Τι θα γινόταν αν μια μικρή καθημερινή κίνηση μπορούσε να βελτιώσει την ευεξία σας, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά;
Στις ντουλάπες μας, κρύβεται μερικές φορές ένας άγνωστος θησαυρός. Ένα μπαχαρικό με ζεστή και μαγευτική μυρωδιά που χρησιμοποιείται κυρίως στην κουζίνα… αλλά τα οφέλη του ξεπερνούν κατά πολύ το τηγάνι. Έχετε ακούσει ποτέ για το νερό γαρύφαλλου; Αυτό το διακριτικό γιατροσόφι αξίζει την πλήρη προσοχή μας.
Ένα αφέψημα με ισχυρές φυσικές ιδιότητες
Το γαρύφαλλο δεν είναι τυχαίο. Εδώ και αιώνες χρησιμοποιείται σε διάφορες παραδόσεις για τις καθαριστικές και διεγερτικές του ιδιότητες. Αρκεί να το αφήσουμε σε ζεστό νερό και έχουμε ένα φυσικά αρωματικό ρόφημα, γλυκό αλλά και έντονο, που περιέχει πολλά ωφέλιμα συστατικά.
Πλούσιο σε αντιοξειδωτικά, καθαριστικούς παράγοντες και καταπραϋντικές φυτικές ουσίες, το νερό γαρύφαλλου είναι ένα πολυδύναμο ρόφημα, ιδανικό για όσους αναζητούν μια απαλή και φυσική λύση για την καθημερινή τους φροντίδα.
6 συγκεκριμένα οφέλη που μπορεί να σας κάνουν να το υιοθετήσετε
1. Άμεση υποστήριξη της πέψης
Ένα βαρύ γεύμα; Έντονο φούσκωμα; Μισό φλιτζάνι νερό γαρύφαλλου μπορεί να βοηθήσει απαλά την πέψη και να ηρεμήσει το στομάχι. Ένας εύκολος τρόπος να «μηδενίσετε το κοντέρ» μετά από υπερβολές.
2. Φυσική τόνωση για το δέρμα σας
Ελαφρώς αντισηπτικό, μπορεί να εφαρμοστεί (αφού κρυώσει) σε δέρμα με τάση για ακμή. Συμβάλλει στη μείωση μικρών ατελειών και χαρίζει άμεση αίσθηση φρεσκάδας.
3. Πιο δροσερή αναπνοή
Χάρη στις αντιβακτηριακές του ιδιότητες, μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν σπιτικό φυσικό στοματικό διάλυμα. Δεν χρειάζονται δισκία με μενθόλη: λίγες γουλιές αρκούν για μακροχρόνια φρεσκάδα.
4. Ενίσχυση του μεταβολισμού
Αν θέλετε να ρυθμίσετε καλύτερα την όρεξη ή να ξεκινήσετε απώλεια βάρους, το ρόφημα αυτό μπορεί να ενταχθεί στη ρουτίνα σας, ιδιαίτερα πριν τα γεύματα.
5. Βοήθεια σε ευαίσθητες περιόδους
Κατά την έμμηνο ρύση, ένα ζεστό φλιτζάνι νερό γαρύφαλλου μπορεί να βοηθήσει στη χαλάρωση και να προσφέρει μικρή ανακούφιση. Μια απαλή και παρηγορητική εναλλακτική, ανάλογα με τις ανάγκες σας.
6. Στήριξη σε στιγμές προσωρινής κόπωσης
Ορισμένοι το χρησιμοποιούν για να βρουν λίγη συγκέντρωση ή για να ξεπεράσουν μια μικρή κούραση. Ένα απλό και φυσικό τελετουργικό για να ενταχθεί στη πρωινή σας ρουτίνα.
Πώς να το ετοιμάσετε στο σπίτι, χωρίς λάθη
Υλικά:
1 με 1,5 κουταλάκι γαρύφαλλα ολόκληρα (περίπου 10–15 τεμάχια)
250 ml νερό
Εκτέλεση:
Βράζετε το νερό σε ένα μικρό κατσαρολάκι.
Προσθέτετε τα γαρύφαλλα.
Αφήνετε να σιγοβράσουν για 5–7 λεπτά σε χαμηλή φωτιά.
Αποσύρετε, σκεπάζετε και αφήνετε να σταθεί για άλλα 10 λεπτά.
Σουρώνετε και σερβίρετε σε καθαρό φλιτζάνι ή γυάλινο βάζο.
Μπορεί να καταναλωθεί ζεστό, το πρωί με άδειο στομάχι, ή να φυλαχθεί στο ψυγείο έως δύο ημέρες.
Έξυπνες χρήσεις στην καθημερινότητα
Πρωινή αποτοξίνωση: μισό φλιτζάνι με άδειο στομάχι για καλή αρχή.
Γρήγορη περιποίηση προσώπου: κρύο, ως λοσιόν σε δέρμα με ατέλειες.
Σπιτικό στοματικό διάλυμα: για φυσική και δροσερή αναπνοή.
Φροντίδα μαλλιών: ως ξέβγαλμα μαλακτικής, για πιο δυνατά και ελαφριά μαλλιά.
Πριν από βαρύ γεύμα: διευκολύνει την πέψη.
Εποχιακή ανακούφιση: ζεστό, σε περίπτωση μικρής ενόχλησης από κρύωμα.
Η υπερβολική κατανάλωση μπορεί να προκαλέσει ενοχλήσεις, κυρίως στο στομάχι ή στο συκώτι, λόγω της ευγενόλης (το αρωματικό έλαιο που εξάγεται από γαρύφαλλο)
Ξεσπά η μητέρα της Ναταλίας Λιονάκη: «Με κορόϊδευε, βασανίστηκα χρόνια να δω πού έφταιξα»
Το δημόσιο ξέσπασμα της μητέρας της για την απόφαση να ακολουθήσει τον μοναχισμό.
Με αφορμή την ιστορία της 21χρονης Καμίλα Ροντρίγκες Καρντόσο που άφησε το μόντελινγκ για να γίνει καλόγρια, η μητέρα της Ναταλίας Λιονάκη μίλησε για την κόρη της και την απόφασή της να αφήσει τα εγκόσμια για να αφιερωθεί στον Θεό.
Δείτε το βίντεο:
«Μόνο μοναχική δεν είναι. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τη χαρακτηρίζουν έτσι αφού ζουν σε κοινόβια. Μοναχός είναι ένας άνθρωπος που είναι μόνος του. Μόνος του τρώει, μόνος του κοιμάται, μόνος του προσεύχεται. Αυτός είναι μοναχός. Δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη γιατί η κόρη μου δεν μου μίλησε ποτέ για μοναχισμό. Δεν μου είπε ποτέ ότι θα γίνει μοναχή. Εμένα με πήρε στη γιορτή μου, παραμονή Χριστουγέννων, και αντί να μου πει χρόνια πολλά, με πήρε να μου ανακοινώσει πως θα γίνει καλόγρια. Της λέω: “Το σκέφτηκες καλά; Αυτή είναι η απόφασή σου;”. Λέει «ναι» και της είπα να είναι πάντα καλά», εξομολογήθηκε η μητέρα της πρώην ηθοποιού.
«Δεν προσπάθησα να της δώσω άλλη οπτική, όταν μου ανακοίνωσε την απόφασή της. Γιατί το είχα καταλάβει. Εκείνη το αρνιόταν και με είχε εκνευρίσει πάρα πολύ αυτό. Γιατί ποτέ δεν μου έλεγε ψέματα. Της είχα μάθει πάντα να λέει την αλήθεια κι ας ήταν κι εις βάρος της. Υπάρχει η συγγνώμη. Τα λάθη είναι ανθρώπινα. Ήταν εγωίστρια. Δεν ήθελε να κάνω άλλο παιδί. Ήθελε να με έχει μόνο αυτή. Όταν έδινα ρούχα και πράγματα σε άλλα παιδάκια, επειδή είχε μεγαλώσει, αντιδρούσε και μου έλεγε: “Τα δικά μου πράγματα, δεν θα τα δίνεις”. Όχι, δεν ήταν έτσι μικρή, όπως λέτε. Εγώ ήμουν δίπλα της μέχρι που τελείωσε το πανεπιστήμιο. Εγώ την πήγαινα στο πανεπιστήμιο, εγώ πήγαινα και την έπαιρνα. Όταν μπήκε στο Εθνικό της λέω: “Κοίταξε, τώρα είσαι υπεύθυνη εσύ για τη Ναταλία. Ένα ζητάω από σένα. Αυτό είχα ζητήσει μόνο. Μη με κάνεις να ντραπώ ποτέ για εσένα”», πρόσθεσε η μητέρα της Ναταλίας Λιονάκη.
«Δε μου είχε δώσει ποτέ δικαίωμα να ντραπώ. Αλλά δεν είμαι και περήφανη γι’ αυτό που κάνει. Εγώ νομίζω πως δεν ήταν επιλογή της. Δεν έχω προσπαθήσει να έρθω σε επικοινωνία μαζί της. Εγώ δεν άλλαξα ούτε τηλέφωνο, ούτε διεύθυνση. Δεν ξέρω αν η αγκαλιά μου είναι ανοιχτή. Ανάλογα τι θα δω μπροστά μου. Θα δω την κόρη μου μπροστά μου ή κάτι άλλο; Δεν μπορώ να αγκαλιάσω μία γυναίκα που δεν θα τη γνωρίζω. Πήγε, λέει, σε ορφανοτροφείο στην Κένυα. Γιατί, εδώ δεν έχουμε ορφανοτροφεία; Εδώ δεν έχουμε ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια; Εγώ βασανίστηκα χρόνια να δω πού έφταιξα. Ίσως η πολλή αγάπη και η φροντίδα μου… Δεν ξέρω. Εμένα τρία χρόνια, με κορόϊδευε. Και ξαφνικά τηλεφωνικώς μου είπε
Συγκίνηση στα αποκαλυπτήρια του ιστορικού ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Τρίπολη
Πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε στην πλατεία Άρεως στην Τρίπολη όπου πραγματοποιήθηκαν με κάθε επισημότητα τα αποκαλυπτήρια του ιστορικού ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Δείτε το βίντεο:
Στιγμές συγκίνησης επικράτησε το βράδυ της Παρασκευής (19/06) στην πλατεία Άρεως στην Τρίπολη όπου πραγματοποιήθηκαν με κάθε επισημότητα τα αποκαλυπτήρια του ιστορικού ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, μετά την ολοκλήρωση των απαραίτητων εργασιών συντήρησης και αποκατάστασης που επέβαλε η φθορά του χρόνου. Πλήθος κόσμου παρευρέθηκαν στην εκδήλωση προκειμένου να παρακολουθήσουν με ευλάβεια τα αποκαλυπτήρια του ιστορικού αγάλματος και να αποτίσουν φόρο τιμής στον Γέρο του Μοριά, τον οποίο απεικονίζει ο εμβληματικός ανδριάντας.
Σύμφωνα με το kalimeraarkadia.gr,, κατά τη διάρκεια της τελετής αποδόθηκαν οι πρέπουσες τιμές στον ελευθερωτή του Έθνους, ενώ χαιρετισμούς και ομιλίες απηύθυναν ο Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Επιφάνιος, ο Υφυπουργός Παιδείας Κώστας Βλάσης, ο Περιφερειάρχης Πελοποννήσου, Δημήτρης Πτωχός, ο υπεύθυνος των εργασιών συντήρησης κ. Μάρκος Γεωργιλάκης και ο Δήμαρχος Τρίπολης κ. Κώστας Τζιούμης.
Το πρόγραμμα της εκδήλωσης πλαισιώθηκε από ένα σύντομο θεατρικό δρώμενο, ενώ ακολούθησαν δημοτικά τραγούδια και παραδοσιακοί χοροί, προσδίδοντας εορταστικό αλλά και βαθιά ιστορικό χαρακτήρα στην εκδήλωση.
Δείτε το βίντεο:
Μάλιστα, ρίγη προκάλεσε η στιγμή της αποκάλυψης του ανδριάντα, με όλους τους παρευρισκόμενους να εκφράζουν τον σεβασμό και την συγκίνηση τους με ένα «θερμό» χειροκρότημα» για τον εμβληματικό ήρωα της Επανάστασης του 1821.
Δείτε την ανάρτηση:
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου από τη Φιλαρμονική του Δήμου Τρίπολης, μέσα σε κλίμα εθνικής υπερηφάνειας και συγκίνησης. Την κεντρική παρουσίαση της βραδιάς είχε η Μαριάννα Φιλοπούλου, όπως ανέφερε το τοπικό μέσο.
Με αφορμή τα 30 χρόνια από τον θάνατο του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, επαναφέρει το μήνυμα «Η Ελλάδα είναι αδιαπραγμάτευτη»
O Κώστας Λαλιώτης, επί σειρά ετών στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, τις εποχές που μεσουρανούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, θυμήθηκε τον ιδρυτή του Κινήματος, με αφορμή τα 30 χρόνια από τον θάνατό του.
«Σήμερα κλείνουν 30 χρόνια από την ημέρα που έφυγε από τη ζωή ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ο χαρισματικός εθνικός και λαϊκός ηγέτης, ο Εμπνευστής και Ιδρυτής του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ), που η ζωή του είναι συνυφασμένη με έναν κρίσιμο ιστορικό κύκλο της χώρας μας» γράφει ο Κώστας Λαλιώτης, και προσθέτει:
« Ο Ανδρέας Παπανδρέου έφυγε από τη ζωή, πάντα όρθιος και πάντα μαχητής στις επάλξεις.
Με τις ιδέες του, τις θέσεις, τους αγώνες του και το δημιουργικό του έργο έχει αφήσει ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα στη θετική εξέλιξη, την πρόοδο και τη χειραφέτηση της χώρας μας και του λαού μας.
Αυτό το αποτύπωμα αφορά την Ελλάδα, τον ελληνισμό, το ισχυρό εθνικό μας ισοδύναμο, το ισχυρό οικουμενικό πολιτισμικό μας ισοδύναμο.
Αφορά την ανοιχτή κοινωνία, την ανάπτυξη, τους δημοκρατικούς θεσμούς, με την ισότητα των φύλων και των γενιών, με τις ελευθερίες, τα δικαιώματα και τις ευθύνες όλων των Ελλήνων και των Ελληνίδων.
Αφορά τις μεταρρυθμίσεις, τους εκσυγχρονισμούς, τις αλλαγές και το κοινωνικό κράτος, την ασφάλεια, τη συμφιλίωση, την ισονομία και την ισοπολιτεία, την ευημερία και την ποιότητα ζωής όλων των Πολιτών.
Αφορά τις σκέψεις, τις παραστάσεις, τα βιώματα, τις ζωές και τους ανοιχτούς ορίζοντες των Ελλήνων και των Ελληνίδων.
Ο Ανδρέας έχει φύγει 30 χρόνια από τη ζωή αλλά παραμένει «Ωσεί Παρών». Πάντα επανέρχεται στη μνήμη και πάντα προβάλλει στην επικαιρότητα μέσα από τις αφηγήσεις διαδοχικών Γενιών ως Πολιτικό «Φαινόμενο», ως «Ιερό Τοτέμ», ως ένας «ηγέτης από το μέλλον».
Πάντα κατακλύζει το παρόν ως ένας «Μεγάλος Απών με διαρκή παρουσία παντού», γιατί συνδέει άρρηκτα και κυρίως γιατί φωτίζει τόσο τη «Μνήμη του Παρελθόντος» όσο και τη «Μνήμη του Μέλλοντος».
Δίκαια καταγράφεται και αναδεικνύεται από όλες τις Έρευνες – Δημοσκοπήσεις ως ο πιο Δημοφιλής, ως ο πιο επιδραστικός ηγέτης στον ιστορικό κύκλο της μεταπολίτευσης.
Σε αυτή την κρίσιμη ημέρα, αφιερωματικά, αναρτώ ένα εμβληματικό «βίντεο – μήνυμα» που φέρει τον τίτλο «Η Ελλάδα είναι αδιαπραγμάτευτη» με την «Οσκαρική» ένθετη Μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου από τους «Δρόμους της Φωτιάς». Ένα «Βίντεο – Μήνυμα» που τόσο αγάπησε, τόσο υπηρέτησε και τόσο ταυτίστηκε ο Ανδρέας».
Δείτε το βίντεο:
«Σε μια εποχή κοσμογονικών αλλαγών και γεωπολιτικών τεκτονικών ανακατατάξεων στον κόσμο, την Ευρώπη και τη Μεσόγειο, σε μια εποχή αναθεώρησης της ιστορίας, σε μια εποχή που το αυθαίρετο δίκαιο των Ισχυρών με τις συνεπακόλουθες πολεμικές και επεκτατικές ιαχές τους εκτοπίζει μεθοδικά και προκλητικά το Διεθνές Δίκαιο, την ασφάλεια, την ακεραιότητα, την κυριαρχία, τα κυριαρχικά δικαιώματα, τη συμβιωτική συνεργασία και την ειρήνη ανάμεσα στα έθνη και τους λαούς αυτό το «Βίντεο – Μήνυμα» ας εκληφθεί ως μία παρακαταθήκη, ως μία κληρονομιά, ως μία ύστατη έκκληση του Ανδρέα για την αφύπνιση της Ελλάδας και του Ελληνισμού.
Υ/Γ. Αποτίοντας φόρο τιμής και μνήμης στον Ανδρέα Παπανδρέου, τις επόμενες εβδομάδες μέχρι την ημερομηνία ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ στις 3 του Σεπτέμβρη, θα αναρτηθούν 20 κείμενα στρατηγικής πολιτικής, προγραμματικής και ιδεολογικής αναφοράς, που προσδιόρισαν και μπορούν να σηματοδοτήσουν μία μεγάλη διαδρομή με παρελθόν, παρόν και μέλλον» σημειώνει επίσης ο Κώστας Λαλιώτης.
Πολυτελή και χλιδάτα, αριστοκρατικά και κιτς, οι μεγάλοι σταρ του αθλητισμού, αθλητές και ιδιοκτήτες ομάδων, πληρώνουν όσο όσο για τις κατοικίες τους, που σύμφωνα με το Business Insider, φτάνουν να κοστίζουν πολλά εκατομμύρια δολάρια.
Από το παλάτι του Μπέκαμ αξίας 57 εκατ. δολαρίων έως το αρχοντικό του Kobe Bryant, που διαθέτει κομμωτήριο και δεξαμενή με καρχαρία, όλες οι κατοικίες είναι πλήρως εξοπλισμένες και πολυτελώς ανακαινισμένες έτσι ώστε οι κορυφαίοι αθλητές να ζουν πραγματικά στην αγκαλιά της πολυτέλειας.
Το Business Insider εκτίμησε ποια είναι η τρέχουσα αξία του κάθε σπιτιού και μας παρουσιάζει τον κατάλογο με τις 10 από τις πιο πανάκριβες κατοικίες των κορυφαίων σταρ του αθλητισμού.
Μαρία Σαράποβα – Κατοικία στην παραλία του Manhattan
Ο Αυστραλός καλλιτέχνης Buff Diss έχει βρει τον τρόπο να αποφεύγει τα προβλήματα με το νόμο. Κάνει γκράφιτι αλλά με κολλητική ταινία.
Οι πρωτότυπες αλλά παράλληλα εφήμερες του δημιουργίες έχουν γεμίσει τους δρόμους, τους τείχους εγκαταλελειμμένων κτιρίων αλλά και την κεντρική αγορά της Αδελαΐδας, στην Αυστραλία.
«Η ταινία έγινε το κύριο εργαλείο της δουλειάς μου τυχαία το 2005. Σκόπευα να την χρησιμοποιήσω βοηθητικά, αλλά όταν αντιλήφθηκα ότι οι γραμμές της ήταν ένα έργο από μόνες τους άλλαξα γνώμη» λέει ο Buff Diss και προσθέτει:
«Αμα η ταινία κολλήσει καλά στο σημείο και δεν επηρεαστεί από καιρικές συνθήκες μπορεί να κρατήσει για χρόνια. Στο γυαλί μένει για πάντα. Ωστόσο υπάρχουν πολλά έργα τα οποία εξαφανίζονται την επόμενη μέρα» συμπλήρωσε.
Αυτή είναι μια στιγμή κατά την οποία όποιος έχει την ικανότητα να στοχάζεται πρέπει να σταματήσει και να αναρωτηθεί τι κάνουμε.
Αν η είδηση ότι τα τελευταία 40 χρόνια ο κόσμος έχασε πάνω από το 50% της άγριας ζωής των σπονδυλωτών (θηλαστικά, πουλιά, ερπετά, αμφίβια και ψάρια) δεν μας πουν ότι κάτι δεν πάει καλά με τον τρόπο που ζούμε, είναι δύσκολο να φανταστούμε τι θα μπορούσε να συμβεί. Ποιος πιστεύει ότι ένα κοινωνικό και οικονομικό σύστημα που έχει αυτό το αποτέλεσμα είναι υγιές; Ποιος, σκεπτόμενος αυτή την απώλεια, θα μπορούσε να την ονομάσει πρόοδο;
Τι γίνεται όταν με ανθρώπινη ευθύνη το δάσος παίρνει φωτιά και τα ζώα πρέπει να τρέξουν για να σωθούν;
Από την Πρώτη Δημοτικού κιόλας τα παιδιά μαθαίνουν έναν από τους μύθους του Αισώπου που έχει πρωταγωνιστές έναν λαγό και μια χελώνα. Είναι ο μύθος με τα δύο ζώα που παραβγαίνουν σε έναν αγώνα δρόμου και η αργοκίνητη αλλά έξυπνη χελώνα νικά τελικά τον γρήγορο αλλά υπερφίαλο λαγό. Πρόκειται για μια διδακτική ιστορία που διαδραματίζεται μια ήρεμη ημέρα στο δάσος, όπου εν τη απουσία του ανθρώπου κανένα από τα δύο ζώα δεν έχει λόγο για να βιαστεί. Τι γίνεται, όμως, όταν οι συνθήκες επιβάλλουν στα ζώα να τρέξουν; Τι γίνεται όταν η ζωή των ζώων απειλείται είτε από τον άνθρωπο είτε από τις δραστηριότητες ή τις ενέργειές του; Τι γίνεται όταν με ανθρώπινη ευθύνη το δάσος παίρνει φωτιά και τα ζώα πρέπει να τρέξουν για να σωθούν; Τότε δεν μετράει η εξυπνάδα της χελώνας, που είναι και ο τραγικός πρωταγωνιστής μιας ιστορίας που κανείς δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα να μας τη διηγηθεί.
Είναι η ιστορία της χελώνας που τελικά καίγεται ζωντανή. Μόνο που πριν καεί έχει βιώσει έναν ανείπωτο τρόμο νιώθοντας τις φλόγες και τον θάνατο να την πλησιάζουν και αυτή να μην μπορεί- όπως τα υπόλοιπα ζώα του δάσους- να τρέξει για να σωθεί. Είναι η ιστορία των ζώων που σε κάθε πυρκαγιά πεθαίνουν κατά εκατοντάδες καθώς δεν έχουν τη δυνατότητα να ξεφύγουν. Είναι μια ιστορία που δυστυχώς δεν υπάρχουν λόγια ανθρώπινα για να περιγράψουν την αγωνία, τον φόβο, την ανημποριά και τον πόνο της χελώνας, που κανείς δεν θα τη μετρήσει στα θύματα και στις απώλειες, αφού ακόμα και αυτή η καταγραφή των πυρόπληκτων ζώων και των ζώων που χάνουν τη ζωή τους στις πυρκαγιές συνήθως εξαντλείται σε ζώα συντροφιάς, σε άγρια θηλαστικά, σε ιπποειδή και σε ζώα εκτροφής που συνήθως καίγονται σε στάνες, σε φάρμες, ορνιθοτροφεία και μαντριά. Και οι χελώνες περνούν σχεδόν απαρατήρητες όταν τα μαυρισμένα τους καβούκια μετά δυσκολίας ξεχωρίζουν μέσα στις στάχτες και στα αποκαΐδια.
Οι χελώνες είναι ίσως τα πιο αόρατα θύματα μιας πυρκαγιάς. Είναι ζωές χαμένες που σπανίως υπολογίζονται, ούτε καν σαν ένας απρόσωπος αριθμός. Κι ας είναι ο θάνατός τους μαρτυρικός. Κι ας είναι ένα ζώο που την ώρα της φωτιάς θα βράσει μέσα στο ίδιο του το αίμα.
Σε αυτά λοιπόν τα ζώα που χάνονται κάτω από το οπτικό μας πεδίο οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την τραγική τους απώλεια και να τα εντάξουμε είτε στους μετέπειτα απολογισμούς είτε στους μελλοντικούς σχεδιασμούς προστασίας και διάσωσης. Αν μη τι άλλο τους το χρωστάμε, μιας και μόνο αυτά τα ζώα δεν ευθύνονται για τις πυρκαγιές που συνήθως ο άνθρωπος, οι δραστηριότητες και τα συμφέροντά του προκαλούν. Τους το οφείλουμε για τις ζωές τους που καίγονται. Τους το οφείλουμε για το σπίτι τους που χάνεται.
Καταδικασμένες σε θάνατο
Οι χελώνες είναι ένα από τα πλέον ευάλωτα ζώα στην πυρκαγιά και, ανάλογα με τη μορφολογία του εδάφους, το μέγεθος και την ένταση της πυρκαγιάς, μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό 3%-15% κάποιες φορές κατορθώνει να γλιτώσει. Και μόνο από την αδυναμία που έχουν οι χελώνες να μετακινηθούν και να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, η εξαφάνισή τους κατά τη διάρκεια μιας πυρκαγιάς είναι σχεδόν πάντοτε βέβαιη.
Στη συνέχεια, οι χελώνες που έχουν γλιτώσει από τις φλόγες είναι που δέχονται και το τελειωτικό χτύπημα, αφού στη διαδικασία τόσο του καθαρισμού των καμένων περιοχών όσο και κατά τη διάρκεια μιας αναδάσωσης τα οχήματα και τα μηχανήματα που συνήθως ο άνθρωπος χρησιμοποιεί στις περιπτώσεις αυτές είναι που δίνουν και τη χαριστική βολή στις τραυματισμένες χελώνες που έχουν απομείνει μέσα στις κατεστραμμένες από τις φλόγες εκτάσεις.
Οι ειδικοί λένε ότι σε περιοχές που έχουν καεί συχνά παρατηρούνται κάποιες χελώνες με έντονα σημάδια και ουλές από εγκαύματα σε όλο τους το σώμα. Αυτό συμβαίνει γιατί στις χελώνες δύσκολα θεραπεύονται οι ιστοί που καταστράφηκαν από εγκαύματα. Στις χελώνες οι κατεστραμμένοι ιστοί αποβάλλονται και υποκαθιστούνται με νέους, που συνήθως δεν μοιάζουν με τους πρώτους.
Για αυτό και στις χελώνες που έχουν βγει ζωντανές από πυρκαγιές το κέλυφός τους χάνει τελείως τον χαρακτήρα του καθώς και την αισθητική του. Αυτό συμβαίνει γιατί οι κατεστραμμένες κεράτινες φολίδες αποβάλλονται, και μάλιστα πολύ συχνά μαζί με οστέινο εξωτερικό τμήμα του κελύφους. Αυτό στη συνέχεια αντικαθίσταται με νέο, που όμως δεν μοιάζει καθόλου με το αρχικό, καθώς όλα του τα χαρακτηριστικά παρουσιάζονται αλλοιωμένα. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις αλλοιώνεται ακόμα και το σχήμα του κελύφους, καθώς οι περιφερειακές κυρίως πλάκες παραμένουν ατροφικές. Τότε είναι συχνές και μόνιμες αναπηρίες. Όταν λοιπόν σε κάποια περιοχή παρατηρούνται συχνά τέτοιες χελώνες, τότε αυτές αποτελούν μάρτυρες της επίσκεψης της πυρκαγιάς σε αυτή, ακόμα και στο μακρινό παρελθόν της. Έτσι λοιπόν, ακόμα και αν ο χρόνος έχει απαλείψει τα σημάδια της πυρκαγιάς, οι χελώνες με τη μακροζωία τους μας μεταφέρουν μέχρι σήμερα τα υπολείμματα κάποιας καταστροφής.
Πολλές φορές βλέπουμε χελώνες την επόμενη μέρα της φωτιάς οι οποίες φαίνονται καλά. Τα ζώα αυτά δεν πρέπει να μένουν πίσω διότι σε μια καμένη περιοχή, πέραν του ότι δεν θα βρουν νερό και φαγητό, παθαίνουν πολύ εύκολα αναπνευστικά προβλήματα, και ας μην ξεχνάμε ότι το χώμα καίει για μέρες. Πολλές που επέζησαν της φωτιάς βράζουν στην κυριολεξία τις επόμενες μέρες από το καυτό χώμα. Επίσης, η χελώνα αυτό που κάνει είναι να σκάβει ώστε να καλύψει τα πόδια και το κεφάλι, με αποτέλεσμα η φωτιά να καίει το καβούκι της συνήθως. Όταν βλέπουμε μια χελώνα σχεδόν θαμμένη, τη σηκώνουμε να δούμε αν είναι ζωντανή. Δεν την αφήνουμε εκεί νομίζοντας ότι είναι νεκρή. Εφόσον είναι ζωντανή, της ρίχνουμε λίγο νερό για να φύγει η στάχτη και επικοινωνούμε με κάποιον φορέα για την άγρια ζωή έτσι ώστε να έχει την περίθαλψη που χρειάζεται.
Τα τέσσερα υποβρύχια τύπου 214 είχε παραγγείλει η Αθήνα από τη Γερμανία το 2000
Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται ο υποβρύχιος πόλεμος στο βυθό του Αιγαίου με τις δυνάμεις του τουρκικού ναυτικού να αδυνατούν να εντοπίσουν τα αόρατα ελληνικά υποβρύχια. Τα ελληνικά υπερόπλα που διαθέτει η εθνική φαρέτρα αποτελούν εδώ και μία εβδομάδα τον μεγάλο πονοκέφαλο του Oruc Reis, αλλά και των τουρκικών δυνάμεων που έχουν αναπτυχθεί στα νότια του Καστελορίζου, πρωταγωνιστώντας σε έναν ιδιότυπο υποβρύχιο πόλεμο.
Πρόκειται για τα περίφημα «υποβρύχια που γέρνουν» για τα οποία ο Βαγγέλης Βενιζέλος κινδύνεψε δέκα φορές να πάει σε ειδικό δικαστήριο, εντάσσοντάς τα στη δύναμή μας. Ο τότε υπουργός Άμυνας, Βαγγέλης Βενιζέλος, επέμενε ότι ήταν πιο συμφέρουσα – εθνικά και οικονομικά – η συνέχιση της ναυπήγησης και της αναβάθμισής τους, παρά τη διακοπή των συμβάσεων που είχαν υπογραφεί όπως τότε υποστήριζε σύσσωμη η αντιπολίτευση.
Τα τέσσερα υποβρύχια τύπου 214 είχε παραγγείλει η Αθήνα από τη Γερμανία το 2000. Τα νέα υποβρύχια βρίσκονταν ακόμη «στα χαρτιά» και παρουσιάζονταν ως υπερόπλα, που θα έδιναν σημαντικό επιχειρησιακό πλεονέκτημα στο Πολεμικό Ναυτικό. Βασικά σημεία της υπεροχής τους έναντι των άλλων υποβρυχίων, η χρήση νέας τεχνολογίας, που τους επέτρεπαν πολύ μεγαλύτερη παραμονή κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και τα καθιστούσαν δυσδιάκριτα για τα εχθρικά ραντάρ. Το 2004, το πρώτο υποβρύχιο της σύμβασης καθελκύστηκε στα ναυπηγεία του γερμανικού ομίλου HDW, στο Κίελο και βαφτίστηκε «Παπανικολής».
Έξι χρόνια μετά την τελετή καθέλκυσης και ονοματοδοσίας του υποβρυχίου «Πιπίνος», στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, τα περίφημα υποβρύχια στέλνουν σήμερα μήνυμα ισχύος στις ελληνικές θάλασσες, τερματίζοντας το εθνικό ανέκδοτο….
Έπινες νερό από το λάστιχο, μέτραγες τα παγωτά και τα μπάνια και τα πόδια σου ήταν γεμάτα μελανιές
Γράφει η Δήμητρα Ζάρκου
Λένε πως καταλαβαίνεις ότι μεγαλώνεις, από τις φορές που ανατρέχεις στο παρελθόν και σε αναμνήσεις παλιές. Μπορεί να είναι κι έτσι. Μπορεί, όμως, να είναι και η νοσταλγία που νιώθεις για κάτι πραγματικά όμορφο, αθώο, ανέμελο (ενίοτε και ριψοκίνδυνο) του τότε, που σήμερα λείπει. Κι αν έχεις παιδί, τότε οι διαφορές των δικών σου παιδικών χρόνων με των δικών του, είναι που σου φέρνουν μια μικρή μελαγχολία.
Ο κόσμος αλλάζει. Αυτά τα «μαραφέτια του διαβόλου» που έλεγε η γιαγιά μου κάθε τι καινούργιο τεχνολογικά που ερχόταν, έχουν γίνει πια αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας των σημερινών παιδιών. Ο χρόνος που κυλάει και τρέχουν οι ενήλικες να τον προλάβουν, έχει συμπαρασύρει – αναγκαστικά σε κάποιες περιπτώσεις – και τα σημερινά παιδιά, που ακόμα και τα καλοκαίρια, την εποχή της ξεγνοιασιάς, ακολουθούν συγκεκριμένο πρόγραμμα και ωράριο.
Και πόσο παράξενο αυτό ακούγεται, όταν σε εμάς τα καλοκαίρια δεν υπήρχε χρόνος. Υπήρχε μόνο πρωί, μεσημέρι ανάπαυσης και βράδυ. Ούτε ώρα, μα ούτε και ημερομηνία. Η μόνη φορά που μας ενδιέφερε πόσο του μηνός έχουμε, ήταν μόνο για κάποιο πανηγύρι που περιμέναμε με ανυπομονησία.
Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, στον περιορισμό του αυθορμητισμού των παιδιών, φταίμε κι εμείς οι σημερινοί γονείς. Σε αντίθεση με τους δικούς μας, είμαστε περισσότερο φοβισμένοι, τηρούμε ευλαβικά τους κανόνες προστασίας τους και τρέμουμε στη θέα ενός ματωμένου γόνατου. Όταν εμείς κάποτε τη βγάζαμε στην καρότσα του αγροτικού, κάναμε ποδήλατο χωρίς φρένα (τώρα δε νοείται να μην έχει το παιδί κράνος) και τα πόδια μας ήταν γεμάτα χτυπήματα και μελανιές, ενώ όταν ματώναμε, βάζαμε λίγο σάλιο κι εντάξει η πληγή!
Εντάξει, τρομακτικό. Και τώρα καταλαβαίνω τη γιαγιά μου, που κάθε φορά μου έλεγε «σε φυλάει άγιος με αυτά που κάνεις». Αλλά για να είμαι ειλικρινής, αυτές τις στιγμές που πλέον είναι γλυκές αναμνήσεις, δεν τις αλλάζω με τίποτα. Και αισθάνομαι τυχερή που μεγάλωσα τη δεκαετία του ’80 σε χωριό και συγκεκριμένα στο Κρυονέρι Κορινθίας (να τα λέμε και αυτά). Και όσοι πέρασαν έτσι τα δικά τους παιδικά χρόνια, είμαι σίγουρη πως συμφωνούν. Γιατί, αν δεν έχεις πιει νερό από το λάστιχο και δεν πηγαίνατε όλα τα παιδιά της γειτονιάς για μπάνιο πάνω στην καρότσα του αγροτικού, δεν ανήκεις στο γκρουπ.
Αλλά ας θυμηθούμε τι κάναμε ως παιδιά τα καλοκαίρια:
Μετράγαμε παγωτά και μπάνια
Κλασικά. Το μέτρημα για τα παγωτά ξεκινούσε συνήθως από την Κυριακή του Πάσχα, που τρώγαμε το πρώτο. Και συνεχιζόταν όλο το καλοκαίρι. Τρώγαμε και δύο παγωτά την ημέρα. Δικά μου αγαπημένα: Τρινιτά, Σικάγο, Καραμπόλα (για το δωράκι) και Τόγκο. Τον πύραυλο δεν τον έκανα καλά και άσε που επειδή τρώω αργά, στο τέλος έλιωνε και πασαλειβόμουνα παντού. Οπότε τα κυπελάκια ήταν η ασφαλής επιλογή. Εννοείται, δε, πως στο μέτρημα η κλεψιά πήγαινε σύννεφο και φτάναμε να μετράμε και 200 παγωτά ο καθένας.
Κάπως έτσι ήταν και με τα μπάνια. Επειδή, εγώ μεγάλωσα σε χωριό, δεν πηγαίναμε κάθε μέρα για μπάνιο. Οι Κυριακές ήταν πάντα αφιερωμένες στη θάλασσα, ενώ τις καθημερινές αν οι γονείς δεν είχαν δουλειές στα κτήματα, πηγαίναμε. Μάλιστα, κανονίζαμε όλη η γειτονιά. Όποιος γονιός μπορούσε, μάζευε τα παιδιά της γειτονιάς, ανεβαίναμε στην καρότσα του αγροτικού και πηγαίναμε για μπάνιο στο Κιάτο. Τώρα, που το σκέφτομαι είναι λίγο… ντροπή, αλλά τότε το κατά ευχαριστιόμασταν.
Δεν υπήρχε ωράριο
Ξυπνάγαμε αργά. Συνήθως, γύρω στις 10 το πρωί, πίναμε το γάλα – τα καλοκαίρια είχε κατσικίσιο γάλα, το οποίο σιχαινόμουν όπως μύριζε και είχα ποτίσει όλες τις γλάστρες – και φεύγαμε για παιχνίδι. Επειδή, ο ήλιος ήταν ντάλα, συνήθως καθόμασταν σε σπίτι ή σε κάποια αποθήκη ή υπόστεγο και παίζαμε χαλαρά ή κουβεντιάζαμε και λέγαμε και τα αισθηματικά μας.
Το μεσημέρι μετά το φαγητό ήταν η ώρα της ανάπαυσης. Ο μεσημεριανός ύπνος ποτέ δεν μου άρεσε, αλλά επειδή οι γονείς μου είχαν επιστρέψει από το κτήμα και ήθελαν να ξεκουραστούν, η εντολή ήταν «δεν θα βγάλεις κιχ». Έτσι, καθόμουν στο μπαλκόνι και χωρίς να βγάλω κιχ, διάβαζα το περιοδικό «ΚΑΙ» της μεγάλης αδελφής μου, λίγο «Μανίνα» ή έβαζα τα walkman που είχε φέρει ο θείος μου από τον Καναδά και άκουγα Άννα Βίσση και Αλέξια. Είπατε κάτι;
Το απόγευμα βγαίναμε για παιχνίδι όλα τα παιδιά της γειτονιάς και την κατάσταση τη λες και λίγο… ημί-άγρια. Αγόρια και κορίτσια παίζαμε μαζί. παίζαμε ποδόσφαιρο στα χωράφια που είχαν θερίσει και θυμάμαι τα πόδια μας να είναι όλο γρατσουνιές από τις καλαμιές που είχαν μείνει.
Κάναμε ποδήλατο (βάζαμε και κουτάκι για να κάνει και θόρυβο σαν αγωνιστικό), παίζαμε σχοινάκι, λάστιχο, κουτσό, κρυφτό, χαμένο θησαυρό, κυνηγητό, αλλά και παιχνίδια δικής μας έμπνευσης. Το, δε, παιχνίδι κρατούσε μέχρι αργά το βράδυ.
Αλλά οι αναμνήσεις, εννοείται δε σταματούν εδώ.
Τρώγαμε καρπούζι και φτύναμε τα κουκούτσια. Μάλιστα κάναμε και διαγωνισμό ποιος θα ρίξει πιο μακριά το κουκούτσι.
Σκαρφαλώναμε στα δέντρα.
Αν δεν είχαμε κερασιές στο σπίτι μας, κανένα πρόβλημα. Πηγαίναμε στου γείτονα και κλέβαμε κεράσια. Άλλοι κρατούσανε τσίλιες και οι υπόλοιποι μάζευαν κεράσια. Τα βάζαμε στη μπλούζα μας και φεύγαμε. Κι εδώ θυμάμαι τη μάνα μου να φωνάζει επειδή είχε βάψει η μπλούζα. Ειδικά, όταν μαζεύαμε βύσσινα. «Δύσκολος λεκές» έλεγε, αλλά τότε μού ακούγονταν λέξεις ακαταλαβίστικες.
Πίναμε νερό από το λάστιχο. Σκέτη απόλαυση. Περιμέναμε, βέβαια, να τρέξει πρώτα λίγο το νερό, να φύγει το ζεστό που έκαιγε από τον ήλιο και η πράσινη γλίτσα που έβγαζε το λάστιχο και μετά πίναμε στη σειρά όλα τα παιδιά.
Τρώγαμε χτυπητό αυγό. Μη μου πεις, δεν ξέρεις τι είναι. Λοιπόν, χτυπάγαμε καλά τον κρόκο του αυγού με ένα κουτάλι (γεμάτο γεμάτο) ζάχαρη κι ένα κουτάλι κακάο και γινόταν μια αφράτη κρέμα που τότε την έτρωγα με απόλαυση. Τώρα, ούτε ως ιδέα δεν μπορώ να το σκεφτώ.
Τρώγαμε μία φέτα ζυμωτό ψωμί, την οποία βρέχαμε με νερό και ρίχναμε πάνω ζάχαρη και κακάο. Ή σκέτο με ζάχαρη.
Τρώγαμε τηγανόψωμα από το ζυμάρι που είχε περισσέψει από το ψωμί που είχε ζυμώσει η μαμά.
Πηγαίναμε στη βρύση του χωριού και πιάναμε βατράχια.
Τσακωνόμασταν με τα παιδιά του άλλου μαχαλά. Υπήρχαν και… βεντέτες.
Κάναμε τηλεφωνικές πλάκες. Ειδικά, εμείς τα κορίτσια στα αγόρια που μας άρεσαν.
Ανεβαίναμε – και πάλι – στην καρότσα και πηγαίναμε με τους γονείς στο κτήμα. Από τις χειρότερες δικές μου αναμνήσεις
Περιμέναμε πώς και πώς το πανηγύρι του χωριού. Γουρουνοπούλα, χορός, παιχνίδια. Βάζαμε και τα καλά μας.
Τρώγαμε τα απογεύματα βανίλια (το γνωστό υποβρύχιο). Ένα μεγάλο κουτάλι της σούπας μέσα σε κρύο νερό. Απόλαυση.
Πίναμε σπιτική βυσσινάδα.
Τα βράδια μαζευόμασταν τα παιδιά της γειτονιάς και λέγαμε ιστορίες, κυρίως τρόμου.
Πολλά κορίτσια, τα καλοκαίρι κένταγαν. Έπρεπε να φτιάξουν την προίκα τους.
Και άλλα μάθαιναν να μαγειρεύουν και να κάνουν σωστά τις δουλειές του σπιτιού.
Στη θάλασσα, δε, όταν πηγαίναμε, ήμασταν μικροί Ούνοι. Κάναμε βουτιές από τα βραχάκια, ψάχναμε για αχινούς, κάναμε πατητή ο ένας στον άλλον.
Το καλοκαίρι τα αγόρια είχαν κάνει δεύτερη φύση τους τις στολές Παναθηναϊκού, Ολυμπιακού και ΑΕΚ. Κι επειδή φορούσαμε και τα ρούχα των μεγαλύτερων αδελφών, έβλεπες και κορίτσια με φανέλα Μαυρίδη! Αμ, πως.
Βέβαια, τα κορίτσια δεν αποχωρίζονταν τα ξύλινα τσόκαρα και τα σανδάλια με τα πολύχρωμα κορδόνια που έδεναν μέχρι το γόνατο.
Και αυτό όταν φορούσαμε παπούτσια, διότι την περισσότερη μέρα τρέχαμε ξυπόλητα.
Πολλοί άνδρες δεν είναι αντίθετοι στο να αλλάξουν το κούρεμα τους και να αποκτήσουν ένα νέο λουκ που θα τους ανανεώσει και θα τους προσφέρει θετικά σχόλια.
Τα κομμωτήρια αντρών στο Ιράκ είναι σε πολύ προχωρημένη κατάσταση πάνω στην περιποίηση αντρών, με τη βοήθεια ενός ψαλιδιού και ένα κοφτερού ξυραφιού δημιουργούν πάνω στα μαλλιά των πελατών τους πραγματικά έργα τέχνης. Στην συγκεκριμένη περίπτωση θα δούμε μερικές δουλείες του Ιρακινού κομμωτήριο Barbers of Iraq.
Τακτοποιημένα περιποιημένο μούσια, ασυνήθιστα κουρέματα, καθαρές γραμμές. Μερικά από τα αποτελέσματα της εργασίας του συγκεκριμένου κομμωτή από το Ιράκ που θα δούμε είναι λίγο παρατραβηγμένα για τα ελληνικά δεδομένα, αλλά σε γενικές γραμμές, οι άνδρες φαίνονται κομψοί και πολύ προσεγμένοι.
