Θα λέγαμε ότι πρόκειται για τις πιο πρωτότυπες και δημιουργικές ιδέες που έχουμε ακούσει τελευταία! Το blog Child’s Own Studio κάνει κάτι πραγματικά υπέροχο!
Οι γονείς (ή τα ίδια τα παιδιά) της στέλνουν τις αγαπημένες τους ζωγραφιές και εκείνη τις μετατρέπει σε λούτρινα! Πόσο υπέροχο!
Κάνει τα όνειρα και τις ιδέες των παιδιών πραγματικότητα!
Περισσότερα στην σελίδα στο facebook.
Eλα λύσε την εξίσωση και θα καταλάβεις πως έχω δίκιο. Πρώτα να σου μιλήσω για το πλαίσιο. Η Νόνη Δούνια και ο άντρας της, ο Κυριάκος Μουρατίδης, κάνουν διακοπές στην Κέρκυρα. Οικογενειακές οι διακοπές για αυτό και μαζί τους βρίσκονται και τα δύο τους παιδιά, Στάθης και Ζαφειρία.
Μία αναμνηστική για να θυμόμαστε τη στιγμή είπε η Νόνη και η Ζαφειρία πάτησε το κουμπί. Και τώρα αρχίζει η εις βάθος ανάλυση.
Λένε πως τα ζευγάρια που είναι μαζί πολλά χρόνια από κάποιο σημείο και μετά μοιάζουν φυσιογνωμικά. Και έρχομαι να επιβεβαιώσω γιατί η Νόνη μοιάζει με τον Κυριάκο. Και τα παιδιά μοιάζουν στον Κυριάκο και κατ’ επέκταση μοιάζουν και στη Νόνη. Και είναι και οι τέσσερις πολύ όμορφοι.
Το ζευγάρι είναι μαζί από το 2002 και η Νόνη σε συνέντευξή της στο People και τον Μαρίνο Βυθούλκα είχε δηλώσει: «Απλά βρήκα τον άνθρωπο που ερωτεύτηκα και το ένιωσα. Είμαι παραδοσιακή και δεν θα έκανα ποτέ ένα γάμο για το θεαθήναι. Ο άντρας μου με έλκυε σαν εικόνα και σαν προσωπικότητα από την πρώτη στιγμή».
Ειλικρινά πιστεύω, ότι τα παιδιά από υπανάπτυκτες χώρες που κάνουν ό,τι μπορούν για να πάνε στο σχολείο αξίζουν τον σεβασμό μας και με το παραπάνω. Τα παιδιά μας πρέπει να ακούνε τις ιστορίες του, για να καταλαβαίνουν πόσο τυχερά είναι που μπορούν να πηγαίνουν με ασφάλεια στο σχολείο τους.
Στο χωρίο Dhaing στο Νεπάλ ο μόνος τρόπος για να μπορέσουν τα παιδιά να φτάσουν στο σχολείο τους είναι να διασχίσουν ένα λεπτό και επικίνδυνο καλώδιο.
Όλη αυτή η ταλαιπωρία για να μπορέσουν να πάνε στο σχολείο.
Αυτές οι καταστάσεις είναι συνηθισμένες στην περιοχή Benighat στο κεντρικό Νεπάλ. Συχνά, οι χωρικοί χρησιμοποιούν ξύλινα κιβώτια για να μετακινηθούν και δυστυχώς τα ατυχήματα είναι πολύ συχνά σε αυτές τις περιπτώσεις. Κάποιοι έχουν χάσει τα δάχτυλά τους, ενώ κάποιοι άλλοι έχουν πέσει στο ποτάμι, όταν έσπασε το καλώδιο.
Επίσης, χρησιμοποιούν το καλώδιο – γέφυρα για να μεταφέρουν και υλικά αγαθά.
Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει κάποιες βελτιώσεις, όπως η προσθήκη μαξιλαριών μέσα στα κιβώτια. Ωστόσο, όπως είναι λογικό οι ντόπιοι απαιτούν να κατασκευαστούν κρεμαστές γέφυρες. Μέχρι τώρα έχει κατασκευαστεί μόνο μια.
“Όταν πλημμυρίζει το ποτάμι, προτιμώ να περνάω από την κρεμαστή γέφυρα. Είναι πιο μακρύς ο δρόμος, αλλά και πιο ασφαλής. Η οικογένειά μου φοβάται, γιατί έχασαν την ζωή τους 5 άνθρωποι σε ένα ατύχημα στα τέλη του 2010. Έχω παιδιά. Αν μου συμβεί κάτι, τα παιδιά μου θα μείνουν ορφανά”, αναφέρει ο Kumar, κάτοικος της περιοχής.
Αυτό το επικίνδυνο καλώδιο αποτελεί για πολλούς ανθρώπους τον μόνο τρόπο μετακίνησης.
Ο πρωθυπουργός του Νεπάλ, KP Oli έχει βγάλει στην δημοσιότητα σχέδια για την κατασκευή 366 κρεμαστών γεφυρών στην περιοχή. Μέχρι, όμως, να πραγματοποιηθεί αυτό οι κάτοικοι είναι αναγκασμένοι να διασχίζουν αυτά τα καλώδια- γέφυρες, ρισκάροντας την ίδια τους την ζωή.
Όλοι οι νέοι στην Ιταλία που έχουν τα 18α γενέθλιά τους από τις 3 Νοεμβρίου έως και την τελευταία ημέρα του έτους, μπορούν να διεκδικήσουν 500 ευρώ από το κράτος, για να τα δαπανήσουν με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο.
Εάν δε το αποτέλεσμα αυτού του πειράματος, είναι ικανοποιητικό, η κυβέρνηση φαίνεται αποφασισμένη να το παρατείνει χρονικά ενώ σίγουρα θα επεκταθεί και σε άλλες κοινωνικές ομάδες.
Οι 18άρηδες δικαιούχοι – που μπορούν να διεκδικήσουν το ποσό μέσω της ειδικής εφαρμογής 18app- θα πρέπει να ξοδέψουν τα χρήματα σε πολύ συγκεκριμένα πράγματα και ειδικότερα: σε βιβλία, σε εισιτήρια για συναυλίες, θέατρα, κινηματογράφο, μουσεία, για ταξίδια σε εθνικά πάρκα και για άλλες, αυστηρά όμως πολιτιστικές δραστηριότητες.
Η απόφαση αυτή, σύμφωνα με τον Independent θα κοστίσει στο ιταλικό κράτος 290 εκατ. ευρώ, όπως όμως τονίζει ο Tommaso Nannicini, ο οποίος είναι και ο εμπνευστής αυτού του σχεδίου για να τονώσει το ενδιαφέρον των νέων στις τέχνες, τα γράμματα και γενικότερα τον πολιτισμό, αυτά τα χρήματα δεν θα μπορούσαν να ξοδευτούν για καλύτερο σκοπό.
«Η πρωτοβουλία στέλνει ένα σαφές μήνυμα προς τους νέους, υπενθυμίζοντάς τους ότι ανήκουν σε μια κοινότητα που τους καλωσορίζει κατά την ενηλικίωση τους» είπε χαρακτηριστικά στην Corriere και τόνισε παράλληλα πως πόσο σημαντικό είναι να μάθουν οι νέοι να «καταναλώνουν» προϊόντα του πολιτισμού που τους βοηθούν για την ίδια την εξέλιξη και την πνευματική τους ανάπτυξη και ωρίμανση.
Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να «κατεβάσουν» την εφαρμογή πριν από το τέλος του έτους ακόμη και εάν τα 18α γενέθλιά τους είναι το 2017 ενώ παρέχονται τυπωμένα και «κατεβασμένα» vouchers από το Υπ.Πολιτισμού.
Σημειώνεται πως του χρόνου σε ένα αντίστοιχο πρόγραμμα, θα διατεθούν από 500 ευρώ σε κάθε δάσκαλο, για να τα δαπανήσει για την περαιτέρω ανάπτυξη της σταδιοδρομίας του.
Αν έχετε μεγαλώσει προσπαθώντας να απομνημονεύσετε τους πίνακες του πολλαπλασιασμού, ξέρετε πόσο δύσκολη είναι αυτή η διαδικασία. Τα μαθηματικά δεν έχουν να κάνουν με την απομνημόνευση, αλλά με την επίλυση προβλημάτων. Μια μέθοδος στην Ιαπωνία, μαθαίνει στους μαθητές να οπτικοποιούν το πώς πολλαπλασιάζονται οι αριθμοί και παρέχει έναν εύκολο τρόπο λύσης πολλών προβλημάτων. Και το καλύτερο; Αυτή η τεχνική δεν περιέχει καθόλου αριθμούς.
Δείτε το βίντεο που ακολουθεί.
Σχεδιάζοντας παράλληλες και κάθετες γραμμές για κάθε αριθμό, θα καταλήξετε σε μια σειρά σημείων που διασταυρώνονται. Χωρίζοντας αυτές τις διασταυρώσεις σε τμήματα, μετράτε μόνο τα σημεία και έχετε την τελική σας απάντηση. Η μέθοδος αυτή είναι ιδανική για προβλήματα που περιέχουν πολλαπλασιασμούς αριθμών με εκατοντάδες και χιλιάδες.
Δεν πρόκειται μόνο για ένα έξυπνο κόλπο, αλλά οπτικοποιεί και το τι συμβαίνει όταν πολλαπλασιάζουμε 2 αριθμούς. Δείτε ένα χαρακτηριστικό και επεξηγηματικό παράδειγμα, στο παρακάτω βίντεο.
Δείτε το βίντεο που ακολουθεί.
Όσοι είναι εκπαιδευτικοί σίγουρα θα έχουν παρατηρήσει τα τελευταία χρόνια δραματική επιδείνωση της αδυναμίας συγκέντρωσης προσοχής των μαθητών. Οι μαθητές φαίνεται ότι ολοένα και περισσότερο δυσκολεύονται να μείνουν συγκεντρωμένοι σε ένα πράγμα και ότι η προσοχή τους είναι πολύ εύκολο να διαταραχθεί από οποιοδήποτε μικρό ή μεγάλο περισπασμό. Να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν αναφερόμαστε στο μικρό ποσοστό παιδιών που έχουν ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας). Μιλάμε για το σύνολο των μαθητών.
Μειώνεται δραματικά η ικανότητα συγκέντρωσης των παιδιών
Καταρχάς να πούμε ότι η αδυναμία συγκέντρωσης προσοχής (short attention span) δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο και δεν αφορά μόνο τα παιδιά. Το ίδιο ακριβώς πρόβλημα παρατηρείται τη σημερινή εποχή και στους ενήλικες.
ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ
Σε σχετική έρευνα που έγινε το 2015 στον Καναδά(έλαβαν μέρος 2100 άτομα) διαπιστώθηκε ότι ενώ το έτος 2000 η μέση δυνατή ανθρώπινη συγκέντρωση ήταν 12 δευτερόλεπτα, στις μέρες μας έχει μειωθεί στα 8 δευτερόλεπτα. Δηλαδή μέσα σε ελάχιστα χρόνια οι άνθρωποι έχουν απολέσει το ένα τρίτο (1/3) της διάρκειας της συγκέντρωσής τους. Μάλιστα για να διασκεδάσουν λίγο τις εντυπώσεις οι υπεύθυνοι των ερευνών ανακοίνωσαν ότι οι άνθρωποι πλέον έχουν μικρότερη διάρκεια συγκέντρωσης ακόμα και τα χρυσόψαρα( τα οποία ακολουθεί η φήμη ως το είδος με τη μικρότερη διάρκεια συγκέντρωσης, μόλις 9 δευτερολέπτων ).
Τα αποτελέσματα της έρευνας φυσικά δεν ευχαρίστησαν και πολύ την Microsoft γιατί φωτογράφιζαν ως ηθικό αυτουργό του προβλήματος τη χωρίς μέτρο χρήση των υπολογιστών, των Smartphones, των tablets και πάνω από όλα το σερφάρισμα στο διαδίκτυο και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια.
Η Microsoft προσπάθησε να προλάβει τις τυχόν αντιδράσεις δηλώνοντας ότι η απώλεια μέρος της συγκέντρωσης του ανθρώπου αντισταθμίζεται από την αύξηση της ικανότητας για multitasking (να κάνει ταυτόχρονα πολλές εργασίες). Είναι όμως αυτό αληθές; Αν μιλάμε για εργασίες στους υπολογιστές πιθανόν η Microsoft να έχει δίκιο αλλά αν μιλάμε για οποιεσδήποτε άλλες εργασίες μάλλον έχει συμβεί το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ισχυρίζεται.
Ένα ακόμα αξιοσημείωτο αποτέλεσμα της παραπάνω έρευνας που έγινε στον Καναδά είναι ότι στις νεαρές ηλικίες (15-25 ετών) το 77% των ερωτηθέντων απάντησε ότι όταν δεν υπάρχει κάτι άλλο που να τραβάει την προσοχή τους, το πρώτο πράγμα που τους έρχεται στο μυαλό είναι να ασχοληθούν με το κινητό τους. Αυτό φαντάζομαι είναι κάτι που όλοι το έχουμε διαπιστώσει για τους σημερινούς νέους που είναι μόνιμα με το κινητό τηλέφωνο στο χέρι. Στο χέρι και όχι στο αυτί όπως ήταν οι νέοι της ακριβώς προηγούμενης γενιάς .
ΟΙ ΔΥΟ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ: Ο ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ
Ας επιστρέψουμε πάλι στους μαθητές. Στην εποχή μας μοιάζουν σαν να ζουν σε δυο παράλληλους κόσμους. Στον έναν κόσμο ,αυτόν εκτός σχολείου, τα παιδιά αντικρίζουν τον κόσμο πολλές ώρες τη μέρα μέσα από μια οθόνη. Μια οθόνη υπολογιστή, κινητού, tablet ή τηλεόρασης. Οι εικόνες εναλλάσσονται αστραπιαία, τα χρώματα είναι σε πανδαισία, υπάρχει βομβαρδισμός πληροφοριών και η πρόσβαση σε οποιαδήποτε πληροφορία ή τόπο είναι εφικτή με το πάτημα ενός κουμπιού. Το πιο σημαντικό είναι ότι το παιδί έχει την ψευδαίσθηση της επιλογής σε ένα άπειρο μενού. Και επειδή ακριβώς είναι άπειρο και είναι και πανεύκολο επιλέγει να πάρει λίγο από όλα από το μενού αυτό. Έτσι μεταπηδά από τη μια πληροφορία στην άλλη χωρίς να στοχάζεται, χωρίς να κρίνει κριτικά και χωρίς να μαθαίνει τίποτα ουσιαστικό που θα το βοηθούσε να ωριμάσει. Σε ένα ξέφρενο σερφάρισμα με μοναδικό καύσιμο την αδρεναλίνη.
Στον δεύτερο παράλληλο κόσμο, στον κόσμο του σχολείου, έχουμε τα παιδιά να πρέπει συνήθως σχεδόν ακίνητα να παρακολουθούν έναν και μοναδικό άνθρωπο(εκπαιδευτικό) για τουλάχιστον μια ώρα που επιπλέον απαιτεί από αυτά απόλυτη συγκέντρωση. Αλήθεια, έχουμε αναρωτηθεί ποτέ πόσο εύκολο είναι να μεταπηδά ο μαθητής από τον ένα παράλληλο κόσμο των υψηλών ταχυτήτων και διαρκούς εναλλαγής εικόνων στον άλλο κόσμο της σχεδόν παγωμένης εικόνας; Οι εκπαιδευτικοί όσο ικανοί και να είναι, όσο ενδιαφέρον μάθημα και να προσφέρουν, είναι σίγουρο, ότι δεν μπορούν να επιτύχουν συγκέντρωση των μαθητών τους όταν εκείνοι όλη την υπόλοιπη μέρα έξω από το σχολείο εθίζονται στην, χωρίς σταματημό, διάσπαση της συγκέντρωσής τους .
Τα παιδιά γίνονται όλο και πιο αδέξια
Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως, αξιοσημείωτη αύξηση μιας εντελώς πρωτότυπης μορφής μαθησιακής και αναπτυξιακής δυσκολίας, της «δυσπραξίας» .
Η «δυσπραξία» (Clumsy Child Syndrome) είναι μια διαταραχή ανάπτυξης των κινητικών δεξιοτήτων. Τα παιδιά έχουν αδυναμία συντονισμού των κινήσεων που είναι πιθανό να επηρεάσει τη συμμετοχή τους σε καθημερινές δραστηριότητες, τις σπουδές και την εργασιακή ζωή. Ολοένα και περισσότερα παιδιά είναι πάρα πολύ αδέξια και δεν μπορούν να κάνουν απλές κινήσεις με τα άκρα τους ,όπως το να φάνε με μαχαιρο-πήρουνο ή να κάνουν καλά γράμματα που οφείλεται στο ότι δεν κρατάνε σωστά το στυλό.
Όσοι είναι εκπαιδευτικοί σίγουρα θα έχουν διαπιστώσει τα τελευταία χρόνια μια αλλαγή προς το χειρότερο της ποιότητας των γραμμάτων που κάνουν οι μαθητές. Σπάνια συναντάς πλέον γραπτό με σχετικά καλά γράμματα. Με απίστευτη όμως ταχύτητα οι ίδιοι αυτοί μαθητές πληκτρολογούν ένα μήνυμα στο κινητό ή στον υπολογιστή τους. Τα σημερινά παιδιά προτιμούν δηλαδή να πληκτρολογούν παρά να γράφουν με το χέρι. Και σε αυτή την περίπτωση έχουμε τους δύο κόσμους του παιδιού που ανταγωνίζονται : Στον κόσμο έξω από το σχολείο όπου τα παιδιά επικοινωνούν πληκτρολογώντας συνήθως λίγες και μικρής γκάμας λέξεις και στον κόσμο του σχολείου όπου τα παιδιά γεμίζουν ατέλειωτες σελίδες τετραδίων γραμμένες με το χέρι. Ένα χέρι που ολοένα και περισσότερο ξεμαθαίνει να γράφει και μαθαίνει να κτυπά πλήκτρα ή οθόνες αφής.
Τα παιδιά δεν διαβάζουν πλέον τίποτα για ευχαρίστηση
“Σύμφωνα με την UNESCO, ο πιο ποιοτικός δείκτης για το αν ένα παιδί πρόκειται να έχει ευτυχισμένη πορεία στο σχολείο και στην μελλοντική του εργασία είναι το αν διαβάζει για ευχαρίστηση.”
Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι τα σημερινά παιδιά όχι μόνο δεν διαβάζουν για ευχαρίστηση αλλά ότι γενικά δεν διαβάζουν βιβλία ή κείμενα που δεν αφορούν τα μαθήματά τους στο σχολείο.
Πολλές φορές έχω ρωτήσει τους μαθητές μου(γυμνασίου και λυκείου) αν διαβάζουν λογοτεχνικά βιβλία. Πλην ελάχιστων εξαιρέσεων οι απαντήσεις τους δείχνουν ότι δεν έχουν διαβάσει λογοτεχνικά βιβλία. Ένας δυο σε κάθε τμήμα πιθανόν να απαντήσουν ότι έχουν διαβάσει κάνα-δυό βιβλία του τύπου Dan Brown. Μέχρι εκεί. Αν τους ρωτήσεις τους λόγους αυτής τους της άρνησης θα σου πουν ότι έχουν κουραστεί από το διάβασμα γενικότερα αφού διαβάζουν πολλές ώρες για το σχολείο και γι’ αυτό προτιμούν κάτι πιο ξεκούραστο όπως το σερφάρισμα στο διαδίκτυο ή να παίξουν κάποιο ηλεκτρονικό παιχνίδι. Η συντριπτική πλειοψηφία τους δηλώνει αποστροφή στα μεγάλα κείμενα και ότι είναι αδύνατον να συγκεντρωθεί για αρκετή ώρα για να διαβάσει έστω και μια σελίδα ενός κειμένου.
Το πιο ανησυχητικό είναι αυτό που μου είπαν πολλοί μαθητές μου: ότι τις περισσότερες φορές δεν καταλαβαίνουν τι λέει το κείμενο και ότι στην πραγματικότητα δεν διαβάζουν αλλά κατά κάποιο τρόπο «σκανάρουν» με τα μάτια τους το κείμενο ψάχνοντας μια χρήσιμη πληροφορία ή κάποιες λέξεις κλειδιά για να «αρπαχτούν» νιώθοντας ότι πνίγονται σε έναν ωκεανό λέξεων. Αντί δηλαδή τα παιδιά να λαχταρούν να «χαθούν» μέσα σε μια ωραία λογοτεχνική ιστορία, νιώθουν ότι πνίγονται και διακατέχονται από την βασανιστική αγωνία να βγουν από αυτή όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Το γεγονός αυτό, θεωρώ, ότι πρέπει να μας προβληματίσει.
Φυσικά οι ευθύνες πρέπει να αναζητηθούν στους ενήλικες. Καταρχάς στο εκπαιδευτικό μας σύστημα που αντί να δίνει κίνητρο στα παιδιά ώστε να θέλουν να διαβάζουν για ευχαρίστηση τα κάνει να νιώθουν απέχθεια και τα ωθεί να διαβάζουν μόνο χρησιμοθηρικά ώστε να επιτυγχάνουν υψηλές βαθμολογίες. Οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς οφείλουν να εξηγούν στα παιδιά την αξία της λογοτεχνίας και του διαβάσματος για ευχαρίστηση και όχι μόνο να επαναλαμβάνουν το γνωστό μότο : «διάβασε για να πάρεις καλούς βαθμούς».
Φυσικά τα παιδιά μας δεν πείθονται μόνο με τα λόγια αλλά με τα παραδείγματα των ενηλίκων. Πότε δηλαδή ήταν η τελευταία φορά που εμείς οι ίδιοι διαβάσαμε ένα ολόκληρο λογοτεχνικό βιβλίο; Επαναλαμβάνω: ολόκληρο. Και πόσοι από εσάς που διαβάζετε αυτή τη στιγμή αυτό το συγκεκριμένο άρθρο δεν ρίξατε ήδη κλεφτές ματιές για να δείτε αν έχει πολύ ακόμα μέχρι να τελειώσει;
Πόσοι από εμάς αντί να διαβάζουμε από την αρχή ένα άρθρο προτιμάμε να πηγαίνουμε κατευθείαν στο τέλος του, στα «γαργαλιστικά» σχόλια των αναγνωστών; Δηλαδή αν εμείς οι ενήλικες εθιζόμαστε στην αναζήτηση στο διαδίκτυο του όσο γίνεται μικρότερου μηνύματος, του τσιτάτου, της ατάκας, του αποφθέγματος, του σλόγκαν και έχουμε γίνει εικονολάτρες και τεμπέληδες της ανάγνωσης τι διαφορετικό μπορούμε να περιμένουμε από ένα παιδί;
Τα παιδιά έχουν δυσκολία έκφρασης
Ένα άλλο ανησυχητικό σύμπτωμα που παρατηρείται στους σημερινούς μαθητές είναι η μεγάλη δυσκολία τους να εκφραστούν σωστά. Οι περισσότεροι μπορούν εύκολα να παπαγαλίσουν αλλά είναι αδύνατον να σου εξηγήσουν κάτι με δικά τους λόγια. Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν είναι φτωχό και στις περιγραφές τους υπάρχει έλλειψη δομής λόγου, ηχοχρώματος και συναισθήματος. Θα τολμήσω να χρησιμοποιήσω έναν αδόκιμο όρο για να περιγράψω το πρόβλημα: «περιγραφική δυσλεξία».
Το πρόβλημα αυτό εμφανίζεται ως αλυσιδωτή αντίδραση που γεγονότος ότι τα παιδιά δεν διαβάζουν βιβλία εκτός σχολείου αλλά και του ότι παραμένουν αμίλητα για μεγάλη διάρκεια της ημέρας, είτε στο σχολείο ή φροντιστήριο ακούγοντας παθητικά τον εκπαιδευτικό είτε στο σπίτι καθηλωμένα μπροστά από ένα σχολικό βιβλίο ή από μια οθόνη.
Οι νέες τεχνολογίες είναι ο δαίμονας; Όχι φυσικά
Ο στόχος συγγραφής αυτού του κειμένου δεν είναι να δαιμονοποιήσει τις νέες τεχνολογίες, το διαδίκτυο, τις νέες ανθρώπινες συνήθεις και συμπεριφορές που προκύπτουν από την τεχνολογική «έκρηξη» των τελευταίων ετών. Θα ήταν άλλωστε και παράλογο κάτι τέτοιο αφού ο λόγος που διαβάζετε αυτό το κείμενο αυτή τη στιγμή είναι χάρη στις νέες τεχνολογίες.
Στόχος είναι αναζητήσει το μέτρο και το όριο. Όπως σε όλα τα σημαντικά θέματα που αφορούν την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους έτσι και εδώ δεν μπορούμε να θεωρήσουμε υπεύθυνο το μέσο όσο τη χρήση του από τους ανθρώπους. Η εξέλιξη της τεχνολογίας δεν μπορεί και δεν πρέπει να ανακοπεί. Αυτό που έχει σημασία είναι να αποφασίσουμε η χρήση της να είναι δημιουργική που ενεργοποιεί τον ανθρώπινο νου παρά να είναι αποβλακωτική που τον αχρηστεύει.
Προσωπικά ανησυχώ με την εικόνα ανθρώπων να είναι σκυμμένοι πάνω σε ένα smartphone ή tablet χαμένοι μέσα σε ένα δικό τους ψηφιακό κόσμο αδιαφορώντας για τον πραγματικό που είναι γύρω τους. Ο κόσμος είναι τόσο απέραντος που δεν μπορεί να χωρέσει μέσα σε λίγες ίντσες. Να προσέξουμε. Η σμίκρυνση του κόσμου, στο τέλος θα μας κάνει και εμάς μικρούς για να χωρέσουμε μέσα του. Πράγματα μπορούν να συμβούν και χωρίς να κοινοποιηθούν. Μηνύματα μπορούν να δοθούν και χωρίς να αποσταλούν. Ερωτήσεις μπορούν να απαντηθούν και χωρίς να γκουγκλαριστούν. Δειλινά και πανσέληνοι μπορούν να μαγέψουν και χωρίς να φωτογραφηθούν. Κοιτώντας μόνο μέσα σε αυτές τις οθόνες χάνουμε όλον τον σκληρό αλλά υπέροχο κόσμο.
Ανησυχώ με την διαφαινόμενη διάθεση των ανθρώπων να ανταλλάξουν όλα τα σπουδαία ανθρώπινα επιτεύγματα του παρελθόντος όπως τις τέχνες, τη λογοτεχνία , τις επιστήμες , τη φιλοσοφία, την παιδεία με τα τεχνολογικά ευρήματα των δύο τελευταίων δεκαετιών. Επί παραδείγματι, πως μπορεί αλήθεια να συνεχίσει να υπάρχει η λογοτεχνία αν κανείς δεν θα θέλει να διαβάζει βιβλία;
Ανησυχώ επίσης για την τυχόν απώλεια της κινητήριας δύναμης της έως σήμερα ανθρώπινης πολιτισμικής εξέλιξης που δεν είναι άλλη από την φαντασία και την περιέργεια. Σε έναν κόσμο δηλαδή που η εικονική πραγματικότητα ξεπερνάει την φαντασία μας για ποιο λόγο θα χρειάζεται να εξακολουθήσει να υπάρχει η φαντασία ;
Κυρίως όμως ανησυχώ γιατί βλέπω τις επιπτώσεις στα παιδιά δηλαδή σε ανθρώπους που δεν έχουν ακόμη προλάβει να δημιουργήσουν εξισορροπητικούς μηχανισμούς γιατί πολύ απλά δεν έχουν γνωρίσει κάτι διαφορετικό, όπως είχαν γνωρίσει οι παλαιότερες γενιές. Παιδιά που δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν, να διαβάσουν, να γράψουν, να εκφραστούν σωστά και εν τέλει να σκεφτούν καθαρά. Φυσικά και δεν πρέπει στη σύγχρονη εποχή τα παιδιά να είναι «τεχνολογικά αναλφάβητα» αλλά μην φτάσουμε και στο σημείο να γίνονται «αναλφάβητα» σε όλα τα υπόλοιπα ασχολούμενα αποκλειστικά με την τεχνολογία.
Αναρωτιέμαι μήπως τρέχοντας με τόσο μεγάλες ταχύτητες ξεχάσαμε που αρχικά θέλαμε να πάμε. Υπάρχει άραγε κάτι που μπορεί να ανακόψει αυτή την ξέφρενη πορεία; Φυσικά. Λέγεται ανθρώπινη επαφή, ανθρώπινη σχέση, ανθρώπινη επικοινωνία και αληθινή παιδεία.
Ο πολιτισμός μας δεν υπάρχει μόνο τα τελευταία είκοσι χρόνια. Το παρελθόν μας κρύβει αμέτρητο πλούτο που μπορεί να δράσει εξισορροπητικά στη χρήση των νέων τεχνολογιών. Εδώ είναι το κλειδί κατά τη γνώμη μου. Αλλιώς, πολύ φοβάμαι, το άμεσο μέλλον θα ισοπεδώσει όλο το παρελθόν μας.
Όσο για εμάς τους εκπαιδευτικούς οφείλουμε να μιλάμε στα παιδιά, να τους εξηγούμε. Και κυρίως να τα ακούμε. ‘Έχουν πολλά να πούνε. Έστω και μπροστά από μια οθόνη.
[alfavita]
Τα περισσότερα παιδιά λατρεύουν τις σοκολάτες. Κάποια παιδιά, όμως, τις απεχθάνονται. Ένα από αυτά είναι και ο Ντρίσα…
Ο Ντρίσα φέρει ακόμη τα σημάδια της περιόδου που πέρασε, δουλεύοντας σε κάποια φυτεία κακάο της Ακτής του Ελεφαντοστού.
Πολυάριθμα σημάδια από χτυπήματα. Ο Ντρίσα ήταν ένας «σκλάβος της σοκολάτας», ένας από τον άγνωστο αριθμό παιδιών της δυτικής Αφρικής που πωλούνται από τις οικογένειές τους ως σκλάβοι στην Ακτή του Ελεφαντοστού, τη μεγαλύτερη παραγωγό χώρα κακάο στον κόσμο.
Τα υποχρεώνουν να εργάζονται χωρίς να τα πληρώνουν, τα χτυπούν όταν αυτά εκδηλώνουν κάποιες αντιρρήσεις τους και τα εγκαταλείπουν, όταν αρρωσταίνουν.
Ο Ντρίσα εργαζόταν 18 ώρες την ημέρα, έτρωγε ελάχιστα και το βράδυ κοιμόταν κλειδωμένος σ΄ ένα μικρό δωμάτιο. Τα χτυπήματα που δεχόταν ήταν αρκετά για να τον «πείσουν» να συνεχίσει. Οι «σκλάβοι της σοκολάτας» που χρησιμοποιούνται στην Ακτή του Ελεφαντοστού προέρχονται, κατά κύριο λόγο, από το Μάλι, το Μπενίν, το Τόγκο και την Κεντροαφρικάνικη Δημοκρατία. Οι πληροφορίες που υπάρχουν, ωστόσο, γι΄ αυτά είναι λιγοστές και συγκεχυμένες.
Η Ακτή Ελεφαντοστού αποτελεί την πρώτη σε παραγωγή κακάο χώρα του κόσμου αφού εξάγει το 40% του συνόλου της παγκόσμιας παραγωγής. Οι χαμηλές τιμές του κακάο οι οποίες συνεπάγονται φθηνά εργατικά χέρια ωθούν τους παραγωγούς στην εκδούλευση μικρών παιδιών ώστε να ανταπεξέλθουν στον εξοντωτικό ανταγωνισμό. Οι ΗΠΑ υπολογίζουν πως περισσότερα από 109.000 παιδιά στην Ακτή Ελεφαντοστού δουλεύουν υπό τις χειρότερες συνθήκες παιδικής εργασίας ενώ περίπου 10.000 εξ αυτών είναι θύματα πορνείας και δουλεμπορίου.
Δεκαοκτώ με τριάντα μήνες μετά το φύτεμα, τα κακαόδεντρα, που μπορεί να ξεπεράσουν και τα επτά μέτρα σε ύψος, αρχίζουν να δίνουν τον πολύτιμο καρπό, καθιστώντας την Γκάνα την δεύτερη σε εξαγωγές στην δυτική Αφρική με πεντακόσιες εξήντα χιλιάδες μετρικούς τόνους παραγωγή (2005) και νούμερο δύο στις κακάο-παραγωγές χώρες στον κόσμο. Μαζί με την Ακτή του Ελεφαντοστού, το Καμερούν και την Νιγηρία καλύπτουν το 70% της παγκόσμιας ζήτησης. Πάνω από δύο εκατομμύρια αγρότες δουλεύουν στην παραγωγή κακάο στην χώρα.
Στην συγκομιδή και στην καλλιέργεια των κακαόδεντρων, όπως και στις υπόλοιπες αφρικάνικες χώρες, η παιδική εργασία είναι πολύ διαδεδομένη. Μικρά παιδιά με τις ματσέτες στα χέρια ξημεροβραδιάζονται κάτω από το καυτό ήλιο, αντιμετωπίζοντας την επίδραση των χημικών φυτοφαρμάκων, τα καθημερινά ατυχήματα και την βαναυσότητα των αφεντικών.
Υπολογίζονται σε πάνω από ογδόντα χιλιάδες τα παιδιά σχολικής ηλικίας, που εργάζονται στις φυτείες κακάο ο μέσος όρος ηλικίας δεν ξεπερνά τα 13,5 χρόνια. Τα περισσότερα είναι από τις φτωχές βόρειες επαρχίες της χώρας αλλά και από τις γειτονικές Μπουργκίνα Φάσο, Μάλι και την περιοχή της νότιας Σαχάρας και δουλεύουν για τριακόσιες χιλιάδες Cedi τον χρόνο που ισοδυναμούν μόνο με τριάντα δολάρια! Τους παρέχεται ένα άθλιο φαγητό και δωρεάν στέγη σε αποθήκες αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως η εκμετάλλευση είναι εξοργιστική.
«Πήγαινα σχολείο», λέει ο Μαρκ Γιάο Κουάμε που μαζί με τον αδελφό του Φαμπρίς, δουλεύουν σε μια απομακρυσμένη φάρμα. «Αλλά ο πατέρας μου δεν είχε άλλον να δουλέψει στη φάρμα, έτσι με πήρε από το σχολείο. Η μητέρα μου είναι μακριά από εδώ, έχω να τη δω 10 χρόνια, από τότε που ήμουν 2 χρονών»
Με τρεις δυτικές πολυεθνικές να ελέγχουν το 83% του παγκόσμιου εμπορίου κακάο, είναι προφανές πως οι φτωχές χώρες παραγωγής της πρώτης ύλης είναι χειροπόδαρα δεμένες στις απαιτήσεις και τους εκβιασμούς των αγοραστών. Η δραματική καθίζηση των τιμών το 1998, που τις έριξε στο μισό, ανάγκασε τους μικρούς παραγωγούς να ψάξουν τρόπους μείωσης του κόστους για να επιβιώσουν. Ο κυριότερος ήταν η επέκταση της παιδικής εργασίας που στην Γκάνα αλλά και στην Ακτή του Ελεφαντοστού ιδιαίτερα, έχει πάρει την μορφή επιδημίας.
Το 2001, σε μια προσπάθεια να αποφύγουν την κυβερνητική παρέμβαση και την κριτική του Τύπου, οι μεγάλες βιομηχανίες του κακάο υπέγραψαν μια εθελοντική σύμβαση (το Πρωτόκολλο της Βιομηχανίας του Κακάο) ώστε να εξαλειφθεί η παιδική εργασία έως το 2005. Όμως, η ημερομηνία πέρασε χωρίς να δοθεί μεγάλη σημασία ή να αλλάξει κάτι. Το όριο εξάλειψης πήρε τελικά παράταση έως τον Ιούλιο του 2008 ώστε μέχρι τότε τουλάχιστον στο 50% των παραγωγών κακάο να μη χρησιμοποιούν παιδιά στα χωράφια τους.
Οι εταιρείες κακάο δημοσιοποίησαν κάποια πιλοτικά προγράμματα χωρίς ωστόσο να έχει αλλάξει κάτι στην τακτική τους αποκόμισης κερδών από την παιδική εργασία. Την ίδια στιγμή στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, η Herseys Company, κλείνει φέτος τα εκατό εφτά χρόνια από την κυκλοφορία του πιο αγαπημένου της προϊόντος.
Ήταν το 1907, που εμφανίστηκαν στα μαγαζιά τα Hersheys Κisses, οι μικρές σοκολατένιες καραμέλες που φέρνουν τεράστια κέρδη στα ταμεία της και έφτασαν πέρυσι τα ογδόντα εκατομμύρια κομμάτια καθημερινές πωλήσεις. Η Hersheys μαζί με της Μars ελέγχουν τα 2/3 από τα 13 δις δολάρια πωλήσεων σοκολάτας στις ΗΠΑ και προμηθεύονται κακάο κυρίως από την Δυτική Αφρική. Μαζί με την Nestle και μερικές ακόμη ευρωπαϊκές πολυεθνικές, πάρα τις δεσμεύσεις και την διεθνή κατακραυγή συνεχίζουν να αγοράζουν πρώτη ύλη που μαζεύεται από παιδικά χέρια, συμμετέχοντας ταυτόχρονα και σε εκστρατείες ενάντια στην παιδική εργασία! .
Οταν πριν από δύο χρόνια ο δανός δημοσιογράφος Μ.Mistrati θέλησε να φάει μια σοκολάτα, πήγε σε ένα σουπερμάρκετ και άρχισε να ψάχνει: «Παρατήρησα ότι από τις επτά διαφορετικές σοκολάτες που είχα στα χέρια μου, μόνον μία ακολουθούσε τις αρχές του fair trade. Αναρωτήθηκα τι να συμβαίνει με τις υπόλοιπες», περιγράφει ο ίδιος. Αυτό ήταν και η αφετηρία ενός επώδυνου χρονικού που με τον R. Romano οδήγησαν σε ένα συγκλονιστικό ντοκυμαντέρ «τη σκοτεινή πλευρά της σοκολάτας» στο οποίο αποκαλύπτεται είναι η πραγματικότητα που χρηματοδοτεί η πανίσχυρη βιομηχανία που γλυκαίνει τις αισθήσεις.
Το ντοκυμαντέρ περιγράφει την καλιέργεια κακάο στην Ακτή Ελεφαντοστού εκεί όπου πρόσφατα ο διεθνώς αμφισβητούμενος πρόεδρος Λόραν Γκμπάγκμπο εθνικοποίησε τις τοπικές αγορές και τις εξαγωγές του κακάο με στόχο την προστασία των εσόδων από φόρους και δασμούς. Εσοδα που μοιράζονται εκτός των άλλων και στη συντήρηση των μισθοφόρων Τα εργατικά χέρια όπου βασίζονται οι καλλιεργητές κακάο στην Ακτή Ελεφαντοστού κρύβουν το πλέον απροκάλυπτο δουλεμπόριο παιδιών 7 έως 14 ετών.
Γι’ αυτά τα παιδιά σοκολάτα σημαίνει αρπαγή από τις οικογένειές τους, σκληρή δουλειά, ξύλο, σεξουαλική κακοποίηση και επικίνδυνες χαντζάρες. Οι Mistrati και Romano ξεκινούν την έρευνα από την Ευρώπη με εκπροσώπους των μεγαλύτερων εταιρειών να δηλώνουν άγνοια για τις «φήμες», όπως τις χαρακτήρισαν.
Το ταξίδι τους στην Αφρική καλείται να επιβεβαιώσει τις… «φήμες». «Είχα πολλές δυσκολίες καθώς έπρεπε να δουλέψω με απόλυτη κάλυψη στην Ακτή Ελεφαντοστού, το Μάλι και την Μπουρκίνα Φάσο. Οι κυβερνήσεις εκεί δεν επιθυμούν δημοσιογράφους που ερευνούν ζητήματα δουλεμπορίου παιδιών» λέει ο Mistrati και επισημαίνει: «Βεβαίως είχα κατά νου και την περίπτωση ένος άλλου συναδέλφου, του Guy-Andre Kieffer, ο οποίος σε ανάλογη έρευνα το 2004 είχε απαχθεί και δεν επέστρεψε ποτέ». Πρώτος σταθμός η φτωχή περιφέρεια του Μάλι.
Ο 50χρονος οδηγός των Δανών κατάγεται από εκεί και βιώνει την πραγματικότητα των «παιδιών του κακάο» καθημερινά. Τα παιδιά μεταφέρονται από διάφορα χωριά στους σταθμούς των λεωφορείων που φεύγουν για τα σύνορα. Για άλλα έχει προηγηθεί συμφωνία του δουλέμπορου με τους γονείς (ένα παιδί μπορεί να πουληθεί ακόμη και 230 ευρώ), για άλλα όμως όχι. Απλώς, τα απάγουν… «Φοβόμουν να δουλέψω χωρίς κρυφή κάμερα. Οι traffickers είναι αδίστακτοι εγκληματίες και κάνουν τα πάντα για το χρήμα. Κατάφερα όμως να ακολουθήσω όλη τη διαδρομή» περιγράφει ο Mistrati.
Σταθμός Sikasso: Ο Idrissa Kante, γενικός γραμματέας του σωματείου οδηγών, περιγράφει πώς οι traffickers μεταφέρουν κάθε φορά 10 με 15 παιδιά. Μόλις το λεωφορείο πλησιάζει στα σύνορα, ανεβαίνουν σε μοτοσικλέτες με τις οποίες μέλη του κυκλώματος ακολουθούν το λεωφορείο. Τα περνάνε από τα σύνορα. Στην άλλη πλευρά, οι ιδιοκτήτες φυτειών τα παραλαμβάνουν. Την ώρα που οι Δανοί βρίσκονται στο Sikasso, ένας άντρας φωνάζει: «Παίρνουν ένα κορίτσι»!
Πλησιάζουν το λεωφορείο, αλλά η «συνοδός» του έχει γίνει καπνός. Η 12χρονη Mariam Marico περιγράφει λίγο μετά: «Μου είπε ότι θα έβγαζα χρήματα». Τα γόνατά της, όμως, είναι ματωμένα. Είναι φανερό ότι το παιδί είχε συρθεί με τη βία. – Φύγε και μην ξαναγυρίσεις εδώ, να τους πεις ότι εδώ δεν υπάρχουν χρήματα, της φωνάζει ένας άντρας που ανήκει σε εθελοντική οργάνωση και λίγο αργότερα τη μεταφέρει πίσω στο χωριό της. Βλέποντάς την, ο οδηγός των δημοσιογράφων ξεσπά σε κλάματα γιατί είναι σίγουρος ότι θα την ξαναδεί να επιστρέφει: «Η καρδιά μου έχει τσακίσει, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο»… Επόμενος σταθμός το χωριό Zegua.
Ο αρχηγός των 500 κατοίκων, Diamoutenne Bakary, περιγράφει τις απαγωγές παιδιών. Ακολουθεί η SAF CACAO, ο μεγαλύτερος εξαγωγέας κακάο με κορυφαίους πελάτες ανά τον κόσμο. Ο γενικός διευθυντής Ali Lakiss δεν ξέρει τίποτα: «Γεννήθηκα στη βιομηχανία του κακάο και δεν έχω συναντήσει ποτέ παιδιά από 10 έως 16 ετών να δουλεύουν στις φυτείες».
Σπεύδει να υπενθυμίσει πως: «Είμαστε ο μεγαλύτερος παραγωγός κακάο παγκοσμίως. Φαντάζεστε τι είδους καταστροφή θα συνέβαινε αν οι άνθρωποι έπαυαν να αγοράζουν κακάο;» Μάλλον ο Lakiss είχε πολλά χρόνια να… επισκεφθεί τις φυτείες. Το ‘καναν αντ’ αυτού οι Δανοί και φυσικά συνάντησαν αρκετά παιδιά την ώρα της δουλειάς. Για τον κυβερνητικό Tohe Adam Malick, το θέμα έχει πάρει υπερβολικές διαστάσεις. Αποδίδει τη μεταφορά παιδιών στην Ακτή Ελεφαντοστού σε τουρισμό: «Πώς είναι να πηγαίνεις στο Παρίσι»!
Και η έρευνα συνεχίζεται σε μία ακόμη φυτεία. Αυτή τη φορά ο οδηγός τους υποδύεται τον παραγωγό.
-Θα χρειαστούμε πολλά παιδιά να δουλέψουν για μας, μπορείς να βοηθήσεις; ρωτά τον ιδιοκτήτη της φυτείας. «Εδώ είναι ο μεγάλος μου αδελφός, πείτε του πόσα θέλετε και θα τα φέρει κατευθείαν σε σας», του απαντά. – Πόσο κοστίζει; «Υπολόγισε 230 ευρώ»… Στη χώρα μας καταναλώνονται κάθε χρόνο 22.000 τόνοι σοκολάτας, με τη μία στις τρεις να είναι εισαγόμενη.
Ομως η αγορά είναι κατακλυσμένη από προϊόντα που το ταξίδι τους έχει ξεκινήσει από την Ακτή Ελεφαντοστού. Η Ελλάδα ανήκει στις χώρες που δεν έδειξαν κανένα ενδιαφέρον για το ντοκιμαντέρ.
Αναρωτιέται ο Mistrati σε συνεντευξή του στην Ελευθεροτυπία: «Δεν ενδιαφέρει τους Ελληνες να μάθουν πώς παράγεται η σοκολάτα που τρώνε;».
Ο δημοσιογράφος το άφησε αναπάντητο, όπως κι εκείνος μία από τις ερωτήσεις : – Μετά από τα όσα έζησες, απολαμβάνεις το ίδιο μία σοκολάτα;
Δώρα, δώρα, δώρα… Κι αυτό που αναρωτιέμαι συνεχώς, είναι τι κερδίζει ένα παιδί από όλο αυτό. Ποιος ο λόγος που τους χαρίζουμε ένα σωρό άχρηστα αντικείμενα; Παιχνίδια που πολύ πιθανόν να παίξουν μία μόνο φορά, είτε επειδή θα γίνουν χίλια κομμάτια σε λίγες μόνο μέρες είτε επειδή θα τα βαρεθούν μόλις πάρουν στα χέρια τους το επόμενο. Δεν ξέρω πραγματικά τι τους προσφέρουν, μα αυτό που ξέρω και μπορώ να πω με σιγουριά, είναι πως δεν τα χρειάζονται όλα αυτά.
Υπάρχουν παιδιά τα οποία μεγαλώνουν με χίλιες δυο στερήσεις και πιστέψτε με, αυτά τα παιδιά μαθαίνουν να εκτιμούν αυτά τα λίγα που έχουν. Και για να μην παρεξηγηθώ, όταν μιλάω για στερήσεις, αναφέρομαι απλά και μόνο σε υλικά αγαθά.
Σε όλα αυτά τα άχρηστα αντικείμενα, τα οποία τα περιτριγυρίζουν καθημερινά. Υλικά αγαθά που τους προσφέρουμε απλόχερα, πριν ακόμη μας τα ζητήσουν, είτε από τύψεις για την πολύωρη απουσία μας είτε για να τα επιβραβεύσουμε για μια επιτυχία τους.
Λες κι αν πούμε απλά μια «συγγνώμη» για να απολογηθούμε ή ένα «μπράβο» για να τα συγχαρούμε, δεν είναι αρκετό. Εμείς οι ίδιοι κακομαθαίνουμε τα παιδιά μας, γιατί τους μάθαμε πως μια διάκριση ή μια επιτυχία τους, πρέπει πάντα να συνοδεύεται από ένα κουτί με όμορφο περιτύλιγμα.
Ξέρω, πως ο κάθε γονιός παίρνει ζωή μέσα από το χαμόγελο του παιδιού του και δε θέλει ποτέ να του στερήσει τίποτα, αλλά οφείλουμε να σκεφτόμαστε και το μετέπειτα. Τις συνέπειες απ’ όλο αυτό.
Υπάρχουν πιτσιρίκια εκεί έξω που μεγαλώνουν μονάχα με τα απαραίτητα, από γονείς που είτε δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τους προσφέρουν τίποτα περισσότερο είτε το κάνουν συνειδητά. Επιλέγουν οι ίδιοι να μην κακομάθουν τα παιδιά τους, προσφέροντάς τους μόνο ό,τι έχουν πραγματικά ανάγκη.
Γιατί γνωρίζουν πως μ’ αυτό τον τρόπο, θα καταφέρουν να μεγαλώσουν ένα παιδί, που όταν θα χρειαστεί να βγει στην αρένα της ζωής δεν θα φοβηθεί. Δεν θα δειλιάσει, θα κοπιάσει και θα ιδρώσει σκεπτόμενος τον κόπο και τις θυσίες των γονιών του.
Θα εκτιμήσει αυτά τα λίγα που του πρόσφεραν οι δικοί του και θα δουλέψει σκληρά για να αποκτήσει όλα όσα ονειρεύεται. Γιατί έτσι έχει μάθει από παιδί και γιατί ξέρει πως τίποτα και κανείς δεν πρόκειται να του χαριστεί. Θα κουραστεί, μα στο τέλος θα καταφέρει να αποκτήσει όλα εκείνα που πιθανόν να στερήθηκε σαν παιδί.
Άλλωστε, δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα, απ’ την πληρότητα και την ευτυχία που νιώθεις, όταν καταφέρεις να αποκτήσεις κάτι με κόπο. Με το δικό σου κόπο, τις δικές σου θυσίες, χωρίς τις πλάτες κανενός και κυρίως χωρίς τις πλάτες των γονιών σου. Κι ό,τι αποκτάται μ’ αυτό τον τρόπο, το αγαπάς περισσότερο.
Είναι εντελώς διαφορετικό να δημιουργήσεις κάτι μονάχος σου κι αλλιώς να το βρεις έτοιμο. Έχει άλλη αξία, άλλη μαγεία, να ξέρεις πως ξεκίνησες από το μηδέν και έγινες κάτι, μόνο με τη βοήθεια του εαυτού σου και κανενός άλλου. Χωρίς να στηριχτείς σε κανέναν.
Και φυσικά, έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού σου, δυο γονείς που θυσίασαν κι οι ίδιοι πράγματα για να σε μεγαλώσουν. Που σου στέρησαν ό,τι νόμιζες τότε πως είχες ανάγκη και θεωρούσες απαραίτητο, για να σου μάθουν μ’ αυτό τον τρόπο πως τη ζωή για να την κατακτήσεις, πρέπει να την κυνηγήσεις. Πως για να αποκτήσεις κάτι πρέπει να το διεκδικήσεις, να δουλέψεις και να παλέψεις γι’ αυτό.
Ίσως να μην ενδιαφέρει κανέναν αυτό που θα πω, αλλά μεγάλωσα σε μια τέτοια οικογένεια κι είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτό. Γιατί μπορεί να στερήθηκα υλικά αγαθά, μα εισέπραξα τόση πολλή αγάπη, που όλα τα άλλα ήταν απλώς ασήμαντα κι ανούσια. Με αυτή λοιπόν την απύθμενη αγάπη στην ψυχή και την εικόνα των γονιών μου στο μυαλό, προχωράω πάντα μπροστά, διεκδικώ ό,τι μου ανήκει, παλεύω μόνη μου γι’ αυτά που λαχταρώ και κοπιάζω συνεχώς για να αποκτήσω όσα ονειρεύτηκα.
Αφιερωμένο στους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου, τους γονείς μου.
Επιμέλεια Κειμένου Εύας Αξιώτη: Πωλίνα Πανέρη
Ξεχάστε τις βαρετές σχολικές αίθουσες και τα θρανία: Μία οικογένεια αποφάσισε να μεταφέρει τη ζωή και την εκπαίδευση των θυγατέρων τους στον ωκεανό.
Οι Καναδοί Γκινεβίρ και Ιμπεν Στολτζ, ταξίδευαν στην Καραϊβική, όταν έμαθαν ότι περιμένουν μωρό. Αντιμέτωποι με ένα τρομακτικό δίλημμα, να συνεχίσουν τα ταξίδια τους ή να μείνουν στο σπίτι, το ζευγάρι αποφάσισε να μεγαλώσει την οικογένεια του στον ωκεανό.
Η πρώτη κόρη τους Αρια είναι τώρα πέντε ετών και έχει μία μικρότερη αδελφή την 3 ετών Ελια και έχουν περάσει ολόκληρη τη ζωή τους στο οικογενειακό σκάφος οργώνοντας τους ωκεανούς με τους γονείς τους.
Παίζουν με τη θαλάσσια ζωή, όπως με τα σαλάχια στις Μπαχάμες, κολυμπούν με αναπνευστήρα, κάνουν kite και κωπηλασία και απολαμβάνουν θαλάσσιες περιπέτειες με μαγευτική θέα.
Οσο για την σχολική εκπαίδευση τους, την έχει αναλάβει η μητέρα τους, η οποία τυχαίνει να είναι και δασκάλα. Μάλιστα, όπως αναφέρει, τα παιδιά έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τις γνώσεις των συνομηλίκων τους.
Δεν έχει τέλος το μαρτύριο των Αθηναίων από τις ταχυδακτυλουργίες της δημοτικής αρχής, που συνεχίζει να «ασκείται» ως μαθητευόμενος μάγος στο πολύπαθο κέντρο της πρωτεύουσας.
Μετά το φιάσκο με τον περίφημο «μεγάλο περίπατο» όπου εν καιρώ πανδημίας και οικονομικής κρίσης πετάχτηκαν εκατομμύρια ευρώ για κάθε λογής υπερκοστολογημένες κατασκευές και παρεμβάσεις, έρχεται τώρα η «ανάπλαση της οδού Πανεπιστημίου».
Σύμφωνα με τον δήμο Αθηναίων το έργο που αναμένεται να ξακινήσει προς το τέλος του τρέχοντος έτους χρόνου και θα έχει προϋπολογισμό 3 εκατομμύρια ευρώ. Ο προυπολογισμός αυτός είναι σύμφωνα με τον Δήμο Αθηναίων και απλώς ελπίζεται να μην πεταχτούν και πάλι χρήματα για μια παρέμβαση που πιθανώς θα χρειαστεί «παρεμβάσεις» εκ των υστέρων για να καταστεί λειτουργική.
Όπως υπενθυμίζεται έγινε με τον μεγάλο περίπατο που παραμένει ένα έργο «έτρωμα» στο κέντρο της πρωτεύουσας.
Κατά τον δήμο Αθηναίων η ανάπλαση της πιο κεντρικής οδικής αρτηρίας της πρωτεύουσας, θα προσφέρει επιπλέον 19.360 τ.μ. «αισθητικά αναβαθμισμένου δημόσιου χώρου». Δηλαδή μεγαλύτερα πεζοδρόμια που προφανώς είναι καλοδεχούμενα στο κέντρο της πόλης.
Τι θα περιλαμβάνει;
-Διαπλάτυνση των πεζοδρομίων, καθώς θα αποδοθούν στους πεζούς, 4.270 τ.μ
-Περίπου 2.260 τ.μ. θα είναι οι χώροι πρασίνου με μεγάλα παρτέρια με θάμνους και εποχικά φυτά
-Τοποθέτηση 87 νέων μεγάλων πλατάνων που θα φυτευτούν κατά μήκος του δρόμου και από τις δύο πλευρές.
Τώρα αν θα ευδοκιμήσει ο πλάτανος, που εξ αρχής είναι γνωστό ότι χρειάζεται πολύ νερό, σε μια σχεδόν άνυδρη πόλη, μένει να φανεί και να μην γίνει-και-αυτή η παρέμβαση ανέκδοτο όπως με την τοποθέτηση των γιγαντιαίων φοινίκων μέσα σε παρτέρια «κατά μεσής» του δρόμου σε μια πραγματικά παρέμβαση κιτς στο αθηναϊκό κέντρο.
«Η σύνδεση της πλατείας Συντάγματος με την Ομόνοια μέσω του κεντρικού άξονα της Πανεπιστημίου, ήταν πάντα το ”όραμα” πολεοδόμων και χωροτακτών που ουδέποτε υλοποιήθηκε, αλλά πλέον οι συνθήκες έχουν ωριμάσει και η Αθήνα δικαιούται να γίνει η ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που αξίζει στην Ελλάδα», υπογραμμίζεται στην ανακοίνωση.
Μια γενικότητα δηλαδή σημειώνεται στην ανακοίνωση που ήδη ισχύει…
Τη στιγμή που αρκετοί δρόμοι της Αθήνας παραμένουν σε κακά χάλια με λακκούβες, κάθε λογής σαμαράκια και κακής ποιότητας οδόστρωμα, με τα μισά πεζοδρόμια είναι δυσκολοδιάβατα για πολίτες ο Δήμος της πρωτεύουσας προχωρά σε ένα ακόμη έργο βιτρίνας και ουχί ουσίας.
Αξίζει δε να σημειωθεί η προσπάθεια του Δήμου Αθηναίων ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΕΙ πιθανές κριτικές και αντιδράσεις με την διαρροή- διατύπωση ερωτήσεων με αντίστοιχες απαντήσεις, για το εκκολαπτόμενο έργο:
1. Πότε θα αρχίσουν και πότε θα ολοκληρωθούν τα έργα;
Απάντηση: Τα έργα θα ξεκινήσουν σύμφωνα με τον προγραμματισμό, στο τέλος του 2021 με χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης 12-15 μήνες.
2. Αυτό σημαίνει ταλαιπωρία στην πόλη για ενάμισι χρόνο;
Απάντηση: Ο Δήμος Αθηναίων διαθέτει πλέον υψηλή τεχνογνωσία, καθώς και εμπειρία στην εκτέλεση μεγάλης κλίμακας έργων στην πόλη. Το έργο θα εξελίσσεται τμηματικά ακριβώς για να μην υπάρξει αναστάτωση στη λειτουργία της πόλης και όχληση στις δραστηριότητες των πολιτών. Όπως ακριβώς στην ανάπλαση της κάτω Πλατείας Συντάγματος, θα γίνει με υποδειγματικό τρόπο η οργάνωση του εργοταξίου και η ανάπτυξη των έργων. Θα είναι εξίσου πολύτιμη η κατανόηση και συνεργασία πεζών, εποχούμενων και επισκεπτών.
3. Πόσο θα κοστίσει η ανάπλαση;
Απάντηση: Ο προϋπολογισμός του έργου είναι 3 εκατ. ευρώ.
4. Γιατί δεν προχώρησαν εξαρχής τα μόνιμα έργα και επελέγη η δοκιμή ενός έτους;
Απάντηση: Είναι η καλή πρακτική που ακολουθείται σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αλλά και σε πολλές άλλες πόλεις του κόσμου. Οι μεγάλες παρεμβάσεις δοκιμάζονται πιλοτικά και στη συνέχεια ακολουθούν οι μόνιμες. Η δοκιμαστική περίοδος επιτρέπει τη συλλογή δεδομένων για τη βελτίωση των σχεδίων. Με τη μέθοδο αυτή έγινε η ανάπλαση της Times Square, έργα στο Μιλάνο και αλλού. Αυτό γίνεται και στην περίπτωση της Πανεπιστημίου. Χωρίς να είχε προηγηθεί το πιλοτικό έργο, θα ήταν αδιανόητη η εξαρχής διαπλάτυνση των πεζοδρομίων ως μόνιμο έργο.
5. Τι διαπιστώθηκε και τι άλλαξε, λοιπόν, στον σχεδιασμό μετά τη δοκιμαστική περίοδο;
Απάντηση: Οι αναλυτικές καταγραφές και αναλύσεις των κυκλοφοριακών δεδομένων οδήγησαν σε βελτιστοποιήσεις του τελικού σχεδίου με την αλλαγή της διατομής του δρόμου από τρεις σε τέσσερις λωρίδες.
6. Τι προβλέπεται για την κίνηση των λεωφορείων;
Απάντηση: Η χάραξη αποκλειστικής λεωφορειολωρίδας θα συμβάλλει στην ανεμπόδιστη κίνηση των λεωφορείων και την απρόσκοπτη εξυπηρέτηση των στάσεων, ενισχύοντας τη βιώσιμη κινητικότητα με δημόσια μέσα.
7. Η πρόβλεψη των συγκοινωνιολόγων ότι θα μειωθούν οι διελεύσεις και θα μειωθεί ο φόρτος του δρόμου, επιβεβαιώθηκε;
Απάντηση: Απολύτως. Οι μετρήσεις από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο δείχνουν ότι μειώθηκαν κατά 16% οι διελεύσεις των ΙΧ και αυξήθηκαν κατά 8% οι διελεύσεις των ταξί και των μοτοσυκλετών, ενώ ταυτόχρονα μειώθηκε ο χρόνος που απαιτείται για την ολοκλήρωση της διαδρομής. Συγκεκριμένα, οι κυκλοφοριακές συνθήκες στην Πανεπιστημίου και στην κοντινή περιοχή ισορρόπησαν κοντά στα επίπεδα προ των αλλαγών σχετικά γρήγορα (σε λιγότερο από 3 μήνες).
Οι χρόνοι διαδρομής επί της Πανεπιστημίου παρουσίασαν προσωρινή αύξηση κατά τις πρώτες εβδομάδες εφαρμογής των ρυθμίσεων, ωστόσο στη συνέχεια μειώθηκαν σημαντικά. Χαρακτηριστικά, τους μήνες Ιούνιο και Ιούλιο του 2021 οι χρόνοι διαδρομής της Πανεπιστημίου ήταν κατά 30% μειωμένοι σε σχέση με τους αντίστοιχους μήνες του 2020. Το μήνα Σεπτέμβριο, η αντίστοιχη μείωση ήταν 14%.
Η κινητικότητα των πεζών στην Αθήνα κατά τους μήνες Ιούνιο – Σεπτέμβριο αυξήθηκε κατά 23% το 2021, σε σχέση με το 2020.
8. Υπήρξε και αν ναι περιβαλλοντικό όφελος από τον περιορισμό διελεύσεων ΙΧ;
Απάντηση: Και πάλι οι μετρήσεις από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο έδειξαν μείωση των ρυπαντικών φορτίων (ολικό ρυπαντικό φορτίο, εκπομπές CO2) σε σχέση με την περίοδο πριν από την εφαρμογή των κυκλοφοριακών ρυθμίσεων, κατά 26,7% και 27,4% αντίστοιχα.
9. Γιατί να μεγαλώσουν τα ήδη μεγάλα πεζοδρόμια της Πανεπιστημίου;
Απάντηση: Ο στόχος διαπλάτυνσης των πεζοδρομίων δεν είναι να επιτευχθεί απλώς η ανεμπόδιστη κίνηση των πεζών. Το πεζοδρόμιο γίνεται πολυμορφικό εφόσον εξυπηρετεί πολλές δραστηριότητες. Δημιουργούνται μίνι πάρκα, διάδρομοι τρεξίματος και κίνησης των ποδηλάτων, μικροί χώροι αναψυχής. Όπως ακριβώς συμβαίνει για παράδειγμα στο Παρίσι, στο Βερολίνο και σε άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις.
Όταν η λογική πάει Μεγάλο Περίπατο…
Αν δεν το βρείτε εδώ, δεν είναι είδηση
© Tilestwra.com