Το σημερινό τοπίο που ζούμε είναι τόσο απογοητευτικό και συχνά απάνθρωπο κι ο καθένας έχει φορτωθεί τα διπλά προβλήματα απ’ όσα περίμενε. Σε τέτοιες καταστάσεις, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεσαι και που εγγυημένα δε θα βοηθήσει είναι να περιβάλλεσαι από ανθρώπους μίζερους κι απαισιόδοξους. Και δε μιλάω για απλή γκρίνια, αυτό είναι κάτι που λίγο -πολύ όλοι το έχουμε.

Υπάρχουν στιγμές και καταστάσεις που όλοι λυγίζουμε. Μιλάω, όμως, γι’ αυτούς που η μιζέρια είναι δεύτερη φύση τους και συστηματικά μαυρίζουν τα πάντα γύρω τους. Είναι οι άνθρωποι -μπουλντόζες. Ισοπεδώνουν τα πάντα γύρω τους κι άντε εσύ να μαζεύεις τα ασυμμάζευτα.

Έχεις σκεφτεί πόσους τέτοιους ανθρώπους συναναστρέφεσαι; Έχεις προσπαθήσει να βοηθήσεις κάποιον τέτοιον; Αν ναι, σίγουρα έχεις νιώσει πόσο εξουθενωτικό να προσπαθείς συνεχώς να κάνεις καλά τον άλλον! Να του λες διαρκώς τα ίδια λόγια, να ματώνεις να του δείξεις ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα πράγματα από την απαισιοδοξία και τη μιζέρια, να παριστάνεις εν ανάγκη τον κλόουν κι αυτός απλά να τα αγνοεί, ακυρώνοντας καθετί κι εσένα τον ίδιο.

Γιατί, όταν προσπαθείς συστηματικά να κάνεις κάτι τέτοιο χωρίς ανταπόκριση, σημαίνει ότι ο άλλος δε σέβεται τον κόπο σου και δεν εκτιμάει τα αισθήματά σου. Επίσης σημαίνει φθορά για τον εαυτό σου. Είναι αδύνατον να είσαι κι εσύ συνεχώς καλά για να μπορείς να κάνεις και τους άλλους. Κάποιες φορές, πρέπει ο καθένας να πατάει στα πόδια του.

Υπάρχουν, όμως, κι οι άλλοι άνθρωποι. Οι θετικοί, οι αισιόδοξοι. Που φορούν σχεδόν πάντα ένα χαμόγελο αληθινό. Είναι υπέροχο να ξέρεις ότι μπορείς να βασιστείς σε κάποιον. Όχι σε οποιονδήποτε κάποιο. Αλλά σε έναν που δε θα σου πει απλά «έλα, μην άγχεσαι», «μη στενοχωριέσαι, σε όλους συμβαίνει», «ηρέμησε», αλλά θα σε πείσει κιόλας. Σε αυτόν που έχει το μαγικό τρόπο είτε να σου πει κάτι χιλιοειπώμενο αλλά με τέτοιο τρόπο που θα σου αλλάξει πραγματικά τη διάθεση, είτε θα σου δείξει μια φωτεινή πλευρά που ποτέ δεν είχες δει. Είτε πολύ απλά θα σου χαμογελάσει και θα σ’ αγκαλιάσει, με μια αγκαλιά διαφορετική. Λυτρωτική, θεραπευτική, που διώχνει μακριά όλη την πίκρα σου.

Να είσαι μεθυσμένος και να μπορείς να πάρεις ένα τηλέφωνο χωρίς να ντρέπεσαι. Να κλαις ασταμάτητα και να μπορείς να τρέξεις σε μια αγκαλιά, που στην όψη της και μόνο τα δάκρυά σου λιγοστεύουν. Να τα βλέπεις όλα μαύρα και ξαφνικά κάποιος να σου δείχνει το φως. Να νιώθεις ότι δεν αξίζει να σηκωθείς από το κρεβάτι σου και να σου βρίσκει όχι έναν, χίλιους λόγους. Να σε κάνει απλά να γελάς στα χειρότερά σου.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι πολλοί. Γι’ αυτό, αν έχεις κάποιον τέτοιον στη ζωή σου να νιώθεις ευλογημένος. Είναι θείο δώρο. Κράτησέ τον, μάθε από αυτόν και να’ σαι πρόθυμος να δεις όλα τα όμορφα που ξέρει. Αν δεν έχεις κάποιον τέτοιο, τότε άνοιξε καλά τα μάτια σου. Διώξε μακριά όσους σε κρατάνε πίσω με την απαισιοδοξία τους και άφησε το δρόμο ελεύθερο για νέους ανθρώπους. Οι πρώτοι σου μάθανε πως με τη γκρίνια και τη μιζέρια δε γίνεται τίποτα. Ευχαρίστησέ τους κι αποχαιρέτησέ τους. Άσε, λοιπόν, τους δεύτερους να σου αποδείξουν πως με την αισιοδοξία και την ελπίδα όλα γίνονται. Καλώς όρισέ τους.

Όχι άλλη γκρίνια και μιζέρια! Ναι στα χαμόγελα και τις θετικές σκέψεις!

Επιμέλεια Κειμένου: Πωλίνα Πανέρη – pillowfights

Η «μακριά από ‘σένα» σχέση με την ιδέα του γάμου αλλάζει παταγωδώς όταν αποφασίσει το κολλητάρι σου να ενώσει τη ζωή του με το έτερον ήμισυ ενώπιον Θεού και ανθρώπων και με μάρτυρα εσένα.

Η κουμπαριά είναι μια παρεξηγημένη έννοια που τόσες φορές που την ακούμε –κυρίως στην Κύπρο– έχει χάσει το πραγματικό της νόημα.

Αυτός που είπε ότι ξεμπερδεύεις με ένα κοστούμι και μια γραβάτα ή φόρεμα υπερπαραγωγή και το λουλούδι στο πέτο, πλανάται πλάνην οικτράν. Ούτε με τη διοργάνωση ενός barchelor ή ενός hens. Ούτε με το κόστος των λαμπάδων ή του δισκοπότηρου.

Ούτε με το στόλισμα του αυτοκινήτου ή τα κεραστικά με την κορδέλα-τούλι. Όσες οικονομικές υποχρεώσεις και να έχει η κουμπαριά, οι συναισθηματικές υποχρεώσεις είναι μεγαλύτερες και πολύ πιο ακριβές.

Με την απόφαση να είσαι μάρτυρας συνένωσης του ζευγαριού, υπόσχεσαι ταυτόχρονα να είσαι ο άνθρωπος που θα προστατεύει το γάμο, που θα στηρίζει τα δυο μέλη του, που θα νοιάζεται για το κοινό ταξίδι της ζωής τους.

Δηλώνεις να σταθείς υπεύθυνος και σύμμαχος στη διατήρηση της ομαλής πορείας του γάμου. Να είσαι συμβουλάτορας για το κολλητάρι σου –όπως έκανες μέχρι τώρα– αλλά και για τον σύντροφό του. Υπογράφεις έτσι μια σχέση ζωής μαζί τους.

Μιλάμε για την πραγματική αξία της κουμπαριάς. Για την επισφράγιση μιας φιλίας χρόνων που έχει δοκιμαστεί με πολλούς τρόπους, για τις χίλιες δυο τραγελαφικές αναμνήσεις που σου έχει αφήσει αυτή η φιλία, για το ψυχικό δέσιμο φίλων σε δύσκολες περιστάσεις, για συμβουλές που ακόμα θυμάσαι.

Η φιλία δοκιμάστηκε, δυνάμωσε, πέτυχε. Κι έτσι η κουμπαριά είναι η επιθυμία να παραμείνουν αυτές οι δοκιμασίες στη μνήμη γνήσιες και βαθιά συναισθηματικές με την προοπτική να δέσουν τη φιλία ακόμα πιο δυνατά.

Είναι που το κολλητάρι σου έχει επιλέξει να στέκεσαι εσύ –από όλη την παρέα– δίπλα του στο ιερό μυστήριο του γάμου που θα καθορίσει τη μετέπειτα ζωή του. Είσαι η πρώτη επιλογή που έκαναν δυο άνθρωποι για να ενώσουν τις ζωές τους.

Είσαι η επιλογή που θέλουν να έχουν σε όλη τη διάρκεια της κοινής τους πορείας. Σου αποδεικνύουν την αγάπη και την εκτίμηση που έχουν στο πρόσωπό σου. Δείχνουν σεβασμό σε όσα ζήσατε και όσα μέλλεται να ζήσετε.

Αυτό που δεν αγοράζεται και δεν ξεπουλιέται με όλα τα λεφτά του κόσμου είναι η φιλιά που έχεις με τον άνθρωπο που σου έχει κάνει την τιμή να κρατάς τα στέφανα και να ανταλλάζεις τις βέρες του γάμου του.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να σου προσφέρει. Η λέξη «κουμπαριά» προέρχεται από την ιταλική λέξη «compare» που σημαίνει έμπιστος φίλος. Δηλώνει την κορυφαία στιγμή μιας γυναικείας φιλίας και τον πιο αδελφικό δεσμό μιας αντρικής αντίστοιχα.

Κανένα ζευγάρι δεν επιλέγει τους κουμπάρους μόνο για κομπάρσους στην γαμήλια τελετή ή για φόντο στις φωτογραφίες του γάμου. Τους επιλέγει συνειδητά και ώριμα ως τους φίλους που είχαν στο παρελθόν και θέλουν να έχουν και στο μέλλον. Και η επιλογή αυτή δεν κρύβει καμιά αμφιβολία.

Αυθόρμητα στο άκουσμα της λέξης «κουμπαριά» έχουν φανταστεί ήδη αυτούς που θα στέκονται δίπλα τους. Με αυτή την επιλογή το ζευγάρι επισημοποιεί ότι ο κουμπάρος ή η κουμπάρα είναι ο πιο στενός, πιστός άνθρωπος που θέλουν συμπρωταγωνιστή στη ζωή τους.

Φρόντισε, κουμπαράκι, η δική σου αποδοχή στην πρότασή τους να είναι από καρδιάς και με όλο το «είναι» σου να το στηρίζει. Με την αποδοχή σου θα υιοθετήσεις την ευθύνη να στηρίζεις το ζευγάρι, να κάνεις το διαιτητή αν στο ζητήσουν, να κρατάς ισορροπίες αν τύχει και χαθούν, να ακούς, να συμβουλεύεις και να καθοδηγείς, να γίνεις πνευματικός γονέας του παιδιού του ζευγαριού -εντάξει, αυτό μπορεί να το αποφύγεις– γενικά να έχεις ενεργό παρουσία στη ζωή τους.

Η εικόνα να δεις τον κολλητό σου γαμπρό και την κολλητή σου νυφούλα θα ανεβάσει κατά πολύ το ποσοστό των αναμνήσεών σας. Όσο κι αν αποφεύγεις τη συγκίνηση δεν μπορείς από το να παραδεχτείς πως ο γάμος μπορεί να τερματίζει την εργένικη ζωή που είχατε μέχρι τώρα ως φίλοι, αλλά είναι η ευτυχέστερη εναρκτήρια στιγμή για την έγγαμη ζωή ενός εγκάρδιου φίλου. Θα είναι μια εμπειρία από τις καλύτερες που είχες μέχρι σήμερα γιατί τη φιλία δεν μπορεί να την ενώσει κάτι πιο δυνατό από την κουμπαριά.

Η τιμή να μοιραστείς μαζί τους το ταξίδι της ζωής τους είναι η πιο ευγενική, γενναιόδωρη και αυθεντική χειρονομία που μπορούσαν να κάνουν για ‘σένα. Στάσου αντάξια στις προσδοκίες τους.

Κι αν είσαι single «Α, και στα δικά σου!». Ετοιμάσου να το ακούσεις όσα και τα στόματα των καλεσμένων.

Επιμέλεια Κειμένου Μαρίας Παναγιώτου: Πωλίνα Πανερη

via