Αναδημοσίευση με την άδεια της δημοσιογράφου Ρομίνας Ξύδα

Ωρα 13.15. Τελευταίο κουδούνι. Κορίτσια και αγόρια, μαθητές και μαθήτριες κάποιου Λυκείου της Πάτρας συνοδεύουν το σχόλασμα με δυνατά γέλια και γοργό βήμα. Ανάμεσά τους ένα 15χρονο παιδί, μαθητής της Α’ʼ Λυκείου, ο Τέλης Αθανασακόπουλος. Μοιάζει παράταιρος ανάμεσά τους. Δεν βιάζεται να φύγει, βλέμμα βαθύ, συγκρατημένο χαμόγελο, δυνατή χειραψία, πληθυντικός ευγενείας: «Καλησπέρα σας. Χαίρομαι που σας γνωρίζω. Κάνατε για μένα τόσον δρόμο. Θα ήθελα να σας κεράσω έναν καφέ στην παραλία».

«Τα βάσανα ξεκίνησαν στα 7 μου χρόνια, όταν πήγα για πρώτη φορά στο σχολείο»

«Τα βάσανα για μένα ξεκίνησαν νωρίς, στα 7 μου χρόνια, όταν πήγα για πρώτη φορά στο σχολείο», αφηγείται 0 15χρονος μαθητής με ένα γλυκόπικρο χαμόγελο και συνεχίζει: «Ημουν ένα κοινωνικό παιδί, σεβαστικό, “καλό” με αποκαλούσαν οι δικοί μου, στιγμή δεν θέλησα να τους διαψεύσω.

Ο κόσμος μου όλος η οικογένεια, δύναμή μου η μάνα μου και κίνητρο για να γίνω καλύτερος ο αδελφός μου ο Λεωνίδας, πέντε χρόνια μεγαλύτερος από μένα.

Ο αυτιστικός αδερφός μου

Από νωρίς συνειδητοποίησα ότι ο Λεωνίδας δεν ήταν σαν τα άλλα παιδιά, από μικρός έμαθα τι είναι ο αυτισμός. Παρότι ο αδελφός μου δεν μιλά, μάθαμε να επικοινωνούμε, να συναισθανόμαστε πράγματα και καταστάσεις και να αγαπιόμαστε βαθιά.

Σήμερα πλέον αποτελεί το κίνητρό μου για να πετύχω στη ζωή. Δεν μου επιτρέπεται η αποτυχία γιατί ο αδελφός μου έχει δικαίωμα στο καλύτερο, όπως δικαίωμα στο καλύτερο έχουν όλοι οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες.

Πρέπει να σπουδάσω, να δουλέψω, να πετύχω ώστε όταν οι γονείς μας φύγουν από τη ζωή να μη λείψει στον Λεωνίδα το παραμικρό. Οπου πάω εγώ, θα είναι πάντα μαζί μου. Θα κάνω το παν για να τον εξελίξω και να του προσφέρω μια καλή ζωή. Η λέξη “ίδρυμα” είναι για μένα άγνωστη. Ο αδελφός μου είναι το άλλο μου μισό».

Τα παιδιά με κορόιδευαν επειδή ήμουν εύσωμος

Τον παρακολουθώ να μιλάει και σκέφτομαι ότι το να λοξοδρομείς από το δράμα σου προτάσσοντας εκείνο κάποιου άλλου ισοδυναμεί με μεγαλείο ψυχής. Του το λέω, χαμηλώνει το βλέμμα και συνεχίζει: «Πάμε λοιπόν ξανά σε μένα. Στα 7 μου χρόνια και στο προαύλιο κάποιου σχολείου. Μόνο με θυμάμαι πάντα. Τα παιδιά με κορόιδευαν επειδή ήμουν εύσωμος. Θυμάμαι πως όταν παίζαμε κυνηγητό, επειδή λόγω κιλών ήμουν αργός, έβαζαν πάντα εμένα να τους κυνηγάω για να σπάνε πλάκα και να γελάνε. Περιστατικά πολλά, τι να πρωτοθυμηθώ, δεν θέλω να σας μαυρίσω και την ψυχή. Στη Γ’ʼ Δημοτικού, σε κάποιο σχολείο στο Ρίο, τα παιδιά μου είχαν πει ότι για να παίξω μαζί τους θα έπρεπε να ρωτήσω τον “αρχηγό”. Το “όχι” του ήταν αρκετό για να με βάλουν στο περιθώριο. Στενοχωρήθηκα πολύ, αλλά δεν είχα τη δύναμη να κάνω κάτι. Στα διαλείμματα καθόμουν μόνος μου ή έκοβα βόλτες από τη μία άκρη του προαυλίου στην άλλη. Οχι, σε πάρτυ δεν με καλούσαν ποτέ. Στην Εκτη άλλαξα σχολείο και τα πράγματα χειροτέρεψαν.

Δεν με φώναζαν με το όνομά μου, αλλά “σαμπρέλα” και “σαλάμι”

Εκεί, ένα παιδί μου είχε σπάσει τα γυαλιά, κάποιο άλλο μου είχε ανοίξει τη μύτη, δεν με φώναζαν με το όνομά μου, αλλά “σαμπρέλα” και “σαλάμι”. Και στο Γυμνάσιο τα ίδια. Το μόνιμο θέμα των παιδιών ήταν τα κιλά μου… Παρότι η μητέρα μου είχε ενημερώσει πολλές φορές τις διευθύνσεις των σχολείων όπου φοίτησα, ποτέ δεν άλλαξε κάτι. Γίνονταν κάποιες επιπλήξεις, τα πράγματα ηρεμούσαν για λίγο και ύστερα τα παιδιά ξανάρχιζαν και οι δάσκαλοι αδιαφορούσαν.

Μοναδικό μου καταφύγιο η οικογένεια και μοναδικό στήριγμά μου η μητέρα μου

Δεν ξέρω τι θα ήμουν και πώς θα ήμουν χωρίς εκείνη. Μαζί κάναμε ατέλειωτες συζητήσεις, παίζαμε, πηγαίναμε βόλτες, διαβάζαμε βιβλία, αποφάσισε να γίνει παιδί ώστε να μη γίνω ένας δυστυχισμένος ενήλικας… Βιοπαλαιστές ήταν πάντα οι δικοί μου, δεν είχαν να μας προσφέρουν πολυτέλειες, ωστόσο η αγάπη που μας πρόσφεραν ισοδυναμεί με θησαυρό. Με τη μεγαλύτερη περιουσία που μπορεί να αποκτήσει ένα παιδί».

«Εχω μάθει να ζω με το πρόβλημα της υγείας μου εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ήμουν μόλις 7 ετών όταν το συνειδητοποίησα», λέει και συνεχίζει:

«Εκείνη την εποχή, μια μέρα, ένιωσα το δεξί μέρος του κεφαλιού μου να πονάει φρικτά, σαν να μου σφήνωνε κάποιος στο κρανίο ένα σπασμένο γυαλί. Οι γονείς μου με πήγαν στο νοσοκομείο όπου διαγνώστηκα με καλοήθη ενδοκράνια υπέρταση.

Μου έκαναν παρακέντηση ώστε να μειωθεί το ποσοστό της πίεσης του εγκεφάλου, το οποίο έφτανε το 67% τη στιγμή που το ανώτερο φυσιολογικό είναι το 15%. Εκτοτε, έμαθα να ζω με πολλά φάρμακα και με εξετάσεις. Η ιστορία αυτή επηρέασε την όρασή μου και το δεξί μου πόδι, οι γιατροί είπαν ότι είχα περάσει ένα μικρό εγκεφαλικό. Το πρόβλημα της υγείας μου μπορώ να πω ότι με… έσωζε ανά διαστήματα από τα μαρτύρια του σχολείου, καθώς έπρεπε να λείπω για εξετάσεις και επαναληπτικούς ελέγχους. Δεν έπρεπε και δεν πρέπει να κουράζομαι, να αγχώνομαι, να στεναχωριέμαι και να τρώω πολύ. Αυτό το τελευταίο είναι το δυσκολότερο από όλα». Γελάει δυνατά συμπαρασύροντας στον πάτο της δύναμής του όλα τα δύσκολα, όλα τα άσχημα, ακόμη και το τελευταίο ίχνος απαισιοδοξίας. «Ολα καλά θα πάνε. Η ζωή συνεχίζεται», μου λέει αναζητώντας ενδόμυχα ένα σημάδι επιβεβαίωσης. Κουνάω το κεφάλι καταφατικά, είναι πολύ έξυπνος για να διακρίνει στο βλέμμα μου ένα σημάδι δυσπιστίας: «Αλήθεια σας λέω. Εκείνη η μέρα, η μέρα που σκέφτηκα να βάλω τέλος στη ζωή μου, ήταν μια κακή παρένθεση που έκλεισε οριστικά».

Τι τον οδήγησε να αποπειραθεί να αυτοκτονήσει;

Βράδυ Κυριακής, 22 Σεπτεμβρίου 2019. Ο Τέλης στέκει μόνος του στην άκρη της ταράτσας του σπιτιού του. Δεν υπάρχουν κάγκελα, από το κενό τον χωρίζει μόνο ένα βήμα, το ίδιο κι από το τέλος. Το επίμονο γάβγισμα του σκύλου κινητοποιεί τους γονείς του. Ο πατέρας του ανεβαίνει σαν τρελός τη σκάλα που οδηγεί στην ταράτσα και με ήρεμη φωνή τον ικετεύει: «Αγόρι μου, μην το κάνεις. Πάμε κάτω να μιλήσουμε. Ολα θα πάνε καλά. Σ’ το υπόσχομαι, παιδί μου».

«Εκείνο το τριήμερο ήταν ίσως το πιο δύσκολο της ζωής μου. Ο Φ. είχε αποκαλέσει τη μητέρα μου “ζώο”, με είχε χτυπήσει δύο φορές μπροστά στους συμμαθητές μας, είχε ξεφτιλίσει τη μητέρα μου ανεβάζοντας φτηνές γελοιογραφίες στα social media, θα μπορούσα να απαντήσω με τσαμπουκάδες και ξύλο, αλλά δεν μου αρέσει να λύνω έτσι τις όποιες διαφορές. Προσπάθησα να κάνω διάλογο μαζί του, αλλά μάταια.

Ντρεπόμουν την επόμενη μέρα στο σχολείο, φοβόμουν ότι θα είμαι πλέον ο περίγελος όλων, ένιωθα μόνος, απελπισμένος και κουρασμένος», λέει ο Τέλης με φωνή που τώρα ακούγεται πιο δυνατή και συνεχίζει: «Από τη μέρα της απόπειρας δεν θυμάμαι τίποτα. Εκείνη η στιγμή ισοδυναμεί για μένα με το απόλυτο κενό. Το μετάνιωσα πολύ, αν μπορείς να μετανιώσεις για κάτι το οποίο αδυνατείς να ελέγξεις.

Σήμερα, νιώθω πολύ τυχερός που ο πατέρας μου ανέβηκε επάνω και είμαι ζωντανός. Κατάλαβα ότι το μυαλό δεν θέλει πολύ για να ξεφύγει, πως η αντοχή και η ανοχή μπορούν κάποιες φορές να εξαντληθούν οδηγώντας μας σε περίεργα μονοπάτια. Αλλά όχι, ρε παιδιά! Oσο και αν πονάτε, όσο και αν υποφέρετε, μην αποπειραθείτε ποτέ να δώσετε τέλος στη ζωή σας. Είναι λάθος. Η αυτοκτονία δεν είναι λύση αλλά ένα ολέθριο σφάλμα χωρίς επιστροφή. Μαζί θα τα λύσουμε όλα».

Το μήνυμα που στέλνει στα παιδιά που υφίστανται bullying

Οι καθηγητές με έβαλαν να κάτσω μόνος μου στο πρώτο θρανίο, οι συμμαθητές με διέγραψαν από την ομάδα στο Instagram. Δεν πειράζει. Τώρα θα κάνω τη δική μου ομάδα, τη δική μου σελίδα, αυτό είναι σκοπός ζωής. Στην ομάδα αυτή θα μπορούν να μπαίνουν όλα τα παιδιά που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα, να λένε τις ιστορίες τους, τους προβληματισμούς τους, τους φόβους τους, τις ιδέες τους για το πώς μπορούν να βοηθηθούν τα παιδιά-θύματα bullying αλλά και οι θύτες.

Ας μην ξεχνάμε ότι στο bullying για να γίνεις θύτης θα πρέπει να έχεις υπάρξει πρώτα θύμα! Θα είναι μια μεγάλη εκστρατεία κατά του bullying, η οποία εύχομαι να αγκαλιαστεί από τον απλό κόσμο, από ειδικούς και από όλα τα ΜΜΕ. Τώρα χρειάζομαι πραγματικά τη βοήθειά σας. Το κακό μαντάτο μιας αυτοκτονίας είναι βέβαιο ότι “πουλάει”, αλλά αν πραγματικά ενδιαφέρεστε για τα παιδιά που υποφέρουν, αν πιστεύετε ότι αυτό το κακό μπορεί να τελειώσει, θα ήθελα να σταθείτε στο πλάι μου. Τι έχω να πω αυτή τη στιγμή στα παιδιά που υποφέρουν; Να μιλήσουν! Στους γονείς τους, στα αδέλφια τους, στον δάσκαλο, στον καθηγητή, σε κάποιον που εμπιστεύονται. Οσο για τους “μάγκες”, έχω να τους πω ότι η βία και η κοροϊδία δεν είναι αρχηγιλίκι. Αρχηγός είσαι όταν είσαι κύριος με τον εαυτό σου και με τους άλλους. Αρχηγός είσαι όταν σχεδιάζεις μια καλύτερη ζωή και όχι όταν χαλάς τη ζωή των άλλων. Αρχηγός είσαι όταν εξελίσσεσαι και όχι όταν επιστρέφεις σε πρωτόγονες συμπεριφορές όπου κυριαρχούν το ξύλο και οι βρισιές».

Πηγή: Protothema.gr 

Πολλές πληροφορίες έδωσε για τον εαυτό της η Χαρά Παππά, μέσα από ένα Q&A που έκανε στον λογαριασμό της στο instagram.

Μία από τις ερωτήσεις που δέχθηκε από follower της αναφερόταν στο στρες και τις έντονες στιγμές αυτού, και το αν νιώθει πόνους στο σώμα της.

Στο παρελθόν η Χαρά Παππά έχει μιλήσει αρκετές φορές για διάφορα θέματα που αντιμετωπίζει λόγω του άγχους της και τις κρίσεις πανικού που έχει βιώσει, εξού και η ερώτηση που δέχτηκε από follower της.

«Πολύ συχνά πόνο και κόπωση. Ακόμη… Υπάρχουν μέρες που όσο και αν έχω κοιμηθεί ξυπνάω κουρασμένη και με πόνο σε όλο το σώμα. Αυτές δεν είναι η πλειοψηφία.

Εμένα το άγχος μου με χτυπάει σε καθημερινό επίπεδο στο στομάχι και στο έντερο.

Νομίζω από τα 15 μου, δεν υπάρχει μέρα που να μη με πονάει το στομάχι μου, να μην ανακατεύομαι ή να μην καταλήγω υπερβολικά πρησμένη το βράδυ. Και το χειρότερό μου είναι ο αυχένας και οι τραπεζοειδείς μου στους οποίους συσσωρεύεται και μου προκαλούν ανυπόφορες ημικρανίες.

Αλλά προσπαθώ να διαχειρίζομαι το άγχος και να βρίσκω τρόπους να προσέχω, είτε τον αυχένα μου είτε το τι τρώω για να είναι τουλάχιστον λιγότερος ο πόνος», ανέφερε το μοντέλο.

Σε θρίλερ εξελίσσεται η εξαφάνιση του ηλικιωμένου ζευγαριού Αμερικανών που τα τελευταία χρόνια ζούσε σε περιοχή της Μεθώνης.

Το ζευγάρι σύμφωνα με το Silver Alert που εξέδωσε η «Γραμμή Ζωής», αναχώρησε από το σπίτι του στις 23 Ιανουαρίου 2023 με πιθανό προορισμό τη Μονεμβασιά Λακωνίας και έκτοτε αγνοείται.

Την Κυριακή, η κορή του ζευγαριού, η οποία βρίσκεται στην Αμερική, έκανε μία ανάρτηση στην οποία φαίνεται σίγουρη πως οι γονείς της έβαλαν μόνοι τους τέλος στις ζωές τους.

«Οι γονείς μου αγνοούνται επισήμως και θεωρούνται νεκροί από δική τους θέληση», έγραψε χαρακτηριστικά.

Αναλυτικά η ανάρτηση είχε ως εξής:

«Από σήμερα, οι γονείς μου αγνοούνται επισήμως και θεωρούνται νεκροί από δική τους θέληση (λεπτομέρειες δεν είναι διαθέσιμες, καθώς ήταν πολύ κλειστοί άνθρωποι). Βρίσκονταν στην Ελλάδα όταν συνέβη- δεν ξέρω πού πήγαν για να βάλουν τέλος στη ζωή τους, οπότε μέχρι να βρεθούν τα πτώματά τους χρειάζομαι τη βοήθεια της κοινότητάς μου για να παραμείνω λειτουργική.Όσο περιμένω, δεν θέλω ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Ή ΟΙΚΤΟ! ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ να ακούσω καλά πράγματα από τις ζωές σας, και πάρα πολλές φωτογραφίες κατοικίδιων ζώων. Όλες τις φωτογραφίες κατοικίδιων ζώων. Προετοιμάζομαι για ψυχική και συναισθηματική κατάρρευση όταν τους βρούμε και βγάλουμε από τη μέση τον τεράστιο όγκο της γραφειοκρατίας σε δύο χώρες, αλλά μέχρι τότε πρέπει να μείνω συγκεντρωμένη.

«Μόνο η λέξη που είπατε τώρα μόλις, του αγαπημένου μας πιλότου, εμένα με συγκίνησε», είπε ο πατέρας του υποσμηναγού Μάριου-Μιχαήλ Τουρούτσικα.

Όσα είπε ο πατέρας του Υποσμηναγού Τουρούτσικα

Συγκλονίζουν τα όσα είπε στην ΕΡΤ και την εκπομπή «Συνδέσεις» ο πατέρας του 29χρονου υποσμηναγού Μάριου-Μιχαήλ Τουρούτσικα, Κωνσταντίνος Τουρούτσικας.

Μίλησε για ένα ταπεινό παιδί που, όπως είπε, δεν θα του άρεσε η λέξη ήρωας που χρησιμοποιείται για αυτόν. Ήρωα είχε μόνο τον Ηλιάκη και τους άλλους πεσόντες, είπε.

Έκανε τα πάντα για την πατρίδα, πιστεύω ότι και μόνο η σημαία αύριο στο φέρετρο θα αναπαύσει την ψυχή του, ανέφερε ο πατέρας του 29χρονου πιλότου.

Την ίδια ώρα, οι γονείς, του πρόωρα χαμένου συγκυβερνήτη, καλούνται σήμερα να πάνε για αναγνώριση του γιου τους, μια επώδυνη διαδικασία, στην οποία ο πατέρας του, όπως είπε στην ΕΡΤ, δεν θα παραστεί. «δεν θέλω να τον θυμάμαι Θέλω να το θυμάμαι όπως ήταν».

Ο κος Τουρούτσικας εξέφρασε την ελπίδα να βρεθεί ζωντανός ο κυβερνήτης του F-4.

Όχι, δεν θα γίνει αναγνώριση. Δεν μπορούσα να πάω να υποστώ αυτό το μαρτύριο… καλά η μητέρα του, δεν το συζητάμε, είναι σε κώμα, σε κωματώδη κατάσταση. Εγώ δεν υπήρχε περίπτωση… Είμαι καλύτερα γιατί εντάξει, ο δικός μου ο πόνος δεν είναι σαν της μάνας… είμαι λίγο πιο καλά… με βοηθά που μιλάω και με δημοσιογράφους, με βοηθάει πάρα πολύ κι ευχαριστώ, αλλά τους είπα, να πάω να κάνω αναγνώριση, ξεχάστε το. Δεν μετακινούμαι από το σπίτι μου, από το δωμάτιο που ζούσε το παιδί μου[…] μόνο στην κηδεία θα πάω αύριο και στον τάφο. Πήραν DNA, μην τα πολυλογούμε, μας πήραν DNA, όλα καλά.

Μπορώ να πάω να κάνω αναγνώριση του παιδιού μου; Δηλαδή, εγώ τον είδα την Κυριακή σε άριστη κατάσταση, άριστη.  Γελαστό, όλα ωραία. Θα πάω τώρα να δω το παιδί μου παραμορφωμένο; Ή αυτά που λένε… Δεν ξέρω από το επάγγελμά μου; Από τη δουλειά μου; Δηλαδή, πώς θα είναι το παιδί μου με τέτοια πτώση 800 χλμ. στο νερό; Να δω τι; Να τον θυμάμαι έτσι; Πήραν DNA, δεν έφεραν καμία αντίρρηση, δεν μπορώ να πω.

Θα δω πώς θα τα αντιμετωπίσω στο μέλλον. Φωτογραφίες, πτυχία και αυτά, δεν νομίζω να τα αφήσω, να τα βλέπω. Κακό θα μου κάνουν, θεωρώ.

Θέλω να ακουστεί παντού στην Ελλάδα ότι δεν μου αρέσει η λέξη και δεν θα άρεσε και στον Μάριο η λέξη ήρωας, δηλαδή η ηρωποίηση που προβάλλεται για το παιδί μου. Ο ήρωας… εγώ δεν βλέπω τηλεόραση, μόνο μιλάω, μου τα λέει, όμως, ο αδερφός μου και οι υπόλοιποι. Το παιδί μου δεν θα του άρεσε να το πουν ήρωα. Ήταν ταπεινό παιδί. Δεν έλεγε καν ότι ήταν πιλότος, πόσο μάλλον ήρωας. Ήρωα είχε μόνο τον Ηλιάκη και πρότυπο και τους άλλους πεσόντες. Γιατί αυτοί πέθαναν, μου έλεγε, πατέρα, εν καιρώ πολέμου. Το παιδί μου εμένα δεν σκοτώθηκε στον πόλεμο. Σκοτώθηκε σε μία άσκηση σε συνθήκες πολέμου και δεν είχε και αντίπαλο. Από πού και ως πού είναι ήρωας; Δεν θα του άρεσε. Ούτε και εμένα μ’ αρέσει.

Αν γινόταν μια αερομαχία και σκοτωνόταν, θα έλεγα, εντάξει, είναι ήρωας ή όσοι σκοτώθηκαν το ’40 στην Αλβανία είναι ήρωες, εννοείται, αφού βγαίναν με τις ξιφολόγχες και χάναν τη ζωή τους. Αυτός τι ήρωας είναι; Δεν ήταν. Εμένα μου έλεγε είναι πολεμιστής. Τι κάνεις; Εγώ, πατέρα, είμαι πολεμιστής, μαχητής. Δεν ήθελε να μου πει μισθοφόρος, μία φορά όταν του το είπα, γιατί πληρώνεται γι’ αυτό που κάνει, έτσι; Δεν το’ κανε τσάμπα, να τα λέμε τα πράγματα, πληρωνόταν, το ήθελε.

Πατέρας του 29χρονου πιλότου: «Η σημαία στο φέρετρο πιστεύω ότι θα αναπαύσει την ψυχή του»

Ο Κώστας Τουρούτσικας είπε μεταξύ άλλων, μιλώντας στον ΣΚΑΪ ότι είναι σίγουρος ότι ο γιος του, που ήταν ιδιαίτερα χαμηλών τόνων, δεν θα ήθελε να τον αποκαλούν «ήρωα» και ζήτησε να σταματήσει ο κόσμος να τον μνημονεύει με αυτόν τον τρόπο.

Παράλληλα, μίλησε για την αγάπη του γιου του για την αεροπορία, ενώ δήλωσε ότι στην επίσκεψη που δέχθηκε χθες από τους αρχηγούς των ενόπλων δυνάμεων, δεν του εξήγησαν τις συνθήκες του ατυχήματος καθώς περιμένουν το πόρισμα. Αλλά, όπως τόνισε, είναι το τελευταίο που θέλει να μάθει.

Ο κος Κώστας Τουρούτσικας μίλησε και για τη στιγμή που έμαθε για την πτώση του μαχητικού, τονίζοντας ότι «όταν ακούσαμε ότι έπεσε αεροπλάνο από ένστικτο ήξερα ότι είναι ο γιος μου», ενώ αποκάλυψε ότι πρότυπο του γιου του ήταν ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης, που σκοτώθηκε στο Αιγαίο στις 23 Μαΐου 2006, έπειτα από λάθος ελιγμό Τούρκου πιλότου.

Ο γιος μου αγαπούσε την Ελλάδα και το εισπράττει, κατά κάποιο τρόπο.

Θα τον πείραζε η λέξη ήρωας. Δεν θα ήθελα να επαναλαμβάνεται αυτό.

Πατέρας υποσμηναγού Τουρούτσικα: Όταν ακούσαμε ότι έπεσε αεροπλάνο ήξερα ότι είναι ο γιος μου

Η επιλογή ενός «φάουλ» κολιέ από παίκτρια του «My Style Rocks» ήταν αρκετή για να βγάλει από τα ρούχα της την Ηλιάνα Παπαγεωργίου στον αέρα του ΣΚΑΪ.

Όλα ξεκίνησαν όταν η Ειρήνη Παπαβασιλείου εμφανίστηκε στο πλατό του ριάλιτι μόδας του ΣΚΑΪ φορώντας ένα κολιέ από… τάματα που οι πιστοί αφήνουν στις εκκλησίες, με την ίδια μάλιστα να μην μοιάζει να καταλαβαίνει τον λόγο που το συγκεκριμένο αξεσουάρ σχολιάστηκε αρνητικά τόσο από τις συμπαίκτριές της όσο και από την κριτική επιτροπή.

Η Ηλιάνα προσπάθησε αρχικά να εξηγήσει στην παίκτρια τους λόγους που το συγκεκριμένο αξεσουάρ δεν είχε θέση στο look της, τονίζοντας πως φορέθηκε χωρίς καν εκείνη δεν γνωρίζει τι συμβολίζει, με εκείνη όμως να μην καταλαβαίνει και να απαντά με αγένεια στην κριτή, μιλώντας της στον ενικό.

«Δεν μου είπες τον λόγο που μου έβαλες 1», είπε η Ειρήνη με τα αίματα να… ανάβουν.

«Από πότε μιλάμε στον ενικό;», απάντησε αρχικά η Ηλιάνα με την ατμόσφαιρα να γίνεται ολοένα και πιο «βαριά». «Από την αρχή», συνέχισε η παίκτρια, για να πάρει την απάντηση: «Eσύ μου μιλάς στον ενικό; Η συζήτηση έχει τελειώσει όπως έχεις καταλάβει, έχω βαθμολογήσει».

Πρόκειται σίγουρα για μία από τις ελάχιστες φορές που η Ηλιάνα χάνει τον έλεγχο on air, με το επεισόδιο να συνεχίζεται, καθώς σύμφωνα με όσα είπε η εικόνα αυτή μόνο ως «προσβλητική» για όσους πιστεύουν στον Θεό μπορεί να χαρακτηριστεί.

Δείτε όσα συνέβησαν:

Αληθινή ιστορία: «Από παντρεμένη με καλή δουλειά βρέθηκα άστεγη έγκυος χωρίς επαφή με τα παιδιά μου», αναφέρει η Κατερίνα. 

Η αρχή της αληθινής ιστορίας

Η ζωή της Κατερίνας καμία σχέση δεν είχε με το σήμερα. Ζούσε σε ένα τεράστιο σπίτι με έναν άντρα που αγαπούσε και την αγαπούσε τρελά, τα δύο της παιδιά και είχε μία πολύ εργασία και μάλιστα σε διευθυντική θέση που της απέφερε έναν πολύ καλό μισθό. Η ζωή της ήταν στην αρχή στρωμένη με ροδοπέταλα. Ήταν κοινωνική, ευχάριστη, είχε πολύ καλούς φίλους και φίλες και τίποτα δεν προμήνυε πώς θα έρχονταν τα πράγματα και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

«Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πως πιάστηκα τόσο κορόιδο και δεν κατάλαβα από την αρχή τι άνθρωπο παντρεύτηκα. Δεν υπήρχε ούτε μια ένδειξη ότι ήταν βίαιος, παρανοϊκός, σχιζοφρενής και χρήστης ναρκωτικών. Θα αναρωτιέστε πώς ήταν δυνατόν να μην καταλάβω τίποτα απ’ όλα αυτά. Κι όμως. Δεν είχα υποψιαστεί το παραμικρό.

Η ζωή μου γρήγορα μετατράπηκε σε κόλαση και πολλές νύχτες έπαιρνα τα παιδιά και φεύγαμε από το σπίτι για να γλιτώσουμε. Περπατούσαμε άσκοπα στους δρόμους με το ένα παιδί αγκαλιά και το άλλο στο καρότσι. Μπορεί να μη με πιστέψετε, αλλά εγώ εξακολουθούσα να αγαπώ τον άντρα μου. Παρά τα προβλήματά του όχι μόνο τον αγαπούσα, αλλά και τον στήριζα. Δεν είχε κανέναν στη ζωή παρά μόνο εμένα και τα παιδιά μας. Είχε υποσχεθεί ότι θα ζητούσε βοήθεια ειδικού και ότι θα έκανε τα πάντα για να αλλάξει για χάρη της οικογένειάς του.

Αληθινή ιστορία: Η συνέχεια

Στο τέλος χωρίσαμε. Ζήτησε να παίρνει τα παιδιά Σαββατοκύριακα, αργίες και διακοπές και συμφώνησα. Ήξερα ότι κακό στα παιδιά δεν θα έκανε. Όσο κι αν τον φοβόμουν, δεν θα έφτανε σε αυτό το σημείο.

Συμφωνήσαμε μεταξύ μας κάθε πότε θα τα παίρνει χωρίς να βάλουμε στη μέση δικηγόρους και τέτοια. Κατόπιν εορτής βλέπω πόσο αφελής ήμουν. Έπαιρνε τα παιδιά και δεν μου τα επέστρεφε. Μετά από δεκάδες τηλέφωνα, απειλές και βρισιές μου τα έφερνε μέχρι που μία μέρα τα πήρε και εξαφανίστηκε.

Αυτή ήταν η αρχή του τέλους μου. Άρχισα να πίνω και να αυτοτραυματίζομαι. Η κατρακύλα μου είχε ξεκινήσει. Ένα μήνα μετά διαπίστωσα εντελώς τυχαία ότι ήμουν έγκυος. Τα προβλήματά μου δεν μου είχαν αφήσει μυαλό και δεν κατάλαβα ότι είχα καθυστέρηση. Είχα χάσει την οικογένειά μου, τη δουλειά μου, έμενα στους γονείς μου και πάνω που είχα αρχίσει να κάνω χρήση ήπιων ναρκωτικών ανακάλυψα ότι ήμουν έγκυος. Τι τύχη θα είχε το παιδί αυτό; Να κάνω έκτρωση δεν γινόταν, η εγκυμοσύνη ήταν ήδη προχωρημένη.

Μία μέρα έκοψα τις φλέβες μου τόσο βαθιά που στο τσακ με πρόλαβαν οι γονείς μου. Δεν ήθελα να αυτοκτονήσω. Η ενέργειά μου αυτή ήταν μία κραυγή για βοήθεια. Όταν βγήκα από το νοσοκομείο, νοσηλεύτηκα σε ψυχιατρική κλινική για ένα διάστημα, αλλά η κατάστασή μου δεν βελτιώθηκε.

Αληθινή ιστορία: Κοιμόμουν σε παγκάκια, σε χαρτόκουτα, όπου έβρισκα

Ο καιρός περνούσε και εγώ βούλιαζα όλο και πιο βαθιά. Κοιμόμουν σε παγκάκια, σε χαρτόκουτα, όπου έβρισκα. Οι άνθρωποι περνούσαν από δίπλα μου και δεν με κοιτούσαν καν. Ήμουν έγκυος και μόνη, σε πολύ κακή κατάσταση και όμως όλοι αδιαφορούσαν. Ένα βράδυ έκανε πολύ κρύο και έβρεχε. Ήταν από τις χειρότερες νύχτες του χειμώνα και εγώ προσπαθούσα να περισώσω τα λιγοστά υπάρχοντά μου κάτω από ένα υπόστεγο. Είχα κουλουριαστεί σε μια γωνία σκεπασμένη με ένα πάπλωμα που είχα βρει στα σκουπίδια και προσπαθούσα να κοιμηθώ. Τότε ένιωσα ένα χέρι να χαϊδεύει τον ώμο μου. Ήταν ένας άντρας, ο οποίος με ξύπνησε κρατώντας μία τσάντα ζεστό, καθαρό φαγητό. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρόσωπό του. Παρόλο που τον είδα μόνο μία φορά θα τον θυμάμαι για πάντα. Ποτέ δεν ζητιάνεψα, ποτέ δεν ζήτησα ελεημοσύνη, ποτέ δεν ζήτησα βοήθεια από κανέναν. Εξακολουθούσα να ντρέπομαι γι’ αυτό που είχα γίνει. Πολλοί κατά καιρούς προσφέρθηκαν να με βοηθήσουν, αλλά δεν ήθελα. Μου άφηναν με το ζόρι χρήματα, με τα οποία είτε έπαιρνα κάτι να φάω, είτε αγόραζα ναρκωτικά.

Τον πρώτο καιρό που ζούσα στους δρόμους, προσπαθούσα να κρύψω την κοιλιά μου, αλλά μετά από λίγο δεν μπορούσα. Η εγκυμοσύνη μου ήταν πλέον προχωρημένη και δεν ήξερα τι θα έκανα όταν θα ερχόταν η ώρα μου.

Ήθελα να κοιμηθώ και να μην ξυπνήσω ποτέ ξανά. Ξέρεις, αυτή η γλυκιά αίσθηση λίγο πριν σε πάρει ο ύπνος. Αυτό ήθελα. Αυτό χρειαζόμουν. Να κοιμηθώ γλυκά και να μην ξανασηκωθώ.

Μοναδική μου έγνοια ήταν το μωρό. Ο καιρός πλησίαζε για να γεννήσω και δεν ήξερα τι θα έκανα. Να γυρίσω σπίτι μου δεν ήθελα. Ντρεπόμουν τους γονείς μου. Ήδη τους είχα κάνει μεγάλο κακό, δεν ήθελα να τους επιβαρύνω κι άλλο. Η κατρακύλα μου ήταν μεγάλη.

Αληθινή ιστορία: Η απόγνωσή μου με οδήγησε  στο πρώτο νοσοκομείο που βρήκα μπροστά μου

Μετά από δύο παιδιά ήξερα καλά ότι τα περιθώρια μου στένευαν και ότι από μέρα σε μέρα θα με έπιαναν οι πόνοι. Η απόγνωσή μου με οδήγησε  στο πρώτο νοσοκομείο που βρήκα μπροστά μου. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο. Απλά μπήκα μέσα, εξήγησα την κατάσταση και ζήτησα βοήθεια. Κι όμως, οι άνθρωποι αυτοί με έκαναν να ξαναβρώ την πίστη μου στους ανθρώπους και τη ζωή. Έσωσαν τη ζωή τη δική μου και του παιδιού μου. Γέννησα ένα υγιέστατο, πανέμορφο κοριτσάκι που υπό άλλες συνθήκες δεν θα ζούσε, αλλά οι γιατροί έβαλαν τα δυνατά τους και τα κατάφεραν. Παρουσίασε ένα μικρό στερητικό σύνδρομο στην αρχή λόγω των ναρκωτικών που έπαιρνα, αλλά οι γιατροί την έκαναν καλά.

Λένε πως οι γιατροί στα δημόσια νοσοκομεία αδιαφορούν και ότι βαριούνται να δουλέψουν. Εγώ δεν είδα κάτι τέτοιο. Είδα ένα ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που έκανε το καλύτερο που μπορούσε και που με έφερε ξανά στη ζωή. Πρώτα ανάστησαν το παιδί μου και μετά εμένα. Χωρίς τη βοήθειά τους δεν θα είχα καταφέρει να ξανασταθώ στα πόδια μου. Με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή και την ψυχολογική υποστήριξη επανήλθα (αν και μου πήρε χρόνια) και έγινα ξανά αυτή που ήμουν. Επέστρεψα στους γονείς μου που τόσο καιρό μαράζωναν γιατί δεν είχαν νέα μου.

Ευγνωμονώ τους ανθρώπους αυτούς γιατί αν δεν υπήρχαν, είμαι σίγουρη ότι θα είχα πεθάνει εκεί μόνη μου σε κάποια γωνιά του δρόμου. Έκανα σκοπό της ζωής μου να βρω τα παιδιά μου και να πάρω πίσω την επιμέλειά τους. Έπρεπε πρώτα να αποδείξω ότι είμαι ικανή, ότι είχα σταματήσει τη χρήση ναρκωτικών και ότι μπορούσα να αναλάβω και πάλι την ανατροφή τους.

Αληθινή ιστορία: Το τέλος

Κατάφερα και ήρθα σε επαφή με τον πρώην μου, ο οποίος με αποκάλεσε τρελή και μου είπε ότι μόνο πάνω από το πτώμα του θα πάρω πίσω τα παιδιά. Μου είπε ότι δεν μου έχει μείνει ίχνος αξιοπρέπειας και ότι μου άξιζε που τόσο καιρό τράβηξα όσα τράβηξα.

Τελικά μετά από χρόνια και ατελείωτες δικαστικές μάχες, και την επιμέλεια των παιδιών μου κατάφερα να πάρω και να γυρίσω στη δουλειά μου και να γίνω ξανά αυτή που ήμουν. Η ζωή μου έκανε στροφή 180 μοιρών, παρέμεινα δυνατή και κάθε μέρα που περνάει υπενθυμίζω στον εαυτό μου που ήμουν και που βρέθηκα και ότι υπάρχουν και καλοί άνθρωποι τελικά.

Κατερίνα

Πηγή: singleparent.gr

Η οικογένεια πρέπει να μάθει τι συνέβη, λέει ο θείος του 31χρονου κυβερνήτη του Phantom στο protothema.gr

“Από μικρός ήθελε να γίνει πιλότος, ήταν όνειρο ζωής και δε το έκανε για τα χρήματα”, λέει στο protothema.gr, ο θείος του κυβερνήτη- σμηναγού Στάθη Τσιτλακίδη, ο οποίος αγνοείται από τη Δευτέρα, μετά την πτώση του Phantom F-4 στη θαλάσσια περιοχή ανοιχτά της Ανδραβίδας.

Όπως αναφέρει ο κύριος Άρης Κεραμίδης, ο 31χρονος ανιψιός του είναι ένα πολύ καλό παιδί χαμηλών τόνων, συνετός, που αγαπούσε πολύ τη μαχητική αεροπορία και ήταν από τους καλύτερους πιλότους, ενώ συμμετείχε ακόμα και σε Νατοϊκή άσκηση της Ιταλίας.

“Είχε φτιάξει τη ζωή του στην Πάτρα, ήταν αρραβωνιασμένος και σκόπευε να παντρευτεί σε λίγους μήνες με τη σύντροφό του. Αγαπούσε πολύ την οικογένειά του και επισκεπτόταν συχνά τη Νάουσα για να δει τους συγγενείς του που ζουν εδώ”, αναφέρει.

Ο θείος του έμπειρου πιλότου, τονίζει ότι μόλις έμαθε για την πτώση του μαχητικού αεροσκάφους έπαθε σοκ και δε μπορούσε να το πιστέψει και επισημαίνει ότι οι έρευνες για τον εντοπισμό του 31χρονου θα πρέπει να συνεχιστούν και ότι θα πρέπει η οικογένεια να μάθει τι συνέβη.

“Θα πρέπει να ξέρουμε τι έγινε και πώς έπεσε το αεροσκάφος. Να μάθουμε όλη την αλήθεια”, αναφέρει, υπογραμμίζοντας ότι “όλοι ευχόμαστε να εντοπιστεί σώος. Οι ελπίδες λιγοστεύουν, αλλά ελπίζουμε σε ένα θαύμα”.

Σημειώνεται ότι στο Κάτω Νευροκόπι Δράμας από όπου κατάγεται ο 31χρονος και βρέθηκε το protothema.gr, από την ώρα που έγινε γνωστή η είδηση για τη πτώση του μαχητικού αεροπλάνου επικρατεί αγωνία για τη ζωή του πιλότου και όλοι οι κάτοικοι ελπίζουν να ακούσουν ένα καλό νέο και σε ένα θαύμα για τον ήρωα του χωριού τους, όπως λένε χαρακτηριστικά.

«Συντετριμμένη η κοινωνία, αλλά ακόμα ελπίζουμε», λέει ο δήμαρχος

Όπως ανέφερε ο δήμαρχος Κάτω Νευροκοπίου, Γιάννης Κυριακίδης, όλος ο δήμος και η τοπική κοινωνία είναι συντετριμμένοι από εχθές. «Μιλάμε για ένα παλικάρι για το οποίο ήμασταν όλοι περήφανοι. Όλοι γνωρίζαμε ότι ήταν ο πιλότος μας, από εδώ. Η οικογένειά του είναι ενεργή, το παλικάρι μεγάλωσε και πήγε σχολείο εδώ, ήτανε μέσα στην κοινωνία. Είναι συντετριμμένη όλη η νεολαία μας. Όλοι μας ευχόμαστε και πιστεύουμε ότι θα βρεθεί. Δεν έχουν τελειώσει οι ελπίδες μας, συνεχίζουμε να δίνουμε κουράγιο και να συμπαραστεκόμαστε στην οικογένεια», τόνισε.

Ο δήμαρχος τόνισε ότι έχει επικοινωνήσει με την οικογένεια του πιλότου και οι άνθρωποι είναι συντετριμμένοι, ωστόσο έχουν δίπλα τους όλη την τοπική κοινωνία που είναι περήφανη για τον γιο τους. «Όλο το Νευροκόπι από χθες δε μπορεί να κοιμηθεί, όλο το λεκανοπέδιο και ο δήμος, είμαστε περήφανοι για αυτό το παιδί.

Όταν περνούσαν στρατιωτικά αεροπλάνα από το Νευροκόπι, όλοι λέγαμε «είναι αυτός, είναι το δικό μας το παλικάρι». Ο πατέρας είναι συντετριμμένος αλλά ελπίζει ακόμα, όπως ελπίζουμε όλοι μας», σημείωσε ο κ. Κυριακίδης.

«Η συμπαράσταση του κόσμου στην οικογένεια είναι πάρα πολύ διακριτική και πάρα πολύ έντονη ταυτόχρονα. Είμαστε δίπλα τους σε οτιδήποτε θελήσουν και σεβόμαστε τον πόνο τους. Υπάρχει ελπίδα ακόμα», πρόσθεσε.

«Πάντα πετούσε χαμηλά πάνω από το Νευροκόπι – Όλοι χαιρετούσαν στον ουρανό»

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο δήμαρχος μιλώντας για τον έμπειρο πιλότο, «το ξέραμε όλοι ότι όταν περνούσε από τον ουρανό του Νευροκοπίου, πάντα πετούσε χαμηλά ούτως ώστε να τον ωθεί το φρόνιμα των κατοίκων και όλοι χαιρόμασταν.

Αγαπούσε πολύ αυτό που κάνει, ήθελε να γίνει πιλότος, ήταν ένα παιδί που το ξέραμε όλοι, χαμογελαστό, διακριτικό και ο ήρωας μας είναι ευγενέστατος και πάντα με το χαμόγελο. Όλοι στο χωριό έχουν να πουν τα καλύτερα λόγια για αυτό το παλικάρι και ευχόμαστε να βρεθεί», υπογράμμισε ο κ. Κυριακίδης.

«Βλέπαμε αεροπλάνο και λέγαμε “ο Στάθης”»

«Ο Στάθης μεγάλωσε εδώ και πήγαινε μαζί με το γιο μου στο σχολείο. Όλοι έχουν στεναχωρηθει είναι ένα μεγάλο σοκ για όλη την Ελλάδα. Αυτα τα παιδιά είναι όλης της Ελλάδος, όχι μόνο του πατέρα και της μάνας. Περνούσαν τα αεροπλάνα και πάντα χαιρετούσαμε», ανέφερε κάτοικος της περιοχής.

«Γνωρίζω πολύ καλά την οικογένεια. Ένα πολύ καλό και ήσυχο παιδί, όταν πετούσε με το αεροπλάνο όλοι βγαίναμε να δούμε κα λέγαμε “ο Στάθης”. Μακάρι όλα να πάνε καλά και να μη τύχει σε καμία μανούλα τέτοιο πράγμα. Είμαστε όλοι περήφανοι για αυτό το παιδί», ανέφερε κάτοικος του χωριού.

«Είμαστε όλοι συγκλονισμένοι στο Νευροκόπι με αυτό που έγινε με το παιδί. Περνούσε από πάνω και όλοι ήμασταν περήφανοι και τώρα δε ξέρουμε τι γίνεται. Έχουμε πάρα πολύ αγωνία, μέχρι να ακουστεί κάτι καλό. Ελπίζουμε, δε μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Όλοι στο χωριό τον ξέραμε, ερχόταν και τον βλέπαμε στις γιορτές, ένα πολύ καλό παιδί», ανέφερε καταστηματαρχης της περιοχής.

«Μονό τιμή σε αυτούς τους ανθρώπους. Όταν περνούσαν μαχητικά αεροπλάνα πάνω από το χωριό, ανατριχίλα, βγαίναμε και χαιρετούσαμε», ανέφερε άλλος κάτοικος.

«Στην Κιβωτό ήμασταν μαζί με τον αδελφό μου, δεν μάθαμε το κακό, μάθαμε το καλό», είπε

Σοκ και αποτροπιασμό προκαλούν στο πανελλήνιο όσα έρχονται στο φως της δημοσιότητας σχετικά με όσα έχουν καταγγελθεί στις Αρχές για την υπόθεση της Κιβωτού του Κόσμου.

Την ίδια ώρα, πρώην φιλοξενούμενος της Κιβωτού μίλησε στο «MEGA Καλημέρα» για τη ζωή του στη δομή.

Ο Παντελής Μπακουσόγλου, πρώην φιλοξενούμενος της Κιβωτού του Κόσμου, ζει και εργάζεται στην Ολλανδία. Όπως ανέφερε στην κάμερα του «MEGA Καλημέρα», μόλις πληροφορήθηκε για τις καταγγελίες σε βάρος του πατέρα Αντωνίου ήρθε στην Ελλάδα να υποστηρίξει τον ιερέα.

«Από τα 8 μέχρι τα 18 μου ήμουν στην Κιβωτό. Από ένα καφενείο μας “μάζευε” για να μας σώσει. Στην Κιβωτό ήμασταν μαζί με τον αδελφό μου, δεν μάθαμε το κακό, μάθαμε το καλό», είπε αρχικά ο Παντελής Μπακουσόγλου, μιλώντας στο MEGA.

«Κακές συμπεριφορές υπήρχαν σε κάθε παιδί, μας τιμωρούσαν, μας έβαζαν 1 ώρα στη γωνία ή μας έκοβε το παιχνίδι. Μια φορά είδα μια κακή συμπεριφορά υπαλλήλου και αμέσως έφυγε. Έχω πάει διακοπές με τον πατέρα Αντώνιο, αλλά δεν υπήρχε ποτέ διαχωρισμός”θα πάτε π.χ. μόνο αγόρια ή μόνο κορίτσια”», συμπλήρωσε.

Για τις διακοπές και πού έκαναν, προσέθεσε: «Στην κρουαζιέρα, για παράδειγμα, πηγαίναμε 8 αγόρια, 8 κορίτσια, 4 υπεύθυνοι».

Ο Παντελής Μπακουσόγλου, ακόμη, μίλησε για τη ζωή του ως ενήλικας τώρα.

«Δουλεύω στην Ολλανδία και με αυτά που άκουσα, ήρθα για να υπερασπιστώ την Κιβωτό του Κόσμου. Αυτά που ακούω, για μένα είναι ψεύδη. Μακάρι να την αναλάβει την Κιβωτό ο πατέρας Αντώνιος, γιατί με τον ιδρώτα και την αγάπη του την έχει χτίσει», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Δείτε το βίντεο: