Συνεχίζεται η κρίσιμη μάχη που δίνει στη ΜΕΘ του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας ο 20χρονος μοναδικός επιζώντας από το πρώτο βαγόνι της μοιραίας αμαξοστοιχίας που συγκρούστηκε με εμπορικό στα Τέμπη. Η θεία του Γεράσιμου Ιάσονα Γεράσιμου Γεωργιάδη «έσπασε» τη σιωπή της και μίλησε στο Πρωινό για την κατάσταση της υγείας του.
«Είναι ακόμα πάρα πολύ κρίσιμη η κατάσταση. Κρίσιμη αλλά σταθερή. Από όσο ξέρω κι από όσο άκουσα, ο Γεράσιμος και η Μυρσινή είναι αυτή τη στιγμή διασωληνωμένοι, τα άλλα παιδιά έχουν αποσωληνωθεί.
Αντλούμε δύναμη από τον Θεό και από τη μεγάλη οικογένεια που είμαστε, ο ένας με τον άλλον, από τους φίλους που μας έχουν συμπαρασταθεί όλο αυτό τον καιρό… Ακόμα και από άγνωστο κόσμο… Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι μηνύματα λαμβάνουμε. Έρχονται μηνύματα από φοιτητές, ο Θεός να τους έχει καλά» ανέφερε η θεία του 20χρονου.
«Τελευταία φορά μίλησε με τη μητέρα του και ο πατέρας του τον έβαλε στο τρένο. Μία η ώρα ενώ είχε γίνει το δυστύχημα, περίμενε η μητέρα του απάντηση. Δεν ήρθε η απάντηση και ξεκίνησε η ανησυχία. Ενημερωθήκαμε τα ξημερώματα, στις 5.30 ενημερώθηκε ο αδελφός μου. Όπως καταλαβαίνετε… Τι έγινε από τα ξημερώματα και μετά» πρόσθεσε η θεία του 20χρονου.
Λίγο πριν τη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη την περασμένη Τρίτη 28/02, το μοιραίο Intercity 62 μπήκε στο ρεύμα καθόδου, κινούταν δηλαδή ανάποδα με πορεία –όπως φάνηκε- τον όλεθρο και τον θάνατο…
Τότε ο ένας μηχανοδηγός φαίνεται πως απευθύνθηκε εκείνη τη στιγμή στο σταθμαρχείο Λάρισας. Ο σταθμάρχης Λάρισας όμως φέρεται να μην έδωσε απάντηση…
Ειδικότερα, σύμφωνα με πληροφορίες του Alpha, ο μηχανοδηγός φέρεται να προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον σταθμάρχη εκείνα τα καθοριστικά δευτερόλεπτα, αλλά να μην πήρε απάντηση.
Όπως μετέδωσε ο Alpha, ο ένας μηχανοδηγός του Intercity του είπε χαρακτηριστικά: «Είμαι στην κάθοδο, είμαι καλά εδώ;».
Ο σταθμάρχης Λάρισας, σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ δεν έδωσε απάντηση.
Σε κάθε περίπτωση οι αδικοχαμένοι μηχανοδηγοί συνέχισαν και λίγα λεπτά αργότερα συγκρούστηκαν μετωπικά με την εμπορική αμαξοστοιχία, που κατευθυνόταν από Κατερίνη για Λάρισα.
«Δεν μου έδωσαν την ευκαιρία να βοηθήσω το παιδί μου»
Μία ημέρα πριν από τα συλλαλητήρια σε ολόκληρη τη χώρα για τα Τέμπη, οι συγγενείς των θυμάτων βρέθηκαν στον τόπο του δυστυχήματος για να ανάψουν ένα κερί στη μνήμη των αγαπημένων τους προσώπων.
«Για εμένα δικαιοσύνη είναι να φέρουν πίσω το παιδί μου, όμως αυτό δεν γίνεται. Θέλουμε δικαιοσύνη για τα παιδιά αυτά. Πέρασαν δύο χρόνια και με αγωνία κάθε οικογένεια, κάθε μάνα προσπαθεί να βρει σαν ντετέκτιβ την αλήθεια» είπε η Άλμα Λάτα, μητέρα της Κλαούντια.
«Είμαι σίγουρη ότι η κόρη μου φώναζε “μαμά” και δεν ήμουν εδώ να τη βοηθήσω. Δεν μου έδωσαν την ευκαιρία να βοηθήσω το παιδί μου. Πόσο κοστίζει η ανθρώπινη ζωή σε αυτή τη χώρα;» συγκλονίζει.
Δείτε το βίντεο:
Πάνω από 300 συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα για τα 57 θύματα των Τεμπών
Δικαιοσύνη για τα 57 θύματα της τραγωδίας των Τεμπών αναμένεται να ζητήσει, αύριο Παρασκευή 28/2, σύσσωμη η Ελλάδα με τις περίπου 300 συγκεντρώσεις που θα πραγματοποιηθούν ανήμερα της ημέρας που συμπληρώνονται δύο χρόνια από το δυστύχημα που συγκλόνισε τη χώρα.
Κινητοποιήσεις την ίδια ημέρα θα πραγματοποιηθούν και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου.
Στη μεγάλη απεργία της 28ης Φεβρουαρίου θα λάβουν μέρος και οι εργαζόμενοι στα μέσα μεταφοράς, στα καταστήματα, αλλά και η εστίαση.
Το ρολόι έδειχνε 23.25, κανένας από τους επιβάτες του μοιραίου τρένου δεν μπορούσε να φανταστεί πως δευτερόλεπτα μετά θα βρισκόταν σε ένα σκηνικό βγαλμένο από εφιάλτη. Η σύγκρουση του μοιραίου Intercity με την εμπορική αμαξοστοιχία ήταν τόσο σφοδρή, άλλωστε οι ταχύτητες που είχαν αναπτυχθεί ήταν μεγάλες, που δύο από τα βαγόνια του επιβατικού τρένου εξαϋλώθηκαν, ενώ όσοι κατάφεραν να βγουν ζωντανοί από το τρίτο κάνουν λόγο για θαύμα.
Η ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ ΕΓΙΝΕ ΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟΠΟΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ, ΘΡΗΝΟΥ ΚΑΙ ΑΒΑΣΤΑΧΤΟΥ ΠΟΝΟΥ
Η παιδίατρος Μαρία Καρυστιανού, μαμά της 20χρονης Μάρθης Ψαροπούλου ενός από τα θύματα της τραγωδίας, έσπασε τη σιωπή της και μίλησε στο ΟΚ για όλα όσα βιώνει από την στιγμή που έμαθε ότι η μοναχοκόρη της χάθηκε τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου.
Την 1η Απριλίου η Μάρθη Ψαροπούλου θα γινόταν 20 ετών. Δεν πρόλαβε. Στο ταξίδι της επιστροφής στην πόλη της, τη Θεσσαλονίκη, ο θάνατος παραμόνευε. Βαθιά συγκλονισμένη από την απουσία της κόρης της, δεν μπορεί να κρύψει τη θλίψη της και τον θυμό της για τον καθέναν και όλους τους ενόχους αυτής της ασύλληπτης για τα ελληνικά χρονικά τραγωδίας.
Όπως δήλωσε μεταξύ άλλων “ Όλη τη μέρα είμαι βαθιά θλιμμένη και θυμωμένη. Θυμωμένη και με τον εαυτό μου που επέτρεψα, με τον τρόπο μου, να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στην Ελλάδα μου.
Που αντί να κάνει η κόρη μου μνημόσυνο σε εμένα, της έκανα εγώ. Η απουσία δεν συνηθίζεται ποτέ. Και είμαι εντάξει με αυτό. Δεν θα ήθελα ποτέ να συνηθίσω την απουσία της.
Απλά είναι εξαιρετικά δύσκολο μέσα σε όλο αυτό το πένθος να έχεις επιπλέον έντονα το αίσθημα της αδικίας. Αυτό κάνει την καθημερινότητα έναν γολγοθά.”
ΜΗΤΕΡΑ 20ΧΡΟΝΗΣ ΜΑΡΘΗΣ : «ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ΑΠΑΛΥΝΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ»
Η παιδίατρος Μαρία Καρυστιανού, έσπασε τη σιωπή της και μιλώντας στο δελτίο ειδήσεων του STAR ανέφερε μεταξύ άλλων «Ζητάμε το αυτονόητο, να αποδοθούν οι ευθύνες εκεί όπου πρέπει»
«Ο σταθμάρχης δεν είναι υπεύθυνος για τη μείωση προσωπικού, για την απουσία τηλεδιοίκησης, για την κατανάλωση κονδυλίων που δεν ξέρουμε καν πού πήγαν και για την αισχρή κατάσταση στον ΟΣΕ εδώ και τόσα χρόνια» είπεεκφράζοντας την οργή της για τις μέχρι τώρα εξελίξεις
«Οι ευθύνες είναι πολύ πιο πάνω από τον σταθμάρχη Λάρισας, προϊσταμένους, διευθυντές στον ΟΣΕ, υφυπουργούς και υπουργούς» τονίζει και ζητά πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης και απόδοση ευθυνών.
«Ήθελα να δει τη μάνα ενός παιδιού που χάθηκε στα Τέμπη. Τα θύματα δεν είναι απλά ονοματεπώνυμα, ιδιότητες και ηλικίες. Τα θύματα είναι άνθρωποι και έχουν αφήσει πίσω εμάς για τους δικαιώσουμε» λέει εξηγώντας την απόφασή της να πάει στο ανακριτή που έχει αναλάβει την υπόθεση.
«Προσπαθώ να βγει η μέρα, κάθε μέρα. Προσπαθούμε να μαζεύψουμε τα κομμάτια μας», είπε η κυρία Καρυστιανού που με θαυμαστή ψυχραιμία περιέγραψε: «Πήγα στον εισαγγελέα, γιατί ήθελα να νιώσει, να καταλάβει την αγωνία μας και την επιθυμία μας να αποδοθεί δικαιοσύνη. Είναι έγκλημα, να το λέμε ΄’οπως είναι, είπε η μητέρα της 20χρονης Μάρθης, Μαρία Καρυστιανού.
Η ταχύτητα δεν είναι απαραίτητη, να γίνει σε τέτοιο χρόνο ώστε να γίνει σωστά. Θέλω να δω τον ανακριτή. Ζω μια ευρωπαϊκή χώρα, και επί 19 λεπτά δύο τρένα κινούνταν στην ίδια γραμμή. Να βρεθεί ποιος φταίει. Υοπήρχαν αναφορές για την επικινδυνότητα. Ο ανακριτής με κοίταξε στα μάτια. Η Δικαιοσύνη είναι το τελευταίο καταφύγιο. Θέλουμε δικαιοσύνη.
Η ψυχραιμία μου είναι λόγω του ιερού σκοπού, να δικαιωθούν τα παιδιά, αλλά είναι λίγο και η φαρμακευτική αγωγή. Ποια ψυχολογική υποστήριξη από το κράτος; Μου ήρθε ένα αυτοματοποιημένο μήνυμα να πάρω σε ένα πενταψήφιο, να ζητήσω υποστήριξη. Να μας στηρίξουν με το να βλέπουμε ότι γίνονται οι σωστές νομικές κινήσεις.
Δεν έχω ελπίδα ότι θα φτάσουμε στη δικαίωση. Η δικαιοσύνη έχει αποδείξει το αντίθετο, το μυαλό μου είναι στο Μάτι. Η διαφθορά σκοτώνει, σε λίγα χρόνια κάτι θα ξαναγίνει. Ο,τι μπορέσω να κάνω. Γι’ αυτό μαζεύω υπογραφές, νιώθω ότι κάτι πρέπει να κάνω», κατέληξε.
Συγκλονίζει η μαρτυρία της Μικαέλας Φουδαράκη, που βίωσε τον εφιάλτη στο τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Η νεαρή επέβαινε στο μοιραίο τρένο που συγκρούστηκε με την εμπορική αμαξοστοιχία παρασύροντας στο θάνατο περισσότερους από 50 ανθρώπους.
Αν και η ίδια κατάφερε να επιβιώσει από το τραγικό δυστύχημα, η περιγραφή των στιγμών μετά τη φονική σύγκρουση των τρένων, προκαλούν ανατριχίλα.
«Είχα μπει στο τρένο από την αρχή του ταξιδιού, από την Αθήνα. Ήμουν σε όλη τη διαδρομή. Είχαμε σταματήσει για λίγο στη Λάρισα και μας είπαν πως υπήρχε 15λεπτη καθυστέρηση λόγω κίνησης των γραμμών. Μετά από ένα τέταρτο ξεκινήσαμε κανονικά και κάποιοι πέθαναν. Δεν κάνω συχνά αυτό το δρομολόγιο. Ήταν μοιραίο» λέει αρχικά η Μιχαέλα, μιλώντας στο Creta24.
Μιλώντας για τη στιγμή της σύγκρουσης η νεαρή λέει: «Την ώρα της σύγκρουσης έβλεπα ταινία με μια κοπέλα που καθόταν δίπλα μου. Ήμουν στο 4ο βαγόνι, περίπου στη μέση. Χτυπηθήκαμε κι εμείς. Λένε για το 3ο βαγόνι γιατί είχαν θανάτους ενώ εμείς δεν είχαμε νεκρούς. Εκεί που καθόμουν, χτύπησε το τρένο το άλλο. Φανταστείτε φορούσα ακουστικά, ευτυχώς, διότι με τη σύγκρουση έπεσα και μου κάλυψαν τα μάτια, που έπεσαν πάνω γυαλιά. Είμαι τυχερή, από θαύμα γλίτωσα. Είδα ανθρώπους με αίματα. Εγώ δεν έπαθα τίποτα σε σχέση με άλλους».
Η ίδια, αν και δεν έχει ξεπεράσει ακόμα το σοκ, περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια πώς απομακρύνθηκε εκείνοι και οι συνεπιβάτες της, από το τρένο που παραλίγο να τους κοστίσει τη ζωή.
«Στην αρχή δεν είχαμε καταλάβει ότι η πόρτα ήταν ανοιχτή, ήμασταν σε σύγχυση και ήμασταν σίγουρες ότι θα πεθάνουμε. Μία κοπέλα με κοίταξε και μου είπε “θα πεθάνουμε”. Το μόνο που βλέπαμε ήταν καπνός. Βλέπαμε φωτιές δίπλα μας, μικρές, επικρατούσε κομφούζιο. Η μια πόρτα είχε ανοίξει κανονικά αλλά ήταν από εκεί που είχε φωτιά και δεν μπορούσαμε να βγούμε. Ήταν ο γκρεμός.
Ειλικρινά δεν μπορώ να διακρίνω αν είδα φως λόγω της φωτιάς ή αν ήταν στο τρένο. Είδα τους φακούς όταν περάσαμε τις φωτιές. Κατεβήκαμε και ήταν όλο σίδερα, προχωρήσαμε λίγο πιο κάτω και πιανόμασταν από το εμπορικό τρένο με το οποίο συγκρουστήκαμε, κάποιοι έπεφταν κάτω και χτυπούσαν γιατί δεν μπορούσαν να προχωρήσουν. Σκαρφαλώσαμε πάνω στο ένα βαγόνι και περάσαμε από την άλλη πλευρά», λέει.
«Ευτυχώς δεν είχε απόλυτο σκοτάδι λόγω φωτιάς. Ήταν πάρα πολύ μεγάλη, βλέπαμε καλά σε σχέση με το απόλυτο σκοτάδι. Βλέπαμε μπροστά μας άτομα νεκρά, είδα μια κοπέλα να κρατάει το κομμένο της πόδι, ακρωτηριασμούς, νεκρούς, τραυματίες, αίματα παντού. Είδα έναν νεαρό νεκρό στο έδαφος, δεν ήθελα να δω άλλο» λέει, με εμφανή συγκίνηση.
«Δεν χρειάστηκε να πάω στο κυλικείο γιατί έχω καλή συνήθεια να έχω μαζί μου πολλά νερά. Ο φίλος ενός συμφοιτητή μου πήγε στο κυλικείο και έμεινε εκεί». «Παίρναμε τηλέφωνα όλοι. Ήρθαν ασθενοφόρα, μια κοπέλα είχε καταπιεί γυαλιά. Φανταστείτε είχαν σχοινιά οι πυροσβέστες γιατί ήταν λασπωμένο το έδαφος και δεν μπορούσαν να ανέβουν» συγκλονίζει η νεαρή.
«Ήταν πολλά τα άτομα που χτύπησαν βαριά, τα ασθενοφόρα δεν ήταν αρκετά. Ένα παιδί που βρισκόταν πίσω μου είχε χτυπήσει στα πλευρά και πονούσε πάρα πολύ. Δεν βρέθηκε κάποιος να τον πάει νοσοκομείο. Παίρνανε τους φίλους τους να έρθουν να μεταφέρουν» λέει η Μιχαέλα.
Για τις σκέψεις της την ώρα της μοιραίας σύγκρουσης, είπε πως της είναι αδύνατο να το περιγράψει: «Δεν ξέρω αν μπορώ να το περιγράψω, σκεφτόμουν τα δικά μου άτομα και αν θα τα ξαναδώ. Δεν ξέρω αν θα ξαναμπώ σε τρένο. Δεν θα ξαναμπώ σίγουρα με τέτοιες συνθήκες. Στο εξωτερικό είναι που πιο ελεγχόμενα, ίσως να το έκανα».
Τέλος, η νεαρή κοπέλα ρωτήθηκε για το αν θα κινηθεί νομικά, όπως κάνουν κάποιοι συνεπιβάτες της: «Δεν μπορώ να σας απαντήσω με σιγουριά αλλά είναι πολύ πιθανό και θα παρότρυνα κι άλλους να το κάνουν αυτό για να υπάρξει κινητοποίηση, κοντέψαμε να πεθάνουμε».
Στην εκπομπή “Πρωινό” μίλησε ο Παύλος Ασλανίδης, πατέρας του Δημήτρη Ασλανίδη που έχασε τη ζωή του μαζί ακόμα 56 άτομα στο δυστύχημα στα Τέμπη. Ο κ. Ασλανίδης αποκάλυψε στον Γιώργο Λιάγκα ότι έχασε και τον πατέρα του, τέσσερις ημέρες πριν από την τραγωδία στα Τέμπη.
«Ο τόπος καταγωγής μας είναι από τη Δράμα και τον πήγαμε εκεί τον Δημήτρη… Εκεί τον κηδέψαμε. Πριν μία εβδομάδα, είχα κηδέψει τον πατέρα μου. Έχασα πατέρα και γιο μέσα σε τέσσερις ημέρες. Πριν δύο μήνες είχα χάσει τη μητέρα μου» είπε συγκλονισμένος ο Παύλος Ασλανίδης. «Ο πατέρας μου ήταν 92 χρονών. Μέσα σε τέσσερις ημέρες είχαμε αυτά τα δύο συμβάντα. Έχω άλλους δύο γιους, μικρότερους από τον Δημήτρη» πρόσθεσε.
«Τα αδέλφια του είναι ακόμα σε σοκ. Κοιμόταν και τα τρία σε ένα δωμάτιο, μεγάλωσαν μαζί. Περιμένουν τον αδελφό τους να γυρίσει. Η σύζυγος είναι κομμάτια, είναι μητέρα και για μία μητέρα είναι χειρότερο από έναν πατέρα» συμπλήρωσε, επισημαίνοντας ότι είναι άνεργος, ενώ η σύζυγός του είχε πιάσει δουλειά λίγες ημέρες πριν από την τραγωδία και τώρα δεν μπορεί να αντεπεξέλθει.
Ακόμα, ο κ. Ασλανίδης τόνισε πως δεν έχει δεχτεί κανένα τηλέφωνο από την Πολιτεία.
Ο Στέργιος Μιναέμης, με καταγωγή από τον Πλάτανο Αλμυρού, μίλησε για όλα όσα έζησε εκείνη τη μοιραία νύχτα που επέβαινε στο τρένο, στην εκπομπή “Πρωταγωνιστές” του Στ. Θεοδωράκη.
«ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΜΑΖΑ, ΕΝΑ ΧΑΟΣ» – «ΗΜΟΥΝ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΠΟΥ ΚΟΠΑΝΙΟΤΑΝ ΑΝΕΛΕΗΤΑ»
Εξομολογήθηκε πως «βρισκόμουν στη θέση 51 στο βαγόνι 3 με σκοπό να φτάσουμε Θεσσαλονίκη, να βρω ένα μέρος να νοικιάσω γιατί με περίμενε ήδη ο αδελφός μου και να ξεκινήσουμε μια νέα αρχή. Μια μεγάλη βαλίτσα, ένα μπουφάν, τον υπολογιστή μου και το κινητό μου. Δεν σώθηκε τίποτα.
Έγιναν όλα κάρβουνο. Διάβαζα ένα άρθρο στο κινητό μου και θυμάμαι το παιδί που καθόταν απέναντι μου. Πρώτα είδα το παιδί να πετάγεται στα αριστερά μου και να σκάει δίπλα μου.
Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε εκείνη τη στιγμή τι έγινε. Αν είχε πεταχτεί κάτι στις ράγες, αν εκτροχιαστήκαμε ή αν τρακάραμε με άλλο τρένο».
«Ή ΘΑ ΚΑΕΙΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ Ή ΘΑ ΠΗΔΗΞΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΤΕΙΣ, ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΤΗΚΕ
Όπως είπε στον Alpha, «το πρώτο μου μέλημα ήταν να βρω από που θα φύγουμε. Δεν συγκρίνεται το βαγόνι από το πώς μπήκαμε με το πως ήταν όταν φύγαμε. Δεν είχες την αίσθηση του χώρου, δεν σου ήταν κάτι οικείο αλλά όλα ήταν μια μάζα, ένα χάος δεν ήξερες τι ήταν κουπέ, τι ήταν διάδρομος, τι ήταν τζάμι.
Δεν ήξερες ποιο ήταν το πάνω, το κάτω, το αριστερά και το δεξιά. Μας έδωσε ο Θεός εκείνη τη στιγμή ένα παράθυρο, μέσα από τον καπνό, που βλέπαμε καθαρά τον δρόμο. Μέσα από ένα απόλυτο σκοτάδι, φωτιές δίπλα από το παράθυρο, καπνός, δεν είχαμε οξυγόνο και ήμασταν με μια δυο ανάσες.
Τρίτη ανάσα δεν ξέρω αν πρόλαβε κάποιος να πάρει πριν κλείσουν όλα. Είδαμε την πίσσα, τον δρόμο, τα φώτα και από εκεί καταλάβαμε ότι θα σωθούμε».
Ο 28χρονος προγραμματιστής, πρόσθεσε, ότι «το ύψος ήταν μεγάλο, περίπου στα δύο μέτρα. Μέσα δεν μπορούσαμε να πάρουμε ανάσα, καιγόμασταν κιόλας.
Εκεί λέω «αγόρι μου ή θα πηδήξεις και αν ακρωτηριαστείς, ακρωτηριάστηκες γιατί κάτω είχε σίδερα σαν λεπίδες από το τρακάρισμα, ή θα καείς ζωντανός και θα μείνεις από οξυγόνο». Οπότε δεν ήταν κάτι διαπραγματεύσιμο.
Ήταν μονόδρομος και προσπαθούσαμε να βγούμε προς τον δρόμο που δεν ήταν τόσο εύκολο».
«ΤΙ ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΠΕΣ ΜΟΥ…»
Για τον Στέργιο, ευθύνες για το τραγικό δυστύχημα, έχουν όλες οι κυβερνήσεις. «Εγώ έζησα μια κόλαση. Τα παιδάκια που ήταν μπροστά, τι πέρασαν, πες μου…», διερωτήθηκε.
Καλεί σε ηρεμία στην συγκέντρωση που διοργανώνεται την Κυριακή 21/9 στις 6.30 το απόγευμα στο Σύνταγμα
“Όταν επί δυόμισι χρόνια περιμένεις από τη Δικαιοσύνη να μάθεις από τι πέθανε το παιδί σου και δεν μαθαίνεις τίποτα, η υπομονή σου εξαντλείται” λέει ο Πάνος Ρούτσι, ο πατέρας του Ντένις που χάθηκε στην τραγωδία των Τεμπών, για την απόφασή του να αρχίσει απεργία πείνας, μετά την απόρριψη του αιτήματός του για εκταφή της σορού του γιου του.
Σήμερα 6η ημέρα απεργίας πείνας έξω από τη Βουλή, ο Πάνος Ρούτσι μίλησε στα Παραπολιτικά 90.1 στην εκπομπή “Στιχομυθίες” και τη συζήτηση στο ραδιόφωνο διέκοπταν άνθρωποι που πήγαιναν να του σφίξουν το χέρι και να του μιλήσουν. “Μη λυγίσεις” ακούγεται να του λέει μια γυναίκα που πήγε να τον συναντήσει.
“Έρχονται για να μου μιλήσουν και από την επαρχία και από τα νησιά” λέει στα Παραπολιτικά 90.1 ο Ντένις Ρούτσι για αυτό το κύμα συμπαράστασης στον αγώνα του. Θέλει να μάθει πώς πέθανε ο Ντένις, από τι κάηκε αλλά οι αμφιβολίες του δεν εξαντλούνται εκεί. “Εχω αμφιβολίες αν είναι το παιδί μου εκεί μέσα, ή αν υπάρχουν άλλα μέλη. Στην Λάρισα, 40 ημέρες μετά πέταξαν τα DNA” τονίζει. Ξεκαθαρίζει όμως ότι δεν έχει πρόθεση να σταματήσει. “Εχω δώσει υπόσχεση στο παιδί μου ότι θα δικαιωθεί, ότι θα μπουν στην φυλακή οι ένοχοι” ξεκαθαρίζει και επιβεβαιώνει πως κι άλλοι γονείς θυμάτων που έχουν κάνει αντίστοιχο αίτημα εκταφής είναι πιθανό να αρχίσουν απεργία πείνας.
Ωστόσο, είναι πολύ επιφυλακτικός για τη δίκη που θα ξεκινήσει. Πιστεύει πως δεν θα αποδοθούν πραγματικά οι ευθύνες εκεί που πρέπει.
Κάλεσμα για ειρηνική συγκέντρωση στο Σύνταγμα
Καλεί σε ηρεμία στην συγκέντρωση που διοργανώνεται την Κυριακή 21/9 στις 6.30 το απόγευμα στο Σύνταγμα για συμπαράσταση στον ίδιο και στους άλλους συγγενείς των θυμάτων. “Να παρακαλέσω ο κόσμος να μην προκαλέσει καθόλου, να γίνει μια ειρηνική διαδήλωση γιατί φοβάμαι πως θέλουν να μας διώξουν από εδώ” αναφέρει χαρακτηριστικά.
Η 55χρονη Μαρία Μίαρη βρήκε τραγικό θάνατο στο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Η αδελφή της άτυχης γυναίκας από την Κέρκυρα η οποία ήταν ελεγκτής στη μοιραία αμαξοστοιχία μίλησε στο newsit.gr και ζήτησε να «πληρώσουν όλοι όσοι ευθύνονται».
Η Γεωργία Μίαρη, αδελφή 55χρονης Μαρίας, που σκοτώθηκε στα Τέμπη συγκλόνισε μιλώντας στο newsit.gr για την αδικοχαμένη Κερκυραία ελεγκτή του επιβατικού τρένου. «Η Μαρία δούλευε για το μεροκάματο. Μιλήσαμε εκείνο το πρωί και μου είχε πει ότι θα ξεκινούσε στις 15:30 για Θεσσαλονίκη και δεν την ξαναείδα ποτέ», λέει στην αρχή και συνεχίζει:
«Η αδελφή μου εργαζόταν ως ελεγκτής στα τρένα. Κάθε μέρα δούλευε και είχε επαφή με τα τρένα. Το βασικό της δρομολόγιο ήταν Θεσσαλονίκη-Αθήνα. Δυστυχώς ήταν σε αυτό το τρένο τώρα. Όλοι εμείς, όλος ο κόσμος που έχασε δικούς του ανθρώπους ζητούμε δικαίωση, όμως εμείς είμαστε ο μικρότερος τροχός του τρένου και δεν εξαρτάται τίποτα από εμάς. Την επόμενη μέρα από το δυστύχημα πήγα στη Λάρισα. Ψάξαμε με την άλλη αδελφή μου παντού, ρωτούσαμε στο νοσοκομείο, όπου μπορούσαμε. Ζήσαμε όλη την αγωνία».
Τέμπη: «Το μοιραίο ταξίδι»
Η Γεωργία Μίαρη περιγράφει στο newsit.gr τον αγώνα που έδινε η αδικοχαμένη αδελφή της για την επιβίωση, αλλά και για τα καθημερινά προβλήματα στη δουλειά της με τα τρένα.
«Η αδελφή μου δούλευε για το μεροκάματο της. Μιλήσαμε εκείνο το πρωί και μου είχε πει ότι θα ξεκινούσε στις 15:30 για Θεσσαλονίκη και δεν την ξαναείδα ποτέ. Έκανε αυτή τη βάρδια μαζί με τον σύντροφο της που δυστυχώς και αυτός έφυγε από τη ζωή. Επειδή δεν υπήρχαν διαθέσιμα άτομα να δουλέψουν ανέλαβαν αυτοί να το κάνουν, να δουλέψουν υπερωρία. Και έκαναν συχνά πολλοί εργαζόμενοι το ίδιο για να εξυπηρετούν συναδέλφους λόγω ελλείψεων», είπε και συμπληρώνει απελπισμένα:
«Όμως, ήταν το μοιραίο ταξίδι. Γι’ αυτό τον λόγο δεν πιστέψαμε οτι από την αρχή ότι έχασε τη ζωή της. Είχαμε ελπίδες ότι κάτι έγινε και δεν ήταν στο τρένο. Όποιος είναι υπεύθυνος πρέπει να πληρώσει. Εκτός από την αδελφή μου χάθηκαν τόσα νέα παιδιά που ακόμα δεν είχαν αρχίσει τη ζωή τους. Χρειάστηκαν πέντε μέρες μέχρι να ταυτοποιηθεί η σορός της και να μας ενημερώσουν. Έχω την εντύπωση ότι τη στιγμή της τραγωδίας η αδελφή μου καθόταν στο γραφείο που βρισκόταν δίπλα στο κυλικείο του τρένου. Μπροστά δηλαδή…»!
«Ήταν καθημερινά πάνω στο τρένο με κίνδυνο της ζωής της»
Η αδελφή μου – προσθέτει καταλήγοντας η κ. Μίαρη στο newsit.gr, ήταν ένας άνθρωπος εργατικός και προσέφερε πολλά στη δουλειά της. Ήταν η ζωή της. Ήθελε να βοηθάει και να διορθώσει όλα όσα έβλεπε. Ήταν 20 χρόνια στη δουλειά. Είδε πολλές άσχημες καταστάσεις στις βάρδιες της και είχε κάνει πολλές καταγγελίες αλλά τίποτα δεν έγινε. Είχαν γίνει θανατηφόρα τροχαία με πεζούς που περνούσαν από τις διαβάσεις. Εδώ και χρόνια έπρεπε να αλλάξουν πράγματα αλλά δεν έγινε ποτέ. Ήταν καθημερινά πάνω στο τρένο με κίνδυνο της ζωής της».
Το τελευταίο αντίο στην 55χρονη Μαρία είπαν στις 7 Μαρτίου συγγενείς και φίλοι της στους Βιταλάδες της Κέρκυρας, χωρίς κανείς να μπορεί να πιστέψει ότι έφυγε από τη ζωή τόσο άδικα.
Η 19χρονη φοιτήτρια της Γεωπονικής του ΑΠΘ, Αναστασία Παπαγγελή, βρισκόταν στο μοιραίο τρένο στα Τέμπη.
Η Αναστασία Παπαγγελή, η 19χρονη φοιτήτρια της Γεωπονικής του ΑΠΘ, βρισκόταν στο μοιραίο τρένο στα Τέμπη. Είχε επιβιβαστεί στο τρίτο βαγόνι. Είχε ταξιδέψει στην Αθήνα για να επισκεφτεί τους γονείς της το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας και επέστρεφε στη Θεσσαλονίκη το βράδυ της Τρίτης. Πριν από δύο μέρες, η οικογένειά της την αποχαιρέτησε για πάντα…
Ο πατέρας της 19χρονης Αναστασίας, ράγισε καρδιές μιλώντας στο Tlive το μεσημέρι της Πέμπτης. «Εγώ τους έβαλα στο τρένο το λουλούδι της άνοιξης, τον δροσερό αέρα, τα νιάτα, τη ζωή, και μου έφεραν πίσω ένα άσπρο κουτί και μια τσάντα με τα παπουτσάκια της. Και τώρα είμαστε εδώ», είπε…
Μη μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της, η Τατιάνα Στεφανίδου ανέφερε: «Αυτό που μας ζορίζει πάρα πολύ σε αυτό το δυστύχημα, είναι ότι εκεί μέσα επέβαινε το μέλλον αυτής της χώρας. Εκτός από τη βαθιά απογοήτευση που νιώθουμε για την κατάντια του ΟΣΕ, την κατάντια του κράτους, νιώθουμε και πολύ βαθιά απογοήτευση γιατί εκεί μέσα ήταν το μέλλον».
