Ο Απόστολος Γκλέτσος τα κατάφερε και τελικά βρέθηκε σήμερα Σάββατο 22 Νοεμβρίου καλεσμένος στην εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι» στο Mega.
Η συνάντησή του με τη Σίσσυ Χρηστίδου είχε προγραμματιστεί για την περασμένη εβδομάδα, ωστόσο ένα θέμα υγείας τον ανάγκασε να ακυρώσει την εμφάνισή του. Λίγες εβδομάδες μετά τον χαμό που είχε προκληθεί στον αέρα της εκπομπής, οι δυο τους συναντήθηκαν πρώτη φορά ζωντανά.
Δείτε το βίντεο:
«Τα καταφέραμε, Απόστολε! Πες λίγο εδώ δημοσίως ότι με αγαπάς πάλι…», είπε αρχικά η Σίσσυ Χρηστίδου.
«Ήμουν στην Κύπρο! Εντάξει, τα είπαμε λίγο… παραπάνω, φταίει η Βένια Καραγιάννη!», είπε με χαμόγελο ο Απόστολος Γκλέτσος και όλοι γέλασαν.
Ο Νίκος Συρίγος θέλησε να ρωτήσει τον ηθοποιό για τα όσα ακούστηκαν τις τελευταίες ημέρες για το αν είναι βίαιος ή όχι, με τη Σίσσυ Χρηστίδου να αναφέρει και το όνομα της Δάφνης Καραβοκύρη, μετά τις τελευταίες δηλώσεις της για τον Απόστολο Γκλέτσο.
Δείτε το βίντεο:
«Μετά από τόσα χρόνια και όταν έχω κάτσει και σε και σε ηλεκτρικές καρέκλες, γιατί 8 χρόνια δήμαρχος, συν άλλα πόσα χρόνια επικεφαλής σε παράταξη που ήταν αντιπολίτευση στην Περιφέρεια Στερεάς, να κάτσω τώρα εγώ να μιλάω για μένα, είναι κουτό. Ήμουν 8 χρόνια δήμαρχος. 8 χρόνια δήμαρχος, έτσι; Τι να κάτσω να μιλήσω; Να μιλήσω εγώ για μένα; Δηλαδή είναι λίγο κουταμάρα ρε Νίκο, να μιλήσω εγώ για μένα τώρα. Τι να πω;
Είμαστε στο δικαστήριο; Αν ήμασταν στο δικαστήριο να πω δυο κουβέντες, αλλά τι να πω τώρα; Δηλαδή είναι κουταμάρα» ανέφερε ο Απόστολος Γκλέτσος.
«Εντάξει, υπήρξαν σχόλια πολλά σε σχέση με το τι είσαι, ακούστηκε πολύ ότι είσαι υπέρ της βίας και η Δάφνη Καραβοκύρη έδωσε μία δήλωση προχθές, αν δεν κάνω λάθος, και είπε ότι φοβήθηκε ότι θα σηκώσεις και το χέρι σου στο πλατό» είπε η Σίσσυ Χρηστίδου.
«Εγώ είμαι υπέρ της βίας; Μάλιστα. Εντάξει» αρκέστηκε να απαντήσει ο Απόστολος Γκλέτσος.
Δείτε το βίντεο:
Η Δάφνη Καραβοκύρη είχε πει για τον Απόστολο Γκλέτσο:
«Το περιστατικό με τον Απόστολο Γκλέτσο το συζητάμε μεταξύ μας, με διαφορετικά ηχοχρώματα κάθε φορά, αλλά πίσω δε μπορούμε να το αφήσουμε. Να θυμίσω ότι έγινε και στη δεύτερη εκπομπή. Μετάνιωσα που δεν τοποθετήθηκα στο περιστατικό με τον Απόστολο Γκλέτσο. Ήθελα να είχα υπάρξει δίπλα στη Σοφία και θεωρώ ότι ήταν θέμα άστοχης δικής μου διαχείρισης.
Νομίζω ότι τέτοιου είδους συμπεριφορές δε θα έπρεπε να τις ανέχεται κανείς. Εγώ όντως φοβήθηκα ότι μπορεί να σήκωνε το χέρι του, όπως και είπε ότι θα κάνει, στη Σοφία».
Πρόκειται για τη δεύτερη μαζική απαγωγή στη Νιγηρία σε διάστημα λίγων ημερών – Ο Ντόναλντ Τραμπ απειλεί με στρατιωτική παρέμβαση για να σταματήσει ο διωγμός των χριστιανών
Συνεχόμενες οι απαγωγές μαθητών και εκπαιδευτικών από σχολεία στη Νιγηρία. Λίγες ημέρες μετά την απαγωγή 25 γυμνασιόπαιδων στο βορειοδυτικό τμήμα της πολυπληθέστερης χώρας της Αφρικής, «τρομοκράτες» απήγαγαν την Παρασκευή (21.11.2025) πάνω από 300 μαθητές του καθολικού σχολείου «St. Mary».
Θύματα απαγωγής είναι συνολικά 315 μαθητές και εκπαιδευτικοί του καθολικού σχολείου στην πολιτεία του Νίγηρα, ανακοίνωσε η ένωση χριστιανών της χώρας (CAN). Στη Νιγηρία, χώρα υπονομευμένη από την ανασφάλεια, οι μαζικές απαγωγές είναι συχνές, με αυτή σχεδόν 300 μαθητριών στο Τσιμπόκ (βορειοανατολικά) το 2014 από τζιχαντιστές της Μπόκο Χαράμ να έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη πολλών.
«Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, 215 μαθητές και μαθήτριες και 12 εκπαιδευτικοί απήχθησαν από τρομοκράτες» στο σχολικό ίδρυμα στην πολιτεία του Νίγηρα, ανέφερε η CAN σε ανακοίνωση Τύπου που δημοσιοποίησε έπειτα από επίσκεψη εκεί του προέδρου της τοπικής οργάνωσής της στην πολιτεία, του Μπούλος Ντάουα Γιοχάνα.
«Κατά τη διάρκεια της επίθεσης των τρομοκρατών, ορισμένοι μαθητές κατάφεραν να αποδράσουν», τόνισε ο κ. Γιοχάνα, κατά την ανακοίνωση.
Η τοπική κυβέρνηση διέταξε να «κλείσουν προσωρινά όλα τα οικοτροφεία για την ασφάλεια μαθητών και εκπαιδευτικών.
Το σχολείο St. Mary ξανάρχισε τη λειτουργία του χωρίς ούτε να έχει ενημερώσει τις αρχές, ούτε λάβει άδεια από την κυβέρνηση της πολιτείας, εκθέτοντας έτσι τους μαθητές και το προσωπικό σε κίνδυνο, ο οποίος θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί, σύμφωνα με ανακοίνωσή της.
Η αστυνομία ανακοίνωσε από την πλευρά της πως αναπτύχθηκαν στην περιοχή μονάδες της, καθώς και στοιχεία του στρατού, προσθέτοντας πως «χτενίζουν δάση».
Η επίθεση καταγράφτηκε μερικές ημέρες μετά την απαγωγή από ενόπλους 25 μαθητριών σε οικοτροφείο θηλέων στην πολιτεία Κέμπι (βορειοδυτικά), τη νύχτα της Κυριακής προς Δευτέρα.
Οι μαθητές και οι μαθήτριες του St. Mary οδηγήθηκαν στο δάσος Μπίρνιν Γκουάρι, στην πολιτεία Καντούνα, ανατολικά της Κέμπι, προπύργιο διαφόρων συμμοριών που φέρονται να έχουν συμμαχήσει με την τζιχαντιστική οργάνωση Ανσάρου, σύμφωνα με πληροφορίες.
Αλλεπάλληλες επιθέσεις και απειλές Τραμπ για στρατιωτική παρέμβαση
Μέχρι στιγμής είναι άγνωστο ποιοι διέπραξαν την απαγωγή, καθώς δεν έχει διευκρινιστεί αν πρόκειται για κακοποιούς ή τζιχαντιστές.
💔 HEARTBREAKING: 227 INNOCENT CHILDREN & TEACHERS ABDUCTED FROM ST. MARY’S CATHOLIC SCHOOL, PAPIRI, NIGER STATE! Bandits struck at dawn. These are our future – PRAY & DEMAND ACTION NOW! Govt must rescue them and stop this terror!#PrayForNigerStudents#NigeriaIsBleedingpic.twitter.com/IiUvNVlOOr
Ο πρόεδρος της Νιγηρίας Μπόλα Τινούμπου ακύρωσε χθες προγραμματισμένο ταξίδι του στο εξωτερικό. Τη χώρα θα αντιπροσωπεύσει στη σύνοδο της G20 στη Νότια Αφρική ο αντιπρόεδρός του, ο Κασίμ Σετίμα.
Οι δυο απαγωγές και η επίθεση την Τρίτη σε εκκλησία στην Ερούκου (δυτικά) καταγράφονται με φόντο την πρόσφατη απειλή του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να διατάξει στρατιωτική επέμβαση στη Νιγηρία, καθώς όπως κατήγγειλε, οι χριστιανοί στη χώρα υφίστανται διωγμό. Η ρητορική αυτή προωθείται στην Ουάσιγκτον από συντηρητικούς αιρετούς και χριστιανικές οργανώσεις, ιδίως ευαγγελικών.
Η Αμπούτζα αντέκρουσε τις κατηγορίες του Ντόναλντ Τραμπ, πάντως διαβεβαίωσε πως διεξάγει συνομιλίες με την Ουάσιγκτον επιδιώκοντας στενότερη συνεργασία σε ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια. Σημείωσε πως οι επιθέσεις πλήττουν Νιγηριανούς ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων.
Η επίθεση στην εκκλησία της Ερούκου, εν μέσω λειτουργίας που αναμεταδιδόταν απευθείας, στοίχισε τη ζωή σε δυο ανθρώπους, σύμφωνα με τις αρχές. Σύμφωνα με εκπρόσωπο του χώρου λατρείας, οι δράστες απήγαγαν επίσης «35 ανθρώπους». Η αστυνομία δεν έχει επιβεβαιώσει τον αριθμό αυτό.
Μετά την επίθεση αυτή, οι αρχές αποφάσισαν να κλείσουν τα σχολεία σε διάφορες περιοχές στην πολιτεία Κουάρα, σύμφωνα με εκπρόσωπό τους.
Οι αρχές στις πολιτείες Κατσίνα (βόρεια) και Πλατό (κεντρικά) ανακοίνωσαν επίσης χθες το κλείσιμο όλων των πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων σχολείων μέχρι νεοτέρας.
Το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε από την πλευρά του το κλείσιμο 47 γυμνασίων και λυκείων που διαχειρίζεται η ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Τα περισσότερα από τα ιδρύματα αυτά βρίσκονται στον βορρά.
Συμμορίες, γνωστές με την ονομασία bandits («κακοποιά στοιχεία» ή «ληστοσυμμορίτες») σπέρνουν τον τρόμο επί χρόνια στο βορειοδυτικό και στο κεντρικό τμήμα της χώρας, εξαπολύοντας επιθέσεις, λεηλατώντας και κατόπιν πυρπολώντας σπίτια ή εμπορικά καταστήματα, απαγάγοντας κόσμο για λύτρα…
Παράλληλα, η βόρεια Νιγηρία είναι αντιμέτωπη για πάνω από μιάμιση δεκαετία με τζιχαντιστική εξέγερση που κατά συντηρητικές εκτιμήσεις έχει στοιχίσει τη ζωή σε πάνω από 40.000 ανθρώπους και έχει ξεριζώσει άλλους 2 εκατομμύρια και πλέον, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.
Ο άγιος Ιάκωβος εγεννήθη το 1920 στα ματωμένα χώματα της Μικράς Ασίας, εις το Λιβίσι της Μάκρης, απέναντι από τη γειτονική μας νήσο Ρόδο.
Σήμερα γιορτάζει ο άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, ο σύγχρονος γέροντας της Εύβοιας.
Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικου Πατριαρχείου τον Νοέμβριο του 2017, υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου προχώρησε στην αγιοκατάταξη του Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη.
Το ανακοινωθέν του Οικουμενικού Πατριαρχείου ανέφερε τότε:
Γράφει ο Μητροπολίτης Μόρφου για τον Όσιο: Ο άγιος Ιάκωβος εγεννήθη το 1920 στα ματωμένα χώματα της Μικράς Ασίας, εις το Λιβίσι της Μάκρης, απέναντι από τη γειτονική μας νήσο Ρόδο.
Ένεκεν αυτής της γειτονίας ένιωθε πάντοτε μια ιδιαίτερη αγάπη για την Κύπρο. Η μάνα του Θεοδώρα, όταν ήθελε να παρακαλέσει την Παναγία, εγύριζε κατά τα βουνά του Κύκκου και φώναζε: «Παναγία του Κύκκου μου. Φύλαγε τα παιδιά του κόσμου και τα δικά μου». Αυτή τη σχέση της μάνας του με την Παναγία του Κύκκου, με την Κύπρο, θα την κληρονομήσει ο γέροντας μαζί με όλη τη μικρασιατική παράδοση και θα τη μεταφέρει πρόσφυγας το 1922 στη βόρεια Εύβοια.
Όταν τα καράβια της προσφυγιάς έφτασαν το 1922 στον Πειραιά, με τους πονεμένους πρόσφυγες να παρηγορούνται με τη σκέψη ότι θα τους αγκάλιαζε η μητέρα Ελλάδα, τότε άκουσαν τους ανθρώπους του λιμανιού να βρίζουν τον Χριστό και την Παναγία: «Για τους δικούς μας ανθρώπους», έλεγε ο γέροντας, «ήταν πρωτάκουστα ακούσματα και όλοι φωνάξαμε, παρά να βρίζουν τον Χριστό και την Παναγία μας, καλύτερα πίσω στους Τούρκους».
Οι κυνηγημένοι πρόσφυγες ήταν φορείς μιας άλλης παράδοσης, αυστηρής, καλογερικής. Και ο γέροντας ένιωθε πάντοτε ότι ήταν απόγονος αγίων ανδρών, αφού άκουε από τη μάνα του ότι καταγόταν από εφτά γενεές ιερέων. Ένας από αυτούς ήτο ασκητής στα Ιεροσόλυμα, την ίδια δε τη μάνα του Θεοδώρα τη χαρακτήριζε ως ασκήτρια. Είχε τόση αρετή η ευλογημένη αυτή γυναίκα, που προείδε τον θάνατό της πολλές μέρες πριν και τον ανακοίνωσε στα παιδιά της, για να τα προετοιμάσει.
Την προσφυγική οικογένεια του Τσαλίκη τη δέχτηκαν τα φιλόξενα χώματα της βορείου Ευβοίας, συγκεκριμένα το χωριό Φαράκλα. Εκεί έμαθε τα πρώτα γράμματα στο δημοτικό σχολείο του χωριού, τα οποία ήσαν και τα τελευταία. Δεν συνέχισε ο γέροντας στο γυμνάσιο. Ο πατέρας του ένεκεν της φτώχειας, που είχαν τότε, τον έβγαλε από το σχολείο και τον έπαιρνε μαζί του στα κτίσματα, για να τον βοηθά.
(…)
Το 1952, έτος, που ο π. Ιάκωβος εισήλθε στη Μονή του Γέροντος Δαβίδ, το μοναστήρι ήτο ένα ετοιμόρροπο κτίριο, που επιζητούσε τον ανακαινιστή του. Έμεναν τότε στη μονή δύο τρεις αμόναχοι μοναχοί, ιδιορρυθμίτες, που δεν είδαν με καλό μάτι τον νέο μικρασιάτη καλόγερο. Του έδωσαν ένα ανώγειο κελί με τρύπιο πάτωμα, όπου στο ισόγειό του έβαζαν τα γίδια της μονής. Σ’ αυτό το περιβάλλον έζησε την αρχή της καλογερικής του ζωής, μόνος με το Μόνο Θεό, προσευχόμενος νυχθημερόν, ως επίγειος άγγελος, προσφέροντας τη λογική λατρεία με τα άλογα ζώα του ισογείου.
(…)
Η φήμη της μονής για τα θαύματα του Οσίου Δαβίδ, τον αγιασμένο ηγούμενό της, και την αβραμιαία φιλοξενία των πατέρων της ξεπερνά τα όρια της Εύβοιας. Γίνεται πανελλήνιο προσκύνημα, πανορθόδοξη αναφορά του αιώνα μας. Από όλα τα μέρη της Ελλάδας φτάνουν προσκυνητές, για να αποθέσουν στο πετραχήλι του γέροντα τον πόνο και τις αμαρτίες τους. Πολλές φορές έκπληκτοι ακούαμε από τον διορατικό γέροντα την αμαρτία ή το πρόβλημά μας, πριν ακόμα το εκφράσουμε. Ο προσεκτικός προσκυνητής θα έπρεπε να αντιληφθεί ότι οι διάφορες διηγήσεις του γέροντα – ιστορίες της μάνας του από τη Μικρά Ασία και της κατοπινής μοναχικής του ζωής – τον αφορούσαν προσωπικά.
Ο γέροντας, ως γνήσιος ανατολίτης, που ήτο, μιλούσε και φώτιζε τις πικραμένες ψυχές με ιστορίες και παραβολές, για να ακούγονται γλυκύτερα οι ιαματικές του συμβουλές. Στην τράπεζα, στην κουζίνα, στη μεγάλη αυλή της μονής, παντού και πάντοτε είχε κάτι να διηγηθεί από τη ζωή του. Και αυτό το κάτι συχνά αφορούσε τη δική μας ζωή. Όλα αυτά τα διηγιόταν με ιδιαίτερη χάρη -αφού τον χαρίτωνε το Άγιο Πνεύμα- παραστατικότητα, με τις ανάλογες κινήσεις και φωνές, που απαιτούσε η κάθε διήγηση. Είχε μιμητική ικανότητα, που τον καθιστούσε χάρμα ακοής και οφθαλμών.
Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης: Διδαχές
Μερικές από τις διδαχές του όπως αναφέρονται σε βιβλιογραφία και κείμενα στο διαδίκτυο ήταν οι εξής:
– Έλεγε ο πατήρ Ιάκωβος « Η χάρη των Αγίων μας ακόμη και πάνω στα ξύλα των αγίων εικόνων υπάρχει. Κάποτε στην Μικρά Ασία ένας Τούρκος κτηνοτρόφος προσπάθησε με το τσεκούρι του να σχίσει παλιό ξύλο εικόνας. Με την πρώτη τσεκουριά το ξύλο άρχισε να αιμορραγεί. Ο τούρκος τότε πανικόβλητος παρέδωσε την εικόνα στους χριστιανούς διηγούμενος το θαύμα.»
– Άλλοτε πάλι σε λιτανεία της εικόνας της Παναγίας ο Γέροντας είδε την εικόνα ζωντανή την Παναγιά να σηκώνει το χέρι της και να τον ευλογεί.
-Τόνιζε ο Γέροντας ότι μεγάλη σημασία στην πνευματική εξέλιξη των απογόνων έχει η πνευματική κατάσταση και η βιωτή των γονιών.
– Έλεγε ο Γέροντας: «Μια φορά που λειτουργούσα δεν μπορούσα να κάνω Μεγάλη Είσοδο από αυτά που έβλεπα. Οπότε ξαφνικά νιώθω να με σπρώχνει κάποιος από τον ώμο και να με οδηγεί στην Αγία Πρόθεση. Ήταν ο Αρχάγγελος.»
– Όταν ο Γέροντας κοινωνούσε τους πιστούς και έβλεπε τα πρόσωπά τους, άλλα πρόσωπα έβλεπε με μορφές ζωών και άλλα να λάμπουν σαν τον ήλιο. Ενώ όταν προσκόμιζε έβλεπε τις ψυχές που περνούσαν από μπροστά του και τον παρακαλούσαν να τις μνημονεύσει.
-Στους γονείς που ρωτούσαν τι κάνουν τα παιδιά τους όταν δεν ακούνε έλεγε: «προσευχή θα κάνετε με πίστη θα τα νουθετήσετε και όσο μπορείτε με την αγάπη και με τον καλό τον τρόπο. Όχι με αυστηρότητα.»
-Αναφερόμενος ο Γέροντας στο θέμα της νηστείας έλεγε: « Η νηστεία είναι η πρώτη εντολή του Θεού και ο Χριστός μας ακόμη νήστεψε. Εμένα δεν με έβλαψε η νηστεία μέχρι σήμερα που είμαι 70 χρονών. Και τα δαιμόνια και οι αρρώστιες και όλα τα πάθη με τη νηστεία και με την προσευχή αποβάλλονται.»
– Ένας άνθρωπος ρώτησε: «Εφόσον ο πατήρ Ιάκωβος αγαπά Τον Θεό γιατί ο Θεός επέτρεψε και πήγε στο νοσοκομείο και του έκαναν σοβαρές εγχειρήσεις;» Ο Γέροντας απάντησε: «Επέτρεψε ο Θεός για να ταπεινωθώ».
– Συχνά ο Γέροντας έλεγε «Δεν πρέπει παιδιά μου να έχει κανείς αμφιβολίες ούτε δυσπιστίες. Να έχετε πίστη Θεού ως κόκκον σινάπεως και ότι ζητήσετε ο Θεός θα σας το δώσει. Πάντα η προσευχή στηρίζει. Να μη φοβόμαστε. Ει ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών».
– «Χωρίς την ψυχήν μας καθαρήν, δεν έχουμε κανένα όφελος από τη Θεία Κοινωνία. Για αυτό να μη διστάζετε, να μην ντρέπεστε και να εξομολογείσθε. Ότι και αν έχετε κάνει, την πιο μεγάλη αμαρτία, ο πνευματικός έχει την εξουσία από το Χριστό και από τους Αποστόλους με το πετραχήλι του να τη συγχωρήσει.»
– «Η στενοχώρια είναι η πιο μεγάλη αρρώστια, να τη διώχνετε.» «Στην Εκκλησία βρίσκουμε την υγεία, την παρηγοριά, την ελπίδα και τη σωτηρία της ψυχής μας».
Ειδική αφιερωματική ταινία
Tαινία αφιέρωμα εις τιμήν και μνήμην του Οσίου Ιακώβου του νέου είχε γίνει το 2021 από τους πατέρες της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ.
Λέμφωμα είναι μια μορφή καρκίνου που επηρεάζει το ανοσοποιητικό σύστημα. Ειδικότερα, είναι ένας καρκίνος των κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος που ονομάζονται λεμφοκύτταρα, ενός τύπου λευκών αιμοσφαιρίων.
Το λέμφωμα χωρίζεται σε δύο μεγάλες κατηγορίες και πολλές υποκατηγορίες. Οι δύο τύποι λεμφώματος περιγράφονται ως: λέμφωμα Hodgkin και λέμφωμα μη-Hodgkin.
Το λέμφωμα μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε ηλικία, αλλά είναι η πιο συχνή μορφή καρκίνου σε νέους ανθρώπους. Εντούτοις, είναι πολύ θεραπεύσιμη και οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά τη διάγνωση.
Ποια είναι τα σημάδια και τα συμπτώματα του λεμφώματος
Τα συμπτώματα και τα σημάδια λεμφώματος είναι πολύ παρόμοια με εκείνα πιο απλών ασθενειών, όπως η ίωση και το κοινό κρυολόγημα, και αυτό μπορεί να προκαλέσει προβλήματα με καθυστερημένη διάγνωση. Η διαφορά είναι ότι τα συμπτώματα του λεμφώματος επιμένουν για αρκετό καιρό μετά από τη συνήθη πορεία μιας απλής ιογενούς λοίμωξης.
Τα συμπτώματα τυπικά περιλαμβάνουν ανώδυνο πρήξιμο των λεμφαδένων, συχνά στον λαιμό ή τις μασχάλες, όπου αυτοί οι αδένες ενώνονται σε συστάδες. Οίδημα μπορεί επίσης να εμφανιστεί στη βουβωνική χώρα και την κοιλιά, αν και μερικοί άνθρωποι δεν βιώνουν καμία ανιχνεύσιμη διόγκωση σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος.
Οι διογκωμένοι αδένες μπορεί να πιέσουν κοντινά όργανα, οστά και άλλες δομές που προκαλούν πόνο, αλλά αυτός ο πόνος μπορεί να είναι παρόμοιος με εκείνο των άλλων, λιγότερο σοβαρών αιτιών (όπως η απλή οσφυαλγία), κάνοντας και πάλι το λέμφωμα δύσκολο στη διάγνωση. Όποιος έχει πρήξιμο των αδένων, που δεν υποχωρεί μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα, θα πρέπει να ενημερώσει το γιατρό του.
Πέραν από το πρήξιμο στους αδένες, άλλα συμπτώματα που μπορεί να αντιμετωπίζουν τα άτομα με λέμφωμα περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:
Πρήξιμο στα πόδια, ή στους αστραγάλους
Κράμπες και πρήξιμο της κοιλιάς
Νυχτερινές εφιδρώσεις και πυρετός
Απώλεια βάρους
Ρίγη
Ασυνήθιστη φαγούρα
Κόπωση
Απώλεια όρεξης
Ασυνήθιστη κόπωση/έλλειψη ενέργειας
Επίμονος βήχας
Δύσπνοια
Πονοκέφαλος
Εντυπωσιακό βίντεο: Πώς αναπτύσσεται το λέμφωμα
Δείτε την καταπληκτική δουλειά που έκαναν οι ειδικοί από την Αμερικανική Ένωση Αιματολγίας.
Μία μυστήρια κλήση έφερε ανατροπή στην υπόθεση εξαφάνισης της Αμαλίας Νικολοπούλου η οποία αγνοούνταν από τις 13 Οκτωβρίου 2021. Οι αρχές, μετά τις πληροφορίες, κατάφεραν να βρουν τη σορό της 75χρονης, σε σπηλιά στον Μελιγαλά Μεσσηνίας.
Η Αμαλία Νικολοπούλου χάθηκε μυστηριωδώς από το χωριό της, τη Ρευματιά στις 13 Οκτωβρίου 2021. Η δραστήρια γυναίκα έφυγε εκείνο το μοιραίο πρωινό για να αναζητήσει τα πρόβατα του γιου της χωρίς να επιστέψει. Ακολούθησε μεγάλη κινητοποίηση , ειδοποιήθηκε η Αστυνομία και ερευνήθηκαν εξονυχιστικά στάβλοι, δρόμοι, δασωμένες πλαγιές, χαράδρες και μονοπάτια. Κανένα σημάδι ζωής της μητέρας…
Η σορός βρέθηκε μετά από κλήση που έγινε στο «Φως στο Τούνελ». Άτομο που γνωρίζει καλά την περιοχή του Μελιγαλά κάλεσε στην εκπομπή του MEGA μιλώντας για την εξαφάνισή της Αμαλίας Νικολοπούλου. Όπως είπε, σε συγκεκριμένο σημείο, γνωστό ως «Σπέλα», υπάρχουν οστά που μοιάζουν ανθρώπινα. Αυτό ήταν υπεραρκετό για να ξεκινήσει και πάλι έρευνα από τις αρχές. Ιατροδικαστής και αστυνομικοί μετέβησαν στην σπηλιά και εν τέλει βρήκαν σε βάθος περίπου 5 μέτρων τη σορό.
Αν και η υπόθεση εξαφάνισης της ηλικιωμένης είχε μετατραπεί σε θρίλερ από την πρώτη στιγμή, στο στοιχείο που «ανησυχεί» περισσότερο τις αρχές είναι το γεγονός πως η διαδρομή προς την συγκεκριμένη σπηλιά απαιτεί περίπου 2,5 ώρες ανάβασης. Πληροφορίες θέλουν ακόμη και τους πιο έμπειρους πεζοπόρους να δυσκολεύονται με το συγκεκριμένο μονοπάτι.
Δείτε το βίντεο:
Τα ευρήματα στη σπηλιά
Τα ευρήματα τόσο στον περιβάλλοντα χώρο όσο και κάτω από τη σορό, δείχνουν ότι η αποσύνθεση έγινε στο ίδιο σημείο και δεν μεταφέρθηκαν εκεί τα οστά. Αυτό το στοιχείο ωστόσο δεν αποκλείει το γεγονός να μεταφέρθηκε εκεί η γυναίκα μετά τον θάνατό της πριν ξεκινήσει η διαδικασία της αποσύνθεσης.
Η σορός έφερε ρούχα. Στο ένα πόδι είχε παπούτσι, ενώ το άλλο εντοπίστηκε σε κοντινή απόσταση χωρίς το κορδόνι του. Πάνω της βρέθηκε μία κάλτσα που χρησιμοποιούνταν ως αυτοσχέδιο πουγκί, περιέχοντας μικρό χρηματικό ποσό. Η φούστα και το παντελόνι που φορούσε δεν βρέθηκαν εκεί. Ήταν τα ρούχα που εντόπισε ο βοσκός τακτοποιημένα σε άλλο σημείο του βουνού 3 μήνες μετά γεγονός, που προκαλεί ερωτήματα.
Το ταγάρι που είχε μαζί της δεν βρέθηκε στην σπηλιά. Ήταν αυτό που κάποιοι άφησαν στην αυλή του σπιτιού της τρία χρόνια μετά.
Κατά την πρώτη εξέταση των οστών δεν διαπιστώθηκαν εμφανή σημάδια κακώσεων από αμβλύ όργανο, ούτε ευρήματα ενδεικτικά τραυματισμού από πυροβόλο όπλο. Δεν μπορεί ωστόσο να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να δέχθηκε χτύπημα σε ζωτικά όργανα ή μαλακά σημεία του σώματος, χωρίς να επηρεαστούν τα οστά.
Υπάρχει ένα κάταγμα στο δεξί χέρι λίγο πάνω από τον καρπό. Κρίνεται αναγκαία ανθρωπολογική εργαστηριακή επανεξέταση των ευρημάτων προκειμένου να φανεί αν αυτό το κάταγμα είναι περιθανάτιο, προθανάτιο ή αν πρόκειται για φθορά που ενδεχομένως προκάλεσαν τρωκτικά μετά τον θάνατο της άτυχης γυναίκας.
«Τουλάχιστον βρέθηκαν τα οστά της»
Ο πρώην πρόεδρος του μικρού χωριού Ρευματιά, εμφανώς συγκλονισμένος, μίλησε για την τροπή που πήρε η υπόθεση της άτυχης Αμαλίας Νικολοπούλου.
«Τουλάχιστον βρέθηκαν τα οστά της… Μετά από τέσσερα ολόκληρα χρόνια αγωνίας και αδιάκοπης αναζήτησης. Κανείς όμως δεν μπορεί ακόμη να πει με σιγουριά τι ακριβώς συνέβη. Είναι πολύ περίεργο να εντοπίζονται εδώ. Η περιοχή είναι εξαιρετικά δύσβατη· εμείς χρειαστήκαμε δύο ώρες για να φτάσουμε. Σκεφτείτε πόσο αδύνατο θα ήταν αυτό για μία ηλικιωμένη γυναίκα. Μεγάλο μπέρδεμα».
Δείτε το βίντεο:
«Αλλού βρέθηκαν τα ρούχα της, αλλού το ταγάρι της και αλλού η ίδια. Δεν μπορώ να εξηγήσω πώς ο κυνηγός που ειδοποίησε την Αστυνομία εντόπισε το σημείο. Εμείς έχουμε ψάξει σπιθαμή προς σπιθαμή εδώ πάνω και δεν είχαμε δει ποτέ αυτήν την τρύπα. Δεν αποκλείεται κάποιος να τη μετέφερε εκεί. Όλα είναι πιθανά» ανέφερε, λίγα μόλις μέτρα από το σπηλαιοβάραθρο βάθους τεσσάρων μέτρων όπου εντοπίστηκε το μακάβριο εύρημα.
Ανακουφισμένος, όσο μπορεί να είναι κανείς σε μία τέτοια στιγμή, εμφανίστηκε και ο ανιψιός της Αμαλίας, ο οποίος μίλησε με μία συγκρατημένη δύναμη.
«Λέμε τουλάχιστον ότι βρέθηκε… Αν ήταν ακόμη αγνοούμενη, δεν θα βρίσκαμε ποτέ γαλήνη. Θα ψάχναμε μια ζωή να μάθουμε πού χάθηκε η γυναίκα. Πιστεύω όμως ότι η Αστυνομία γνωρίζει ποιος ήταν αυτός που εντόπισε τα οστά… και ίσως εκείνος μπορεί να δώσει τις απαντήσεις που περιμένουμε».
Η σεξουαλική σύνδεση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους δεν είναι μόνο θέμα τεχνικής· είναι κυρίως θέμα συναισθήματος και χημείας.
Όταν μια γυναίκα νιώθει χαρούμενη, ασφαλής και πραγματικά παρούσα στη στιγμή, το σώμα και η συμπεριφορά της αλλάζουν με τρόπους που συχνά είναι πιο δυνατοί από λόγια. Δεν πρόκειται για «κανόνες», αλλά για φυσικές αντιδράσεις που εμφανίζονται όταν η οικειότητα γίνεται απόλαυση και όχι πίεση.
Ακολουθούν 12 σημάδια που δείχνουν ότι μια γυναίκα απολαμβάνει πραγματικά τη στιγμή — με απόλυτο σεβασμό στη μοναδικότητα κάθε ανθρώπου.
1. Το σώμα της χαλαρώνει
Η ένταση φεύγει από τους ώμους, τους μηρούς, τον αυχένα. Η αναπνοή της γίνεται πιο αργή και βαθιά. Η χαλάρωση είναι ένας από τους πιο σταθερούς δείκτες ότι νιώθει όμορφα και ασφαλής.
2. Αναστενάζει αυθόρμητα
Οι αναστεναγμοί, οι μικρές εκφράσεις απόλαυσης και η αλλαγή του ρυθμού της αναπνοής είναι φυσικές αντιδράσεις που δεν προσποιούνται. Το σώμα εκφράζει αυτό που νιώθει.
3. Σε αγγίζει περισσότερο
Δεν μένει παθητική. Θα σε τραβήξει κοντά, θα ακουμπήσει την πλάτη σου, το στήθος σου, τον λαιμό σου. Το άγγιγμά της γίνεται πιο ενεργό όταν απολαμβάνει πραγματικά.
4. Κοιτάζει στα μάτια με μεγαλύτερη ένταση
Το βλέμμα της γίνεται πιο βαθύ, πιο σταθερό. Η οπτική επαφή στη στιγμή της απόλαυσης δεν είναι απλώς ερωτική· είναι ένδειξη συναισθηματικής σύνδεσης.
5. Χαμογελά ή γελάει
Πολλοί δεν το περιμένουν, αλλά το γέλιο είναι από τα πιο δυνατά σημάδια άνεσης και χαράς. Δείχνει ότι αισθάνεται όμορφα, ανάλαφρα και χωρίς άγχος.
6. Κινείται πιο ελεύθερα
Όταν είναι χαρούμενη, σταματά να σκέφτεται «πώς πρέπει να φαίνεται» και απλώς συμμετέχει. Οι κινήσεις της γίνονται πιο ρυθμικές, πιο φυσικές, πιο προσωπικές.
7. Εκφράζεται λεκτικά χωρίς ντροπή
Μικρές λέξεις, ψίθυροι, επιφωνήματα — τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όταν νιώθει καλά, τα λόγια της γίνονται πιο άμεσα και πιο αυθόρμητα.
8. Παίρνει πρωτοβουλίες
Αν αλλάξει θέση, κατευθύνει τα χέρια σου ή δείξει τι της αρέσει, αυτό σημαίνει ότι έχει συνδεθεί πραγματικά με τη στιγμή. Η πρωτοβουλία είναι σημάδι αυτοπεποίθησης και ικανοποίησης.
9. Έχει πιο έντονη σωματική ανταπόκριση
Το σώμα μιλάει: ρίγη, σφίξιμο των ποδιών, καμπύλωση της μέσης, σφιξίματα των χεριών. Αυτά είναι απόλυτα φυσικά σημάδια ευχαρίστησης.
10. Αναζητά περισσότερη επαφή σώμα με σώμα
Δεν θέλει απόσταση. Θέλει κοντά, πιο κοντά. Η αγκαλιά, τα φιλιά, τα χέρια γύρω από το σώμα σου — όλα δείχνουν ότι βιώνει τη στιγμή με χαρά.
11. Δεν βιάζεται να τελειώσει, θέλει παραπάνω
Όταν περνάει καλά, δεν μετράει τον χρόνο. Αφήνεται στη ροή, απολαμβάνει κάθε φάση και δεν έχει καμία ανάγκη να «προχωρήσει» γρήγορα.
12. Παραμένει κοντά σου μετά
Το πιο δυνατό σημάδι: δεν απομακρύνεται όταν τελειώσει η στιγμή. Μένει δίπλα σου, σε αγκαλιάζει, ακουμπά το κεφάλι της πάνω σου, χαϊδεύει το δέρμα σου. Η μετα-οικειότητα δείχνει πραγματική χαρά.
Συμπέρασμα
Όταν μια γυναίκα είναι χαρούμενη κατά τη διάρκεια του σeξ, δεν χρειάζεται να το πει. Το σώμα της, η ενέργειά της και η συμπεριφορά της το φανερώνουν πολύ πριν το κάνουν τα λόγια. Η απόλαυση δεν έχει μόνο σωματική διάσταση, είναι ένας συνδυασμός ασφάλειας, εμπιστοσύνης, οικειότητας και συναισθηματικού δεσίματος.
Είναι περίεργο το πώς λειτουργεί καμιά φορά η έλξη. Δεν εμφανίζεται πάντα δυνατά.
Χωρίς μεγάλα σημάδια, χωρίς τον τέλειο χρόνο. Μόνο μικρά πράγματα. Μικρές κινήσεις. Ο τρόπος που σε κοιτάζει, ο τρόπος που οι ώμοι της στρέφονται προς το μέρος σου ακόμα κι όταν μιλάει σε κάποιον άλλον. Το νιώθεις, έτσι; Σαν κάτι να συμβαίνει μέσα στη σιωπή.
Οι περισσότεροι άντρες περιμένουν λόγια. Κάτι ξεκάθαρο. Αλλά οι γυναίκες μιλούν με ενέργεια. Με αυτό που υπάρχει “ανάμεσα”. Αν προσέξεις πραγματικά, θα το δεις…
1. Κρατάει το βλέμμα της πάνω σου λίγο περισσότερο
Μπορείς να το δεις στα μάτια της πριν πει οτιδήποτε. Εκείνο το βλέμμα που κρατάει ένα δευτερόλεπτο παραπάνω, εκείνο το μικρό χαμόγελο που είναι υπερβολικά απαλό για να είναι τυπικό. Δεν είναι απλά κοίταγμα. Είναι σαν να λέει, είμαι εδώ. Σε βλέπω. Μερικές φορές αυτό είναι όλο, και είναι αρκετό.
2. Αντιγράφει τις κινήσεις σου
Περίεργο πώς το σώμα μιμείται αυτό που του αρέσει. Εσύ σκύβεις μπροστά, σκύβει κι εκείνη. Εσύ γελάς, γελάει κι εκείνη. Δεν είναι σχεδιασμένο, είναι ένστικτο. Το σώμα της ευθυγραμμίζεται με το δικό σου, χωρίς να το καταλαβαίνει. Είναι ο τρόπος της να λέει, «νιώθω καλά εδώ».
3. Παίζει με τα μαλλιά ή τα κοσμήματά της
Δεν είναι πάντα νευρικότητα. Μερικές φορές είναι η ενέργεια που ψάχνει διέξοδο. Είναι πιο συνειδητή για τον εαυτό της, ίσως και για το ότι την κοιτάς. Τα δάχτυλά της ψάχνουν κάτι να κάνουν γιατί το μυαλό της τρέχει ήσυχα. Η έλξη κάνει τους ανθρώπους περίεργα ανήσυχους.
4. Γέρνει προς το μέρος σου όταν μιλάς
Όταν κάποιος θέλει απόσταση, το νιώθεις. Όταν θέλει να είναι κοντά, το νιώθεις ακόμα περισσότερο. Δεν θα το πει, αλλά ο τρόπος που γέρνει, που χαμηλώνει τη φωνή, που ίσως ακουμπά το μανίκι σου, είναι το σώμα της που ρίχνει τους τοίχους σιγά-σιγά. Η άνεση που γίνεται σύνδεση.
5. Γελάει περισσότερο όταν είναι μαζί σου
Όχι το ευγενικό γέλιο. Το αληθινό. Αυτό που ξεφεύγει πριν προλάβει να το συγκρατήσει. Τα μάτια της ζαρώνουν λίγο, σε αγγίζει χωρίς να το καταλάβει. Δεν είναι απλά γέλιο. Είναι χαρά που ξυπνάει. Μαζί σου νιώθει πιο ανάλαφρη, και αυτό λέει πολλά.
6. Σε αγγίζει με μικρούς τρόπους
Ίσως ένα γρήγορο άγγιγμα στο μπράτσο, ίσως το χέρι της μένει λίγο παραπάνω όταν σου δίνει κάτι. Μικρό, τυχαίο – που όμως δεν είναι τυχαίο. Το άγγιγμα είναι ενέργεια που δοκιμάζει το χώρο. Είναι σαν να λέει, σε εμπιστεύομαι λίγο περισσότερο απ’ όσο πρέπει. Κι αυτό που μετράει δεν είναι το άγγιγμα, αλλά το μετά.
7. Γέρνει το κεφάλι όταν της μιλάς
Μικρό πράγμα, αλλά σημαντικό. Όταν γέρνει το κεφάλι, ανοίγεται. Σου δείχνει ότι ακούει, ότι έχει την προσοχή της σε σένα. Είναι ο σιωπηλός τρόπος του σώματος να λέει, «μου αρέσει να σε ακούω». Δεν είναι κλειστή. Δεν προσποιείται.
8. Οι κόρες των ματιών της μεγαλώνουν λίγο
Μπορεί να μην το παρατηρήσεις αμέσως. Αλλά αν το δεις, είναι αληθινό. Το σώμα αντιδρά πριν το μυαλό. Δεν είναι ο φωτισμός, είναι το συναίσθημα. Τα μάτια της μαλακώνουν, ανοίγουν, και για μια στιγμή μοιάζει διαφορετική. Πιο ζεστή. Πιο τραβηγμένη προς το μέρος σου. Η έλξη που αποκαλύπτεται χωρίς άδεια.
9. Βρίσκει λόγους να μείνει κοντά σου
Όταν είναι ώρα να φύγει, καθυστερεί. Μία ακόμη ερώτηση, ένα ακόμη γέλιο, ένας μικρός λόγος να παρατείνει τη στιγμή. Αυτό δεν είναι ευγένεια. Είναι το ότι δεν θέλει να τελειώσει η σύνδεση ακόμη.
Μπορείς να προσποιηθείς λόγια, αλλά όχι τη γλώσσα του σώματος. Όταν μια γυναίκα θέλει να είναι πιο κοντά σου, το σώμα της την προδίδει πριν το παραδεχτεί η καρδιά της. Θα το νιώσεις. Στον τρόπο που μένει. Στον τρόπο που σκύβει προς το μέρος σου. Στον τρόπο που σε κοιτάζει σαν να υπάρχει μια ιστορία που δεν είναι ακόμη έτοιμη να σου πει.
Η 70χρονη που σκαρφάλωσε τον τοίχο τα μεσάνυχτα – Μια ιστορία που ράγισε καρδιές
Η κυρά-Ρόζα είχε φτάσει πια στα 70 της, αλλά μέσα της ένιωθε σαν μικρό κορίτσι που προσπαθούσε ακόμη να αποδείξει την αξία της. Από τότε που πέθανε ο άντρας της, ο κύριος Θανάσης, αποφάσισε να μείνει με τον μεγαλύτερο γιο της, τον Κώστα.
Εκείνος της είπε πως «η μάνα δεν πρέπει να μένει μόνη» και της άνοιξε το σπίτι του στα προάστια της Αθήνας. Η Ρόζα τον πίστεψε. Ήθελε να είναι κοντά στα εγγόνια της, να μαγειρεύει για αυτά, να τα παίρνει από το σχολείο, να τους λέει ιστορίες από τα παιδικά της χρόνια στις Σέρρες.
Τι κι αν η ηλικία της είχε αρχίσει να βαραίνει; Η καρδιά της ήταν γεμάτη ζωή.
Αλλά πίσω από τις κλειστές πόρτες, τίποτα δεν ήταν όπως νόμιζαν οι γείτονες…
Η Μαρία, η νύφη της, είχε πάντα μια κακή έκφραση όταν η Ρόζα περνούσε από μπροστά της. Μικρά σχόλια, ειρωνείες, βλέμματα όλο δηλητήριο:
— «Πάλι μπλέχτηκε στα πόδια μας…»
— «Τι να κάνουμε, γριά είναι, δεν μπορεί να βοηθήσει κάπου…»
— «Δεν είμαστε ξενοδοχείο εδώ…»
Ο Κώστας, βυθισμένος στη δουλειά του και στο άγχος του, έκανε πως δεν άκουγε.
«Μη δώσω τώρα σημασία…» σκεφτόταν.
«Θα ηρεμήσουν τα πράγματα.»
Αλλά δεν ηρεμούσαν…
Η Ρόζα προσπάθησε να μην κρατήσει κακία. Έλεγε στον εαυτό της ότι «οι νέοι έχουν τα νεύρα τους», ότι «δεν πρέπει να τους κουράζει». Έπλενε μόνη τα πιάτα της, έφτιαχνε ένα μικρό πιατάκι φαγητό για να μην την πούνε σπάταλη, και περνούσε ώρες στη βεράντα κοιτάζοντας τον δρόμο. Εκεί ένιωθε λιγότερο βάρος και περισσότερο άνθρωπος.
Και τότε ήρθε η νύχτα του καυγά που της άλλαξε τη ζωή για πάντα…
Ήταν λίγο πριν τα μεσάνυχτα όταν άκουσε φωνές από το σαλόνι. Πήρε τις παντόφλες της και πλησίασε αθόρυβα, καθώς η πόρτα ήταν μισάνοιχτη.
Η φωνή της Μαρίας ήταν διαπεραστική:
— «Δεν θα τη φορτωθώ εγώ! Αν μείνει εδώ, πες μου ποιος θα πληρώνει το γηροκομείο σε λίγα χρόνια! Δεν είμαστε φιλανθρωπικό ίδρυμα!»
Και ο Κώστας, κουρασμένος, μισόθυμωμένος:
— «Μη φωνάζεις. Θα βρούμε μια λύση…»
— «Ποια λύση;» συνέχισε η Μαρία. «Πούλησε το χωράφι στις Σέρρες επιτέλους! Εκεί που το προσέχει σαν θησαυρό…. Με τα λεφτά θα τελειώσουν όλα!»
Η Ρόζα ένιωσε σαν να της τράβηξαν το χαλί από κάτω.
Το χωράφι…
Το σπίτι που έχτισε ο πατέρας της με τα χέρια του.
Τα κεράσια που μάζευε μικρή.
Οι αναμνήσεις.
Η περιουσία που φύλαγε όχι για τον εαυτό της αλλά για εκείνους.
Και τώρα ήταν απλώς… «λύση».
Μπήκε ξανά στο δωμάτιο της και κάθισε στο κρεβάτι. Ένιωσε την καρδιά της να σφίγγεται τόσο που νόμιζε ότι δεν θα πάρει ανάσα.
Στις δύο τα ξημερώματα έκανε την πιο δύσκολη επιλογή της ζωής της: Να φύγει…
Πήρε μια μικρή τσάντα, έβαλε μέσα την ταυτότητά της, λίγο νερό, ένα ζευγάρι κάλτσες και μια φωτογραφία του άντρα της. του Θανάση. Η πόρτα ήταν κλειδωμένη.
Τότε κοίταξε προς την αυλή.
Ο φράχτης ήταν ψηλός και παλιός, αλλά ήταν η μόνη διέξοδος.
«Θεέ μου, δώσε μου δύναμη…» ψιθύρισε.
Με τρεμάμενα χέρια πιάστηκε από τις προεξοχές. Το γόνατο της έτριζε, τα χέρια της έκαιγαν. Μια στιγμή γλίστρησε, αλλά ξαναπιάστηκε.
Και τελικά, με μια τελευταία προσπάθεια, πέρασε τον φράαχτη.
Και έπεσε στην άλλη πλευρά, στα χαλίκια. Πονώντας, αλλά ελεύθερη.
Κι εκεί την περίμενε μια ακόμη δοκιμασία…
Ένας κλέφτης που είχε βγει για «δουλειά» εκείνο το βράδυ την είδε.
Μια ηλικιωμένη, μόνη, με τσάντα. Εύκολη λεία.
— «Δώσε την τσάντα, γιαγιά!» φώναξε.
Την τράβηξε με δύναμη. Η Ρόζα έπεσε κάτω, τρομαγμένη, κρατώντας την τσάντα σαν να κρατούσε την ίδια της την ύπαρξη.
Και τότε, σαν να ήταν σκηνή από ταινία, άναψε ένας δυνατός προβολέας.
— «Τι κάνεις εκεί; Άφησέ τη!»
Ήταν ο κυρ-Μανώλης. Ο οδηγόςνταλίκας, άνθρωπος της νύχτας και της δουλειάς. Ετοιμαζόταν να φύγει για Θεσσαλονίκη με το φορτηγό του.
Ο κλέφτης τρόμαξε και έφυγε τρέχοντας.
Ο κυρ-Μανώλης έσκυψε πάνω από την Ρόζα:
— «Ρόζα; Εσύ είσαι; Μητέρα του Κώστα; Τι κάνεις τέτοια ώρα στον δρόμο;»
Ένα δευτερόλεπτο σιωπής.
Και μετά, με φωνή που έσπαγε:
— «Δεν έχω σπίτι πια, Μανώλη… Δεν με θέλουν εκεί…»
Εκείνος την πήρε αγκαζέ, την έβαλε στο σπίτι του, της έδωσε νερό, κουβέρτα και μια καρέκλα να ξαποστάσει.
Το πρωί, η γειτονιά έβραζε…
Ούτε τα μεγάλα σκάνδαλα δεν είχαν εξαπλωθεί τόσο γρήγορα.
«Η κυρά-Ρόζα έφυγε τη νύχτα!»
«Την πέταξαν έξω!»
«Σκαρφάλωσε τον φράχτη!»
«Την βρήκε ο Μανώλης!»
Οι γείτονες μαζεύτηκαν έξω από το σπίτι του Κώστα. Η Μαρία έτρεμε από ντροπή. Ο Κώστας έτρεξε στους δρόμους σαν τρελός, ψάχνοντας τη μάνα του.
Τελικά την βρήκε στο σπίτι του κυρ-Μανώλη.
Έπεσε στα γόνατα.
— «Μάνα… γύρνα πίσω. Σε παρακαλώ.»
Και τότε η Ρόζα, με όλη τη δύναμη που είχε μέσα της, μίλησε.
Μπροστά σε όλους.
Με φωνή που έτρεμε αλλά δεν δίσταζε:
«Γιατί να γυρίσω κάπου που δεν με θέλουν; Που με λένε βάρος; Που σχεδιάζουν να πουλήσουν ό,τι μου άφησαν οι γονείς μου για να με βάλουν σε γηροκομείο;»
Η Μαρία δεν σήκωσε το κεφάλι της.
Ο Κώστας έκλαψε. Πραγματικά έκλαψε.
Οι γείτονες έσκουζαν:
«Ντροπή σας!»
«Η μάνα δεν αντικαθίσταται!»
«Ξεφτίλα!»
Και τότε συνέβη κάτι που άλλαξε τα πάντα….
Ο Κώστας, συντετριμμένος, είπε μπροστά σε όλους:
— «Μάνα… πάμε στις Σέρρες. Θα σου χτίσω εγώ με τα χέρια μου ένα μικρό σπίτι. Θα μείνεις εκεί, στο δικό σου μέρος. Και θα σε φροντίζω όπως πρέπει. Δεν θα αφήσω κανέναν να σε ξαναπροσβάλει. Ούτε καν εμένα.»
Η Ρόζα τον κοίταξε. Πολύ ώρα.
Και εκείνο το αργό, μικρό χαμόγελο γύρισε στο πρόσωπό της.
Το πρώτο αληθινό χαμόγελο μετά από μήνες.
Και η ιστορία έγινε μάθημα για όλη τη γειτονιά…
Ένα μάθημα που επαναλαμβάνεται σε χιλιάδες σπίτια αλλά σπάνια ειπώνεται δυνατά:
Δεν αρκεί να λες “αγαπώ τους γονείς μου”.
Πρέπει να το δείχνεις.
Κάθε μέρα.
Με σεβασμό.
Με υπομονή.
Με αξιοπρέπεια.
Γιατί οι γονείς δεν χρειάζονται παλάτια.
Χρειάζονται κάτι πολύ πιο απλό:
να ξέρουν ότι δεν είναι βάρος.
Ότι δεν είναι μόνοι.
Ότι το σπίτι που έκτισαν κάποτε… δεν τους έκλεισε την πόρτα.
ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΙΑΓΜΑ
Όσο μικραίνουν τα βήματα των γονιών μας, τόσο μεγαλύτερα πρέπει να γίνονται τα δικά μας προς αυτούς.
Ο άνθρωπος που κάποτε μας κράτησε από το χέρι, δεν πρέπει ποτέ να νιώσει ότι έγινε βάρος.
Γιατί η αχαριστία πονάει πιο βαθιά από τη φτώχεια και η εγκατάλειψη γερνάει την καρδιά περισσότερο από τον χρόνο.
Η αληθινή αγάπη δεν φαίνεται στις λέξεις, αλλά στις πράξεις:
στην υπομονή μας, στον σεβασμό μας, στη ζεστασιά που τους προσφέρουμε όταν όλοι οι άλλοι τους θεωρούν “περισσευάμενους”.
Κι αν υπάρχει μια αλήθεια που δεν αλλάζει ποτέ είναι αυτή:
Όποιος ξεχνά τη μάνα και τον πατέρα του, ξεχνά τις ρίζες του.
Κι όποιος φυλάει τους γονείς του με τιμή, θεμελιώνει το μέλλον του με ευλογία.
Με τη γυναίκα μου γνωριστήκαμε μόλις απολύθηκα από τον στρατό. Μεγάλος έρωτας που δεν άργησε να γίνει συγκατοίκηση και γάμος.
3 χρόνια παντρεμένοι και το παιδάκι που θέλαμε δεν ερχόταν. Κάναμε τεστ ωορρηξίας ξανά και ξανά, ερχόμασταν σε επαφή αλλά τίποτα.
Αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε εξωσωματική αλλά και οι δύο απόπειρες απέτυχαν παταγωδώς. Τα οικονομικά μας χάλια, η ψυχολογία μας ακόμα πιο χάλια, αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε.
Τα βράδια κοιμόμασταν με την πλάτη γυρισμένη. Καταλήξαμε να κοιμόμαστε εκείνη στο κρεβάτι και εγώ στον καναπέ. Μιλάγαμε μόνο για τα διαδικαστικά, τους λογαριασμούς, το ενοίκιο, για παιδί κουβέντα. Ακόμα και όταν έμπαιναν διαφημίσεις με παιδικά είδη, ενστικτωδώς αλλάζαμε κανάλι. Ερχόμασταν σε επαφή αλλά μηχανικά, έτσι “για να μην ξεχνιόμαστε”. Πονούσαμε…πονούσαμε τόσο που ένα πρωί πήρα τα πράγματά μου και έφυγα. Βάλαμε μπρος για διαζύγιο.
Ένα μήνα μετά, κι αφού το διαζύγιο είχε μόλις βγει, μου ανακοίνωσε ότι ήταν έγκυος και ότι “δεν ήμουν υποχρεωμένος να το αναγνωρίσω”. Ξαφνιάστηκα, τι έλεγε; Εγώ αυτό το περίμενα πώς και πώς. Σαν τρελλός έκανα από τη χαρά μου! Οι δικοί μου, μου έλεγαν για καλό και για κακό να κάνω τεστ dna αλλά εγώ δεν άκουγα κανέναν. Τα βάλαμε κάτω, πήγαμε σε ψυχολόγο και αποφασίσαμε να ξαναπαντρευτούμε και να κάνουμε μια νέα αρχή. Γεννήθηκε και το Σοφάκι μας και δεν ήθελα πια τίποτα άλλο για να είμαι ευτυχισμένος…νόμιζα…
Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω, το παιδί μεγάλωνε μα κάτι δεν μου κάθονταν καλά. Δεν ήταν που η μικρή έμοιαζε εκπληκτικά σε συγγενικό μου πρόσωπο, λες οκ, η κληρονομικότητα κρατάει πολλές γενιές πίσω. Ούτε που οι μέρες της υποτιθέμενης σύλληψης δεν ταίριαζαν με την ημερομηνία τοκετού. Ήταν κάτι σαν ένστικτο. Ένιωθα πως δεν ήταν αυτό που λέμε…”δική”μου.
Το ένστικτο αυτό έγινε πιο έντονο όταν μια μέρα έκανα ένα αστείο στη γυναίκα μου και γελώντας της είπα “αυτό το παιδί, πώς γίνεται και μαζεύει λεφτά ενώ εγώ τα σκορπάω αριστερά δεξιά; Από που πήρε; Να κάνω κανα τεστ dna;”. Στο άκουσμα της λέξης χλώμιασε.
Aγόρασα το τεστ dna και ζήτησα να το παραλάβω στο γραφείο μου. Δεν θα σου κρυφτώ, το είχα μια βδομάδα στο συρτάρι μου και δεν τολμούσα να το κάνω. Ένα απόγευμα που η γυναίκα μου θα έλειπε σε δουλειά και θα κρατούσα εγώ τη μικρή, το πήρα μαζί μου. Άνοιξα το φάκελο κι έβγαλα τις μπατονέτες. Για να της πάρω σάλιο, της το παρουσίασα ως παιχνίδι για να μην πει κάτι στη μαμά της και την πονηρέψω. Αν έβγαινε ότι το παιδί ήταν δικό μου και ότι αμφέβαλλα άδικα, δεν θα άντεχα τόση ντροπή. Έστειλα πίσω τα δείγματά μας και περίμενα.
{ “Τί έχεις τελευταία κι είσαι νευρικός;” με ρώτησε ένα βράδυ η γυναίκα μου, ενώ τρώγαμε. “Τίποτα μωρέ, να με τη δουλειά έχω ένα ταξίδι να κάνω και έχω άγχος πώς θα πάει”. Τί να της έλεγα; Ότι μετά από λίγες μέρες, ήρθε η απάντηση στο email μου και έτρεμαν τα χέρια μου και δεν μπορούσα να γράψω σωστά το password; Ότι κατά βάθος ήξερα την απάντηση αλλά δεν ήθελα να την δω και στο χαρτί; }
Το παιδί δεν ήταν δικό μου. Η πατρότητα που γλέντησα δεν ήταν δική μου. Ο γάμος μας, και ο πρώτος και ο δεύτερος, δεν ήταν δικός μου. Εγώ έπαιζα ηθοποιός σε όλο αυτό. Το μόνο που ήταν δικό μου, ήταν η αλήθεια που η γυναίκα μου, μου είχε πει απ’ την αρχή ότι “δεν ήμουν υποχρεωμένος να το αναγνωρίσω” αλλά δεν την άκουσα. Ίσως αυτή να ήταν και η μόνη στιγμή ειλικρίνειας….
Έφυγα ταξίδι λίγες μέρες να σκεφτώ. Είπα ψέματα ότι έφευγα για δουλειά. Είχα δύο επιλογές: Η πρώτη ήταν να αγοράσω ένα ακόμη τεστ πατρότητας για ένα επιπλέον άτομο, υποχρεώνοντας τον άντρα που πίστευα για πιθανό πατέρα να το κάνει, και εφόσον έβγαινε ότι αυτός είναι ο βιολογικός πατέρας της μικρής, να την ξεμπρόστιαζα και να έφευγα. Έτσι κι αλλιώς, το τεστ ήταν από εργστήριο μεν, το αποτέλεσμα όμως δεν μπορούσα να το χρησιμοποιήσω νομικά και θα έπρεπε μετά να κινηθώ δικαστικώς για να το αποδείξω με το νόμο. Η δεύτερη επιλογή ήταν να μην μιλήσω για να μη χάσω το παιδί που μεγάλωνα, νανούριζα, έπαιζα, πήγαινα στο σχολείο και αγωνιούσα 8 ολόκληρα χρόνια. Έπρεπε να διαλέξω αυτό που θα μου στοίχιζε λιγότερο.
Επέλεξα ό,τι ακριβώς και η γυναίκα μου: Τη σιωπή. Δεν θα άντεχα να χάσω το Σοφάκι μου. Εγώ ήμουν ο πατέρας της, εμένα γνώριζε για μπαμπά της. Πώς θα της το παίρναμε πίσω; Και αν ο βιολογικός πατέρας ζητούσε να έχει δικαιώματα επάνω στην κόρη μου ξαφνικά από το πουθενά; Γύρισα από το ταξίδι αποφασισμένος να παριστάνω ότι δεν γνωρίζω τίποτα. Πέρασαν έτσι 6 μήνες. Κι ενώ με το παιδί δεν ξέρω πώς και γιατί, δέθηκα πιο πολύ μετά το τεστ, με τη γυναίκα μου ψυχράνθηκα, δεν μου έβγαινε ψυχολογικά ούτε να την ακουμπήσω. Το διαζύγιο ήταν μονόδρομος και μεταξύ μας, αυτή τη φορά, δεν με ένοιαξε καν. Το Σοφάκι μου όμως δεν θα άντεχα να το χάσω.
Σήμερα, 2 χρόνια μετά, παίρνω το παιδί τις μισές μέρες της εβδομάδας καθώς φρόντισα να βρω σπίτι κοντά στη μαμά της, δίνω κανονικά διατροφή σαν νόμιμος πατέρας της και τώρα που ξέρω την αλήθεια, είμαι καλύτερα από ποτέ. Γιατί κανένα αρνητικό τεστ dna δεν μπορεί να πάρει πίσω το παιδί μου.
