Για να γίνεις μια «showgirl Βέγκας» θα πρέπει να έχεις ατελείωτα πόδια, απίστευτη ισορροπία, ευλυγισία και ένα κανονικό, φυσικό στήθος.
Δεκάδες κορίτσια που ονειρεύονται μια λαμπερή καριέρα στο αστραφτερό Λας Βέγκας, παρέλασαν από την οντισιόν με την ελπίδα να χορέψουν γυμνόστηθες μπροστά σε κοινό 1000 ατόμων στο καμπαρέ «Jubilee».
«Οπωσδήποτε χρειάζεται να έχεις μακριά πόδια αλλά δεν θα σε πάρουμε αν έχεις βάλει εμφυτεύματα σιλικόνης» επισημαίνει Diane Palm, η υπεύθυνη για την οντισιόν αφού όπως τονίζει το ζητούμενο είναι να προβάλλεται η φυσική ομορφιά, ως ένα «όμορφο έργο τέχνης».
Ο μισθός κυμαίνεται μεταξύ 30.000 με 40.000 δολαρίων για δέκα show την εβδομάδα αλλά για τα κορίτσια αυτά το χρήμα δεν είναι το μόνο ζητούμενο.
«Οι άνθρωποι στην Αμερική θεωρούν το γυμνόστηθο χορό ως κάτι πρόστυχο. Η αλήθεια είναι ότι είναι πραγματικά πολύ ωραίο να είσαι μέρος αυτής της παράδοσης» δήλωσε η 28χρονη Stephanie Bell, που πέρασε την οντισιόν για το καμπαρέ «Jubilee» πριν από δυο χρόνια.
Σας αρέσει να ατενίζετε στο «ζεστό» καστανό βλέμμα του συντρόφου σας;
Απολαμβάνετε το βαθύ σοκολατί των ματιών του; Πιστεύετε ότι όλοι αυτοί οι άντρες με τα ανοιχτόχρωμα μάτια υστερούν σε κάτι; Μια νέα έρευνα, που δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση PLOS ONE, έρχεται να αναιρέσει ό,τι πιστεύαμε μέχρι σήμερα! Όπως υποστηρίζει, οι καστανομάτηδες «εξαπατούσαν» τις γυναίκες όλα αυτά τα χρόνια.
Η σχετική έρευνα, που πραγματοποιήθηκε από τους επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο «Charles» της Πράγας, βασίστηκε σε δείγμα 142 γυναικών και 98 αντρών. Οι ειδικοί, αφού φωτογράφισαν συνολικά 80 φοιτητές και των δύο φύλων, 40 και 40 αντίστοιχα, ζήτησαν από τους εθελοντές να αξιολογήσουν τα πορτρέτα τους για αξιοπιστία, γοητεία και δυναμισμό, σε κλίμακα από το 1 μέχρι το 10.
Αυτό που παρατήρησαν οι ερευνητές είναι ότι κρίθηκαν ως αξιόπιστοι κυρίως οι άντρες που είχαν καστανά μάτια συγκριτικά με εκείνους που είχαν ανοιχτόχρωμα, ενώ, όσον αφορά τις γυναίκες, δεν υπήρχαν αισθητές διαφορές ώστε να οδηγήσουν σε σαφή συμπεράσματα.
Και πού πιστεύουν οι ειδικοί ότι οφείλεται αυτή η επιλογή; Κάνοντας μια ανάλυση του προσώπου των αντρών που απεικονίζονταν στις φωτογραφίες, διαπίστωσαν ότι οι άντρες με τα καστανά μάτια έχουν χαρακτηριστικά στο πρόσωπό τους που μοιάζουν αρκετά σε εκείνα ενός μωρού: μεγαλύτερο στόμα και μύτη, έντονα ζυγωματικά και μακριές βλεφαρίδες.
«Με άλλα λόγια, έχουν το λεγόμενο baby face, που τους κάνει να δείχνουν πιο χαρούμενοι και να είναι πιο αξιαγάπητοι, άρα και πιο έμπιστοι», εξηγεί ο δρ. Karel Kleisner, ένας από τους ερευνητές.
«Τα ευρήματα της έρευνάς μας πραγματικά μας εντυπωσίασαν. Ποτέ δεν περιμέναμε ότι ένα τόσο ‘’επιπόλαιο’” χαρακτηριστικό, όπως είναι το χρώμα των ματιών, θα μπορούσε να σχετίζεται με τη δομή των οστών του προσώπου μας», υπογραμμίζει ο ειδικός και προσθέτει: «Καταλήγουμε, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι αυτό το αίσθημα εμπιστοσύνης που νιώθουν οι γυναίκες για τους άντρες με καστανά μάτια δεν οφείλεται απλά στο χρώμα, αλλά και στο γενικότερο σχήμα του προσώπου που τα «φιλοξενεί»».
Γιατί τα ζευγάρια του στις φωτογραφίες του 19ου αιώνα ήταν σχεδόν… ανέκφραστα;
Ο Αμερικανός συγγραφέας Mark Twain είχε γράψει για αυτό το νιόπαντρο ζευγάρι της φωτογραφίας, που δείχνει σαν να το έχουν στείλει σε… καταναγκαστικά έργα: “Η φωτογραφία είναι το πιο σημαντικό έγγραφο και δεν υπάρχει τίποτε πιο καταδικαστικό από ένα ανόητο χαμόγελο που θα μείνει εκεί για πάντα”.
Την άποψη αυτή του Twain υποστήριζαν φυσικά και άλλοι στην εποχή του, οι οποίοι πίστευαν ότι το χαμόγελο κάνει τον άνθρωπο να δείχνει… γελοίος.
Όπως και παλαιότερα στους πίνακες – πορτραίτα (παράδοση την οποία “κληρονόμησε” η φωτογραφία) δύσκολα θα δει κανείς κάποιον με μειδίαμα στο πρόσωπο.
“Τον 17ο αιώνα στην Ευρώπη ήταν διαδεδομένη η άποψη ότι αυτοί που χαμογελούσαν πλατιά ήταν οι φτωχοί, οι έκφυλοι, οι μεθυσμένοι και όσοι ήταν στο χώρο της διασκέδασης” ανέφερε σε άρθρο του ο καλλιτέχνης, συγγραφέας και λέκτορας στη Σχολή Καλών Τεχνών του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ Nicholas Jeeves.
Τα χαμόγελα θεωρούνταν ότι παραβίαζαν τα όρια της ευπρέπειας.
Το 1703 ένας Γάλλος συγγραφέας είχε γράψει περιφρονητικά για “ανθρώπους που σηκώνουν το πάνω τους χείλος τόσο ψηλά, που… σχεδόν φαίνονται τα δόντια τους”. “Και όχι μόνο είναι αγενές –συνέχισε- αλλά γιατί να το κάνουν; Αφού η Φύση μάς έδωσε χείλια για να τα κλείνουμε”.
Απίστευτη η εμμονή μας με το ψάξιμο της «ευτυχίας» και της «θετικότητας» στην ζωή μας, έννοιες όμως που… είναι συνδεδεμένες με την εσωτερική μας επιθυμία να αισθανθούμε ότι μας αγαπούνε, ότι έχουμε λόγο ύπαρξης (ισως).
Όταν είμαστε «ευτυχισμένες», έχουμε αυτοπεποίθηση, βρίσκουμε σκοπό και αρμονία στον εσωτερικό μας κόσμο. Παρόλα αυτά, στον αγώνα για την επίτευξη της «ευτυχίας», δεν έχουμε μάθει να την «διατηρούμε»!
Η ευτυχία φίλες μου δεν είναι απλά ένα συναίσθημα ή ένας τρόπος σκέψης. Αν αισθάνεστε πραγματικά χαρούμενες, τότε σίγουρα κάνετε καλό στον εαυτό σας. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι πραγματικά χαρούμενοι άνθρωποι, είναι πιο υγιείς, ευγενικοί και έχουν καλύτερες σχέσεις.
Οι «προσωπικές» και επαγγελματικές μου μάχες για την «κατάκτηση» της ευτυχίας, με έχουν οδηγήσει σε ένα συμπέρασμα σχετικά με την «μονιμότητα» της ευτυχίας. Αν θέλουμε λοιπόν να διατηρήσουμε την ευτυχία στην ζωή μας, ας ρίξουμε μια ματιά σε αυτά που ΔΕΝ κάνουν οι πραγματικά ευτυχισμένοι άνθρωποι:
1. Δεν αγνοούν αγνώστους. Ποτέ δεν ξέρεις ποιους καινούργιους ορίζοντες μπορεί να σου ανοίξουν.
2. Δεν «δίνουν» με σκοπό να «πάρουν».
3. Δεν δυσπιστούν απέναντι στους εαυτούς τους.
4. Δεν σκέφτονται, μόνο…αισθάνονται!
5. Δεν «παίρνουν» τίποτα προσωπικά. Όλα τα πράγματα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, όχι επειδή εμείς τα προκαλέσαμε.
6. Δεν πιστεύουν ότι ο «φόβος» τους είναι πραγματικός. Συνήθως φοβόμαστε για πράγματα που μπορει να συμβούν. Όταν υπάρχει πραγματική απειλή, δεν προλαβαίνουμε να φοβηθούμε. Απλά κάνουμε αυτό που πρέπει.
7. Δεν αρνούνται να συγχωρέσουν.
8. Δεν «κατηγορούν» τους άλλους, αλλά ούτε και τον εαυτό τους!
9. Δεν νιώθουν υποχρεωμένοι να κάνουν κάτι που δεν θέλουν.
10. Δεν αγνοούν το ένστικτό τους.
11. Δεν αντιστέκονται στις αλλαγές.
12. Δεν «βολεύονται» σε μια κατάσταση που δεν τους ικανοποιεί…ποτέ!
13. Δεν προσπαθούν να αλλάξουν κανέναν. Αποδέχονται όλους έτσι όπως είναι.
14. Δεν είναι «φαινομενικά» ευτυχισμένοι.
15. Δεν αγνοούν τα όνειρα και τις εσωτερικές τους επιθυμίες.
16. Δεν θεωρούν ότι είναι πληγωμένοι και πρέπει να το διορθώσουν.
17. Δεν κρίνουν τους άλλους.
18. Δεν παραπονιούνται.
19. Δεν αποφεύγουν το ρίσκο.
20. Δεν κατηγορούν τους άλλους και αναλαμβάνουν την πλήρη ευθύνη για την ζωή τους.
Οι επιστήμονες που άφησαν μερικές από τις πιο σημαντικές εφευρέσεις πίσω τους, και προδόθηκαν από τις ίδιες τους τις δημιουργίες.
Πολλοί είναι οι επιστήμονες που είναι αποφασισμένoi να θυσιάσουν ακόμη και τη ζωή του για το πάθος και την ανακάλυψή τους. Αυτό φαίνεται να είχαν στο νου τους μερικοί από τους σημαντικότερους επιστήμονες που θυσιάστηκαν για να μας προσφέρουν όλα όσα διευκολύνουν τη ζωή μας και θεωρούμε δεδομένα.
10. Jean-Francois Pilatre De Rozier, 1785
Ο Jean-Francois Pilatre De Rozier ήταν ένας Γάλλος καθηγητής χημείας και φυσικής που είχε ψύχωση με τα αερόστατα. Ο ίδιος κατά τη διάρκεια των προσπαθειών του να δημιουργήσει ένα κατάλληλο αερόστατο αρκετά εξελιγμένο για τις πτήσεις επιβιβάζε σε αυτά διάφορα ζώα, όπως πάπιες και πρόβατα, για να μπορεί να παρακολουθήσει την πορεία της πτήσης του αερόστατου. Σε μια από τις δοκιμαστικές πτήσεις του με το αερόστατο έχασε τη ζωή του όταν αυτό έπεσε στο κενό.
9. Max Valier, 1930
Ο Valier ήταν ένας αυστριακός πρωτοπόρος, που είχε αφιερωθεί στη δημιουργία διαστημικών πυραύλων και τρένων. Στην προσπάθειά του να δημιουργήσει έναν πύραυλο με καύσιμα πέθανε από έκρηξη στο εργαστήριό του, όταν πραγματοποιούσε δοκιμές στη τελευταία του δημιουργία, αυτή του κινητήρα που λειτουργούσε με υγρό οξυγόνο.
8. Sieur Ferminet, 1772
O Ferminet ήταν ένας από τους πρώτους που δημιούργησε στολή για υποβρύχιες καταδύσεις, που θα επέτρεπε στον δύτη να αναπνέει κάτω από το νερό με τη βοήθεια φιάλης οξυγόνου. Πραγματοποιώντας δοκιμές στην στολή ο ίδιος έχασε την ζωή του από πνιγμό, αφού ο μηχανισμός της στολής που απελευθερώνει το οξυγόνο δεν λειτούργησε.
7. Tim Samaras, 2013
Ο Tim Samaras ήταν ένας παθιασμένος μετεωρολόγος που συνήθιζε να “κυνηγά” τους ανεμοστρόβιλους και τους κεραυνούς, θέλοντας να εξελίξει την πρόβλεψη των καιρικών φαινομένων. Πέθανε όταν ένας ανεμοστρόβιλος παρέσυρε το αυτοκίνητό του, στο οποίο επέβαινε μαζί με τον γιο του και το εκτόξευσε περίπου 2.4 χιλιόμετρα μακριά.
6. Harry K. Daghlian, Jr, 1945
O Harry K. Daghlian έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια της εργασίας του στην πρώτη ατομική βόμβα που είχε κατασκευαστεί ποτέ, όταν έριξε Βολφράμιο στον πυρήνα του αντιδραστήρα. Αυτόματα τα χέρια του άρχισαν να αποσυντίθενται και σε διάστημα μερικών λεπτών έπεσε σε κόμμα. Πέθανε 25 μέρες αργότερα από δηλητηρίαση εξαιτίας της υψηλής ακτινοβολίας.
5. Elizabeth Fleischman Ascheim, 1905
H Ascheim ήταν αυτή που εισήγαγε τις ακτινογραφίες στα στρατιωτικά νοσοκομεία με στόχο τον εντοπισμό των σφαιρών στα σώματα των στρατιωτών. Θέλοντας να ελέγξει την αποδοτικότητα των ακτινογραφιών, η ίδια υποβάλλονταν σε μια σειρά από ακτινογραφίες, με αποτέλεσμα ο οργανισμός της να αναπτύξει μια μορφή επιθετικού καρκίνου που της στοίχισε τη ζωή.
4. Carl Wilhelm Scheele, 1786
Ο Scheele ήταν ένας σημαντικός Σουηδός χημικός, ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε πρώτος το οξυγόνο, παρόλο που ο Joseph Priestley κατάφερε να δημοσιεύσει τα ευρήματά του πρώτος. Μεταξύ άλλων κατάφερε να ανακαλύψει το χλώριο και το μαγνήσιο. Επειδή, ο ίδιος πραγματοποιούσε μια σειρά πειραμάτων με τοξικές ουσίες έχασε τη ζωή του από την επίδρασή τους στον οργανισμό του .
3. Louis Slotin, 1946
Εργαζόταν για τη δημιουργία ατομικών όπλων και μολύνθηκε μετά από ατύχημα στο εργαστήριό του όταν ουράνιο ήρθε σε επαφή με πλουτώνιο. Υπέφερε από παράλυση μετά το ατύχημα και πέθανε 9 ημέρες αργότερα.
2. Μαρί Κιουρί, 1934
Ήταν Γαλλίδα φυσικός και χημικός,πέθανε από λευχαιμία, που προκλήθηκε από τη συνεχή έκθεσή της σε ραδιογόνες ουσίες για πάνω από 30 χρόνια. Η ίδια συνήθιζε να πιάνει το Ράδιο, ουσία που χρησιμοποιείται σήμερα για τη κατασκευή πυρηνικών βομβών, με γυμνά χέρια, χωρίς καμιά προφύλαξη.
1. Αλεξάντερ Μπογκτάνοφ
Ο Μπογκτάνοφ είναι ο άνθρωπος, που σκέφτηκε και εφάρμοσε πρώτος τις μεταγγίσεις αίματος, ο Ρώσος φυσικός ξεκίνησε τα πειράματα του προκειμένου να δημιουργήσει την “πηγή της νεότητας”. Πραγματοποίησε στον εαυτό του περίπου 12 μεταγγίσεις και πέθανε μετά τη τελευταία, όταν έκανε μετάγγιση με αίμα ενός 18χρονου φοιτητή που υπέφερε από ελονοσία και φυματίωση.
