Θρυλική σοουγούμαν, η επονομαζόμενη και «βασίλισσα της νύχτας». Με το μπρίο, την ομορφιά και την τσαχπινιά της ήταν ο απόλυτος πειρασμός για τον ανδρικό πληθυσμό.

Η Ζωζώ Σαπουντζάκη δεν ήταν ηθοποιός, δεν ήταν τραγουδίστρια, δεν ήταν χορεύτρια. Στην πραγματικότητα δεν μπορούσε να την κατατάξει κανείς σε ένα είδος, γιατί ήταν ένα είδος από μόνη της.

Η Ζωή (Ζωζώ) Σαπουντζάκη γεννήθηκε στις 27 Μαΐου 1933 στη Θεσσαλονίκη, από πατέρα Κωνσταντινουπολίτη και μητέρα Σμυρνιά. Εμφανίστηκε στο σανίδι από ηλικίας επτά χρονών και μαζί με την αδελφή της Βάσω ήταν γνωστές ως «Σαπουντζάκια», διασκεδάζοντας για αρκετά χρόνια με τα νούμερά τους μικρούς και μεγάλους. Ήταν τέτοια η γλύκα της, ώστε ύστερα από μία περιοδεία στην Κωνσταντινούπολη το πρόσωπό της μπήκε στο χαρτί περιτυλίγματος μιας σοκολάτας!

Οι θιασάρχες της εποχής όταν ανέβαιναν στη Θεσσαλονίκη είχαν να λένε για τα Σαπουντζάκια και πολλές φορές προσπάθησαν να τα κατεβάσουν μόνιμα στην Αθήνα. Η αδελφή της, η Βάσω, σε πολύ νεαρή ηλικία γνώρισε έναν αξιωματικό της πολεμικής αεροπορίας και τον παντρεύτηκε. Έτσι, η Ζωζώ συνέχισε μόνη της στο χώρο του θεάματος και με το μπρίο, την ομορφιά και την τσαχπινιά της, έπλασε τον μύθο που την ακολουθεί μέχρι σήμερα.

Οι θιασάρχες της εποχής όταν ανέβαιναν στη Θεσσαλονίκη είχαν να λένε για τα Σαπουντζάκια και πολλές φορές προσπάθησαν να τα κατεβάσουν μόνιμα στην Αθήνα. Η αδελφή της, η Βάσω, σε πολύ νεαρή ηλικία γνώρισε έναν αξιωματικό της πολεμικής αεροπορίας και τον παντρεύτηκε. Έτσι, η Ζωζώ συνέχισε μόνη της στο χώρο του θεάματος και με το μπρίο, την ομορφιά και την τσαχπινιά της, έπλασε τον μύθο που την ακολουθεί μέχρι σήμερα.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’50, όταν και κατέβηκε στην Αθήνα, η Ζωζώ Σαπουντζάκη κυριαρχούσε στις θεατρικές σκηνές της επιθεώρησης και αργότερα στις πίστες των νυχτερινών κέντρων. Έμαθε στον Έλληνα να τα σπάει όταν διασκεδάζει, πήρε το μικρόφωνο και κατέβηκε στον κόσμο και τραγούδησε μαζί του, ανέβηκε στα τραπέζια, προκάλεσε όσο λίγες. Ήταν ένας σκέτος πειρασμός για τους άνδρες εκείνης της εποχής.

Στα νυχτερινά μαγαζιά όπου εμφανιζόταν έκανε το προσωπικό της σόου, φορώντας πανάκριβες τουαλέτες, φτερά και πούπουλα, λαμπερά ρούχα, που πάντα όμως τόνιζαν τα πλούσια θέλγητρά της. Εκεί σύχναζε η ελίτ της χώρας, από πολιτικούς και μεγαλοεπιχειρηματίες έως κοσμικούς και καλλιτέχνες. Από τον Αριστοτέλη Ωνάση και τον γιο του Αλέξανδρο που δήλωνε ερωτευμένος μαζί της μέχρι τον Σταύρο Νιάρχο, τον Σοφοκλή Βενιζέλο, τον Γεώργιο Παπανδρέου και πολλούς άλλους. Λέγεται ότι όταν έβγαινε να τραγουδήσει, συνήθως της πέταγαν περιστέρια και της έστελναν μέσα σε σπιρτόκουτα λίρες!

Στον κινηματογράφο λιγοστές ήταν οι εμφανίσεις της, μόλις 11. Η πρώτη παρουσία της ως τραγουδίστρια ήταν στην κωμωδία του Γιώργου Λαζαρίδη «Ο Μπαμπάς Εκπαιδεύεται» (1953) και ως ηθοποιός στην κωμωδία του Ορέστη Λάσκου «Νύχτες στο Μιραμάρε» (1960). Η πλέον χαρακτηριστική της παρουσία είναι στην κωμωδία του Γιάννη Δαλιανίδη «Ο ξυπόλητος πρίγκηψ» (1966), όπου παίζει, χορεύει και τραγουδάει (το περίφημο «Μια με θέλεις μια με διώχνεις»), αποδεικνύοντας γιατί έγραψε ιστορία στο χώρο του θεάματος. Η τελευταία της εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη ήταν το 2016, στην ταινία του Τάσου Μπουλμέτη «Νοτιάς».

Επιθυμητή όσο λίγες γυναίκες στην εποχή της, ανέβηκε δύο φορές τα σκαλιά της εκκλησίας. Το 1951 με τον γιατρό Γιώργο Χατζηπαρασκευά, με τον οποίο χώρισε ύστερα από τρεις μήνες θυελλώδους συμβίωσης και το 1973 με τον δικηγόρο Ανδρέα Πολίτη, με τον οποίο έζησε 23 χρόνια μέχρι το θάνατό του.

Στα μέσα της δεκαετίας του ‘60, η Ζωζώ Σαπουντζάκη μπλέχτηκε σ’ ένα τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο, που απασχόλησε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και παραλίγο να την καταστρέψει κοινωνικά και οικονομικά. Ο λογιστής της «Πειραϊκής-Πατραϊκής» Θύμιος Παπαναστασίου, παντρεμένος και πατέρας ενός παιδιού, με τον οποίο διατηρούσε δεσμό, καταχράστηκε από την εταιρεία του το ποσό των 15 εκατομμυρίων δραχμών.

Η Σαπουντζάκη κατηγορήθηκε για αποδοχή προϊόντων εγκλήματος, επειδή ένα μέρος του ποσού αυτού χρησιμοποιήθηκε για την ανέγερση βίλας στην Κινέτα. Ο αγαπημένος της, ο οποίος παρίστανε και τον μέτοχο της εταιρείας, καταδικάστηκε στις 10 Μαρτίου 1969, σε 10 χρόνια κάθειρξη για απάτη και πλαστογραφία, ενώ η ίδια σε πεντάμηνη φυλάκιση μόνο για ψευδορκία, στις 5 Φεβρουαρίου 1970, σώζοντας έτσι το εξοχικό της.

Η Ζωζώ Σαπουντζάκη μπορεί να διακινδύνευσε τη φήμη της, αλλά ενίσχυσε το μύθο της ως μια γυναίκα που μπορεί να καταστρέψει οποιοδήποτε άντρα.

Βίντεο πειστήρια από το σιδηροδρομικό δυστύχημα που κόστισε τη ζωή σε 57 ψυχές δίνει στη δημοσιότητα ο ειδικός πραγματογνώμονας και τεχνικός σύμβουλος

Δύο βίντεο πειστήρια από το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη που κόστισε τη ζωή σε 57 ψυχές έρχονται στη δημοσιότητα από τον ειδικό πραγματογνώμονα και τεχνικό σύμβουλο του Συλλόγου Θυμάτων, Βασίλη Κοκοτσάκη.

Το ένα είναι ανάλυσης δεδομένων από τη σύνθεση τριών πραγματικών γεγονότων σε ένα αρχείο και το άλλο απόδειξης καύσης υγρών εύφλεκτων καυσίμων, όπως αποτυπώθηκαν στην κάμερα της Ε.Ο. αλλά και στις ηχητικές κλήσεις προς το 112.

Σύμφωνα με τα νέα πειστήρια, όπως γράφει στην έκθεσή του ο κ. Κοκοτσάκης «διαπιστώνεται η χωρίς καμία αμφιβολία ροή φλεγομένων αυτών υγρών καυσίμων στα πρανή (λόγω κλήσης) της σιδηροδρομικής γραμμής, στο σημείο που κατέληξαν και εντοπίστηκαν τα συντρίμμια της επιβατικής αμαξοστοιχίας μετά τη σύγκρουση, διαπίστωση η οποία δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το είδος της καύσης αλλά και της ταυτότητας του καιόμενου υλικού, όπως περιγράφεται στην προηγούμενη όμοια έκθεση μας».

Επίσης, όπως αναφέρει «επιβεβαιώνεται περαιτέρω ότι ο θάνατος πολλών εκ των διασωθέντων της σύγκρουσης των τρένων, οφείλεται σε εύφλεκτα καύσιμα υλικά τα οποία είχαν την δυνατότητα αυτόνομης διατήρησης της καύσης και των οποίων η συμπεριφορά δεν συνάδει με την συμπεριφορά καύσης του βασικού εξοπλισμού των 2 τρένων, αλλά και του δηλωμένου φορτίου αυτών».

Τα βίντεο – πειστήρια

H έκθεση Κοκοτσάκη

Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης: “Λατρεύω τις γυναίκες – Ο απέναντί σου δεν είναι κτήμα”

Ο Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης μιλά για τη τη σχέση του με τις γυναίκες

Ο Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης παραχώρησε συνέντευξη στην κάμερα του Happy Day και την Τίνα Μεσσαροπούλου και μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην προσωπική του ζωή και τη σχέση του με τις γυναίκες.

“Η τέχνη για τον άνθρωπο είναι παρηγοριά. Μια γυναίκα μου είπε ότι της αρέσει η σειρά γιατί έφυγε ο άνδρας της και τώρα τον νιώθω δίπλα μου. Έχω δει σε όνειρα ανθρώπους ζωντανούς να πεθαίνουν. Ξυπνάω μια συγκεκριμένη ώρα και εκείνη την ώρα μαθαίνω ότι πέθαναν στην πραγματικότητα” είπε αρχικά ο Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης.

Δείτε το βίντεο:

Δημήτρης Πανόπουλος για Ναταλία Γερμανού: «Στις κακές της μέρες δεν άντεχες να δουλεύεις μαζί της ούτε λεπτό»

Η Ναταλία Αργυράκη παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή Weekenders, όπου μίλησε και για την Ναταλία Γερμανού.

Η παρουσιάστρια του Alpha άνοιξε τα χαρτιά της στο podcast της δημοσιογράφου και μεταξύ άλλων παραδέχθηκε τον δύσκολο χαρακτήρα που της βγάζουν στις προσωπικές και επαγγελματικές της σχέσεις οι ανασφάλειες που έχει.

«Δεν ήταν απλά μια κουβέντα που έχει νόημα να αναπαραχθεί, κλειδαρότρυπας και τέτοια. Είπε ότι βγάζει έναν εαυτό που δεν είμαι εγώ. Και το επιβεβαιώνω. Βγάζει έναν εαυτό που δεν είναι αυτή, δεν σου επικοινωνεί τι την έχει ενοχλήσει. Αντιλαμβάνεσαι μια ανασφάλεια, κάτι βαθύτερο είναι και το βλέπεις σε ξεσπάσματα πιο ασήμαντα.

Όταν το κλίμα καμιά φορά είναι στο χαμηλό του, επηρεάζονται όλοι. Δεν έχει να κάνει με επίθεση προσωπικά σε εμένα. Το καταλαβαίνω από το vibe της Ναταλίας, όταν θα είμαστε στον αέρα, από τον τρόπο που θα κοιτάξει σε ποια ημέρα είναι. Κατά 99% είμαστε στην καλή ημέρα. Τώρα, αν είμαστε σε κακή μέρα κάποια στιγμή, ισχύει για όλους», τόνισε η Ναταλία Αργυράκη στην εκπομπή του ANT1.

Αμέσως μετά το τέλος της συνέντευξης, ο Δημήτρης Πανόπουλος και η υπόλοιπη ομάδα της εκπομπής σχολίασαν τα λεγόμενα της Ναταλίας Αργυράκη.

«Επειδή προφανώς αντιλαμβάνεται ποια είναι η συμπεριφορά της στην εκπομπή, αν είναι καλή ή κακή, εύκολη ή δύσκολη μέρα, η Ναταλία μπορεί να το διαχειριστεί στον αέρα, είναι επαγγελματίας. Όταν είσαι άπειρος δίπλα της, ενδεχομένως να μη μπορείς να το διαχειριστείς το ίδιο εύκολα», είπε αρχικά ο Δημήτρης Πανόπουλος στη σχετική κουβέντα που άνοιξε στο πάνελ.

«Δηλαδή σε μία κακή της μέρα, μπορεί οι υπόλοιποι να κάτσουμε δίπλα της ακίνητοι και να λες: τώρα πρέπει να μιλήσω, είναι μέρα που πρέπει να μιλήσω περισσότερο ή όχι;», πρόσθεσε ο παρουσιαστής της εκπομπής.

«Η αλήθεια είναι ότι εγώ την πρώτη χρονιά είχα περάσει δύσκολα με τη Ναταλία Γερμανού. Η δεύτερη χρονιά ήταν καλύτερη, η τρίτη ήταν καλή. Όταν φτάσαμε στο σημείο να χτίσουμε μία σχέση εμπιστοσύνης και μιλάγαμε πλέον ανοιχτά, μας είπε: παιδιά, όταν βλέπετε ότι ξεφεύγω, βάλτε με στη θέση μου. Προς τιμήν της το είπε αλλά το θέμα είναι να μη φτάνεις σε αυτό το σημείο.

Αν το εργασιακό περιβάλλον που βρίσκεσαι σε ικανοποιεί, προφανώς μένεις εκεί για πάντα και δεν έχεις θέμα να μετακινηθείς. Το συμπέρασμά μου από τα τρία χρόνια εκεί είναι ότι στις καλές της μέρες ήταν ένας άνθρωπος που έλεγες «μπορώ να δουλεύω εδώ για πάντα», ενώ στις κακές της μέρες δεν άντεχες να δουλεύεις μαζί της ούτε λεπτό», κατέληξε για τη Ναταλία Γερμανού ο Δημήτρης Πανόπουλος.

Η Κως αποχαιρετά έναν μεγάλο μουσικό, έναν καλλιτέχνη που με την ψυχή και τη φωνή του σημάδεψε γενιές.

Ο Γιώργος Σκαρπαθιωτάκης δεν ήταν απλώς ένας τραγουδιστής ή ένας δεξιοτέχνης του λαούτου, αλλά ένας ακούραστος εργάτης της μουσικής, ένας άνθρωπος που έδινε νόημα στις νύχτες του νησιού, γεμίζοντάς τες με μελωδίες και πάθος. Η μουσική του δεν ήταν απλώς νότες και λόγια, αλλά ένα ταξίδι, μια αφήγηση ζωής, ένα άγγιγμα στην ψυχή του κάθε ακροατή.

Γεννημένος στην Κρήτη, ανδρώθηκε με τη μυρωδιά της θάλασσας και την κρητική μουσική, μιας μουσικής που τον σημάδεψε από παιδί. Τα τραγούδια του Καζαντζίδη μπορεί να  έγιναν η πρώτη του αγάπη, όμως η μοίρα τον οδήγησε στα μονοπάτια της παράδοσης, εκεί όπου το λαούτο και η λύρα δίνουν φωνή στον καημό και τη χαρά των ανθρώπων. Δεν ήταν απλά τραγουδιστής, ήταν αφηγητής ιστοριών, γνήσιος εκφραστής του λαϊκού συναισθήματος.

Η Κως στάθηκε το δεύτερο λιμάνι του, το νησί που τον αγκάλιασε και έγινε το σπίτι του. Στα κέντρα διασκέδασης, στις γιορτές, στα γλέντια, η φωνή του έδινε ρυθμό στη χαρά των ανθρώπων. Εκεί γνώρισε και τον έρωτα της ζωής του, τη Χρύσα, σε μια στιγμή σχεδόν ποιητική – ένα λουλούδι, ένα βλέμμα, μια υπόσχεση ζωής. Η αγάπη του για την οικογένειά του ήταν τόσο δυνατή όσο και η αφοσίωσή του στη μουσική.

Συνεργάστηκε με σπουδαίους καλλιτέχνες, από την Άννα Καραμπεσίνη μέχρι τον Βασίλη Τράκκα, και άφησε το αποτύπωμά του στη δισκογραφία, στη σκηνή, στη μνήμη όλων όσοι τον άκουσαν έστω και μια φορά. Μα πάνω απ’ όλα, άφησε μια μουσική κληρονομιά, ένα θησαυρό τραγουδιών που θα συνεχίσουν να μας ταξιδεύουν. Ήταν δάσκαλος για τους νεότερους, στήριγμα για τους συνεργάτες του, φίλος και συνοδοιπόρος για όσους είχαν την τύχη να παίξουν δίπλα του.

Σήμερα, η φωνή του μπορεί να σώπασε, μα το τραγούδι του θα συνεχίσει να ακούγεται. Στις ρακές που θα σηκωθούν στη μνήμη του, στις χορδές ενός λαούτου που θα πατήσει πάνω στις νότες του, στα γλέντια που θα ξαναζωντανέψουν με τα τραγούδια του, εκείνος θα είναι πάντα εκεί. Γιατί οι άνθρωποι σαν τον Γιώργο Σκαρπαθιωτάκη δεν φεύγουν ποτέ· γίνονται μελωδίες που αντηχούν για πάντα.

Η Κως και η Κρήτη, η μουσική και οι άνθρωποί του, όλοι θα τον θυμούνται. Στη σιωπή μιας νύχτας, στη μελωδία ενός βιολιού, στη θάλασσα που τόσο αγάπησε, η ψυχή του θα ταξιδεύει. Και η μνήμη του θα μείνει ζωντανή, όπως οι νότες που χάρισε απλόχερα στον κόσμο.