερο — κάτι που καμία μητέρα δεν θέλει ποτέ να φανταστεί.
Έτσι, αποφάσισα να κρύψω μια μικρή κάμερα στη γωνία του δωματίου της Ελένης.
Είπα στον Γιάννη ότι ήθελα να ελέγξω το σύστημα ασφαλείας του σπιτιού, αλλά στην πραγματικότητα τον παρακολουθούσα.
Εκείνο το βράδυ, άνοιξα το κινητό μου για να δω το βίντεο.
Περίπου στις 2 τα ξημερώματα, η Ελένη σηκώθηκε από το κρεβάτι. Τα μάτια της ήταν ανοιχτά αλλά άδεια.
Άρχισε να περπατάει αργά μέσα στο δωμάτιο, χτυπώντας απαλά το κεφαλάκι της στον τοίχο, πριν σταθεί ακίνητη.
Η καρδιά μου σταμάτησε.
Λίγα λεπτά μετά, η πόρτα άνοιξε.
Ο Γιάννης μπήκε μέσα.
Δεν πανικοβλήθηκε, ούτε φώναξε. Πλησίασε ήρεμα, την αγκάλιασε απαλά και της ψιθύρισε κάτι που η κάμερα δεν κατέγραψε.
Η Σοφία χαλάρωσε, γύρισε στο κρεβάτι της και κοιμήθηκε ήρεμα.
Έμεινα ξύπνια ως το πρωί, ανίκανη να κλείσω μάτι.
Η διάγνωση
Την επόμενη μέρα, πήγα το βίντεο σε ένα παιδιατρικό νοσοκομείο και το έδειξα στον γιατρό.
Αφού το είδε, με κοίταξε σοβαρά και είπε:
«Η κόρη σας έχει επεισόδια υπνοβασίας — μια διαταραχή ύπνου που συχνά εμφανίζεται σε παιδιά με φόβους ή έντονο συναισθηματικό στρες.»
Έπειτα με ρώτησε:
«Έχει αποχωριστεί ποτέ τη μητέρα της για μεγάλο διάστημα όταν ήταν μικρότερη;»
Πάγωσα.
Οι αναμνήσεις ήρθαν καταιγιστικά.
Μετά το διαζύγιο, είχα αφήσει την Σοφία για πάνω από έναν μήνα στη μητέρα μου, ώστε να μπορέσω να δουλέψω και να σταθώ ξανά στα πόδια μου.
Όταν γύρισα, δεν με αναγνώρισε.
Κρυβόταν πίσω από τη γιαγιά της, τρομαγμένη.
Χαμογέλασα και είπα στον εαυτό μου:
«Θα συνηθίσει ξανά τη μαμά.»
Δεν κατάλαβα όμως ότι τότε της είχα αφήσει ένα ράγισμα στην ψυχή — ένα ράγισμα που ποτέ δεν έκλεισε.
Η αλήθεια πίσω από την κάμερα
Και ο Γιάννης — ο άντρας που παρακολουθούσα κρυφά, αυτόν που αμφέβαλα —ήταν ο μόνος που ήξερε πώς να τη βοηθήσει.
Είχε μάθει να την παρηγορεί, να μένει ξύπνιος τις νύχτες μόνο και μόνο για να σιγουρευτεί ότι είναι ασφαλής.
Έβαζε ξυπνητήρι κάθε βράδυ, καθόταν δίπλα της σιωπηλός και, όταν εκείνη άρχιζε να υπνοβατεί, την έπαιρνε τρυφερά και την σκέπαζε ξανά.
Ποτέ δεν με κατηγόρησε που τον αμφέβαλα.
Ποτέ δεν παραπονέθηκε.
Απλώς συνέχισε να μας αγαπά με υπομονή και ηρεμία.
Όταν τελείωσα το βίντεο, ξέσπασα σε κλάματα — όχι από φόβο, αλλά από ντροπή.
Ο άντρας που νόμιζα πως θα μπορούσε να βλάψει το παιδί μου, ήταν εκείνος που πονούσε σιωπηλά για χάρη της, κάθε βράδυ.
Ένα σπίτι γεμάτο αγάπη
Πέταξα την κάμερα και πήγα να αγκαλιάσω την κόρη μου.
Η Σοφία άνοιξε τα μάτια και με ρώτησε απαλά:
«Μαμά, θα έρθει ο μπαμπάς απόψε;»
Τα δικά μου μάτια γέμισαν δάκρυα.
«Ναι, αγάπη μου. Είναι πάντα εδώ.»
Τώρα, κάθε βράδυ, κοιμόμαστε όλοι μαζί στο ίδιο δωμάτιο.
Εγώ δίπλα στην Σοφία, κι ο Γιάννης στο διπλανό κρεβάτι, πάντα με το χέρι του κοντά — έτοιμος να την ηρεμήσει αν ξυπνήσει.
Οι νύχτες δεν είναι πια οι ίδιες. Είναι γεμάτες αγάπη.
Τι έμαθα
Τώρα καταλαβαίνω:
Κάποιοι άνθρωποι δεν έρχονται για να αντικαταστήσουν κάποιον άλλον — έρχονται για να γιατρέψουν ό,τι έχει σπάσει. Έβαλα εκείνη την κάμερα για να πιάσω τον άντρα μου να κάνει κάτι κακό, μα αυτό που βρήκα ήταν η απόδειξη της αληθινής αγάπης.
Ο άντρας που κάποτε αμφέβαλα, ήταν εκείνος που διάλεξε να κουβαλήσει τον πόνο μας με τρυφερότητα.
Και το μικρό κορίτσι που κάποτε φοβόταν τη νύχτα, τώρα χαμογελά ήρεμα στην αγκαλιά ενός άντρα που δεν είναι ο βιολογικός της πατέρας αλλά έχει καρδιά αρκετά μεγάλη για να μας προστατεύει και τις δύο.
Οι άνθρωποι λένε: «Αληθινός πατέρας δεν είναι αυτός που σου δίνει τη ζωή, αλλά αυτός που είναι εκεί όταν χρειάζεσαι μια αγκαλιά.» Και τώρα ξέρω εγώ αυτόν τον άνθρωπο τον βρήκα.
