Οι καλλιτέχνες του δρόμου είναι άνθρωποι που κάνουν κάτι γιατί τι αγαπάνε πολύ και γιατί θέλουν να βγάλουν μερικά χρήματα για να επιβιώσουν.
Στέκονται στο σημείο για αρκετή ώρα και προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο να περάσει καλά. Δυστυχώς όμως υπάρχουν και κάποιοι όπως ο κύριος που θα δούμε στο παρακάτω βίντεο που δεν σέβονται αυτούς τους ανθρώπους και πρέπει να πάρουν το μάθημα τους…
Στην Κίνα έχουν την πολιτική να έχουν ένα παιδί ανα οικογένεια σε μια πολιτική που τέθηκε σε εφαρμογή τα τέλη της δεκαετίας του 1970, περίπου την ίδια εποχή που ο πληθυσμός της έφτανε το 1 δισ. Από τότε ο πληθυσμός έχει αυξηθεί σε περίπου 1,4 δισεκατομμύρια όπου από τότε αναπαύεται.
Πως λέτε να ζουν 1,4 δισεκατομμύρια άνθρωποι; Αυτές οι 20 φωτογραφίες τα λένε όλα.
Δείτε τις φωτογραφίες :
1. Οι μαθητές περιμένουν στην είσοδο του κτιρίου για να πάρουν τα αποτελέσματα απο τις μεταπτυχιακές σπουδές. Περισσότεροι από 1,8 εκατομμύρια άνθρωποι πήγαν σε αυτή την εξέταση.
2. Περισσότεροι από 1.700 σπουδαστές λαμβάνουν μέρος σε εξετάσεις στην επαρχία Yichuan, Σαανξί. Η εξέταση έπρεπε να μετακινηθεί έξω, λόγω του μεγάλου αριθμού των σπουδαστών.
3. Οι μαθητές κρεμούν τα ρούχα τους σε ένα πανεπιστήμιο στην Wuhan, Hubei επαρχία.
4. Οι γονείς κοιμούνται σε στρώματα μέσα σε ένα γυμναστήριο στην πανεπιστημιούπολη στην Wuh.
5. Μια γυναίκα παίρνει το ποδήλατό της από το σταθμό του μετρό στο Πεκίνο.
6. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τις σκάλες και τις κυλιόμενες σκάλες για να φτάσουν στο μετρό κατά τη διάρκεια της ώρας αιχμής.
7. Οι άνθρωποι περιμένουν να μπουν στο σιδηροδρομικό σταθμό Zhengzhou κατά την πρώτη ημέρα δημόσιας αργίας γνωστή ως «Η Χρυσή Εβδομάδα.»
8. Οι οδηγοί ταξί παρατεταγμένοι περιμένοντας τους πελάτες στο Capital International Airport Πεκίνο.
9. Πάνω από 50.000 μαθητές σε κολέγιο για μια θέση εργασίας στην επαρχία Zhengzhou, Henan.
10. Οι άνθρωποι σε περίπτερα σε μια έκθεση εργασίας στο Chongqing.
11. 1.000 παραστρατιωτικοί αστυνομικοί που συμμετέχουν σε μια άσκηση στην επαρχία Nanjing, Jiangsu.
12. Μια αγορά το πρωί στο Πεκίνο.
13. Μεγάλο πλήθος με τα πόδια κάτω από τα δέντρα που είναι διακοσμημένα για να γιορτάσουν το κινεζικό νέο έτος στο Πεκίνο.
14. Οι άνθρωποι επισκέπτονται μια πολυσύχναστη παραλία κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού στην επαρχία Νταλιάν, Λιαονίνγκ.
15. Μία γεμάτη πισίνα στο πάρκο αναψυχής Daying County.
16. Οι άνθρωποι συμμετέχουν στο ετήσιο φεστιβάλ με το νερό να εκτοξεύεται με αφορμή το νέο έτος της μειονότητας Dai.
17. προσκυνητές περιμένουν στην είσοδο του Guiyuan Βουδιστικό ναό στη Wuhan.
18. Οι επισκέπτες παρατεταγμένοι για να δουν την ραγδαία αύξηση της παλίρροιας κοντά στην όχθη του ποταμού Qiantang σε Hangzhou, Zhejiang επαρχία.
19. Οι καταναλωτές στη Σαγκάη στην πολυσύχναστη οδό Nanjing.
Φανταστείτε ένα αυτοκίνητο να ταξιδεύει χιλιόμετρα μακριά χωρίς στροφές και καμπές, σε μια απέραντη πεδιάδα, με επαναλαμβανόμενο τοπίο.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Εθνική Οδό Eyre Highway, που συνδέει τη Δυτική με τη Νότια Αυστραλία, στην οποία το αυτοκίνητο κινείται για 145 χιλιόμετρα χωρίς να στρίψει ούτε μία φορά.
Ένα άνυδρο φυσικό τοπίο εμφανίζεται δεξιά και αριστερά του δρόμου, με προειδοποιητικές πινακίδες να υπενθυμίζουν στους οδηγούς ότι εκεί περνούν καγκουρό και άλλα ζώα. Η Eyre Highway μπορεί να περιγραφεί καλύτερα ως ένας μακρύς και μοναχικός δρόμος, η μεγαλύτερη ευθεία δρόμου στην Αυστραλία και μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο.
Μπορεί οι πιλότοι να βλέπουν πανέμορφα τοπία από ψηλά, ωστόσο και οι καπετάνιοι αντικρίζουν εξαιρετικούς τόπους στα λιμάνια που προσεγγίζουν με τα πλοία τους. Χειμωνιάτικα τοπία, καλοκαιρινά ή ανοιξιάτικα, η ομορφιά που βλέπουν οι καπετάνιοι αποτυπώνεται στο φακό τους και μεταφέρεται αυτούσια στον θεατή.
Η Royal Caribbean επικαλέστηκε την αυθεντία ορισμένων από τους καπετάνιους των 23 πλοίων της για να αποκαλύψει μερικά από τα πιο εντυπωσιακά τοπία που αντικρίζουν ταξιδεύοντας στους 260 προορισμούς της, από το ένα σημείο του πλανήτη στο άλλο…
Οι κοινωνικοί αναλυτές Arsel και Thomson υποστηρίζουν ότι ο όρος χιπστερ πρόκειται για έναν πολιτισμικό μύθο, μια στερεοτυπική κατηγοριοποίηση που αφορά το marketing.
Δεν έχουν δηλαδή συγκεκριμένες συμπεριφορές επειδή είναι hipsters, αλλά ονομάστηκαν hipsters γιατί έχουν συγκεκριμένες συμπεριφορές.
Ας δούμε μερικές εμφανίσεις τους που πραγματικά τράνταξαν τον περίγυρο τους αλλά όπως φαίνεται και το διαδίκτυο.
Αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως θα έμοιαζε μία πόλη αν στους δρόμους της δεν υπήρχαν φωτεινοί σηματοδότες και λωρίδες κυκλοφορίας ζωγραφισμένες στο οδόστρωμα;
Για πολλούς μοιάζει εξωπραγματικό, ωστόσο υπάρχουν πόλεις και περιοχές ανά τον κόσμο όπου δεν κυκλοφορούν καθόλου ΙΧ. Στη λίστα με τις 7 πόλεις που δημοσιεύει το Βusiness Ιnsider βρίσκεται και ένα ελληνικό νησί, η Υδρα.
1. Giethoorn, Ολλανδία
Η πόλη Giethoorn στην Ολλανδία αντί για δρόμους έχει κανάλια και γι’ αυτό είναι και γνωστή ως «Βενετία του Βορρά». Πρόκειται για μία πόλη-πόλο έλξης για τους τουρίστες που θέλουν να απολαύσουν έναν προορισμό χωρίς αυτοκίνητα. Η πόλη ιδρύθηκε το 1230. Το σύστημα των καναλιών που έχει η πόλη το χρησιμοποιούν οι ντόπιοι για την καθημερινή τους μετακίνηση με τις βάρκες τους. Μάλιστα, τον χειμώνα τα κανάλια παγώνουν και προσφέρουν την ευκαιρία για πατινάζ.
2. Mackinac, Μίσιγκαν, ΗΠΑ Πεντακόσιοι άνθρωποι ζουν στο νησί Mackinac, ωστόσο ο αριθμός αυξάνεται κατακόρυφα κατά την καλοκαιρινή περίοδο, καθώς οι τουρίστες πλημμυρίζουν την περιοχή, στην οποία από το 1898 υπάρχει νόμος που απαγορεύει τα αυτοκίνητα. Το μοναδικό ΙΧ βρίσκεται στην περιοχή για περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης.
3. Υδρα, Ελλάδα Στο πανέμορφο νησί του Αργοσαρωνικού, την Υδρα, το μεταφορικό μέσο στα στενά δρομάκια του λιμανιού είναι τα γαϊδουράκια, αφού τα αυτοκίνητα απαγορεύονται. Οι διαδρομές από και προς τις παραλίες γίνονται με καΐκια και θαλάσσια ταξί.
4. Fire Island, Nέα Υόρκη, ΗΠΑ Το Fire Island βρίσκεται στα ανοικτά των ακτών του Long Island και εκεί δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα. Είναι στενόμακρο και έχει μήκος 50 χιλιόμετρα και πλάτος 400 μέτρα. Οπως αναφέρει και ο επίσημος ιστότοπος του νησιού, εκεί δεν υπάρχουν δρόμοι για ΙΧ. Το νησί προσφέρεται για ποδήλατο και περιπάτους.
5. Paqueta, Brazil Αυτό το νησί στα ανοικτά των ακτών της Βραζιλίας ήταν αρχικά σπίτι της ινδιάνικης φυλής Tamoio. Η Tamoio κατά κύριο λόγο κυνηγούσαν για να αυτοσυντηρηθούν, ζώντας από τη γη. Όταν οι Γάλλοι εισέβαλαν στη γη τους, οι Tamoio ενώθηκαν με τους Πορτογάλους και νίκησαν τους αντιπάλους τους.
Η σύγκρουση αυτή όμως σηματοδότησε τη στροφή του νησιού από το κυνήγι σε ένα νησί με παραγωγή φρούτων, λαχανικών και ξυλείας. Σήμερα, με πλακόστρωτα δρομάκια και απουσία οχημάτων, το νησί Paqueta διατηρεί τη γοητεία της παλαιάς εποχής.
6. Βενετία, Ιταλία Η κοσμοπολίτικη Βενετία αποτελείται από 117 μικρά νησάκια τα οποία χωρίζονται με κανάλια και συνδέονται μεταξύ τους με γέφυρες. Στους στενούς δρόμους της πόλης δεν επιτρέπονται αυτοκίνητα και οι μεταφορές γίνονται μέσω θαλάσσιων λεωφορείων, γονδολών και φυσικά από όσους διαθέτουν ταχύπλοα.
7. Vauban, Γερμανία Στο Vauban της Γερμανίας η λέξη ΙΧ είναι άγνωστη. Το 40% των πολιτών επιλέγουν να παίρνουν μια χρηματική ανταμοιβή ή να κάνουν δωρεάν χρήση του τραμ.
Έχουμε δει εισβολές και εισβολές σε γήπεδα ποδοσφαίρου ανά τον κόσμο.
Τώρα έγινε κάτι σπάνιο. Σε αγώνα ποδοσφαίρου στην Σλοβακία στην έδρα της Τσιέρνι Μπαλόγκ την ώρα του παιχνιδιού εισέβαλε στο γήπεδο ένα… τρένο.
Οι φίλαθλοι ενθουσιάστηκαν καθώς το συγκεκριμένο τρένο αποτελεί τη «μασκότ» της περιοχής και άρχισαν να χειροκροτούν και να βγάζουν και φωτογραφίες και να τραβούν videos, ενώ αυτό κινούνταν παράλληλα με την γραμμή του άουτ.
Να σημειωθεί ότι παρά την είσοδο του τρένο, ο αγώνας συνεχίστηκε κανονικά και οι παίκτες συνέχισαν να αγωνίζονται.
Η μητρική αγάπη δεν γνωρίζει σύνορα και εθνικότητες, είναι ανιδιοτελής και ατέλειωτη.
Από τη Λατινική Αμερική μέχρι τα βάθη της Μογγολίας κι από τα χωριά της Αφρικής μέχρι τον παγωμένο Βορρά, οι μητέρες φωτογραφίζονται με τα παιδιά τους, χαμογελώντας στο φακό και αποδεικνύοντας ότι ο ορισμός της μαμάς είναι διεθνής.
Η ονομασία τους προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη δελφίς, που συνδέεται με το δελφύς (“μήτρα”). Έτσι, το όνομα του ζώου μπορεί να μεταφραστεί ως “ψάρι με μήτρα”.
Είναι ζώα κοινωνικά και ζουν κατά αγέλες έως δώδεκα ατόμων. Σε περιοχές όπου αφθονεί η τροφή, μπορεί να ενωθούν πολλές αγέλες και ο συνολικός πληθυσμός της ομάδας να φτάσει τα χίλια άτομα. Τα δελφίνια επικοινωνούν μεταξύ τους χρησιμοποιώντας σφυρίγματα, πλαταγίσματα και άλλους ήχους.
Τα δελφίνια έχουν την ικανότητα να εκπέμπουν ήχους, με τους οποίους επικοινωνούν αλλά και για να κυνηγήσουν την τροφή τους. Όταν κυνηγούν, τα σήματα αυξάνονται από 1 σε 500 το δευτερόλεπτο, ώστε να σχηματίζουν ακριβείς εικόνες στον εγκέφαλό τους.
Σε αυτό το εκπληκτικό βίντεο του κινηματογραφιστή Dave Riggs θα δούμε μια παρέα δελφινιών που περνούν το χρόνο τους πραγματικά πολύ όμορφα κατά μήκος της ακτής της Νότιας Δυτικής Αυστραλίας.
Στη φωτογραφία φαίνεται ο 12χρονος Ντιέγκο Φραζάου Τορκάτου (Diego Frazão Torquato) να φορά τη μπλούζα της μουσικής ομάδας ΑφροΡέγκε (Affro-Reggae) και να παίζει μουσική μαζί με τους υπόλοιπους μαθητές της ομάδας.
Λένε το τελευταίο αντίο στον Εβάντρο, τον δάσκαλο βιολιού που τους βοήθησε να ξεφύγουν από την φτώχεια και τα ναρκωτικά και να βρουν καταφύγιο μέσα από τη μουσική. Ο Εβάντρο έπεσε θύμα ένοπλης ληστείας και δολοφονήθηκε στο Ρίο Ντε Τζανέιρο. Δυστυχώς, λίγο καιρό αργότερα πέθανε και ο μικρός Ντιέγκο από λευχαιμία.
Ο αδικοχαμένος δάσκαλος βιολιού της οργάνωσης «Αφρορέγκε», Εβάντρο Ζάου ντα Σίλβα.
Αδίστακτοι ληστές και αδιάφοροι αστυνομικοί.
Στις 12 Οκτωβρίου του 2009, ο δάσκαλος μουσικής Εβάντρο Ζάου ντα Σίλβα πέφτει νεκρός έξω από ένα κλαμπ στο Ρίο. Ο άνθρωπος που έδωσε ελπίδα σε πολλά μικρά παιδιά, πέθανε από αιμορραγία και αμέλεια των αστυνομικών.
Πλάνα από κάμερες ασφαλείας έδειξαν ότι δέχτηκε επίθεση από δύο άτομα, που πρώτα του έκλεψαν το σακάκι και ύστερα τον πυροβόλησαν. Τη στιγμή της επίθεσης περνούσε ένα περιπολικό το οποίο κυνήγησε τους δράστες χωρίς να ενημερώσει όμως το νοσοκομείο για τον τραυματία.
Μια δεύτερη ομάδα περιπολίας ήταν αυτή που ανέφερε το περιστατικό και ο Εβάντρο μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο μιάμιση ώρα αργότερα, όπου εξακριβώθηκε κι ο θάνατος του. Εξαιτίας της αναγνωρισμένης κοινωνικής θέσης του γνωστού μουσικού, η υπόθεση πήρε μεγάλες διαστάσεις και τα μέσα ενημέρωσης ανέδειξαν την υπόθεση.
Η αστυνομία έπιασε τελικά τους δράστες και έθεσε σε διαθεσιμότητα τους δύο αστυνομικούς που βρέθηκαν στον τόπο του εγκλήματος και δεν ενημέρωσαν το κέντρο άμεσης βοηθείας.
Ο μικρός Ντιέγκο έγινε σύμβολο της ελπίδας για την καταπολέμηση της λευχαιμίας. Η οδύνη για τον χαμό του δασκάλου του συγκλόνισε.
Η οργάνωση Αφρορέγκε που έδωσε ζωή στα αποκλεισμένα παιδιά μέσω της μουσικής.
Η Αφρορέγκε είναι μία από τις μεγαλύτερες ΜΚΟ του Ρίο. Ιδρύθηκε το 1993 με σκοπό να προβάλλει την αφροαμερικανή κουλτούρα της φαβέλας Βιγκάριο Χέραλ, που βρίσκεται στην Βόρεια Ζώνη του Ρίο.
Η οργάνωση προσκαλούσε τους νέους της κοινότητας να ασχοληθούν με διάφορες δραστηριότητες, όπως ο χορός, η μουσική, το ποδόσφαιρο και η καποέιρα. Με τη δημιουργική απασχόληση των παιδιών, η Αφρορέγκε ήταν μια διέξοδος. Η μουσική δεν άφηνε τα παιδιά να κυλήσουν στον σκοτεινό κόσμο των ναρκωτικών, της ωμής βίας και της σκληρής πραγματικότητας που υπάρχει στις φαβέλες.
Η ΜΚΟ σύντομα έγινε γνωστή και κέρδισε την υποστήριξη δημόσιων προσώπων, όπως ο μουσικός Βελόσο Το 2005 αναγνωρίστηκε διεθνώς μέσα από ένα ντοκιμαντέρ που έδειχνε την ιστορία της οργάνωσης.
Σε μια από τις φτωχές περιοχές της Βραζιλίας, ο Εβάντρο Ζάου ντα Σίλβα, δίδασκε βιολί στον μικρό Ντιέγκο και σε άλλα νέα παιδιά. Οι μικροί καλλιτέχνες στη συνέχεια έπαιζαν σε φιλανθρωπικές συναυλίες για να ενισχύσουν παιδιά με σοβαρές ασθένειες.
Μάλιστα, ο Ντιέγκο ήταν κι εκείνος άρρωστος. Υπέφερε από οξεία λευχαιμία. Στο τέλος της ζωής του εξαρτιόταν από μηχανική υποστήριξη και δυστυχώς τον Μάρτιο του 2010 η καρδούλα του έπαψε να χτυπά.
“Στο Bίντεο: γκρουπ της Αφρορέγκε εμφανίζεται σε εκπομπή κατά της βίας στην Βραζιλία. Ο Ντιέγκο παίζει βιολί και βρίσκεται στην πρώτη σειρά. Είναι το παιδί πρώτο από αριστερά.”
Η κοινωνική ανισότητα, η φτώχεια, τα ναρκωτικά και η πορνεία μαζί με την εγκληματικότητα είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα στις μη προνομιούχες περιοχές της Λατινικής Αμερικής.
Στη Βενεζουέλα, για περισσότερο από 35 χρόνια η Συμφωνική Ορχήστρα της Νεολαίας της Βενεζουέλας Σιμόν Μπολίβαρ, δίνει την ευκαιρία σε άπορα παιδιά να διδαχθούν κλασική μουσική και να ακολουθήσουν μουσική καριέρα. «Αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι ο ρόλος της Ορχήστρας.
Τα παιδιά πια κουβαλούν τα βιολιά, τα όμποε και τις τρομπέτες τους σε αντίθεση με το να έχουν στην κατοχή τους όπλα ή να γίνονται δέσμιοι των ναρκωτικών ουσιών», αναφέρει ο Σιμόν Ράτλε, διάσημος κριτικός μουσικής.
Μουσικά όργανα από ανακυκλώσιμα υλικά για την Ορχήστρα των Ανακυκλωμένων Οργάνων στην Παραγουάη.