Πολλές φορές ασχολούμαστε με πολλά – πολλά μικρά πράγματα τα οποία μας κάνουν να χάνουμε τη μεγαλύτερη εικόνα, αυτή της ζωής. 

Οι καθημερινές υποχρεώσεις, οι λεπτομέρειες, οι δευτερεύουσες ανάγκες, έρχονται να υπερκαλύψουν όλο αυτό το θαύμα που ονομάζεται βιωματική εμπειρία.

Πολλοί άνθρωποι που έχουν γλιτώσει από θανατηφόρα ατυχήματα ή από βαριές ασθένειες, φαίνεται σαν να ξυπνούν από έναν λήθαργο, όπως λένε οι ίδιοι, και συνειδητοποιούν πόσο σημαντικός είναι ο χρόνος και ότι δεν αξίζει να σπαταλάς ούτε ένα δευτερόλεπτο από αυτόν.

Ας δούμε λοιπόν μια συνοπτική λίστα με πράγματα που κυριολεκτικά κλέβουν χρόνο από την πραγματική ζωή μας. Σε αυτή την λίστα δεν θα βρείτε τίποτα που δεν έχει ήδη ειπωθεί. Είναι απλά μια υπενθύμιση…

1. Πράγματα που σας αποσπούν την προσοχή από την απόλαυση των ιδιαίτερων στιγμών σας.

Δώστε προσοχή στα μικρά πράγματα – συνήθως όταν μας λείπει κάποιος, μας λείπουν κυρίως οι λεπτομέρειες που τον χαρακτηρίζουν, όπως για παράδειγμα το χαμόγελό τους ή οι στιγμές που γελούσατε μαζί. Αρχίστε να πηγαίνετε μεγάλες βόλτες, αφεθείτε στην μαγεία των συζητήσεων. Αφεθείτε ακόμα και αν είναι για λίγο.

2. Οι ψυχαναγκαστικές εργασίες.

Προγραμματίστε την μέρα σας έτσι ώστε να μην είναι ποτέ εξουθενωτική. Να αφιερώνετε χρόνο στον εαυτό σας – κρατήστε μερικά κενά στη μέρα σας για να ξεκουραστείτε και να επαναφορτιστείτε. Μην κοροϊδεύετε τον εαυτό σας, δεν είναι δυνατόν να είστε τόσο πολυάσχολοι που να μην μπορείτε να εξασφαλίσετε ούτε λίγα λεπτά γαλήνης.

3. Οι αρνητικές σκέψεις.

Η ζωή είναι σαν καθρέφτης – τα καλύτερα αποτελέσματα ξεπροβάλλουν όταν χαμογελάμε. Επιλέξτε λοιπόν να μιλάτε για τα πράγματα που είναι καλά παρά για τα προβλήματα ή της ατυχίες σας. Όταν αγωνίζεστε για κάτι δεν σημαίνει πως αποτυγχάνετε. Κάθε μεγάλη επιτυχία απαιτεί και τον ανάλογο αγώνα.

4. Το περιττό δράμα γύρω σας.

Αποφύγετε τις ανοησίες γύρω σας. Εστιάστε στα θετικά, και θα παρατηρήσετε πως οτιδήποτε αρνητικό θα αρχίσει να εξασθενεί.

5. Η επιθυμία των πραγμάτων που δεν έχετε.

Δεν θα έχετε ποτέ ακριβώς αυτό που θέλετε, να θυμάστε όμως το εξής: Θα υπάρχουν πάντα άνθρωποι που δεν έχουν ούτε τα μισά από αυτά που έχετε εσείς τώρα. Τα πράγματα που εσείς θεωρείτε δεδομένα, άλλοι τα θεωρούν ευλογία. Η ευτυχία δεν έρχεται ποτέ σε εκείνους που δεν θα την εκτιμήσουν. Βάλτε στόχους για να κατακτήσετε ό,τι πιθυμείτε αλλά έχετε πάντα ευγνωμοσύνη στην καρδιά σας για όλα όσα ήδη έχετε.

6. Η διαρκής σύγκριση με τους άλλους.

Η κοινωνική σύγκριση είναι ο κλέφτης της ευτυχίας. Μπορείτε να περάσετε μια ολόκληρη ζωή ανησυχώντας και ζηλεύοντας τα πράγματα ή τις συνθήκες των ανθρώπων γύρω σας, δε θα πάρετε όμως πίσω τίποτα.

7. Η διαρκής σύγκριση με τον εαυτό σας.

Δεν είστε το ίδιο άτομο που ήσασταν πριν από έναν χρόνο, ένα μήνα ή ακόμα και μια εβδομάδα. Αναπτύσσεστε διαρκώς, οι εμπειρίες σας δε σταματούν ποτέ. Έτσι είναι η ζωή. Δεν έχει νόημα να αναπολείτε διαρκώς την ενεργητικότητά σας στα 18 σας. Αντ’ αυτού εστιάστε στη σοφία που έχετε στο παρόν.

8. Η συνεχής ανησυχία και μετάνοια για τα λάθη του παρελθόντος.

Δεν πειράζει αν κάνετε λάθος – τα λάθη είναι που μας κάνουν σοφότερους. Μην τα παρατάτε, οι μεγάλες επιτυχίες παίρνουν χρόνο. Επιλέξτε τα λάθη σας να αποτελέσουν κίνητρο, όχι δικαιολογία. Αποφασίστε, αυτήν τη στιγμή, πως οι εμπειρίες του παρελθόντος σας δεν θα επηρεάζουν πλέον το μέλλον σας.

9. Η ανησυχία για το τι σκέφτονται οι άλλοι για σας.

Μην παίρνετε τα πάντα προσωπικά, ακόμα και αν έτσι φαίνονται. Σπάνια θα είστε ο λόγος των πράξεων άλλων ανθρώπων – συνήθως ο λόγος των πράξεων τους θα είναι ο ίδιος τους ο εαυτός. Δεν μπορείτε να ελέγξετε ή να αλλάξετε τον τρόπο που θα σας φέρονται οι άλλοι. Το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να αλλάξετε τον τρόπο που αντιδράτε και να επιλέξετε τους ανθρώπους με τους οποίους θα συναναστρέφεστε.

10. Ένα μονοπάτι ζωής που δεν σας ταιριάζει

Η ζωή είναι για να την απολαμβάνετε, όχι για να επιβιώνετε. Όταν πραγματικά πιστεύετε ότι κάνετε το σωστό, φαίνεται. Η επιτυχία στη ζωή είναι για εκείνους που αισθάνονται ενθουσιασμένοι για αυτά που ζουν. Η ζωή πρέπει να εκτιμάται. Ακολουθήστε τα όνειρά σας.

11. Ο ορισμός των άλλων για την επιτυχία και την ευτυχία

Δεν μπορείτε να βασίζετε τις απόψεις και τα όνειρα σας στις προσδοκίες και τις ιδέες των άλλων.

12. Άνθρωποι που επιμένουν να σας χρησιμοποιούν και να σας χειραγωγούν.

Ότι επιτρέπετε να συμβαίνει, είναι αυτό που θα συνεχίσει να συμβαίνει. Δώστε όσα περισσότερα μπορείτε, αλλά μην επιτρέψετε ποτέ και σε κανέναν να σας χρησιμοποιήσει. Ακούστε τις συμβουλές των άλλων, αλλά προσέξτε να μην χάσετε τη δική σας φωνή στην διαδικασία.

13. Η διαρκής προσπάθεια να εντυπωσιάσετε τους άλλους.

Ένα από τα πιο απελευθερωτικά μαθήματα της ζωής είναι πως δεν είστε υποχρεωμένοι να συμπαθείτε τους πάντες και αντίστροφα κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να σας συμπαθεί. Δεν έχει σημασία πόσο καλά θεωρείτε πως ζείτε, πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα πιστεύει πως κάτι κάνετε λάθος. Επιλέξτε λοιπόν να ζήσετε την δική σας πραγματικότητα – σιγουρευτείτε όμως πως δεν θα απογοητευτείτε στο τέλος.

14. Οι φόβοι που σας κρατούν πίσω.

Ο φόβος είναι συναίσθημα, όχι γεγονός. Ο καλύτερος τρόπος για να αποκτήσετε δύναμη και αυτοπεποίθηση είναι να κάνετε πράγματα που φοβάστε. Τολμήστε να αλλάξετε και να αναπτυχθείτε. Γιατί τελικά, υπάρχει μόνο ένα πράγμα που μπορεί να καταστήσει ένα όνειρο ανέφικτο – η έλλειψη δράσης.

15. Οι αμφιβολίες.
Όταν αμφιβάλλετε για κάτι, πάρτε μια βαθιά ανάσα και κάντε το επόμενο βήμα. Μερικές φορές το επόμενο βήμα αυτό, όσο μικρό και αν είναι, μπορεί να αποδειχθεί το μεγαλύτερο βήμα της ζωής σας.

16. Οι άνθρωποι που απορρίπτουν και χλευάζουν συνεχώς τα όνειρά σας.

Είναι προτιμότερο να είστε μοναχικοί από το να επιτρέπετε σε ανθρώπους με αρνητική στάση και τις απόψεις τους να σας εκτροχιάσουν από τον δρόμο σας. Μην αφήνετε τους άλλους να συντρίψουν τα όνειρά σας. Επιλέξτε για μια φορά να κάνετε κάτι που άλλοι σας λένε πως δεν μπορείτε – θα παρατηρήσετε πως δεν θα ξαναδώσετε προσοχή στην αρνητικότητα τους ποτέ ξανά.

17. Η πίστη στην περιβόητη «κατάλληλη στιγμή».

Δεν μπορείτε να περιμένετε πάντα την τέλεια στιγμή. Μερικές φορές πρέπει απλώς να ρισκάρετε, η ζωή είναι μικρή για να κάθεστε και να αναρωτιέστε τι θα μπορούσε να συμβεί.

18. Τα «μπαλώματα».

Δεν μπορείτε να αλλάξετε ότι αρνείστε να αντιμετωπίσετε. Δεν θα μπορέσετε ποτέ να βρείτε τη γαλήνη εάν επιμένετε να αποφεύγετε τα πράγματα που δεν είναι βολικά. Ασχοληθείτε με τα προβλήματά σας άμεσα πριν μπουν εμπόδιο στην ευτυχία σας.

19. Η στενομυαλιά.

Ανοίξτε την πηγή του νου σας πριν ανοίξετε το στόμα σας. Μην βιαστείτε να μισήσετε ότι δεν ξέρετε. Το μυαλό είναι σαν αλεξίπτωτο, δεν λειτουργεί ποτέ όταν είναι κλειστό.
20. Τα λάθη και οι παραλείψεις των άλλων ανθρώπων.

Να είστε ανεκτικοί με τα λάθη των άλλων, μερικές φορές καλοί άνθρωποι κάνουν λάθος επιλογές. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι κακοί, σημαίνει απλώς πως είναι άνθρωποι.
21. Η δυσαρέσκεια.

Η καλοσύνη δεν πρέπει ποτέ να συγχέεται με την αδυναμία, ούτε η συγχώρεση για αποδοχή. Πρέπει να γνωρίζετε πως η δυσαρέσκεια είναι ένα μπόδιο στον δρόμο σας για την ευτυχία. Να θυμάστε, όταν συγχωρείτε κάποιον δεν σημαίνει πως είστε αδύναμοι. Συγχωρείτε, επειδή είστε αρκετά δυνατοί για να καταλάβετε πως οι άνθρωποι μπορούν, και κάνουν λάθη.

22. Οι σκέψεις μίσους.

Δώστε το σωστό παράδειγμα. Αντιμετωπίστε τον κόσμο με ευγένεια και σεβασμό. Κάντε την καλοσύνη μια καθημερινή ιεροτελεστία – θα δείτε πως αυτή η μικρή λεπτομέρεια θα σας κάνει να αισθάνεστε πιο ευτυχισμένοι και ολοκληρωμένοι.

23. Η μετάνοια για τα πάντα.

Τα πράγματα που κάνατε ή δεν κάνατε στο παρελθόν, δεν είναι αυτά που σας καθορίζουν. Μην αφήνετε τον εαυτό σας να ελέγχεται από την λύπη και τη μετάνοια. Ίσως υπάρχει κάτι που θα μπορούσατε να έχετε κάνει διαφορετικά, ίσως και όχι – ούτως ή άλλως είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν και πλέον δεν αλλάζει. Αφήστε το αμετάβλητο παρελθόν πίσω σας και αφεθείτε στο παρόν.

24. Η προσκόλληση στις στιγμές που δεν ανήκουν στο τώρα.

Μη κλαίτε για το παρελθόν, έχει πλέον φύγει. Μην αγχώνεστε για το μέλλον, δεν έχει έρθει ακόμα. Κάντε ό,τι περνάει από το χέρι σας για να ζήσετε στη στιγμή, και κάντε την να αξίζει!

Η Ms.Brooks ήταν δασκάλα στην πρώτη τάξη του δημοτικού και αντιμετώπιζε πρόβλημα με έναν από τους μαθητές της. Κάποια στιγμή ρώτησε τον μαθητή της: “Johnny τι πρόβλημα έχεις;”

Ο Johnny απάντησε: “Είμαι πολύ έξυπνος για να είμαι στην πρώτη δημοτικού. Η αδερφή μου είναι στην τρίτη και είμαι πιο έξυπνος από αυτήν. Νομίζω, ότι πρέπει να είμαι και εγώ στην τρίτη δημοτικού.”

Η Ms.Brooks απηύδησε και πήγε τον μαθητή της στο γραφείο του διευθυντή.

Ο Johnny περίμενε απ’ έξω όσο η δασκάλα εξηγούσε την κατάσταση στον διευθυντή. Ο διευθυντής πρότεινε να δώσει ένα τεστ στον μικρό μαθητή και αν απαντήσει λάθος έστω και σε μια ερώτηση να παραμείνει στην πρώτη δημοτικού και να συνετισθεί. Η δασκάλα συμφώνησε.

Αμέσως μετά έβαλαν τον μαθητή μέσα, του εξήγησαν την κατάσταση και τους όρους και εκείνος δέχθηκε να κάνει το τεστ.

Διευθυντής: “Πόσο κάνει 3×3;”

Johnny: “9”.

Διευθυντής: “Πόσο κάνει 6×6;”

Johnny: “36”.

Και ο διευθυντής συνέχισε με τέτοιες ερωτήσεις, που θεωρούσε, ότι κάθε μαθητής της τρίτης τάξης του δημοτικού θα έπρεπε να γνωρίζει.

Ο διευθυντής κοίταξε την δασκάλα και της είπε: “Νομίζω, ότι ο Johnny πρέπει να πάει στην τρίτη δημοτικού.”

Η δασκάλα ρώτησε τον διευθυντή, αν μπορεί να κάνει και εκείνη μερικές ερωτήσεις στον μαθητή της και ο διευθυντής συμφώνησε.

Η Ms.Brooks ρώτησε τον μαθητή: “Τι είναι αυτό, που η αγελάδα έχει τέσσερα και εγώ έχω δυο;”

Ο μαθητής απάντησε μετά από λίγο “πόδια”.

Ms.Brooks: “Τι έχεις μέσα στο παντελόνι σου που εγώ δεν το έχω;”

Ο διευθυντής αναρωτήθηκε για ποιον λόγο να ρωτήσει κάτι τέτοιο!

Ο μαθητής αποκρίθηκε: “Τσέπες”.

Ο διευθυντής παρακολουθούσε με το στόμα ανοιχτό.

Ms.Brooks: “ Τι μπαίνει μέσα ροζ και σκληρό και βγαίνει μαλακό και κολλώδες΄”

Ο διευθυντής είχε γουρλώσει τα μάτια του και πριν προλάβει να σταματήσει την ερώτηση ο μαθητής απάντησε: “Η τσίχλα.”

Ms.Brooks: “ Τι κάνει ένας άντρας όρθιος, μια γυναίκα καθισμένη και ένας σκύλος στα τρία πόδια;”

Johnny: “Ανταλλάσουν χειραψία.”

Ο διευθυντής παρακολουθούσε τρομοκρατημένος.

Ms.Brooks: “Ποια λέξη ξεκινάει από F και τελειώνει σε K, και σημαίνει πολύ ζέστη και ενθουσιασμό;”

Johnny: “Το πυροσβεστικό όχημα (firetruck).”

Ο διευθυντής ανάσανε ανακουφισμένος και είπε στην δασκάλα: “Βάλε το παιδί στην πέμπτη δημοτικού. Τις τελευταίες ερωτήσεις δεν ήξερα ούτε εγώ ο ίδιος.”

Όλοι συμφωνούν ότι το παν στη μαγειρική είναι να έχεις καλά ακονισμένα μαχαίρια. Όλα είναι πιο εύκολα και η προετοιμασία του φαγητού γίνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Αν παινεύεστε για τα κοφτερά σας μαχαίρια, ξανασκεφτείτε το, μόλις δείτε το βίντεο που ακολουθεί!

Δεν έχουμε ξαναδεί τόσο κοφτερό μαχαίρι! 

Ο Magnus Wennman είναι ένας βραβευμένος φωτορεπόρτερ από τη Στοκχόλμη και δημοσίευσε μια σειρά φωτογραφιών που αποκαλύπτει τι συμβαίνει με τα παιδιά στη Μέση Ανατολή και στις ακτές τις Ευρώπης καθώς ξεφεύγουν από τις συγκρούσεις στη Συρία. Για να δημιουργήσει τη σειρά με το όνομα «Where The Children Sleep» ταξίδεψε σε όλες τις περιοχές οπού οι πρόσφυγες και τα παιδιά τους τρέπονται σε φυγή ώστε να μάθει τις ιστορίες τους.

Σε μια συνέντευξή του στο CNN, ο Wennman, που πήρε τις φωτογραφίες για τη Σουηδική εφημερίδα Aftonbladet, είπε: « Η κρίση και οι συγκρούσεις μπορεί να είναι δύσκολα αντιληπτές στους ανθρώπους αλλά δεν υπάρχει τίποτα δύσκολα αντιληπτό σχετικά με τα παιδιά που χρειάζονται ένα ασφαλές μέρος για να κοιμηθούν. Αυτό είναι εύκολο να κατανοηθεί. Έχουν χάσει κάποιες ελπίδες. Χρειάζεται πολύ δύσκολο για ένα παιδί να σταματήσει να είναι παιδί και να σταματήσει να διασκεδάζει ακόμη και σε πραγματικά άσχημα μέρη.»

Περισσότερες πληροφορίες Instagram (h/t: aftonbladet, cnn)

Lamar, 5 ετών, Horgos, Σερβία

Στο σπίτι στη Βαγδάτη έμειναν οι κούκλες, το παιχνίδι τρενάκι και η μπάλα. Η Lamar συχνά μιλά για αυτά τα αντικείμενα όταν αναφέρονται στο σπίτι. Η βόμβα άλλαξε τα πάντα. Οι οικογένεια ήταν στο δρόμο για να αγοράσει φαγητό όταν η βόμβα έπεσε κοντά στο σπίτι τους. Η γιαγιά της Lamar, η Sara συμπληρώνει: «Δεν ήταν πιθανό να ζήσεις εκεί πέρα πια.» Μετά από 2 προσπάθειες να διασχίσουν τη θάλασσα από την Τουρκία σε μια μικρή, φουσκωτή βάρκα κατάφεραν να φτάσουν στα κλειστά σύνορα της Ουγγαρίας. Πλέον το μικρό κοριτσάκι κοιμάται σε μια κουβέρτα στο δάσος, φοβισμένη, παγωμένη και λυπημένη.

Abdullah, 5 ετών, Belgrad, Σερβία

Ο μικρός Abdullah έχει μια ασθένεια του αίματος. Τις τελευταίες 2 ημέρες κοιμάται έξω από τον κεντρικό σταθμό του Βελιγραδίου. Είδε τη δολοφονία της αδερφής του στο σπίτι τους στη Daraa. «Είναι ακόμη σε σοκ και έχει εφιάλτες κάθε βράδυ.» λέει η μητέρα του. Ο μικρός είναι κουρασμένος και άρρωστος αλλά η μητέρα του δεν έχει χρήματα για να του αγοράσει φάρμακα.

Ahmed, 6 ετών, Horgos, Σερβία

Είναι μετά τα μεσάνυχτα όταν ο Ahmed αποκοιμιέται στο χορτάρι. Οι ενήλικοι εξακολουθούν να κάθονται τριγύρω ενώ σχεδιάζουν πώς να βγουν από την Ουγγαρία χωρίς να δηλωθούν στις αρχές. Ο μικρός Ahmed είναι μόλις 6 ετών και μεταφέρει τη δική του τσάντα στις μεγάλες αποστάσεις που περπάτησε η οικογένειά του με τα πόδια. «Είναι γενναίος και κλαίει κάποιες φορές τα απογεύματα» είπε ο θείος του αγοριού που ανέλαβε τη φροντίδα του αφού ο πατέρας του σκοτώθηκε στη γενέτειρά τους την Deir ez-Zor στη  βόρεια Συρία.

Maram, 8 ετών, Amman

Η 8 ετών Maram μόλις είχε επιστρέψει από το σχολείο όταν ο πύραυλος χτύπησε το σπίτι τους. Ένα κομμάτι της οροφής έπεσε ακριβώς επάνω της. Η μητέρα της τη μετέφερε σε ένα υπαίθριο νοσοκομείο και από εκεί αεροπορικώς στα σύνορα της Ιορδανίας. Το τραύμα που υπέστη στο κεφάλι προκάλεσε αιμορραγία στον εγκέφαλό της και για τις πρώτες 11 ημέρες η μικρή Maram ήταν σε κώμα. Πλέον έχει ξυπνήσει αλλά έχει ένα σπασμένο σαγόνι που δεν της επιτρέπει να μιλήσει.

Ralia, 7 ετών και Rahal 13 ετών, Beirut

Τα δύο παιδιά ζουν στους δρόμους της Βηρυτού. Είναι από τη Δαμασκό, όπου μια χειροβομβίδα σκότωσε τη μητέρα και τον αδερφό τους. Μαζί με τον πατέρα τους, κοιμούνται όπου βρουν για ένα χρόνο. Ξαπλώνουν ο ένας δίπλα στον άλλο σε κουτιά από χαρτόνι. Ο Rahaf λέει πως η αδερφή του φοβάται τα «κακά αγόρια» και κλαίει.

Moyad, 5 ετών, Amman

Ο μικρός Moyad και η μητέρα του έπρεπε να αγοράσουν αλεύρι για να φτιάξουν σπανακόπιτα. Χέρι χέρι πήραν τον δρόμο για το supermarket στη Daraa. Περπάτησαν πίσω από ένα ταξί στο οποίο είχε τοποθετηθεί βόμβα και η γυναίκα πέθανε ακαριαία. Το αγόρι μεταφέρθηκε αεροπορικώς στην Ιορδανία. Η οβίδα τραυμάτισε τον Moyad στο κεφάλι, την λεκάνη και την πλάτη του.

Walaa, 5 ετών, Dar-El-Ias

Η Walaa θέλει να πάει στο σπίτι της. Είχε το δικό της δωμάτιο στην Aleppo. Εκεί ποτέ δεν χρειάστηκε να κλάψει την ώρα του ύπνου αλλά στον προσφυγικό καταυλισμό κλαίει κάθε βράδυ. Το να βάζει το κεφάλι της στο μαξιλάρι είναι απαίσιο γιατί οι νυχτερινές ώρες είναι απαίσιες. Αυτό έκανε τη νύχτα που συνέβη η επίθεση. Η μητέρα της μικρής Walaa συχνά χτίζει ένα μικρό σπίτι από μαξιλάρια για να μάθει στην κόρη της πως δεν πρέπει να φοβάται.

Ahmad, 7 ετών, Horgos/Roszke

Ακόμη και ο ύπνος δεν είναι ελεύθερη ζώνη. Ο Ahmad ήταν σπίτι του όταν η βόμβα έπεσε εκεί, στο Idlib. Μια οβίδα τον χτύπησε στο κεφάλι αλλά επέζησε σε αντίθεση με τον μικρότερο αδερφό του που δεν τα κατάφερε. Η οικογένειά του ζούσε με τον γειτονικό πόλεμο για χρόνια αλλά χωρίς σπίτι δεν είχαν άλλη επιλογή και αναγκάστηκαν να φύγουν. Τώρα ο μικρός Ahmad ξαπλώνει ανάμεσα σε πολλούς άλλους πρόσφυγες στην άσφαλτο κατά μήκος της εθνικής οδού που οδηγεί στα κλειστά σύνορα της Ουγγαρίας.  Αυτή είναι η 16 ημέρα της πτήσης τους. «Οι οικογένεια έχει κοιμηθεί σε στάσεις λεωφορείων, στο δρόμο και μέσα στο δάσος.» εξηγεί ο πατέρας του μικρού αγοριού.

Shiraz, 9 ετών, Suruc

Η Shiraz ήταν 3 ετών όταν υπέφερε από υψηλό πυρετό. Ο γιατρός διέγνωσε πολιομυελίτιδα και ενημέρωσε τους γονείς της να μην σπαταλήσουν πολλά χρήματα σε φάρμακα αφού το κορίτσι τους δεν είχε ευκαιρία. Μετά ήρθε ο πόλεμος. Η μητέρα της Shiraz, η Leila έκλαιγε ενώ περιέγραφε πως πήρε την κόρη της τυλιγμένη σε μια κουβέρτα και τη μετέφερε από τα σύνορα του Kobane στην Τουρκία. Η Shiraz που δεν μπορεί να μιλήσει, έλαβε μια κούνια στον προσφυγικό καταυλισμό και ξαπλώνει εκεί μέρα και νύχτα.

Shehd, 7 ετών

Η μικρή Shehd λατρεύει τη ζωγραφική αλλά πρόσφατα όλα τα σχέδια της έχουν το ίδιος θέμα, τα όπλα. «Τους έβλεπε όλη την ώρα, ήταν παντού» λέει η μητέρα της καθώς η κόρη της κοιμάται στο έδαφος δίπλα στα κλειστά σύνορα της Ουγγαρίας. Πλέον δεν ζωγραφίζει καθόλου καθώς οι γονείς της δεν έφεραν μαζί τους χρώματα και χαρτί. Η Shehd δεν παίζει πια. Η απόδραση έκανε τα παιδιά να μετατραπούν σε μεγάλους και να μοιράζονται τις ανησυχίες για το τι συμβαίνει μέσα σε μια ώρα ή μέρα. Κατά την περιπλάνησή της η οικογένεια έβρισκε δύσκολα τροφή. Μερικές μέρες έπρεπε να ζήσουν με τα μήλα που υπήρχαν στα δέντρα του δρόμου. Αν η οικογένεια ήξερε πόσο δύσκολο θα ήταν το ταξίδι της, θα επέλεγε να ρισκάρουν τις ζωές τους στη Συρία.

Amir, 20 μηνών, Zahle Fayda

Ο μόλις 20 μηνών Amir γεννήθηκε πρόσφυγας. Η μητέρα του, η 32 ετών Shahana  πιστεύει πως ο μικρός τραυματίστηκε όταν ήταν ακόμη μέσα της καθώς δεν έχει πει ούτε μια λέξη. Οι οικογένεια ζει σε μια πλαστική σκηνή και ο Amir δεν έχει παιχνίδια με αποτέλεσμα να παίζει με ότι βρίσκει στο έδαφος. «Γελάει πολύ ακόμη κι αν δεν μιλάει.» συμπλήρωσε η μητέρα του.

Juliana, 2 ετών, Horgos, Σερβία

Έχει 34 βαθμούς Κελσίου, οι μύγες πλησιάζουν το πρόσωπο της Juliana και εκείνη γυρνά ανήσυχα μέσα στον ύπνο της. Η οικογένειά της περπάτησε μέσω της Σερβίας για 2 ημέρες. Αυτή είναι η τελευταία φάση μιας φυγής που ξεκίνησε πριν 3 μήνες. Η μητέρα του κοριτσιού απλώνει το λεπτό σάλι της στο έδαφος. Μερικά μέτρα μακριά από το μέρος οπού ξεκουράζονται περνά μια ατέρμονη ροή ανθρώπων. Είναι τέλος Αυγούστου και η Ουγγαρία πρόκειται να οχυρωθεί με αγκαθωτό σύρμα για να σταματήσει την έλευση των προσφύγων. Για μερικές μέρες ακόμα είναι πιθανό να περάσουν τα σύνορα του Horgos. Καθώς πλησιάζει το βράδυ, η οικογένεια της μικρής Julianna θα προχωρήσει προς τα εκεί.

Fara, 2 ετών, Azraq

Η μόλις 2 ετών Fara αγαπά το ποδόσφαιρο. Ο πατέρας της προσπαθεί να φτιάξει μπάλες τσαλακώνοντας οτιδήποτε μπορεί να βρει αλλά δεν κρατούν για πολύ. Κάθε βράδυ λέει καληνύχτα στην μικρή και την αδερφή της, την 9 ετών Tisam με την ελπίδα πως αύριο θα τους φέρει μια κατάλληλη μπάλα για να παίξουν. Όλα τα όνειρά του φαίνεται να είναι πέραν των ικανοτήτων του αλλά δεν παραιτείται από αυτά.

Abdul Karim, 17 ετών, Ελλάδα, Ομόνοια

Αθήνα, Ελλάδα. Ο Abdul Karim Addo δεν έχει πια άλλα χρήματα. Με τα τελευταία του ευρώ αγόρασε το εισιτήριο για το πλοίο. Τώρα περνά τη νύχτα στην πλατεία Ομονίας, μαζί με χιλιάδες άλλους πρόσφυγες που φτάνουν κάθε μέρα. Εδώ, διάφοροι επιτήδειοι βγάζουν χρήματα φτιάχνοντας πλαστά διαβατήρια και εισιτήρια, αλλά ο Abdul δεν μπορεί να πάει πουθενά. Κατάφερε να δανειστεί ένα τηλέφωνο και να τηλεφωνήσει στη μητέρα του στη Συρία, αλλά δεν μπορεί να της πει πόσο άσχημη είναι η κατάσταση. “Κλαίει και φοβάται για μένα, αλλά δε θέλω να τη στεναχωρώ πια”. Απλώνει την κουβέρτα του και ξαπλώνει. “Ονειρεύομαι δύο πράγματα: να κοιμηθώ ξανά σε κρεβάτι και να αγκαλιάσω τη μικρή μου αδερφή”.