Ο πατέρας της είπε ότι η 18χρονη κόρη του ήταν «σε καλή φυσική κατάσταση, υγιής και δυνατή» και είχε ολοκληρώσει την πρακτική αξιολόγηση για το μάθημα της Φυσικής Αγωγής δύο ημέρες πριν πεθάνει
Απαρηγόρητος είναι ο πατέρας μιας 18χρονης μαθήτριας που έχασε τη ζωή της μετά την επιδημία μηνιγγίτιδας στο Κεντ στη Βρετανία.
Όπως δήλωσε η οδύνη της οικογένειάς του είναι «ανυπολόγιστη», ενώ ζήτησε καλύτερη προστασία για τους νέους.
Η 18χρονη πέθανε μια ημέρα μετά τα πρώτα συμπτώματα
Η Τζουλιέτ Κένι πέθανε το περασμένο Σάββατο, μία μέρα μετά την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων, όπως έμετος και αποχρωματισμός στα μάγουλά της, δήλωσε ο πατέρας της, Μάικλ Κένι.
Είπε ότι η κόρη του ήταν «σε καλή φυσική κατάσταση, υγιής και δυνατή» και είχε ολοκληρώσει την πρακτική αξιολόγηση για το μάθημα της Φυσικής Αγωγής δύο ημέρες πριν από το θάνατό της.
Η Τζουλιέτ Κένι, μαθήτρια της έκτης τάξης στο γυμνάσιο Queen Elizabeth στο Φάβερσαμ, είναι μία από τις δύο μαθήτριες που έχασαν τη ζωή τους μετά την επιδημία μηνιγγίτιδας Β στην κομητεία.
Ο Κένι δήλωσε ότι «καμία οικογένεια δεν πρέπει να βιώνει αυτόν τον πόνο και αυτή την τραγωδία» και ότι «αυτό μπορεί να αποφευχθεί», προσθέτοντας ότι επιθυμεί η κληρονομιά της κόρης του να είναι μια «διαρκής αλλαγή».
Η Τζουλιέτ Κένι (αριστερά) με τον πατέρα της Μάικλ, την αδερφή της Φλόρενς και τη μητέρα της Ρεμπέκα. Πηγή φωτογραφιας: Ίδρυμα Έρευνας Μηνιγγίτιδας/PA – Guardian
Σε δήλωση προς την Press Association, είπε: «Είμαστε απίστευτα περήφανοι γονείς δύο υπέροχων κοριτσιών.
«Η Juliette είναι μια δύναμη σε αυτόν τον κόσμο. Με την υπέροχα θετική της ενέργεια, μοίραζε χαρά, αγάπη και ευτυχία σε όσους την περιβάλλουν και συνεχίζει να το κάνει ακόμα και τώρα.
«Η καταστροφή που προκάλεσε η απώλειά της σε εμάς, την οικογένειά της και τους φίλους της είναι ανυπολόγιστη. Το να μοιραζόμαστε ιστορίες για την ενσυναίσθηση, τη ζεστασιά και τη χαρά που δημιουργούσε βοηθά την οικογένειά της και τους φίλους της να περάσουν αυτή τη δύσκολη περίοδο. Η ενέργειά της συνεχίζει να δίνει δύναμη σε όσους την αγαπούν να βρουν έναν δρόμο».
Οι τελευταίες ώρες της 18χρονης
Ο Κένι είπε ότι συνειδητοποίησε για πρώτη φορά ότι η κόρη του ήταν άρρωστη όταν έκανε εμετό τις πρώτες πρωινές ώρες της 13ης Μαρτίου. Δεν παρουσίαζε άλλα συμπτώματα
«Το πρωί της Παρασκευής, την πήγαμε εμείς στο τοπικό κέντρο επείγουσας περίθαλψης, καθώς είχαν εμφανιστεί δυσχρωμίες στα μάγουλά της. Της χορηγήθηκαν αντιβιοτικά και μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο τμήμα επειγόντων περιστατικών» είπε αρχικά.
«Η Τζουλιέτ πάλεψε γενναία για ώρες, αλλά παρά το φανταστικό προσωπικό του νοσοκομείου του NHS που πάλεψε μαζί της, η μηνιγγίτιδα μας την πήρε λιγότερο από 12 ώρες αργότερα. Ήμασταν μαζί της στο τέλος, και τα τελευταία πράγματα που άκουσε ήταν οι φωνές των ανθρώπων που την αγαπούσαν, να της λένε πόσο πολύ την αγαπούσαν και την εκτιμούσαν».
Μαζί με το Ίδρυμα Έρευνας για τη Μηνιγγίτιδα, ο Kenny και η οικογένειά του καλούν το Ηνωμένο Βασίλειο να λάβει επείγοντα μέτρα για να βελτιώσει την πρόσβαση στον εμβολιασμό για εφήβους και νέους.
Ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 88 ετών
Σε ηλικία 88 ετών έφυγε από τη ζωή ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Λιονέλ Ζοσπέν, όπως μεταδίδουν γαλλικά μέσα ενημέρωσης.
Από τις σημαντικότερες μορφές της γαλλικής κεντροαριστεράς στα τέλη του 20ου αιώνα, ο Ζοσπέν διετέλεσε πρωθυπουργός της Γαλλίας από το 1997 έως το 2002. Σημαντικό στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, υπήρξε υποψήφιος Πρόεδρος το 1995 και το 2002, ενώ ηγήθηκε κυβέρνησης «συγκατοίκησης» (cohabitation) με τον δεξιό πρόεδρο Ζακ Σιράκ.
Από τις πιο σημαντικές παρακαταθήκες του ήταν η καθιέρωση της 35ωρης εργασίας, η ενίσχυση του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας, η καθολική ασφάλιση υγείας, καθώς και το PACS (σ.σ. σύμφωνο συμβίωσης), που έδινε νομική αναγνώριση σε ζευγάρια ίδιου φύλου
Le socialiste est décédé à l’âge de 88 ans. À la tête du gouvernement de cohabitation depuis 1997, le socialiste avait vu sa vie politique stoppée net lors du 21 avril 2002.→https://t.co/huYydW3wwCpic.twitter.com/k7m7E0tdcW
Την ίδια στιγμή, προχώρησε σε μεγάλες ιδιωτικοποιήσεις κρατικών επιχειρήσεων και αντιμετώπισε οικονομικές κρίσεις, όπως τις μαζικές απολύσεις στη Michelin, τονίζοντας ότι δεν πρέπει οι πολίτες να περιμένουν ότι το κράτος και η κυβέρνηση θα λύσουν όλα τα προβλήματα μόνα τους.
Η πολιτική του καριέρα τερματίστηκε απότομα με τη δραματική ήττα του στις προεδρικές εκλογές του 2002, όταν αποκλείστηκε από τον δεύτερο γύρο από τον Ζαν-Μαρί Λεπέν. Μια εξέλιξη, που ο ίδιος χαρακτήρισε «κεραυνό» και τον οδήγησε στην απόφαση να αποχωρήσει από την ενεργό πολιτική.
Ποιος ήταν ο Λιονέλ Ζοσπέν
Ο Λιονέλ Ζοσπέν γεννήθηκε στο Μεντόν στις 12 Ιουλίου 1937, σε μια προτεσταντική οικογένεια. Η μητέρα του, μαία, Μιρέιγ Νταντιέ, ήταν η δεύτερη σύζυγος του πατέρα του, Ρομπέρ Ζοσπέν, με τον οποίο απέκτησε τέσσερα παιδιά.
Ο Λιονέλ Ζοσπέν, διετέλεσε πρωθυπουργός της Γαλλίας κατά την περίοδο της συγκατοίκησης με τον Πρόεδρο τον Ζακ Σιράκ, μεταξύ 1997 και 2002, και δύο φορές υποψήφιος των Σοσιαλιστών στις προεδρικές εκλογές.
Από το 1981 έως το 1988 και από το 1995 έως το 1997 διατέλεσε Πρώτος Γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος και από το 1988 έως το 1991 υπουργός Εθνικής Παιδείας.
Το 1995 έθεσε υποψηφιότητα για την Προεδρία της Γαλλίας και ηττήθηκε από τον Ζακ Σιράκ, ενώ ήταν εκ νέου υποψήφιος το 2002 χωρίς να καταφέρει να περάσει στον δεύτερο γύρο, καθώς ηττήθηκε στον πρώτο γύρο από τον Σιράκ και τον ακροδεξιό υποψήφιο Ζαν-Μαρί Λε Πεν.
Σε δήλωσή του, ο πρώην υπουργός Οικονομίας Πιερ Μοσκοβισί ανέφερε ότι ο Ζοσπέν «ενσάρκωνε μια αυθεντική αριστερά που ήξερε τι είναι αληθινό».
Από τους πρώτους που απέτισαν φόρο τιμής ήταν και ο ηγέτης της Ανυπότακτης Γαλλίας, Ζαν-Λυκ Μελανσόν, ο οποίος είχε διατελέσει υπουργός στην κυβέρνησή του.
Κυριάκος Μητσοτάκης: Τέσσερα έκτακτα μέτρα στήριξης ύψους 300 εκατ. ευρώ – Fuel pass, επιδότηση στο diesel κίνησης και παρέμβαση για τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια
Τα μέτρα ύψους 300 εκατ. ευρώ θα εξειδικευτούν στις 13:30 σε συνέντευξη Τύπου από τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκο Πιερρακάκη και τον Υφυπουργό Θάνο Πετραλιά.
Οι επιπτώσεις του πολέμου στην Μέση Ανατολή έχουν χτυπήσει για τα καλά και τους Έλληνες με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη να ανακοινώνει μέτρα στήριξης.
Τα μέτρα που ανακοινώνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τις επιπτώσεις από τον πόλεμο θα εξειδικευτούν στις 13:30 σε συνέντευξη Τύπου από τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκο Πιερρακάκη και τον Υφυπουργό Θάνο Πετραλιά.
1. Επιδοτούμε το diesel κίνησης στο δίκτυο διανομής με 16 λεπτά/λίτρο – όφελος στην τελική τιμή (με ΦΠΑ) σε 20 λεπτά/λίτρο.
2. Χορηγούμε Ψηφιακή Κάρτα Καυσίμων για στήριξη απέναντι στην αύξηση των τιμών της βενζίνης – θα χρησιμοποιείται σε πρατήρια, ΜΜΜ και ταξί.
Μεσοσταθμική στήριξη στα 36 λεπτά/λίτρο – σε μέση μηνιαία κατανάλωση 70 λίτρων, 50 ευρώ το δίμηνο στην ηπειρωτική χώρα και 60 ευρώ στα νησιά.
3. Για ανακούφιση αγροτών από απότομες αυξήσεις στα λιπάσματα, επιχορηγούμε το 15% του ύψους των παραστατικών αγοράς τους.
4. Θεσπίζουμε αποζημίωση προς τις ακτοπλοϊκές εταιρίες που θα συνδέεται με υποχρεωτικές εκπτώσεις στα εισιτήρια, ώστε να συγκρατηθούν οι τιμές στα περσινά επίπεδα.
Το κόστος της πρωτοβουλίας θα καλυφθεί από τα δημόσια ταμεία, και από φορολόγηση των κερδών στους παίκτες διαδικτυακών τυχερών παιχνιδιών «τύπου καζίνο», ώστε να εξασφαλιστούν 100 εκ.
Μέτρα που επιτρέπει η συνετή δημοσιονομική διαχείριση, δυναμώνουν τα κοινωνικά αναχώματα σε ταραγμένους καιρούς και δεν θέτουν σε κίνδυνο όσα κατακτήσαμε.
Κρατάμε εφεδρείες αν η παγκόσμια οικονομική κατάσταση επιδεινωθεί σημαντικά – η κυβέρνηση μένει και θα μένει στο πλευρό κάθε Ελληνίδας και κάθε Έλληνα
Στην περίπτωση που η Ευρωπαϊκή Ένωση ανάψει άμεσα το «πράσινο φως» για ενεργοποίηση της ρήτρας διαφυγής, επιτρέποντας στα κράτη -μέλη να αποκλίνουν προσωρινά από τους δημοσιονομικούς στόχους, χωρίς κυρώσεις, τότε η κυβέρνηση εκτιμάται ότι θα έχει στη διάθεσή της πάνω από 2 δισεκ. για το 2026 και το 2027- με στόχο την ενίσχυση της κατανάλωσης, τη στήριξη των επιχειρήσεων και την απορρόφηση των κραδασμών από την ενεργειακή κρίση.
Βασίλης Λογοθετίδης: Ο αναμφίβολα μέγιστος των Ελλήνων κωμικών – Πέθανε στην Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 1960, σε ηλικία 62 ετών
Εκείνες οι εξήντα χιλιάδες Αθηναίοι που καταπλημμύρισαν τα πεζοδρόμια και στάθηκαν ορθοί, δυο ώρες ολόκληρες, για να χειροκροτήσουν τον νεκρό Λογοθετίδη, ποιον είχαν έρθει να τιμήσουν;
Τον ηθοποιό ή τον κωμικό; Τον καλλιτέχνη της σκηνής ή τον βιρτουόζο του παλκοσένικου που τους έκανε σαράντα χρόνια να γελούνε; Με ένα λόγο: τι εκπροσωπούσε ο Βασίλης Λογοθετίδης γι’ αυτές τις έξη μυριάδες θεατές που παρακολούθησαν δακρυσμένοι τη θανή του, και πέρα απ’ αυτούς, για ολόκληρο τον ελληνικό λαό που συγκλονίσθηκε απ’ το χαμό του;
Αυτά τα ερωτήματα εδόνησαν προχθές τον κόσμο του θεάτρου, μόλις αντίκρυσε εκείνη τη λαοθάλασσα που είχε απλωθή σε όλη την πλατεία του μητροπολιτικού ναού, και στας οδούς Μητροπόλεως, Όθωνος, Αμαλίας, Αναπαύσεως, και πάνω στα μπαλκόνια, και ψηλά στις ταράτσες, και στα μεγάλα προαύλια του Νεκροταφείου, και στους στενούς δρομίσκους που ωδηγούσαν στο νεοσκαμμένο τάφο — παντού, ολούθε, ένας κόσμος αμέτρητος, βουβός και πονεμένος, που έβλεπες καθαρά ότι δεν είχε τρέξει να χαζέψη μια πένθιμη παράτα, παρά είχε προσέλθει με ειλικρινή οδύνη για να κατευοδώση έναν πολυαγαπημένο του, και μαζί έναν επιφανή άνδρα της γενιάς μας.
Ελέχθησαν πολλά για τον Λογοθετίδη. Και μπροστά στον νεκρό του κι’ απ’ τις στήλες των εφημερίδων. Αλλά κανένας απ’ τους λόγους που εξεφωνήθησαν, και κανένα από τα άρθρα που εγράφησαν για να μοιρολογήσουν την απώλειά του, δεν περιείχε την απάντηση που ζητάνε τώρα τα ερωτήματα αυτά. Και τούτο επειδή και οι λόγοι οι επικήδειοι και τα άρθρα τα μνημονευτικά εγράφησαν πριν από την παλλαϊκή εκδήλωση του πένθους που είδαμε το απόγευμα της Δευτέρας.
Αν οι ομιληταί και οι γράφοντες είχαν δη πρωτύτερα εκείνον τον παναθηναϊκό συναγερμό, θα εύρισκαν εκ των υστέρων άλλους τόνους, πολύ πιο υψηλούς, πολύ πιο δονούμενους, για να εξάρουν τη σημασία του απελθόντος καλλιτέχνη. Γιατί το πρωτοφανές γεγονός της τόσης κοσμοσυρροής θα τους έβαζε αμέσως μπροστά στο μεγάλο ερώτημα που ζητούμε τώρα την απάντησή του.
Ας μας επιτραπή να δοκιμάσουμε, με τις μικρές δυνάμεις μας, να δώσουμε μια πρώτη απάντηση σ’ αυτό το μέγιστο ερώτημα, με την ελπίδα ότι οι λίγες σκέψεις μας μπορεί ν’ αποτελέσουν απαρχή για μια ευρύτερη έρευνα του καταπληκτικού φαινομένου που απεκαλύφθη σ’ όλους μας το αξιομνημόνευτο δειλινό της Δευτέρας. Και λέμε «απεκαλύφθη», επειδή —λόγια καθαρά!— κανείς, κανένας απολύτως, δεν προέβλεπε ότι ο θάνατος του Λογοθετίδη θα είχε τόσο τεραστία απήχηση στη λαϊκή ψυχή. Περιμέναμε όλοι μια ευρεία λαϊκή συμμετοχή σ’ αυτό το βαρύ πένθος του ελληνικού θεάτρου, αλλ’ ούτε ένας δεν μπορούσε να προΐδη εκείνη την απίστευτη προσέλευση των εξήντα χιλιάδων δακρυσμένων ανθρώπων κάθε τάξεως και ηλικίας, που έσφιγγαν τα χείλη τους για να πνίξουν μια κραυγή οδύνης και χτυπούσαν εκείνα τα συγκλονιστικά παλαμάκια, που έμοιαζαν με ένα ύστατο χειροκρότημα, αλλά στο βάθος δεν ήταν παρά ένα ξέσπασμα πόνου: το ένα χέρι χτύπαε το άλλο, από την απελπισιά!
Αυτός ο βαθύς, ο πανελλήνιος πόνος ήταν άραγε μόνο για τον τρανό καλλιτέχνη; Δεν το πιστεύουμε. Δεν είναι πολλά χρόνια που η Αθήνα εκήδευσε και δυο άλλους, εξ ίσου μεγάλους πρωταγωνιστές της Σκηνής. Την Κοτοπούλη, τον Βεάκη. Τους θρήνησε κι’ εκείνους, αλλά όχι με τούτη την παλλαϊκή συμμετοχή που είδαμε προχθές.
Ήταν για τον κοσμαγάπητο ηθοποιό; Μα κι’ ο Γιώργος Παππάς ήταν ένας από τους πιο αγαπημένους του αθηναϊκού κοινού. Και εν τούτοις, στην κηδεία του, η προσέλευση του πλήθους, του ανώνυμου αλλά μεγαλοδύναμου πλήθους, δεν συγκρινόταν με τον προχθεσινό συναγερμό.
Ήταν μήπως για τον μεγάλο κωμικό; Μια ύστατη, δηλαδή, ανταπόδοση στον άνθρωπο που σκόρπιζε το γέλιο επί σαράντα χρόνια σε δυο αλλεπάλληλες γενεές Ελλήνων; Μα κι’ ο Αργυρόπουλος ήταν εξ ίσου μεγάλος κωμικός, και είχε ευφράνει με την απαράμιλλη γελαστική τέχνη του τους δύσθυμους Ρωμηούς επί τριάντα πέντε, επίσης, χρόνια. Και όμως στην κηδεία του δεν είχαν προσέλθει τόσες χιλιάδες ευγνωμονούντων θεατών. Πολύς λαός και τότε, μα όχι η προχθεσινή κοσμοπλημμύρα.
Ώστε αλλού πρέπει να βρίσκεται η εξήγηση. Κι’ αυτό το «αλλού» —νομίζουμε— δεν είναι παρά η φανατική αφοσίωση του Βασίλη Λογοθετίδη στο ελληνικό θεατρικό έργο. Μια προσήλωση που άγγιζε τα όρια της πίστεως, της θρησκείας. Και στην πρώτη περίοδο της σταδιοδρομίας, αλλά προπαντός κατά τη δεύτερη περίοδο, αυτήν που άρχισε το 1947, όταν ίδρυσε δικό του θίασο, έδειξε για το ελληνικό έργο μια ουσιαστική κι’ όχι πλατωνική στοργή, μια υποστήριξη, μια αγάπη, που έμοιαζε με λατρεία αδελφού, πατέρα. Μα ναι, γιατί να τσιγκουνευόμαστε τα λόγια;
Πατέρας των Ελλήνων συγγραφέων στάθηκε ο Λογοθετίδης σ’ όλη τη διάρκεια της θιασαρχικής ζωής του. Βοηθούσε, αυτούς τους γυιους του, και τους πρεσβύτερους και τους νεώτερους, και τους ικανούς και τους πρωτόβγαλτους, με μια απλοχεριά που θύμιζε τον στοργικό γονιό που μοιράζει τα πλούτη του στα παιδιά του, όταν εκείνα προσπαθούνε να σταδιοδρομήσουν. Τα πλούτη αυτά ήταν η ανεξάντλητη υποκριτική του τέχνη. Και την ξόδεψε χωρίς φειδώ για να υπάρξη, για να επιζήση η ελληνική κωμωδία — και κάτι περισσότερο: για να επιβληθή η εγχώρια θεατρική παραγωγή στον δυσκολότατο αγώνα της με τα σπουδαία και διαλεγμένα έργα του ξένου δραματολογίου.
Όταν ανέλαβε ο Λογοθετίδης τη σκληρή τούτη προσπάθεια —που την είχε αρχίσει παράλληλα ο Αργυρόπουλος μερικά χρόνια πρωτύτερα— το ελληνικό έργο ήταν περίπου ο αποδιοπομπαίος τράγος των υπολοίπων θιάσων. Σήμερα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή προτιμήσεως. Τούτη η αποφασιστική μεταβολή, που θα δώση, ελπίζουμε, πολλούς καρπούς στο μέλλον, που δίνει ήδη μια γενναία στροφή στο νεοελληνικό θέατρο, είναι έργο του Λογοθετίδη, το μεγάλο του έργο, που θα του προσυπογράψη η ιστορία του τόπου. Γιατί, όπως το έχουμε τονίσει επανειλημμένως, νεοελληνικό θέατρο σημαίνει κατά πρώτον λόγον ελληνικό θεατρικό έργο. Και όποιος το υπηρετεί, όποιος το βοηθά να ζη και ν’ αναπτύσσεται, να προκόβη και να μεγαλώνη, αυτός είναι που δικαιούται να περηφανεύεται ότι βοηθά ουσιαστικά το θέατρο της Ελλάδας. Από την άποψη αυτή ο Λογοθετίδης το βοήθησε όσο κανένας άλλος, απείρως περισσότερο από κάθε άλλον. Θα του το επαινέση με χρυσά λόγια ο τίμιος ιστορικός, όπως προχθές του το ανεγνώρισε ο λαός μας. Γιατί —κι’ εδώ θέλουμε να καταλήξουμε— οι εξήντα χιλιάδες Αθηναίοι που προσέτρεξαν να κηδεύσουν τον μεγάλο μας νεκρό, πέρα από τον καλλιτέχνη, πέρα από τον κωμικό, πέρα από τον άνθρωπο, τιμούσαν τον ηθοποιό που ανάλωσε την τέχνη του και τη ζωή του στην εξυπηρέτηση της θεατρικής παραγωγής του τόπου. Το λαϊκό ένστικτο έχει το δικό του αλάθευτο αισθητήριο. Διαισθάνεται αυτά που οι λεγόμενοι κριτικοί της τέχνης, μέσα στη μονομερή σοφία τους, δεν καταφέρνουν πια να νοιώσουν.
Ένοιωσε ο λαός μας τη μεγάλη προσφορά του Λογοθετίδη στη θεατρική τέχνη του έθνους. Τη διαισθάνθηκε όταν παρακολουθούσε τον εθνικό μας καλλιτέχνη, επί χρόνια ολόκληρα, να παίζη αυτά τα 110 ελληνικά έργα που αναφέρει η σταδιοδρομία του. Εκατόν δέκα Ρωμηούς τον είδε να ζωντανεύη επί σκηνής. Να ζωντανεύη τα παθήματα και τα πάθη τους τα κωμικά, κάτω από τα οποία ωστόσο ενυπήρχε, σχεδόν πάντοτε, το δραματικό στοιχείο. Οι καημοί του κοσμάκη, τα βάσανα του Νεοέλληνα, τα μεράκια του, οι πίκρες του, όλα αυτά που αποτελούνε τον ψυχικό βίο του Ρωμηού, τα ενεφάνιζε ο Λογοθετίδης στη σκηνή του, κάτω από το χαρούμενο προσωπείο του γέλιου. Μας έκανε να γελούμε, για να μην κλάψουμε, να γελούμε με τις τόσες κακομοιριές μας, με τα εθνικά μας ελαττώματα, με τις κακοριζικές και τις τζαναμπετιές μας. Μέσα από το γέλιο, όπου μας παρέσυρε, λυτρωνόμαστε. Και συγχρόνως φρονηματιζόμαστε. Βλέπαμε τα κουσούρια μας, ανάγλυφα, έντονα, στις διαστάσεις της καρικατούρας, και ντρεπόμαστε για λογαριασμό μας. Και βγαίναμε από το θέατρο με την απροσδιόριστη απόφαση να διορθωθούμε — σαν Ρωμηοί και σαν άνθρωποι.
Από την άποψη αυτή, λοιπόν, ο Λογοθετίδης ήταν ένας δάσκαλος της ελληνικής κοινωνίας. Με βιβλίο του το ελληνικό έργο και με εκπαιδευτική του μέθοδο το γέλιο, εμάθαινε στις χιλιάδες των θεατών του τα ελαττώματά τους, τα εθνικά και τα ανθρώπινα, και τους καλούσε έμμεσα να τα κόψουν, να τα θεραπεύσουν. Και οι διδασκόμενοι έφευγαν με το αίσθημα της ευγνωμοσύνης για τον καλοκάγαθο δάσκαλο, μιας ευγνωμοσύνης που γινόταν σιγά-σιγά λατρεία. Αυτή η λατρεία ήταν που ξέσπασε σε δάκρυα το μαύρο δειλινό της περασμένης Δευτέρας. Ο λαός, που του χρωστούσε μαζί με την ευφροσύνη του γέλιου και την ωφέλιμη διδαχή, εθρήνησε, έτσι πάνδημα, και έτσι εγκάρδια, όχι πια τον κωμικό, αλλά προπαντός τον μεγάλο ερμηνευτή των ελληνικών θεατρικών έργων, της ελληνικής ζωής, της ζωής της δικής του.
*Κείμενο του διαπρεπούς δημοσιογράφου, ιστορικού ερευνητή και θεατρικού συγγραφέα Γεωργίου Ρούσσου (1910-1984) για τον Βασίλη Λογοθετίδη. Έφερε τον τίτλο «Ο μεγάλος κωμικός που πέθανε» και είχε δημοσιευτεί στον «Ταχυδρόμο» το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 1960, μία εβδομάδα μετά το θάνατο και πέντε ημέρες μετά την κηδεία του Λογοθετίδη.
Ο Γεώργιος Ρούσσος
Ο σπουδαίος ηθοποιός Βασίλης Λογοθετίδης απεβίωσε το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 1960, στις 5:40 μ.μ., συνεπεία καρδιακής συγκοπής. Ο δημοφιλής κωμικός ετοιμαζόταν να μεταβεί στο θέατρο.
Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη κατόπιν εντολής τού τότε πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Η γυναίκα του Βασίλη Λογοθετίδη είχε σκοτωθεί μαζί με τον εραστή της
Ο τότε διάδοχος του Θρόνου Κωνσταντίνος και ο φίλος του Μιχάλης Αρναούτης παρακολούθησαν κρυφά την κηδεία του κορυφαίου Έλληνα κωμικού.
Τέτοιες ημέρες πριν από 66 χρόνια (20-2-1960), έφυγε ξαφνικά από τη ζωή ο μεγαλύτερος Έλληνας κωμικός Βασίλης Λογοθετίδης.
Γεννήθηκε στο Μυριόφυτο της Ανατολικής Θράκης το 1900, πήγε στην Κωνσταντινούπολη και στα 20 του χρόνια ήρθε στην Αθήνα και άρχισε την επαγγελματική του καριέρα δίπλα στη Μαρίκα Κοτοπούλη.
Όμως, έτυχε να ζήσει προδομένος από ένα δραματικό γεγονός, άγνωστο στο ευρύ κοινό, στο οποίο θα αναφερθούμε…
Στο απόγειο της δόξας του βρήκε το μεγάλο έρωτα που τον πλήγωσε και τον καταρράκωσε…
Παντρεύτηκε στην Αθήνα τη γυναίκα που γνώρισε και αγάπησε νέος στην Πόλη, αλλά η ευτυχία και η δόξα τον φθόνησαν όταν έφτασε η είδηση στα γραφεία των εφημερίδων.
«Σκοτώθηκε η γυναίκα του με τον εραστή της!». Ο σκοτωμένοςήταν ένας νεαρός δάσκαλος Σχολής Οδηγών, στον οποίο ο Βασίλης είχε εμπιστευθεί την εκμάθηση του βολάν στην αγαπημένη του…
Κι εκείνη τον ερωτεύθηκε! Πάνω σ’ έναν «ερωτικό ή και αισθησιακό σπασμό» –όπως διέγνωσαν τότε οι ιατροδικαστές– δάσκαλος και μαθητευόμενη αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν…
Πήγαν οι δημοσιογράφοι στο θέατρο «Κεντρικόν», στην πλατεία Κολοκοτρώνη, όπου έπαιζε ο Λογοθετίδης και του το είπαν… Τους κοίταξε στα μάτια, κι εκείνοι κατάλαβαν τι τους ζητούσε…!
Την επομένη οι δημοσιογράφοι σε συνεννόηση μεταξύ τους, έγραψαν το πατρικό της επίθετο, Τζεδάκη, παραποιημένο στα ψιλά… Ο Τύπος τον σεβάστηκε.
Για τις μεγάλες του υπηρεσίες στο Θέατρο, ο βασιλιάς Παύλοςείχε απονείμει στον Λογοθετίδη τον Χρυσό Σταυρό του Φοίνικος. Πετούσε απ’ τη χαρά του, και σε κάποια στιγμή αστειευόμενος, λέει του βασιλιά: «Το παράσημο μεγαλειότατε, θα παίξει ρόλο στη σύνταξή μου; Θα τη μεγαλώσει;».
Και σε μία θριαμβευτική περιοδεία του στις ΗΠΑ, ο δήμαρχος του Πίτσμπουργκτού παρέδωσε το «χρυσό κλειδί» της πόλης και ένα μετάλλιο. Και ο Βασίλης, με το χιούμορ που τον διέκρινε, τα δάγκωσε λέγοντας αστειευόμενος: «Άσε να δω αν είναι από χρυσό, γιατί οι σύμμαχοι πολλές φορές κάνουν και λάθη…».
Κάποτε στο θέατρο, μόλις έβγαινε στη σκηνή ο Λογοθετίδης, ένας θαυμαστής του καθισμένος στην πρώτη σειρά, παρακολουθούσε κάθε του κίνηση λέγοντας «μπράβο Βασιλάκη!».
Παράλληλα, φρόντιζε να τον προφυλάσσει από κακοτοπιές, που ο συγγραφέας είχε βάλει να παθαίνει επί της σκηνής. Έτσι, όταν ο Λογοθετίδης ήταν έτοιμος να πέσει θύμα, ο θαυμαστής του τον ειδοποιούσε με νοήματα αγωνιωδώς: «Πρόσεχε Βασιλάκη!» Αλλά επειδή ο Βασιλάκης δεν έπαιρνε χαμπάρι, του φώναζε πιο έντονα. Και όταν ο «κακός» τού έμπηξε το μαχαίρι στην καρδιά, ο θαυμαστής σηκώθηκε αγανακτισμένος: «Στο είπα βρε Βασιλάκη, πρόσεχε, κάτι σου σκαρώνουν!…».
Ένα βράδυ, σε αθηναϊκή ταβέρνα, βρέθηκαν από σύμπτωση και συνέτρωγαν ο ΒασίληςΛογοθετίδης, ο Βασίλης Αργυρόπουλος, ο Βασίλης Αυλωνίτης και ο θεατρικός επιχειρηματίας Βασίλης Μπουρνέλης. Καρέ των Βασίληδων! Μπαίνει κάποια στιγμή με την παρέα του ο Αιμίλιος Βεάκης, γνωστός για τα αριστερά του φρονήματα. Τους βλέπει και λέει στους δικούς του, δυνατά και πειραχτικά, για να ακουστεί: «Παιδιά, πάμε να φύγουμε. Εδώ απόψε έχουν συνάθροιση οι βασιλόφρονες!». Και το γέλιο πήγε σύννεφο…
Ο Λογοθετίδης έσβησε ξαφνικά το πρωινό της 20ής Φεβρουαρίου 1960 στο σπίτι του στο Παλαιό Φάληρο. Την επομένη, πάνδημη έγινε η κηδεία του από το Α’ Νεκροταφείο.
Η αείμνηστη, η γλυκιά φίλη Ίλια Λιβυκού (έφυγε από τη ζωή το 2002), που στάθηκε δίπλα του συμπρωταγωνίστρια σε πολλές ταινίες, σε μία παλιά συνάντησή μας, στο σπίτι του ζωγράφου Μπότη Θαλασσινού στην Πατησίων, μου είχε αποκαλύψει:
«Επειδή το πρωτόκολλο δεν επέτρεπε σε μέλη της βασιλικής οικογένειας να παραστούν σε κηδείες, ο νεαρός διάδοχος Κωνσταντίνος συγκινημένος από το χαμό του, μαζί με τον φίλο του Μιχάλη Αρναούτη, πήγε χωρίς να γίνει αντιληπτός. Παρακολούθησε την τελετή της ταφής από το μικρό λοφίσκο, και όταν ο κόσμος έφυγε, κατέβηκε στον τάφο και άναψε ένα κεράκι. Τον εθαύμαζε, τον εκτιμούσε, θα έλεγα τον ελάτρευε τον Λογοθετίδη, όπως φυσικά κι εκείνος».
«Η Τέχνη δεν φθείρεται, ούτε οξειδώνεται» έλεγε ο Βασίλης Λογοθετίδης. Και αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι παλιές ποιοτικές ταινίες του είναι Τέχνη και γι’ αυτό δεν φθείρονται στο πέρασμα του χρόνου. Ψυχαγωγούν, διασκεδάζουν, συγκινούν: «Ένας ήρως με παντούφλες», «Δεσποινίς ετών 39», «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», «Ο ζηλιαρόγατος», «Κάλπικη λίρα», «Oύτε γάτα ούτε ζημιά» κ.ά.
Λίντα Γίγα: Το ανεκπλήρωτο όνειρο και ο εφιάλτης που έζησε για 20 χρόνια μέχρι τον θάνατο στα 52 της χρόνια
Αποκαλυπτική και ανεπιτήδευτη, η «Ρlaymate» Λίντα Γίγα είχε το σeξαπίλ της να ανοίγει πόρτες και να ρίχνει τα αρσενικά στα πατώματα. Χάριζε λαχταριστές πόζες σε ταινίες και ιλουστρασιόν περιοδικά. Την απεικόνιζαν συνήθως γuμνή ή ημίγuμνη.
Πλάι στις άλλες καυτές υπάρξεις της βιντεοκασέτας, όπως η Βίνα Ασίκη και η Ισμήνη Καλέση. Η Λίντα Γίγα γδύθηκε για να ποζάρει για τον Μιχαλόπουλο στο «Αδελφή μου, αγάπη μου» και καθιερώθηκε πριν καν πέσουν τα ρούχα της στο πάτωμα.
Μετά ήρθαν οι ανεπανάληπτοι «The Κόπανοι» να την εγκαθιδρύσουν ως ένα ακόμα σκοτεινό αντικείμενο του πόθου μιας ολόκληρης δεκαετίας.
Κι εκείνη πλαισίωνε τη σeξι παρουσία της με ένα μελαγχολικό ύφος. Με μια κοριτσίστικη φωνή συνθέτοντας ένα εκρηκτικό μείγμα που έβρισκε το ανδρικό κοινό τουλάχιστον ακαταμάχητο!
Η γοητευτική Λίντα Γίγα ήταν ωστόσο ένα διαχρονικό μυστήριο. Εξαφανίστηκε εξάλλου όσο γρήγορα καθιερώθηκε και κανείς δεν άκουσε έκτοτε νέα της.
Η κοινωνία την ξαναθυμήθηκε τραγικά τον Ιούλιο του 2016, όταν η μόλις 52χρονη ηθοποιός έφευγε πρόωρα από τον κόσμο, αν κι αυτό θα ήταν όλο, μια είδηση και δυο καλά λόγια.
Ποια ήταν η Λίντα Γίγα
Το δροσερό κορίτσι που μάθαμε από το ελληνικό σινεμά και τη βιντεοκασέτα αργότερα ως Λίντα Γίγα γεννιέται το 1964. Και εκεί εξαντλούνται όσα ξέρουμε για το σeξι φαινόμενο των ’80s.
Θα τη δούμε για πρώτη φορά στο σελιλόιντ το 1985 να πλαισιώνει τους Βουτσά και Μουστάκα στα αξέχαστα «Τούβλα« του Όμηρου Ευστρατιάδη. Πραγματική φήμη θα αποκτήσει ωστόσο δύο χρόνια αργότερα, στο «Αδελφή μου, αγάπη μου» (1987) του Γιάννη Χαρτοματζίδη.
Ο οποίος έχει ήδη επιλέξει για τον πρωταγωνιστικό ρόλο τον Πάνο Μιχαλόπουλο, που σκίζει καθ’ όλη τη δεκαετία του 1980, και ψάχνει ένα φρέσκο πρόσωπο με σeξαπίλ και θηλυκότητα. Αλλά και γλύκα και σεμνότητα, για να τον πλαισιώσει. Και το βρίσκει στην όλο νάζι Λίντα Γίγα.
Η ταινία κάνει την παρθενική της προβολή τον Μάρτιο του 1987 και το ανδρικό κοινό έρχεται αντιμέτωπο με την αιθέρια οπτασία. Η οποία βγάζει τα ρούχα της για να ποζάρει για τον χρωστήρα του Μιχαλόπουλου, μένει μονάχα με ένα μπλε σεντόνι.
Πόσο μάλλον που την ίδια χρονιά η αποκαλυπτική Γίγα θα κάνει εκείνη τη μοιραία φωτογράφιση στο ανδρικό περιοδικό «Ρlayboy». Θα παίξει την πέτρα του σκανδάλου δίπλα στον Γιώργο Κωνσταντίνου στο καλτ αριστούργημα του τελευταίου «The Κόπανοι» (1987)!
Η κινηματογραφική Λιάνα της ταινίας με υπότιτλο «Και οι 8 ήταν βλήματα» θα εξαργυρώσει τη φήμη της με δύο ακόμα κινηματογραφικές ταινίες. Εντωμεταξύ θα την ανακάλυπτε ο κόσμος του βίντεο.
Πλάι στις οκάδες των βιντεοταινιών που γυρίζει τον μήνα, προλαβαίνει να παίξει δίπλα στον Στάθη Ψάλτη στον «Πρωτάρη μπάτσο και την τροτέζα» (1989), αλλά και στο «Oh Babylon» (1989) του Κώστα Φέρρη.
Από την Αθήνα στην Ιαπωνία
Στην κινηματογραφική εκδοχή της τραγωδίας των Βάκχων που αποπειράθηκε ο Φέρρης όπου όνειρο και πραγματικότητα μπλέκονται με όρια δυσδιάκριτα, η Λίντα Γίγα πλαισιώνει τους Γιώργο Μοσχίδη, Άλκη Παναγιωτίδη και Κωνσταντίνο Τζούμα, αλλά και τον θρυλικό Νικόλα Άσιμο, και φτάνει μέχρι και την Ιαπωνία.
Η ταινία του Φέρρη ταξίδεψε σε πολλά κινηματογραφικά φεστιβάλ του πλανήτη, δίνοντας την ευκαιρία στην ηθοποιό να αποδείξει πως είχε σαφώς μεγαλύτερες ερμηνευτικές δυνατότητες από όσες είχε προλάβει να δείξει στο εμπορικό σινεμά της εποχής.
Στο μυαλό των περισσότερων όμως η Λίντα Γίγα είναι συνυφασμένη με τη γενιά της βιντεοκασέτας, την οποία τίμησε ολόθερμα.
Οι τίτλοι πολλοί και δηλωτικοί: «Για ψύλλου πήδημα» (1987), «Και πετάει και πηδάει» (1987), «Ο κρεββατοκυνηγός» (1987), «Ακαταμάχητος πιλότος» (1988), «Σήμα κινδύνου» (1988), «Άβε Μάφια: Εθνική Ακαδημία Απατεώνων» (1989), «Ένα μωρό στο ταξί μου» (1989), «Καλοκαιρινές αταξίες» (1989), «Φιλιππινέζα σε τιμή ευκαιρίας» (1989), «Eρωτικές παραλλαγές» (1989), «Τα κορίτσια θέλουν ξύλο» (1989), «Κύριε καθηγητά πού κοιμηθήκατε χθες;» (1989), «Ο πειρατής και η Φιλιππινέζα» (1990), «Τα eρωτικά» (1990) κ.ά.
Στην τηλεόραση το 1989
Η Γίγα πρόλαβε να περάσει και από το γυαλί, καθώς τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και οι αρχές της επόμενης τις ανήκαν ολότελα. Στην τηλεόραση πρωτοεμφανίστηκε το 1989 στη σειρά «Οι άγγελοι κι εγώ» (ΕΤ2), πλάι στον Κώστα Ρηγόπουλο και τον Παύλο Ευαγγελόπουλο, και δύο χρόνια αργότερα έπαιξε δίπλα στον Γιάννη Μιχαλόπουλο στο σίριαλ «Οι Εργένηδες» (ΑΝΤ1), σε σκηνοθεσία Όμηρου Ευστρατιάδη.
Η Γίγα έπαιξε και στη βραχύβια μεταφορά του «Κύριε καθηγητά πού κοιμηθήκατε χθες;» (MEGA – 1991) που έφερε στην τηλεόραση ο Γιώργος Κωνσταντίνου, για να ολοκληρώσει τις εμφανίσεις της σε μικρή και μεγάλη οθόνη με τη «Γαλάζια κρουαζιέρα» (ANT1 – 1993), πλάι στον Χαϊκάλη και τον Εσκενάζι.
Και μετά εξαφανίστηκε ως διά μαγείας από παντού.
Τα τελευταία χρόνια της ηθοποιού
Η Λίντα Γίγα μετά τη χρυσή γι’ αυτή δεκαετία του 1980 συνδέεται ενδεχομένως με την οικογένεια που έκανε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αποτραβήχτηκε από τη showbiz για να μεγαλώσει όπως ήθελε το παιδί της. Οι φιλοδοξίες της μεγάλης υποκριτικής καριέρας υποχώρησαν μπροστά στο θαύμα της μητρότητας. Και τη δημιουργία μιας ευτυχισμένης οικογένειας.
Όπως έγινε εξάλλου γνωστό από τα δημοσιεύματα που κυκλοφόρησαν κατά την ημερομηνία του θανάτου της, στα μέσα της δεκαετίας του 1990 χτυπήθηκε από το επικίνδυνο αυτοάνοσο νόσημα «Λύκος». Μια ρευματική πάθηση που προσβάλλει τις αρθρώσεις και περιλαμβάνει συχνά και ανωμαλίες του ανοσοποιητικού συστήματος.
Ο εφιάλτης που έζησε για είκοσι χρόνια ήταν αυτός που θα την ανάγκαζε να αποσυρθεί οριστικά από τα καλλιτεχνικά πράγματα. Κουραζόταν πια πολύ και μάλιστα δυσανάλογα γρήγορα.
Το κορίτσι που έκοβε άλλοτε την ανάσα με τις τολμηρές φωτογραφίσεις ήθελε να επιστρέψει χρόνια αργότερα στα καλλιτεχνικά δρώμενα με ένα σενάριο που είχε γράψει και συζητούσε για να γυριστεί ταινία.
Το όνειρό της θα έμενε ωστόσο ανεκπλήρωτο, καθώς έχανε ολοένα και περισσότερο τη μάχη για τη ζωή της. Μια μάχη που έδινε με αξιοπρέπεια και πελώρια υπομονή για ένα καλό τμήμα του βίου της.
Όταν έφυγε από τον κόσμο στις 13 Ιουλίου 2016, στα 52 της χρόνια, λίγοι ήταν αυτοί που τη θυμήθηκαν για το ύστατο χαίρε. Κηδεύτηκε στο κοιμητήριο του Κόκκινου Μύλου, παρουσία συγγενών και φίλων, και δημοσίως την αποχαιρέτισε μόνο η συνάδελφός της Καίτη Φίνου.
Η Καίτη Φλινου ενημέρωσε από το Facebook για τον θάνατό της: «Ένα κορίτσι των 80ς έφυγε σήμερα από τη ζωή. Η ηθοποιός Λίντα Γίγα υπέκυψε στην αρρώστια που την ταλαιπωρούσε από τα μέσα του ’90. Καλό σου ταξίδι κορίτσι μου».
Και έτσι έφυγε από τη ζωή το κορίτσι εκείνο με την απαράμιλλη ομορφιά και το εκφραστικό βλέμμα.
Καβάλα: «Έθαψε γυναίκα και γιο και λύγισε και ο ίδιος» λένε για τον αγρότη που αυτοκτόνησε
Μάνα και γιος προσβλήθηκαν από κορωνοϊό και έχασαν τη ζωή τους – Ο σύζυγος και πατέρας των θυμάτων δεν άντεξε την απώλειά τους και αυτοκτόνησε
Mια οικογενειακή τραγωδία κρύβεται πίσω από την αυτοχειρία ενός πατέρα, στο χωριό Ελαιοχώρι της Καβάλας.
Ο ήλικιωμένος άντρας έβαλε τέλος στη ζωή του μετά τον θάνατο της γυναίκας του και του γιου του, οι οποίοι νόσησαν από κορωνοϊό. Μάλιστα, ο γιος του ήταν ιερομόναχος σε μοναστήρι της Χαλκιδικής και μάνα και γιος πέθαναν, σύμφωνα με πληροφορίες, με διαφορά λίγων μηνών.
Οι κάτοικοι στο χωριό Ελαιοχώρι της Καβάλας έχουν σοκαριστεί απο την αυτοκτονία του συγχωριανού τους, ο οποίος βρέθηκε κρεμασμένος με σκοινί μέσα στο σπίτι του από την κόρη του. Μόνο καλά λόγια έχουν να πουν για την οικογένεια του αυτόχειρα. Όσοι τους γνώριζαν λένε ότι «έθαψε γυναίκα και γιο και μετά λύγισε και ο ίδιος». Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει το τραγικό τέλος αυτών των ανθρώπων.
Η Ντέινα Μάγερ δεν φοβάται να παραδεχτεί ότι το να είσαι μαμά είναι πολύ κουραστικό. Ταυτόχρονα όμως δεν σταματά να λέει ότι η κόρη της, η Λουέλα, είναι ότι πιο όμορφο και πιο σημαντικό έχει κάνει στη ζωή της.
Η Ντέινα θυμάται τη στιγμή που υποσχέθηκε στη Λουέλα ότι “όποτε με χρειαστείς, θα είμαι πάντα εκεί για σένα”.“Αυτό έγινε πριν από αρκετές εβδομάδες. Πήγα στη κούνια με την ελπίδα να απαλύνω το κλάμα και τις κραυγές της λόγω της οδοντοφυΐας.
Ήμουν εκεί στη μέση μιας ζεστής, κουραστικής μέρας και θυμήθηκα την υπόσχεση που της είχα δώσει. Μία από τις πρώτες φορές που ο σύζυγος μου Ματ και εγώ αφήσαμε τη Λουέλα, ήταν για να πάμε σε μια θρησκευτική συναυλία.
Εκείνο το βράδυ ένας ιεραπόστολος μοιράστηκε την ιστορία του. Ήταν μια ιστορία που φώλιασε στη καρδιά μου και θα με στοιχειώνει για πάντα.
Μια στιγμή που με έκανε 100 φορές πιο εύθραυστη από όσο ήμουν ήδη. Αυτός ο ιεραπόστολος πήγε σε ένα ορφανοτροφείο στην Ουγκάντα. Είχε πάει σε πολλά περισσότερα κατά το παρελθόν αλλά αυτό ήταν διαφορετικό. Μόλις πέρασε τη πόρτα βρέθηκε μπροστά σε πάνω από 100 μικρές κούνιες γεμάτες με μωρά.
Πρόσεξε με έκπληξη και απορία πως ο μόνος ήχος που μπορούσε να ακούσει ήταν η σιωπή. Μια σιωπή που καθόλου δεν δικαιολογούσε η ύπαρξη τόσων μωρών στο χώρο. Γύρισε προς την οικοδέσποινα του και τη ρώτησε γιατί το ορφανοτροφείο ήταν τόσο σιωπηλό. Η απάντησή της είναι κάτι που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου.
ΠΟΤΕ. Εκείνη τον κοίταξε και του είπε: «Μετά από περίπου μια εβδομάδα που τα μωρά είναι εδώ και φωνάζουν και κλαίνε για αμέτρητες ώρες, τελικά σταματούν όταν συνειδητοποιούν ότι κανείς δεν πρόκειται να πάει κοντά τους…” Σταματάνε να κλαίνε όταν συνειδητοποιούν ότι κανείς δεν πρόκειται να πάει κοντά τους. Όχι σε 10 λεπτά, όχι σε 4 ώρες, ίσως όχι ποτέ …
Τρομακτικό. Η καρδιά μου ράγισε. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα μέσα μου μια λαχτάρα, μια πείνα .. έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου. Όταν ήρθαμε στο σπίτι εκείνο το βράδυ η Λουέλα κοιμόνταν στο κρεβατάκι της. Την κοίταξα και της υποσχέθηκα. Ότι και να γίνει, όποτε με χρειαστεί και με φωνάξει θα βρίσκομαι πάντα δίπλα της.
Πάντοτε. Στις δυο το πρωί όταν απελπισμένα κλαίει θα τρέχω δίπλα της. Όταν πληγωθεί, όταν η καρδιά της ραγίσει, θα είμαι εκεί. Θα είμαι πάντα εκεί για να την κρατήσω, και να της δείξω ότι δεν είναι μόνη. Θα της δείξω ότι μέσα από τα δάκρυα και τις απογοητεύσεις μας κατά καιρούς, είναι εντάξει να κλαίει και είναι εντάξει να αισθάνεται. Ότι θα είμαστε πάντα και εγώ και ο σύζυγος μου δίπλα της, όποτε μας έχει ανάγκη”.
Η Τούλα Δημητρίου ήταν μια καλλιτέχνιδα που άφησε το δικό της διακριτό, αλλά βαθιά ουσιαστικό αποτύπωμα στη σκηνή. Με το ταλέντο, τη χάρη και την αέρινη παρουσία της, κατάφερε να κερδίσει την αγάπη του κοινού και τον σεβασμό των συναδέλφων της, αποτελώντας για χρόνια μια από τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες του είδους.
Γεννημένη στην Πάτρα το 1928, η Τούλα Δημητρίου δεν ξεκίνησε την πορεία της στο θέατρο με έναν αυστηρά προσχεδιασμένο τρόπο. Αντίθετα, η ενασχόλησή της με το θεατρικό τραγούδι προέκυψε σχεδόν τυχαία, γεγονός που αποδεικνύει πως το ταλέντο της δεν μπορούσε παρά να βρει τον δρόμο του προς τη σκηνή. Με δάσκαλο τον Ι. Μεταξά, καλλιέργησε τη φωνή και την εκφραστικότητά της, ενώ σύντομα άρχισε να συμμετέχει σε περιοδείες με μικρούς θιάσους, παρουσιάζοντας οπερέτες και μουσικές κωμωδίες σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.
Η επαγγελματική της καταξίωση ήρθε νωρίς. Το 1951 εντάχθηκε στον θίασο του Παρασκευά Οικονόμου, ενώ την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε και στον θίασο του Μίμη Κοκκίνη, αποδεικνύοντας ότι διέθετε όλα τα στοιχεία μιας ολοκληρωμένης θεατρίνας. Η αναγνώριση του ταλέντου της επισφραγίστηκε με την απόκτηση άδειας ασκήσεως επαγγέλματος από την Επιτροπή «Εξαιρετικών Ταλέντων», κάτι που εκείνη την εποχή αποτελούσε σημαντική διάκριση.
Καθοριστική στιγμή στην καριέρα της υπήρξε η συνεργασία της με τον ηθοποιό και χορογράφο Απόλλωνα Γαβριηλίδη. Στον θίασο των αδελφών Καλουτά, οι δυο τους δημιούργησαν ένα από τα πιο αγαπημένα και επιτυχημένα καλλιτεχνικά ντουέτα της εποχής. Η χημεία τους πάνω στη σκηνή, η ζωντάνια, το μπρίο και η αμεσότητα στην επικοινωνία με το κοινό τους έκαναν αχώριστους καλλιτεχνικά και ιδιαίτερα δημοφιλείς. Μαζί συνέχισαν τη συνεργασία τους σε πολλούς θιάσους, όπως της Κούλας Νικολαΐδου και του Κώστα Χατζηχρήστου, αλλά και σε κοσμικά κέντρα στην Αθήνα και την επαρχία.
Στη φωτογραφία, Μανώλης Δεστούνης, ο μαέστρος Βαγγέλης Λυκιαρδόπουλος και η Τούλα Δημητρίου
Η Τούλα Δημητρίου ξεχώριζε για την ιδιαίτερη σκηνική της παρουσία. Είχε μια σπιρτόζικη ματιά, φυσική κίνηση και έναν λόγο γεμάτο ελαφράδα και ρυθμό. Ήταν από εκείνες τις ηθοποιούς που μπορούσαν να γεμίσουν τη σκηνή χωρίς υπερβολές — με απλότητα, χάρη και σιγουριά. Το περπάτημά της ήταν χαρακτηριστικά «αέρινο», ενώ η ενέργειά της μεταδιδόταν αβίαστα στο κοινό.
Μετά τον θάνατο του Απόλλωνα Γαβριηλίδη το 1966, συνέχισε μόνη της την καλλιτεχνική της πορεία, διατηρώντας τη ζωντάνια και την αγάπη της για το θέατρο. Παρέμεινε ενεργή για χρόνια, ενώ αργότερα έκανε και τηλεοπτικές εμφανίσεις, μεταξύ των οποίων και συμμετοχή στη δημοφιλή σειρά «Το Ρετιρέ» του Γιάννη Δαλιανίδη, δίπλα στην Κατερίνα Γιουλάκη.
Δείτε το βίντεο:
Η ζωή της κύλησε μακριά από τα φώτα της υπερβολικής δημοσιότητας, αλλά πάντα κοντά στην ουσία της τέχνης. Υπήρξε μητέρα μιας κόρης και μέχρι τα τελευταία της χρόνια διατηρούσε τη μνήμη μιας εποχής όπου το θέατρο είχε άλλη αθωότητα και μαγεία.
Η Τούλα Δημητρίου έφυγε από τη ζωή στις 29 Ιουλίου 2016, σε ηλικία 88 ετών, μετά από μάχη με τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Κηδεύτηκε στον Χολαργό, αφήνοντας πίσω της αναμνήσεις, εικόνες και στιγμές που σημάδεψαν το ελληνικό μουσικό θέατρο.
Σήμερα, τη θυμόμαστε με αγάπη και συγκίνηση. Για το μπρίο της, την κομψότητά της, την αλήθεια της πάνω στη σκηνή. Για εκείνο το ξεχωριστό «κάτι» που δεν διδάσκεται — μόνο χαρίζεται.
Μαίρη Ευαγγέλου: Πώς είναι σήμερα το παιδί θαύμα του κινηματογράφου – Οι τελευταίες στιγμές με τον Δαδινόπουλο
Η Μαίρη Ευαγγέλου ξεκίνησε την πορεία της στον ελληνικό κινηματογράφο όταν ήταν μόλις 7 χρονών, όταν την εντόπισε παραγωγός τυχαία στον δρόμο.
Σε ένα μικρό χωριό με λιγοστούς κατοίκους ζει το παιδί – θαύμα του ελληνικού κινηματογράφου, Μαίρη Ευαγγέλου.
«Επέλεξα να μείνω μόνιμα εκεί, γιατί η Αθήνα είναι μια τρέλα πια. Αν και εγώ έχω γεννηθεί και μεγαλώσει στην Αθήνα. Βρίσκεις τον εαυτό σου: το ξύπνημα το πρωί, τα νυχτοπούλια το βράδυ. Δεν με έχει κουράσει. Έρχομαι και στην Αθήνα για δουλειές. Με χαρά έρχομαι και στην πορεία εκνευρίζομαι», είπε στο «Στούντιο 4» για την απόφασή της να ζήσει στην Αβγαριά και να ασχοληθεί με τη γη.
Πώς ξεκίνησε την πορεία της στον κινηματογράφο
Η Μαίρη Ευαγγέλου ήταν μόλις 7 χρόνων όταν ξεκίνησε την πορεία της στον κινηματογράφο. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει την εντόπισαν στον δρόμο. «Η μητέρα μου ήταν παθιασμένη με τον κινηματογράφο. Συζήτησε και με τον μπαμπά μου, δεν είχαν πρόβλημα», είπε. Παραδέχτηκε δε, ότι ακόμη και τότε με κάποια μελό σενάρια γελούσαν.
Η ίδια αγαπούσε πολύ το σχολείο και για εκείνη αποτέλεσε μεγάλο της άγχος να ισορροπήσει ανάμεσα στις υποχρεώσεις της στο σινεμά και σε αυτό. «Θα ήθελα ίσως να είχα ασχοληθεί με την ψυχολογία, αλλά δεν το μετάνιωσα. Το πιο ενδιαφέρον δεν ήταν οι ταινίες, αλλά ότι έκανα θέατρο», ανέφερε μεταξύ άλλων.
Η αναγνωρισιμότητα και ο γάμος με τον Δαδινόπουλο
Καθοριστικό ρόλο στα πρώτα της βήματα σε μικρή ηλικία έπαιξε ο Ζαννίνο με τον οποίο συμμετείχε στην ταινία «Το θαύμα της Μεγαλόχαρης» το 1965.
Η μεγάλη αναγνωρισιμότητα ήρθε μέσα από τη σειρά «Λούνα Παρκ» το 1974 του Γιάννη Δαλιανίδη όπου υποδύθηκε τη Ρένα.
Υπήρξε παντρεμένη με τον ηθοποιό Νίκο Δαδινόπουλο με τον οποίο γνωρίστηκαν μέσα από το «Λούνα Παρκ» και μαζί απέκτησαν έναν γιο, τον Άλκη ο οποίος ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία.
Νίκος Δαδινοπουλος Μαίρη Ευαγγέλου στο γάμο τους
«Είχαμε χωρίσει αρκετά χρόνια πριν φύγει από τη ζωή και όχι καλά. Η αγάπη δεν μπορεί να διαγραφεί. Μπαίνουν μέσα εγωισμοί. Όταν συμβαίνει όμως κάτι δεν γίνεται. Όταν έμαθα ότι δεν είναι καλά τα πράγματα από τον γιο μου, ξεκίνησα στις 2 το βράδυ για να προλάβω το αεροπλάνο να φύγω. Τον πρόλαβα μία εβδομάδα. Ήταν μία εβδομάδα δύσκολη», ανέφερε για τις τελευταίες ώρες του Νίκου Δαδινόπουλου όπου βρισκόταν στο πλευρό του.
Μαίρη Ευαγγέλου – Νίκος Δαδινόπουλος
Η Μαίρη Ευαγγέλου με τον γιο της Άλκη
Η υπεροχη, ταλαντούχα και πανέμορφη ηθοποιός Μαίρη Ευάγγελου στα 72 της χρόνια
Το καθάρισμα των παντζουριών είναι μία κοπιαστική εργασία για την κάθε νοικοκυρά.
Με το παρακάτω κόλπο θα δείτε φοβερά αποτελέσματα χωρίς καθόλου κόπο.
Καθάρισμα παντζουριών: Τα υλικά που θα χρειαστείτε
Τα μόνα υλικά που θα χρειαστείτε είναι λίγο ζεστό νερό, λευκό ξίδι, λίγο υγρό για τα πιάτα και μια βούρτσα, με την οποία θα τρίψετε τα παντζούρια. Το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι είναι ότι καθαρίζουν μόνο το εξωτερικό των παντζουριών, αφού θεωρούν ότι μόνο εκεί λερώνονται.
Για να καθαρίσετε τα παντζούρια σας εξωτερικά, μπορείτε να κάνετε κάτι πολύ πιο εύκολο. Μπορείτε να τα καθαρίσετε ρίχνοντάς τους νερό με το λάστιχο. Στην συνέχεια, παίρνοντας τη βούρτσα την οποία έχετε βουτήξει στο μείγμα που αναφέραμε, τρίψτε τα παντζούρια σας.
Καθάρισμα παντζουριών: Πως να τα καθαρίσετε από μέσα
Για να καθαρίσετε τα παντζούρια από μέσα, εννοείται πως δεν μπορείτε (δυστυχώς) να χρησιμοποιήσετε το λάστιχο. Μπορείτε, όμως, να χρησιμοποιήσετε την ηλεκτρική σας σκούπα, έτσι ώστε να μαζέψετε την πολύ σκόνη.
Αφού το κάνετε αυτό, πάρτε τη λεκάνη με το νερό, το ξίδι και το απορρυπαντικό πιάτων με ένα βετέξ. Βουτήξτε αρχικά το βετέξ στο μείγμα και καθαρίστε στην συνέχεια τα παντζούρια σας. Τέλος, σκουπίστε τα με μια καθαρή πετσέτα.
Το καθάρισμα των παντζουριών μπορεί να γίνει πιο εύκολο με μερικά απλά και πρακτικά κόλπα. Καλό είναι να αποφεύγετε τον έντονο ήλιο, γιατί το νερό και το ξίδι στεγνώνουν γρήγορα και αφήνουν σημάδια. Προτιμήστε ώρες με σκιά ή συννεφιά για καλύτερο αποτέλεσμα.
Για επίμονους λεκέδες από σκόνη ή καυσαέριο, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε λίγη μαγειρική σόδα πάνω στη βρεγμένη επιφάνεια και να τρίψετε απαλά με βούρτσα. Επίσης, μια παλιά βαμβακερή κάλτσα φορεμένη στο χέρι βοηθά να καθαρίζετε εύκολα τα φύλλα των παντζουριών, ακόμη και στα δύσκολα σημεία.
Για να μη μαζεύεται γρήγορα σκόνη, περάστε τα παντζούρια μετά το καθάρισμα με πανί βρεγμένο σε νερό με λίγες σταγόνες μαλακτικό ρούχων. Δημιουργείται ένα λεπτό φιλμ που καθυστερεί την επικάθιση σκόνης. Για γωνίες και μεντεσέδες, μια παλιά οδοντόβουρτσα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική.
Αν τα παντζούρια δεν είναι πολύ λερωμένα, μπορείτε να κάνετε ένα γρήγορο καθάρισμα συντήρησης με ηλεκτρική σκούπα και στη συνέχεια με νωπό πανί μικροϊνών. Με τακτική φροντίδα λίγες φορές τον χρόνο, αποφεύγεται η έντονη βρωμιά και η διαδικασία γίνεται πολύ πιο γρήγορη και ξεκούραστη.
Ένα κόλπο που θα σας λύσει τα χέρια και σίγουρα θα εξοικονομήσετε πολύ χρόνο!
Αν οι ομιληταί και οι γράφοντες είχαν δη πρωτύτερα εκείνον τον παναθηναϊκό συναγερμό, θα εύρισκαν εκ των υστέρων άλλους τόνους, πολύ πιο υψηλούς, πολύ πιο δονούμενους, για να εξάρουν τη σημασία του απελθόντος καλλιτέχνη. Γιατί το πρωτοφανές γεγονός της τόσης κοσμοσυρροής θα τους έβαζε αμέσως μπροστά στο μεγάλο ερώτημα που ζητούμε τώρα την απάντησή του.
